21 research outputs found
Effects of the Supportive-Educative Nursing Program on Self-care Knowledge, Self-care Behavior and Clinical Outcomes of Hypertensive Patients at Risk of Renal Complications
No full textObjective: To evaluate the effects of a supportive-educative nursing program on the self-care knowledge, self-care behavior and clinical outcomes (i.e. microalbuminuria and renal filtration rate) of hypertensive patients at risk of renal complications. Method: This quasi-experimental research employed a pre-test and post-test of two groups. The eligible sample was 50 hypertensive patients at risk of renal complications who were followed up at the chronic disease clinic of Banluam Hospital in Nakhon Ratchasima province during July – December, 2016. A total of 25 patients were in the study group and the rest in the control. The study group received the supportive-educative nursing program for eight weeks together with a handbook of self-care, video clips and food models, whereas the control group was provided by the usual care. Data were collected using a questionnaire that contained the demographic data, self-care knowledge, and self-care behaviour. The evaluation was performed in week 1 as a pre-test, week 8 as a post-test, and week 20 for the follow-up. The data were analysed using descriptive statistics, Chi–square test, independent t–test and analysis of variance (ANOVA) with repeated measures. Results: The mean scores of self-care knowledge and self-care behaviour in the study group for the post-test and follow-up were significantly higher than those in the control group (P-value < 0.001). At follow-up, the microalbuminuria value in the study group was lower than that in the control group (P-value < 0.001), but the renal filtration rate between the two groups was not different. Conclusion: The supportive-educative nursing program improved the self-care knowledge, self– care behavior and microalbuminuria of hypertensive patients at risk of renal complications compared with the usual care. Keywords: supportive-educative nursing program, self-care knowledge, self-care behavior, clinical outcomes, hypertensive patient
รูปแบบสมการโครงสร้างของสมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาลไทย A Structural Equation Modeling of Cultural Competence among Thai Nurses
No full textบทคัดย่อ วัตถุประสงค์: เพื่อทดสอบรูปแบบสมการโครงสร้างเกี่ยวกับปัจจัยที่เกี่ยวข้องของสมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาลไทย ได้แก่ การได้รับการสนับสนุนทางสมรรถนะทางวัฒนธรรมขององค์กร อคติชาติพันธุ์ ประสบการณ์ความหลากหลายทางวัฒนธรรม และการปรับตัวของพยาบาล วิธีการศึกษา: การวิจัยแบบทดสอบรูปแบบมีกลุ่มตัวอย่างคือพยาบาลวิชาชีพที่มีประสบการณ์การทำงานอย่างน้อย 6 เดือนจำนวน 470 คน อายุเฉลี่ย 34.6 ปี คัดเลือกโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน จากโรงพยาบาล 8 แห่ง ทั้งภาครัฐและเอกชน ใน 4 จังหวัดที่มีผู้ป่วยชาวต่างชาติเข้ารับบริการ ระยะเวลาการเก็บข้อมูลตั้งแต่เดือนกรกฎาคม - ธันวาคม พ.ศ. 2563 เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบวัดสมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาล แบบวัดอคติชาติพันธุ์ แบบวัดประสบการณ์ความหลากหลายทางวัฒนธรรม แบบวัดการได้รับการสนับสนุนทางสมรรถนะทางวัฒนธรรมขององค์กร และแบบวัดการปรับตัวของพยาบาล ใช้การวิเคราะห์สมการโมเดลโครงสร้าง ผลการศึกษา: สมการโครงสร้างที่ปรับปรุงแล้วเข้าได้กับข้อมูลที่ปรากฎ (c2 = 32.860, df = 21, P-value = 0.048, CMIN/df = 1.565, GFI = 0.984, CFI = 0.988 และ RMSEA = 0.035) พบว่าปัจจัยทั้ง 4 ร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของสมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาลไทยได้ร้อยละ 49.0 พบว่าอคติชาติพันธุ์ ประสบการณ์ความหลากหลายทางวัฒนธรรม และการได้รับการสนับสนุนทางสมรรถนะทางวัฒนธรรมขององค์กรมีอิทธิพลทางอ้อมต่อสมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาลผ่านทางการปรับตัว และพบว่าการได้รับการสนับสนุนทางสมรรถนะทางวัฒนธรรมขององค์กรและการปรับตัวมีผลทางตรงต่อสมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาล สรุป: รูปแบบสมการโครงสร้างที่ปรับปรุงแล้วมีความเหมาะสมต่อข้อมูลที่ปรากฏ การได้รับการสนับสนุนทางสมรรถนะทางวัฒนธรรมขององค์กรและการปรับตัวของพยาบาลควรได้รับการส่งเสริมอย่างต่อเนื่องเพื่อให้เกิดสมรรถนะทางวัฒนธรรมอย่างดีเยี่ยมของพยาบาลไทยต่อไป คำสำคัญ: การปรับตัว, อคติชาติพันธุ์, ประสบการณ์ความหลากหลายทางวัฒนธรรม, สมรรถนะทางวัฒนธรรมของพยาบาล, การสนับสนุนทางสมรรถนะทางวัฒนธรรมขององค์กรAbstract Objective: To examine the hypothesized structural equation modeling (SEM) of cultural competence with 4 factors including ethnocentric attitude, multicultural experience, organizational cultural competence support, and adaptation among Thai nurses. Method: In this model-testing study, a multi-stage random sampling was used to recruit participants from 8 hospitals, with 4 governmental and private hospitals each, serving a large number of foreign clients. The participants were 470 registered nurses with at least 6 months of working experiences with a mean age of 34.6 years. Data were collected from July to December 2020 using the Cultural Competence scale for Clinical Nurses, the Generalized Ethnocentrism scale, the Multicultural Experiences questionnaire, a subscale of the Cultural Competence Assessment, and the Goal Adjustment scale. SEM analysis was conducted. Results: The modification of the hypothesized model fitted the data well (c2 = 32.860, df = 21, P-value = 0.048, CMIN/df = 1.565, GFI = 0.984, CFI = 0.988 and RMSEA = 0.035). All 4 factors accounted for 49.0% of variance of nurses’ cultural competence. Ethnocentric attitude, multicultural experience, and organizational cultural competence support had indirect effects on cultural competence through adaptation. In addition, organizational cultural competence support and adaptation had direct effects on cultural competence. Conclusion: The findings suggest that this SEM of nurses’ cultural competence fitted the empirical data. An intervention to promote organizational cultural competence support and adaptation should be developed and implemented for Thai nurses to achieve an optimal cultural competence. Key words: adaptation, ethnocentric attitude, multicultural experience, nurses’ cultural competence, organizational cultural competence suppor
Symptom Distress, Need for Care, and Nursing Care Received in Hospitalized Palliative Care Patients
No full textObjective: To determine levels of symptom distress, need for care, and perceived nursing care received among hospitalized palliative care patients, both at admission and discharge. We also aimed to compare symptom distress at admission with that at discharge, and compare the need for care and the perceived care received both at admission and at discharge. Methods: A sample of 90 palliative care patients at a community hospital in Lopburi province was recruited using the time frame sampling. The interview questionnaires on symptom distress, needs for care, and perceived care received with the commensurate dimensions suggested by the concepts of Need-supplies Fit and the Perception of Symptom were created. The Content Validity Index for each of all parts was 0.83 and Cronbach’s alpha coefficients were 0.76 0.77 and 0.75, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics and paired t-test. Results: At admission, the mean scores symptom distress, the needs for care, and the perceived care received were 3.40, 3.63 and 3.74 points, respectively; while those at discharge were 0.39, 0.42 and 0.44 points, respectively. The overall mean scores of symptom distress at admission was significantly higher than that at discharge (P–value < 0.001). The scores of the need for care were higher than those of the perceived care received both at admission (P–value = 0.011) 4) and at discharge (P–value = 0.005). Conclusion: Symptom distress, the need for care, and the perceived nursing care received among hospitalized palliative care patients were decreased from admission to discharge. The scores of the need for care were lower than those of the perceived care received both at admission and at discharge. Nurse could evaluate the symptom distress, the need for care, and the perceived nursing care received among hospitalized palliative care patients in their regular practice. Keywords: symptom distress, needs of care, received nursing care, hospitalized palliative care patient
Mediating role of self-efficacy in the relationship between family functioning and self-management behaviors in patients with coronary heart disease: A cross-sectional study in Jiangsu, China
No full textBackground: Self-management behaviors can prevent the negative consequences among patients with coronary heart disease (CHD). The reality of patients followed the self-management behaviors rate are unoptimistic.
Objective: This study aimed to examine whether self-efficacy serves as a mediating role between family functioning and self-management behaviors among coronary heart disease patients.
Methods: A cross-sectional approach was applied, and 140 patients with CHD were included using a cluster sampling strategy. Family functioning was assessed utilizing the Family APGAR Index, self-efficacy was evaluated using the Self-efficacy for Chronic Disease 6-item Scale, and self-management behaviors was examined utilizing the Coronary Artery Disease Self-Management Scale. Data were collected from July to October 2022 and analyzed using descriptive statistics and regression analyses to evaluate the mediating influence.
Results: The degree of self-management behaviors among patients with CHD was at a low level (Mean = 82.23, SD = 11.863). Self-efficacy had a direct and positive impact on self-management behaviors (β = 0.39, p <0.001). Moreover, self-efficacy had a partially intermediary function in the relationship between family functioning and self-management behaviors (indirect effect = 0.14, 95% CI [0.04, 0.27]; direct effect = 0.39, p <0.001).
Conclusion: Self-efficacy demonstrated an association with self-management behaviors and served as a mediation function in the relationship between self-management behaviors and family functioning. Therefore, the significance of family functioning and self-efficacy should be highlighted in nursing practice when developing methods to encourage patients with CHD to improve their self-management behaviors
Factors associated with self-management behaviors among Chinese adults with ischemic stroke: A cross-sectional study
No full textBackground: In China, adults with ischemic stroke are getting younger. Additionally, following a stroke, they often neglect self-management (SM), which significantly impacts the rehabilitation process and treatment outcomes.
Objective: This study aimed to describe SM behavior and examine the relationship between stroke prevention knowledge, life stress, family relationships, and SM behavior among adults with ischemic stroke.
Methods: A total of 125 participants were recruited between October 2022 and March 2023 based on defined inclusion criteria. Research instruments included a demographic questionnaire, the Stroke Self-management Behavior Scale for Young Adults, the Stroke Prevention Knowledge Questionnaire, the Perceived Stress Scale, and the Brief Family Relationship Scale. Data were analyzed using descriptive statistics and Pearson’s product-moment correlation.
Results: The mean score of SM behavior was 88.1 out of 130 (SD = 16.5). Stroke prevention knowledge and family relationships showed a moderate positive significant relationship with SM behavior (r = 0.39, r = 0.34, p <0.001, respectively). Life stress had a significant negative relationship with SM behavior (r = -0.33, p <0.001).
Conclusion: The findings offer insights for nurses to develop nursing interventions to promote SM behavior among adults with stroke. Furthermore, they can assist hospitals in transitioning care to the community by emphasizing holistic nursing practices that educate about stroke prevention knowledge, encourage family support, and provide stress management strategies to enhance the SM abilities of adults with stroke
Factors Influencing Lifestyle Modification Among Persons With Hypertension In Punakha, Bhutan
No full textIntegration of lifestyle modification with modern medicine is recommended management of hypertension. This study aimed to describe lifestyle modification and explore factors predicting lifestyle modification among persons with hypertension in Punakha, Bhutan. Individual and family self-management theory guided this study. Simple random sampling technique was used to recruit 108 persons with hypertension visiting non-communicable disease (NCD) unit of Punakha District Hospital, Bhutan. Data on demographic characteristics and health information were collected using Demographic Questionnaire. Standard instruments such as Hypertension Self-care Profile Behavior Scale, Hypertension Knowledge-Level Scale, Hypertension Self-Efficacy Scale and Multi-diminensional Scale of Perceived Social Support each bearing reliability coefficient of .83, .82, .81 and .85 respectively were used to measure the research variables. Data was analyzed using descriptive statistics and standard multiple regression.
The result showed that lifestyle modification is high among the participants (M = 53.9, SD = 7.7). Standard multiple regression revealed hypertension knowledge (β = .19, p = .04) and perceived self-efficacy (β = .36, p < .001) as the significant predictor of lifestyle modification. Perceived social support did not predict lifestyle modification. All predictors explained 21.05% of variance in lifestyle modification (R2 = 21.05%, F(4, 103) = 10.51, p < .001) among the participants.
The findings indicate that lifestyle modification can be enhanced by designing an intervention directed toward strengthening hypertension knowledge and perceived self-efficacy. While providing interventional program, healthcare professional should involve both individual and family to motivate them in promotion of lifestyle modification
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการดูแลเท้าในผู้ป่วยเบาหวาน กลุ่มเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผลที่เท้า Factors Influencing Foot Care Behaviors Among Diabetic Patients with A High Risk of Diabetic Foot Ulcer
No full textบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาพฤติกรรมการดูแลเท้าและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการดูแลเท้าในผู้ป่วยเบาหวานกลุ่มเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผลที่เท้า วิธีการศึกษา: การศึกษาความสัมพันธ์เชิงทำนายของปัจจัยต่อพฤติกรรมการดูแลเท้ามีตัวอย่างคือ ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีความเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผลที่เท้าที่รับการรักษาที่คลินิกเบาหวาน แผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี จำนวน 97 รายจากการสุ่มอย่างง่าย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบบันทึกข้อมูลโรคเบาหวาน แบบประเมินสภาวะเท้า แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลเท้าผู้ป่วยเบาหวานกลุ่มเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผลที่เท้า ความรอบรู้ด้านสุขภาพ การสนับสนุนทางสังคม การรับรู้ความสามารถของตนเองในการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลเท้า และความคาดหวังในผลของการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลเท้า วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างมีพฤติกรรมการดูแลเท้าระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย 73.42 ± 12.09 จาก 95 คะแนน) ปัจจัยความรอบรู้ด้านสุขภาพ การสนับสนุนทางสังคมและการรับรู้ความสามารถของตนเองร่วมกันทำนายความแปรปรวนของพฤติกรรมการดูแลเท้าได้ร้อยละ 32 (adj. R2 = 0.32, P-value < 0.001) การรับรู้ความสามารถตนเองทำนายพฤติกรรมการดูแลเท้ามากที่สุด (β = 0.41, P-value < 0.001) ตามด้วยการสนับสนุนทางสังคม (β = 0.193, P-value = 0.034) และความรอบรู้ด้านสุขภาพ (β = 0.192, P-value = 0.043) สรุป: พฤติกรรมดูแลเท้าของผู้ป่วยเบาหวานกลุ่มเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผลที่เท้าอยู่ในระดับปานกลาง และทำนายได้ด้วยการรับรู้ความสามารถตนเองในการดูแลเท้า การสนับสนุนทางสังคม และความรอบรู้ด้านสุขภาพ
คำสำคัญ: พฤติกรรมการดูแลเท้า; ผู้ป่วยเบาหวานกลุ่มเสี่ยงสูงต่อการเกิดแผลที่เท้า; ความรอบรู้ด้านสุขภาพ; การรับรู้ความสามารถตนเอง; การสนับสนุนทางสังคม
Abstract
Objective: To determine foot care behaviors of patients at high risk of diabetic foot ulcer (DFU) and the associations with its influencing factors. Method: This predictive correlational research examined the predictive factors of foot care behaviors including health literacy, social support, perceived self-efficacy and outcome expectation. The participants were 97 patients with type 2 diabetes mellitus at high risk of DFU, treated at the outpatient department at Phrapokklao Hospital, recruited by a simple random sampling. Questionnaires collected demographic data and diabetic personal health record, and assessed diabetic patients’ foot care behaviors, diabetic patients’ health literacy, social support, perceived self-efficacy, and outcome expectation. Data were analyzed by multiple linear regression. Results: The foot care behaviors were at a moderate level (mean = 73.42 ± 12.09 out of 95 points). Health literacy, social support and perceived self-efficacy explained 32% of the behavior variance (adj. R2 = 0.32 P-value < 0.001). Perceived self-efficacy was the most effective predictor of the behaviors (β = 0.41, P-value < 0.001), followed by social support (β = 0.193, P-value = 0.034) and health literacy (β = 0.192, P-value = 0.043). Conclusion: The foot care behaviors among diabetic patients at high risk of DFU were at a moderate level and could be predicted by perceived self-efficacy, social support and health literacy.
Keywords: foot care behaviors; diabetic patients at high risk of diabetic foot ulcer; health literacy; self-efficacy; social suppor
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาระการดูแลของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ในเมืองเหวินโจว ประเทศจีน Factors Influencing Caregiver Burden among Family Caregivers of Post-stroke Persons in Wenzhou, China
No full textบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาภาระการดูแลของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยหลังโรคหลอดเลือดสมองภายหลังจำหน่ายจากโรงพยาบาลในระยะ 3 เดือนแรก และศึกษาอิทธิพลของภาวะสุขภาพของญาติผู้ดูแล ปริมาณการดูแล และความสัมพันธ์ต่างเกื้อกูลต่อภาระการดูแลของญาติผู้ดูแล วิธีการศึกษา: การศึกษาเพื่อทำนายปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาระการดูแลมีตัวอย่างเป็นญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่มาตรวจติดตามภาวะสุขภาพภายหลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลในระยะ 3 เดือนแรก ที่แผนกผู้ป่วยนอก The First Affiliated Hospital of Wenzhou Medical University in China จำนวน 101 คน ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนดและสุ่มอย่างง่าย รวบรวมข้อมูลระหว่างกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบวัดภาวะสุขภาพของผู้ดูแล 3) แบบวัดปริมาณการดูแล 4) แบบวัดความสัมพันธ์ต่างเกื้อกูล และ 5) แบบวัดภาระการดูแลของผู้ดูแล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษา: ตัวอย่างมีคะแนนภาระการดูแลในการดูแลในระดับน้อยถึงปานกลาง (mean = 18.29 ± 4.9) พบว่าภาวะสุขภาพของผู้ดูแล (β = -0.33) ปริมาณการดูแล (β = 0.39) ความสัมพันธ์ต่างเกื้อกูล (β = -0.36) โดย P-value < 0.001 ทั้งหมด โดยสามารถร่วมทำนายภาระการดูแลของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองได้ร้อยละ 70 (R² = 0.70, P-value < 0.001) สรุป: ภาระการดูแลของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยหลังโรคหลอดเลือดสมองภายหลังจำหน่ายจากโรงพยาบาลในระยะ 3 เดือนแรกอยู่ระดับน้อยถึงปานกลางและอธิบายได้ด้วยภาวะสุขภาพของผู้ดูแล ปริมาณการดูแล และความสัมพันธ์ต่างเกื้อกูล
คำสำคัญ: ญาติผู้ดูแล; ผู้ป่วยหลังโรคหลอดเลือดสมอง; ภาวะสุขภาพของญาติผู้ดูแล; ปริมาณการดูแล; ความสัมพันธ์ต่างเกื้อกูล; ภาระการดูแลของญาติผู้ดูแล
Abstract
Objective: To examine the caregiver burden of family caregivers providing care for post-stroke persons 3 months after discharge, and the prediction of the caregiver burden by caregiver health status, caregiver amount of caregiving activities, and caregiver mutuality. Methodology: A predictive research was conducted among 101 family caregivers of people with stroke three months after being discharged from hospital at the outpatient department of the First Affiliated Hospital of Wenzhou Medical University in China. Five validated instruments were used to collect caregiver data: a demographic questionnaire, SF-12 Health Survey Version 2, Caregiving Activities Scale, Mutuality Scale, and 12-item Zarit Burden Interview. Data were analyzed using multiple linear regression. Results: Family caregiver burden was at a mild-to-moderate level (mean = 18.29 ± 4.9). It was fond that caregiver health (β = -0.33, caregiver amount of caregiving activities (β = 0.39), caregiver mutuality (β = -0.36) could predict caregiver burden (P-value < 0.001 for all) with 70% of the variance explained (R² = 0.70, P-value < 0.001). Conclusion: Caregiver burden of family caregivers of people with stroke three months after being discharged was at a mild-to-moderate level and could be predicted by caregiver health, caregiver amount of caregiving activities, and caregiver mutuality.
Keywords: family caregiver; post-stroke persons; caregiver health; amount of caregiving activities; mutuality; caregiver burde
Factors associated with health-related quality of life among employed individuals with chronic obstructive pulmonary disease: A correlational study in China
No full textBackground: The rising prevalence of chronic obstructive pulmonary disease (COPD) in China has led to a decline in the health-related quality of life (HRQOL) of employed individuals with the condition. Consequently, healthcare providers play a crucial role in identifying the factors associated with HRQOL in this population.
Objectives: This study aimed to describe the HRQOL of employed individuals with COPD and determine the relationships between symptom burden, functional performance, social support, and HRQOL.
Methods: A cross-sectional correlational research design was employed for this study. A total of 130 employed individuals with COPD who visited the respiratory outpatient department at the Second Affiliated Hospital of Wenzhou Medical University were selected through simple random sampling. Data were collected between August and September 2021 using a demographic questionnaire and four scales. Descriptive statistics and Pearson correlation were used for data analysis.
Results: The study findings revealed that the mean HRQOL score among the participants was in the moderate range (M = 69.46, SD = 16.82). The correlation analysis revealed a significant negative association between symptom burden and HRQOL (r = -0.80, p 0.05).
Conclusion: These findings serve as a foundation for healthcare service providers and policymakers in developing targeted nursing interventions and comprehensive management approaches for employed individuals with COPD. By addressing the symptom burden and promoting functional performance, nurses can strive to enhance the HRQOL of this population. Moreover, strategies to improve social support networks and facilitate access to emotional and practical assistance may further contribute to improving the overall well-being and satisfaction among employed individuals with COPD
