9 research outputs found
A crisis in moral philosophy: Why is the search for the foundations of ethics so frustrating?
No full textBazen etik temeller hakkında bilgi elde etme ihtiyacı ortaya çıkar. Bu ihtiyaç ortaya çıktığında, genellikle bu bir kültür için kriz noktasına işaret eder. Bu tür durumlarla karşı karşıya kalmış olan geçmiş kültürdeki kahinler farklı dönemlerde çeşitli türler ortaya çıkarmıştır. Helenistik inançlar, Augustus‘un etkisi, Aziz Benedict‘in kuralları bu tür krizlerin hepsine birer yanıt niteliğindedir. Ama en az üç kere mahkemeye davet edilen ahlak filozofları da olmuştur. Örneğin; 12. yüzyılda ―Ethica‖ bizim ―ahlak‖ kelimesine karşılık gelen anlamını aldı; 18. ve 19. yüzyıllara gelindiğinde ise, ahlaki gerekçelerin laik rasyonel biçimi dini otoritenin eksik bıraktığı yerleri doldurmak için gereklidir...
The problem of “otherness and sameness” in Emmanuel Levınas philosophy
No full text* Bu çalışma Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Felsefe Anabilim dalında Yrd. Doç. Dr. Cevriye Demir GÜNEŞ‘in danışmanlığında hazırlanan 'Emmanuel Levinas Felsefesinde Başka‘nın Görünümü' adlı yüksek lisans tezinden çıkarılmış bir çalışmadır.Bu makalede öncelikle Levinas felsefesinde önemli bir kavram olan Ben kavramından hareket edilerek başkalık ve aynılık problemi açıklanmaya çalışıldı. Çünkü Levinas felsefesinde Batı felsefesinden farklı olarak varlığın temelini ontoloji değil, etik ilişki oluşturmaktadır. Bu etik ilişki Ben ve başkalık arasındaki ilişkiyi de temellendireceğinden, ontoloji üzerinden hareket edildiğinde Ben ve Başka aynılaştırılmış olur. Bundan dolayı gelenekten kopuş ancak dil düzleminde gerçekleşebilir ve Levinas felsefesinin en temel noktasını da Başkası’yla kurulacak olan etiksel dil düzlemi oluşturmaktadır. Devamında, etik de beraberinde sorumluluk kavramını getireceğinden dolayı sorumluluk kavramından hareket edildi. Ben ve Başkası arasındaki sorumluluk ilişkisi koşulsuz, sınırsız ve tek yönlü olduğundan bu ilişkinin kaynağını bulmak ise mümkün değildir, çünkü bu ilişki Sonsuz’u kendi içerisinde barındırır. Ben’in kendisiyle olan özdeşliğini kıran art zamanlılık sorumluluğun sonsuzlaşması anlamına gelmektedir.In this paper, primarily, problems of otherness and sameness are tired to be clarified with reference to the concept of Self which has a quite significant place in Levinas since, as opposed to Western Philosophy, the basis of Levinas philosophy refers to ethical relationship rather than ontology. Due to the fact that this ethical relationship will also be the ground for the relationship between Self and otherness, when we start off from ontology, Self and Other become assimilated. Therefore, breaking ties with tradition can only be realized at the level of language, and the basis of Levinas philosophy also rests on the level of ethical language practiced with Other. Furthermore, since ethics also brings the notion of responsibility in its wake, the notion responsibilty remains as the focal point. Since the responsibilty relationship between Self and Other is unconditional, limitless and unidirectional, to find out the source of this relationship is not possible due to the fact that this relationship contains Eternal in itself. Thus, diachrony breaking of its identity with Self refers to eternalization of responsibility
The effect of the Enlightenment on human in Friedrich Wilhelm Nietzsche
No full textSosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe Ana Bilim Dalı, Felsefe Bilim DalıBu tezde Friedrich W. Nietzsche'nin Aydınlanma kavramını felsefesinde nasıl konumlandırdığı, aydınlanmanın insan üzerindeki etkisinin köklü ve temelli bilgilerle ne olduğunun açımlanması amaçlanmıştır. Aydınlanma en genel anlamıyla 18. yüzyılda Avrupa ülkelerini etkisi altına alan bir düşünce akımıdır. Bu düşünce akımı kültürel, aynı zamanda bilimsel anlamda yaşanan paradigmatik değişikliğe ve bu doğrultuda meydana gelen tarihsel bir döneme denk düşmektedir. Aydınlanma düşüncesi, kendisini Orta çağın karanlığına karşı konumlandırmış ve karanlığa dair ne varsa derinlemesine eleştiriye tabi tutmuştur. Fakat Aydınlanma düşüncesi başı ve sonu belli bir döneme sığdırılamayacak genişliktedir. Dolayısıyla Aydınlanma düşüncesi, kendisinden sonraki bütün dönemlere sirayet eden bir yapıya sahiptir. Aydınlanma düşüncesi paradoksal bir biçimde felsefe tarihinin her döneminde tartışılmış, özellikle modern döneme geçişle birlikte birçok akıma ve teoriye kaynak olmuştur. Bu dönemde akıl, insanın kendini ve doğayı anlamasında tek yol olarak görülmüş ve her şeyin akıl aracılığıyla açıklanması gerektiği anlayışı modern dönemin eleştirilmesine sebep olmuştur. Nietzsche'nin dönem dönem Aydınlanma düşüncesi karşısındaki tutumu incelenmiş ve Aydınlanma düşüncesine karşı değişken tavrı ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Dolayısıyla Nietzsche'nin Aydınlanma düşüncesi karşısındaki tutumu ve bu tutumun insan üzerindeki etkileri çalışmanın en önemli hedefidir. Bu bağlamda sırasıyla Descartes, Kant ve Nietzsche'nin Aydınlanma düşüncesiyle birlikte bu düşüncenin insan üzerindeki etkileri ele alınmıştır.In this thesis, it is aimed to explain how Friedrich W. Nietzsche positioned the concept of Enlightenment in his philosophy and what the impact of enlightenment was on people with deep-rooted and fundamental information. In its broadest sense, Enlightenment is a movement of thought that influenced European countries in the 18th century. This movement of thought coincides with the paradigmatic change in cultural and scientific terms and a historical period that occurred in this direction. Enlightenment thought positioned itself against the darkness of the Middle Ages and subjected everything related to darkness to in-depth criticism. However, the thought of the Enlightenment is so broad that its beginning and end cannot be confined to a certain period. Therefore, the Enlightenment thought has a structure that spread to all subsequent periods. The idea of Enlightenment has paradoxically been discussed in every period of the history of philosophy, and has been the source of many movements and theories, especially with the transition to the modern period. In this period, reason was seen as the only way for humans to understand themselves and nature, and the understanding that everything should be explained through reason caused the modern period to be criticized. Nietzsche's attitude towards the Enlightenment thought has been examined from time to time and an attempt has been made to reveal his changing attitude towards the Enlightenment thought. Therefore, Nietzsche's attitude towards the Enlightenment thought and the effects of this attitude on people are the most important target of the study. In this context, the Enlightenment thought of Descartes, Kant and Nietzsche, together with the effects of this thought on humans, are discussed, respectively
The responsibility relationship between self and someone else in Levinas' philosophy
No full textTez No: 867116Levinas felsefe tarihi boyunca başkası'nın göz ardı edilmesini ve aynılaştırılmasını eleştirmiştir. Başkası'nı temele alan yeni bir felsefe anlayışı geliştirmiştir. Bu yeni anlayış, başkası'nın varlığını ortaya çıkarmış olan etik anlayıştır. Levinas etiği ilk felsefe olarak temellendirmiştir. İlk felsefe olan etik, ben ve başkası arasındaki ilişkide ortaya çıkmış ve ben'in başkası'na karşı sonsuz sorumluluğu ile temellendirilmiştir. Başkası mutlak, erişilemez ve bilinemezdir. Ben için sorumluluk kaçınılamaz, zorunlu ve kendinden önce başkası'nı düşünmeyi gerektirmiştir. Sorumluluk, ben'den önce ve ilkseldir. Levinas'a göre sorumluluk, hem etik ilişkiyi hem de başkası'nın sonsuz olmasını sağlamıştır. Levinas ben'i kendisinden öteye aşması için onu sonsuzluğa eriştirecek olan başkası'nın varlığını işaret etmiştir. Başkası'nın varlığı sonsuzluğu beraberinde getirdiği için, Levinas etiği Tanrı ve sonsuz ilişkisini açığa çıkarır. Bu nedenle Levinas etik anlayışında metafizik ve Tanrı fikrinden kaçınamamıştır. Ben, sonsuz sorumlu olduğu başkası'na kendini adamış ve rehinesi olmuştur. Ancak ben'in başkası'nın rehinesi olması ve sorumlu olması bazı sorunları doğurmuştur. Buradan hareketle ben-başkası ilişkisinin etik ve sorumluluğa dayanmasının kaynağının Tanrı fikri olduğu görülmektedir. Bu bağlamda tezde Levinas etiğinin Tanrı fikrinden bağımsız olmadığını göstermek amaçlanmıştır. Levinas düşüncesinde başkası fikri, aynı fikrinden gelmiştir. Ancak aynılığın içinde kalmış olan başkası, farklılıkları ile temellendirilmiştir. Bu durumda tezde ben başkası'nın farklılığını kabullenmiş, etik ve sorumluluk ilişkisi çerçevesinde başkası'nın üstünlüğü/yaderkliği sağlanmıştır. Tüm bunlardan hareketle ben'in kendini anlamlandırması için başkası'na olan mecburiyeti, Levinas'ın çok eleştirdiği aynılık içine düşmesine neden olmuştur. Ben'in başkası ile kuracağı etik ilişki, zorunlu olarak sorumluluğa dayatılmıştır ve ben'in etik buyruğa indirgendiği görülmektedir.Throughout the history of philosophy, Levinas criticized the reduction of the other to the idea of sameness and developed a new understanding of philosophy based on the other. This new understanding is the ethical understanding that has revealed the existence of the other. Levinas founded ethics as the first philosophy. The first philosophy, ethics, emerged in the relationship between the self and the other and was grounded in the eternal responsibility of the self to the other. The other is absolute, inaccessible, and unknowable. For the self, responsibility is unavoidable, obligatory, and requires thinking of someone else before oneself. Responsibility is primordial and prior to the self. Responsibility, according to Levinas, ensured both the ethical relationship and the eternity of the other. While Levinas thinks that the self is a finite entity while the other is infinite, it is clear that he cannot avoid metaphysics and the idea of God. Ben has become a devotee and hostage to someone else, for whom he is infinitely responsible. However, the fact that self is someone else's hostage and responsible has caused some problems. On the basis of these problems, it is seen that the idea of God is the source of the self-other relationship based on ethics and responsibility. In this context, the thesis aims that Levinas' ethics is not independent of the idea of God. In Levinas' thought, the idea of the other came from the same idea. But the other, who is stuck in the sameness, is grounded in their differences. In this case, in the thesis, self accepted the difference of the other, and the superiority of the other was ensured within the framework of the ethical and responsibility relationship. Based on all this, the necessity of the self to someone else in order to make sense of itself has caused Levinas to fall into the sameness that he criticizes so much. For the imposition of the self on the other by the ethical imperative necessarily to responsibility has shown that the self has been reduced to the ethical imperative
The appearance of the other in emmanuel levinas' philosophy
No full textTezde öncelikle Levinas felsefesinin önemli kavramı olan ben kavramından hareketle başkalık ve aynılık problemi açıklanmaya çalışılmıştır. Bu bakımdan başka'nın görünümlerini açığa çıkartmak bu tezin amaç ve kapsamını oluşturmaktadır.
Levinas'ta ben ve başkası arasındaki temel ilişki etik üzerine kurulmuştur. Çünkü Levinas felsefesinde Batı felsefesinden farklı olarak varlığın temelini ontoloji değil, etik oluşturmaktadır. Ona göre, ontoloji üzerinden hareket ettiğimizde ben ve başkası aynılaştırılmış olur. Bundan dolayı gelenekten kopuş ancak dil düzleminde gerçekleşebilir. Levinas, felsefesinin en temel noktası da başkası'yla etik ilişkide açığa çıkan etiksel dildir. Etik de beraberinde sorumluluk kavramını getirdiğinden dolayı sorumluluk kavramına odaklanıldı. Ben ve başkası arasındaki sorumluluk ilişkisi koşulsuz, sınırsız ve tek yönlüdür. Bu ilişkinin kaynağını bulmak ise mümkün değildir. Bu ilişki sonsuzluğu kendi içerisinde barındırmaktadır. Ben'in kendisiyle olan özdeşliğini kıran art zamanlılık sorumluluğun sonsuzlaşması anlamına gelmektedir. Tüm bunlardan hareketle tezde ben ve başkası arasındaki farklılıkların ön plana çıkartılması amaçlanmıştır.Tezin sonucunda da ben'in sorumluluğunun özgür bilincine mi yoksa sonsuz'a mı dayandığı tartışılarak, aslında Levinas'ın çok eleştirmiş olduğu Batı metafiziğindeki aynılaştırma mantığının içerisine düştüğünü görürüz. Çünkü başkası'nın, ben'in acizliği karşısındaki mecburiyeti, başkası'nın özgürlüğünü ortadan kaldırır ve ben'e karşı sorumluluğunu zorunlu kılar. Bu ise başkası'nın farklılıklarının ben içerisinde eritilerek aynılaştırılmasına neden olur.The concept of the self has a significant place in Levinas' philosophy. Basing on this concept, the primary focus of this thesis is to explain the problem of the other and the identity. In this respect, revealing the appearances of the other sets the objective and the scope of this thesis.
As being different from Western Philosophy, in Levinas' philosophy the being is grounded on ethics rather than ontology. Hence, the fundamental relationship between the self and the other is also grounded on ethics. According to Levinas, the perspective of ontology identifies the self and the other. So, breaking the tradition is possible only in the language. Accordingly, the crucial theme of the Levinas' philosophy is the ethical language that presents itself in the ethical relationship with the other. Since the concept of responsibility is an essential theme in Levinas' ethics, this thesis also focuses on that concept. The relationship of responsibility between the self and the other is unconditional, infinite, and non-reciprocal. Finding the source of this relationship is not possible. This relationship has infinity in itself. Diachrony that breaks the identity of the self suggests the eternalization of responsibility. With the above considerations, this thesis features the differences between the self and the other, and aims to elucidate this difference.
By a discussion of whether the responsibility of the self is grounded on free will or infinity, this thesis concludes that Levinas indeed shares the above mentioned identification tradition of the Western Philosophy, which he strongly opposed. This is because, the obligation of the other in the face of the impotence of the self, eliminates the freedom of the other and compels the responsibility towards the self. As a result, the differences of the other melt away in the self, and identified
Levinas Felsefesinde Ben ve Başkası
No full textLevinas felsefesinin önemli kavramı olan ben kavramından hareketle başkalık ve aynılık problemi açıklanmaya çalışılmıştır. Levinas'ta ben ve başkası arasındaki temel ilişki etik üzerine kurulmuştur. Çünkü Levinas felsefesinde Batı felsefesinden farklı olarak varlığın temelini ontoloji değil, etik oluşturur. Ona göre, ontoloji üzerinden hareket ettiğimizde ben ve başkası aynılaştırılmış olur. Bundan dolayı gelenekten kopuş, ancak dil düzleminde gerçekleşebilir. Levinas, felsefesi özellikle başkası'yla etik ilişkide açığa çıkan etiksel dil üzerine odaklanır. Ben ve başkası arasındaki sorumluluk ilişkisi koşulsuz, sınırsız ve tek yönlüdür. Bu ilişkinin kaynağını bulmak ise mümkün değildir. Bu ilişki sonsuzluğu kendi içerisinde barındırır. Ben'in kendisiyle olan özdeşliğini kıran art zamanlılık sorumluluğun sonsuzlaşması anlamına gelir. Tüm bunlardan hareketle ben ve başkası arasındaki farklılıkların ön plana çıkartılması amaçlanmıştır. Son olarak ise, ben'in sorumluluğunun özgür bilincine mi, yoksa sonsuz'a mı dayandığı tartışılarak, aslında Levinas'ın çok eleştirmiş olduğu Batı metafiziğindeki aynılaştırma mantığının içerisine düştüğünü görürüz. Çünkü başkası'nın, ben'in acizliği karşısındaki mecburiyeti, başkası'nın özgürlüğünü ortadan kaldırır ve ben'e karşı sorumluluğunu zorunlu kılar. Bu ise başkası'nın farklılıklarının ben içerisinde eritilerek aynılaştırılmasına neden olurIn Levinas’ philosophy the concept of the Self occupies a quite significant place. In this respect the unfolding of the appearances of the Other sets the objective and the scope of this paper. The fundamental relationship between the Self and the Other is grounded on ethics since, unlike in Western Philosophy, it is ethics rather than ontology that is the base of Levinas’s philosophy. His framework can be considered a critique of the perspective which approaches the issue from its ontology identifying the Self with the Other. Therefore, breaking ties with tradition becomes possible only in the language. Accordingly, the crucial theme of the Levinas’ philosophy is the ethical language that presents itself in the ethical relationship with the Other. The relationship of responsibility between the Self and the Other is unconditional, infinite, and non-reciprocal, and tracing back the source of this relationship is not possible since this relationship is contained in infinity itself. Diachrony which breaks the identity of the Self refers to the eternalization of responsibility. The paper also reveals the fact that Levinas himself also falls into the trap of the logic of identification in Western metaphysics in the discussion of whether responsibility of the self stems from free will or from infinity. In that, the obligation of the Other in the face of the impotence of the Self eliminates the freedom of the Other and entails responsibility towards the Self. Hence, this results in the identification of the differences of the Other to be dissolved in the Self itself. Thus, this paper aims at foregrounding the differences between the Self and the Othe
Emmanuel Levinas felsefesinde başka'nın görünümü
No full textTezde öncelikle Levinas felsefesinin önemli kavramı olan ben kavramından hareketle başkalık ve aynılık problemi açıklanmaya çalışılmıştır. Bu bakımdan başka'nın görünümlerini açığa çıkartmak bu tezin amaç ve kapsamını oluşturmaktadır. Levinas'ta ben ve başkası arasındaki temel ilişki etik üzerine kurulmuştur. Çünkü Levinas felsefesinde Batı felsefesinden farklı olarak varlığın temelini ontoloji değil, etik oluşturmaktadır. Ona göre, ontoloji üzerinden hareket ettiğimizde ben ve başkası aynılaştırılmış olur. Bundan dolayı gelenekten kopuş ancak dil düzleminde gerçekleşebilir. Levinas, felsefesinin en temel noktası da başkası'yla etik ilişkide açığa çıkan etiksel dildir. Etik de beraberinde sorumluluk kavramını getirdiğinden dolayı sorumluluk kavramına odaklanıldı. Ben ve başkası arasındaki sorumluluk ilişkisi koşulsuz, sınırsız ve tek yönlüdür. Bu ilişkinin kaynağını bulmak ise mümkün değildir. Bu ilişki sonsuzluğu kendi içerisinde barındırmaktadır. Ben'in kendisiyle olan özdeşliğini kıran art zamanlılık sorumluluğun sonsuzlaşması anlamına gelmektedir. Tüm bunlardan hareketle tezde ben ve başkası arasındaki farklılıkların ön plana çıkartılması amaçlanmıştır.Tezin sonucunda da ben'in sorumluluğunun özgür bilincine mi yoksa sonsuz'a mı dayandığı tartışılarak, aslında Levinas'ın çok eleştirmiş olduğu Batı metafiziğindeki aynılaştırma mantığının içerisine düştüğünü görürüz. Çünkü başkası'nın, ben'in acizliği karşısındaki mecburiyeti, başkası'nın özgürlüğünü ortadan kaldırır ve ben'e karşı sorumluluğunu zorunlu kılar. Bu ise başkası'nın farklılıklarının ben içerisinde eritilerek aynılaştırılmasına neden olur.The concept of the self has a significant place in Levinas' philosophy. Basing on this concept, the primary focus of this thesis is to explain the problem of the other and the identity. In this respect, revealing the appearances of the other sets the objective and the scope of this thesis. As being different from Western Philosophy, in Levinas' philosophy the being is grounded on ethics rather than ontology. Hence, the fundamental relationship between the self and the other is also grounded on ethics. According to Levinas, the perspective of ontology identifies the self and the other. So, breaking the tradition is possible only in the language. Accordingly, the crucial theme of the Levinas' philosophy is the ethical language that presents itself in the ethical relationship with the other. Since the concept of responsibility is an essential theme in Levinas' ethics, this thesis also focuses on that concept. The relationship of responsibility between the self and the other is unconditional, infinite, and non-reciprocal. Finding the source of this relationship is not possible. This relationship has infinity in itself. Diachrony that breaks the identity of the self suggests the eternalization of responsibility. With the above considerations, this thesis features the differences between the self and the other, and aims to elucidate this difference. By a discussion of whether the responsibility of the self is grounded on free will or infinity, this thesis concludes that Levinas indeed shares the above mentioned identification tradition of the Western Philosophy, which he strongly opposed. This is because, the obligation of the other in the face of the impotence of the self, eliminates the freedom of the other and compels the responsibility towards the self. As a result, the differences of the other melt away in the self, and identified
Çağdaş epistemolojik yaklaşımlar bağlamında gettier problemi üzerine bir değerlendirme
No full textWOS:000604346200004The problem of what knowledge is has been one of the most fundamental problems for classical theories of knowledge. What the epistemological conditions that determine the conditions and criteria of the knowledge are necessary for determining the nature of the knowledge. The debates over the answer that knowledge is the justified true belief have been highly influenced by the counter-arguments put forward by Gettier. The main reason for the continuation of the discussions is that the truth brings some metaphysical problems when analyzed epistemically. Such metaphysical problems have made the meaning of the concept of truth even more problematic. Therefore, all the claims regarding truth are intertwined with the answers given about what the knowledge is. But the truth is not a sufficient condition for knowledge and brings about the question of what the criterion of justification particularly can be fulfilled. In this regard, the research aims to discuss the Gettier problem with regard to contemporary epistemological perspectives
