1,721,032 research outputs found
Otoimmün Hepatit Nedeniyle Takipli Hastaların Tedaviye Yanıt Durumları ve Yanıtı Belirleyen Faktörlerin Değerlendirilmesi
No full textJaiteh, M. B. Assessment of treatment outcomes and factors associated with remission in autoimmune hepatitis. Hacettepe University Medical School, Thesis for Residency Completion in Internal Medicine, Ankara, 2019. Aim: We aimed to establish the baseline features and treatment outcomes as well as factors associated with remission in autoimmune hepatitis (AIH) patients. Materials and Method: We analyzed data for 69 autoimmune hepatitis patients being followed at a hospital in Turkey. Aside from a description of baseline characteristics, we also performed a survival analysis to determine remission rates and associated factors. Results: 69.6% of the 69 patients constituted females while median age at diagnosis was 42 years. The great majority (92.8%) were consistent with Type 1 AIH. One-third had at least one extrahepatic autoimmune disease mostly autoimmune thyroid diseases. Overlap syndromes were present in 18.8% and 20.3% were asymptomatic at the time of diagnosis. Male patients had higher baseline ALT, total bilirubin, INR and hemoglobin but a lower platelet count and a lower rate of ANA seropositivity (p<0.05 for each variable). Cirrhotic patients (11.8%) had a statistically significant higher GGT and total bilirubin and a lower albumin level and platelet count than non-cirrhotic patients. Splenomegaly was likewise more common among cirrhotic patients (p<0,05). On the other hand, patients who achieved remission had a higher pre-treatment levels of ALT, AST, INR as well as lower ALP and GGT (p<0.05 for each). The most preferred treatment regimen was corticosteroid-azathiopurine combination (74.5%). In survival analysis, median follow-up period was 56 months with a median remission time of 20 months. Two- and 5-year sustained remission rates were estimated at 40 and 58% respectively. That being said, 24.4% of patients who achieved remission had a relapse in a median of 30 months after remission. Gender, cirrhosis and treatment regimen were not found to be associated with remission. Conclusion: We found a fairly improved median remission time and long-term remission rates in this cohort. While pre-treatment baseline liver tests were associated with remission; gender, cirrhosis, or treatment regimen were not.
Key words: Autoimmune hepatitis, hepatitis, cirrhosis, remission, TurkeyJaiteh, M. B. Otoimmün hepatit nedeniyle takipli hastaların tedaviye yanıt durumları ve yanıtı belirleyen faktörlerin değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Uzmanlık Tezi, Ankara, 2019. Amaç: Bu araştırmada otoimmün hepatit hastalarının tanı anındaki temel özellikleri, tedavi yanıtları ve yanıtı belirleyen faktörleri araştırmayı amaçladık. Yöntem: Hacettepe Üniversitesi Gastroenteroloji Bilim Dalı’nda takip edilen 69 hastanın özellikleri, remisyon oranları ve ilişkili faktörler değerlendirldi. Bulgular: Çalışmaya alınan 69 hastanın %69,6’si kadın olup tanı anındaki ortanca yaş 42 saptandı. Büyük çoğunluğu (%92,8) Tip 1 OİH olduğu anlaşıldı. Hastaların %33,3’ü en az bir ekstrahepatik otoimmün hastalığına sahip, en sık görülen ise otoimmün tiroid hastalıklarıdır. Overlap sendromu ise hastaların %18,8’inde saptandı. Hastaların %20,3’ü tanı anında asemptomatikti. Erkeklerde tanı anındaki ALT, total bilirubin, INR ve hemoglobin düzeyleri daha yüksek; trombosit sayısı ise daha düşük saptandı (hepsi için p<0,05). Ayrıca, ANA pozitifliği kadınlarda daha yüksekti (p=0,009). Sirotik hastaların (%11,8) non-sirotik hastalara göre tanı anında istatistiksel olarak anlamlı şekilde GGT ve total bilirubin değerlerinin daha yüksek olduğu; trombosit ve albumin değerlerinin ise daha düşük olduğu ve splenomegalinin daha sık olduğu görüldü. Remisyon açısından; tedavi öncesi ALT, AST ve INR düzeylerinin yüksek olması ve ALP ve GGT’nin düşük olması daha sık remisyon ile ilişkili bulundu (p<0,05). İlk basamak tedavi olarak en sık (%73.5) prednizolon ve azatiyopürin ile yapılan kombinasyon tercih edildi. Survival analizinde tüm hastalar için medyan takip süresi 56 ay olup medyan remisyona girme süresi 20 ay’dır. 2 yıllık sustained remisyon oranı %40 iken bu oran 5 yılın sonunda %58 olarak saptandı. İlk tedavi rejimi ile remisyon sağlanan hastaların %24,4’ünde ortanca 30 ayda relaps gelişti. Remisyonda cinsiyet, siroz varlığı ve kullanılan tedavi rejiminin etkisi gösterilemedi. Sonuç: Çalışmamızda medyan remisyon süresi ve uzun takip ile yanıt oranların iyi derecede olduğu görüldü. OİH hastalarında tedavi öncesi karaciğer testleri remisyon ile ilişkili bulunurken cinsiyet, tedavi rejimi ve siroz varlığı remisyonu etkilemedi.
Anahtar kelimeler: otoimmün hepatit, hepatit, siroz, remisyon, Türkiy
Otoimmün Hepatit Hastalarında Serum HLA-G Profilinin Tedavi Yanıtı ve Prognoz Üzerine Etkisi
No full textTaşgöz, FC. Effect of serum HLA-G profile on treatment response and prognosis in autoimmune hepatitis patients. Hacettepe University Faculty of Medicine, Thesis in Internal Medicine Department, Ankara, 2018. Aim: In this study, we aimed to determine the HLA-G profile level of plasma samples which was taken at the time of diagnosis of autoimmune hepatitis patients and to compare HLA-G molecule with patients who respond well to treatment, who did not response well to treatment and control group. Material and Method: Patients who were diagnosed with autoimmune hepatitis between 2010 and 2015 were included in the study. According to examination notes held every six months which obtained from patient files, the patients were divided into two groups one with good response to treatment and the other with poor response the treatment. We chose healthy adults who are similar ages with patients for control group. We determined plasma HLA-G molecule level using by ELISA (Enzime-Linked ImmunoAbsorbent Assay) method. The findings were recorded as ng/ml. Results: A total of 59 subjects including 29 patients and 30 controls were included in the study. Plasma samples and data of patients and control groups were analyzed. We compared plasma HLA-G molecule level of the patient and control groups we found that the molecule level was significantly higher in the patient group [ patient median: 62,6 ng/mL (14,7-231); control median: 34ng/mL (1,43-137); p=0,001]. The HLA-G molecule was found to be significantly higher in the patients who respond well to treatment when compared with 18 (30.5%) patients who respond well to treatment and 11 (18.6%) who did not not response well to treatment [good response to treatment: 71,1 ng/mL (16,6-231); poor response to treatment: 41,6ng/mL (14-131); p=0,001] . When we compared plasma HLA-G molecule level of patients who respond well to treatment with control subjects, we found that the molecule level was significantly higher in patient who respond well to treatment (p=0,004). We also compared plasma HLA-G levels of patients who did not response to treatment well with control group. We didn’t find any differences (p=0,750). When the relationship between HAI score and HLA-G molecule was evaluated, statistically significant, moderate, negative correlation was detected (p=0,005; rho= -0,519). We selected 52.5ng / ml as cut off value for indicating the HLA-G titre can predict whether the disease will respond well to treatment or not. Sensitivity was determined as 72.2 specificity was determined as 78 and the area under the curve was found to be 0.768. Conclusion: In our study, we found that HLA-G molecule levels in autoimmune hepatitis patients were higher than control group, and that high HLA-G levels were associated with good treatment response. We also found a negative correlation between HAI score and HLA-G level. These findings show that HLA-G molecule may be used for predicting response to treatment and prognosis of autoimmune hepatitis. And they also provide data for further studies.İÇİNDEKİLER
TEŞEKKÜR iii
ÖZET iv
ABSTRACT v
SİMGELER VE KISALTMALAR vi
TABLOLAR VE ŞEKİLLER viii
İÇİNDEKİLER ix
1-GİRİŞ VE AMAÇLAR 10
2-GENEL BİLGİLER 11
3-MATERYAL-METOD 36
4-BULGULAR 41
5- TARTIŞMA 49
6-SONUÇ VE ÖNERİLER 54
KAYNAKLAR 55
ETİK KURUL ONAYI 66Taşgöz, FC. Otoimmün hepatit hastalarında serum HLA-G profilinin tedavi yanıtı ve prognoz üzerine etkisi. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, İç Hastalıkları Uzmanlık Tezi. Ankara, 2018. Amaç: Bu araştırmada otoimmün hepatit hastalarının tanı anında alınmış olan plazma örneklerinden HLA-G profil düzeyinin belirlenmesi ve bu molekülü tedaviye iyi yanıt veren, tedaviye iyi yanıt vermeyen hastalar ve kontrol grupları arasında karşılaştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 2010-2015 tarihleri arasında otoimmün hepatit tanısı almış olan hastalar dahil edildi. Bu hastaların altı aylık kontrolleri dosyalarından incelenerek hastalar tedaviye iyi yanıt veren ve tedaviye iyi yanıt vermeyen olmak üzere iki gruba ayrıldı. Kontrol grubunu ise bilinen dahili hastalığı olmayan hasta grubu ile benzer yaştaki erişkinler oluşturdu. Hastaların plazma HLA-G molekülü ELISA (Enzime-Linked ImmunoAbsorbent Assay) yöntemi ile değerlendirilerek bulgular ng/ml cinsinden kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya 29 hasta 30 kontrol olmak üzere toplam 59 kişi dahil edildi. Hasta ve kontrol gruplarının plazma örnekleri ve verileri analiz edildi. Hasta ve kontrol gruplarının plazma HLA-G molekül düzeyi karşılaştırıldığında hasta grubunda molekül düzeyinin anlamlı olarak daha yüksek olduğu [ hasta median: 62,6 ng/mL (14,7-231); kontrol median: 34ng/mL (1,43-137); p=0,001] saptandı. Tedaviye iyi yanıt veren 18 (%30,5) hasta ve tedaviye iyi yanıt vermeyen 11 (%18,6) hasta karşılaştırıldığında tedaviye iyi yanıt veren grupta HLA-G molekülünün istatistiksel olarak daha yüksek olduğu saptandı. [ tedaviye iyi yanıt veren: 71,1 ng/mL (16,6-231); tedaviye iyi yanıt vermeyen: 41,6ng/mL (14-131); p=0,001], tedaviye iyi yanıt veren grup kontrol grubu ile karşılaştırıldığında, tedaviye iyi yanıt veren grupta HLA-G düzeyinin istatististiksel açıdan daha yüksek olduğu (p=0,004) saptanırken; tedaviye iyi yanıt vermeyen grup kontrol grubu ile karşılaştırıldığında ise istatistiksel açıdan anlamlı fark saptanmadı (p=0,750). HAİ skoru ve HLA-G molekülü arasındaki ilişki değerlendirildiğinde istatistiksel açıdan anlamlı, orta derecede, negatif yönde korelasyon saptandı (p=0,005; rho= -0,519). HLA-G titresinin hastalığın tedaviye iyi yanıt vereceğini predikte edebiliyor olup olmadığı, molekülün sınır değeri 52,5ng/ml olarak seçildiğinde sensitivite: 72,2 spesivite: 78 eğri altında kalan alan ise 0,768 olarak belirlendi. Sonuç: Araştırmamızda, otoimmün hepatit hastalarında HLA-G molekül düzeyinin kontrol grubuna göre daha yüksek olduğunu ve yüksek HLA-G düzeylerinin iyi tedavi yanıtı ile ilişkili olduğunu saptadık. Aynı zamanda HAİ skoru ve HLA-G düzeyi arasında negatif yönde bir korelasyon saptadık. Bu bulgular HLA-G molekülünün otoimmün hepatitin tedavi yanıtı ve prognozunu önceden belirlemede kullanılabilecek bir parametre olduğunu göstermesi ve gelecekteki çalışmalara veri sağlıyor olması nedeni ile önemlidir
Otoimmün Hepatitte Serum Vitamin-D Düzeyi ve Karaciğer Histolojisi ile İlişkisinin Araştırılması
No full textThis study evaluated the Vitamin D levels (Vit-D) of the serum samples which were obtained from patients diagnosed with autoimmune hepatitis (AIH) between November 2010 and September 2013, at the Hacettepe University Department of Gastroenterology.
The patients data were obtained from the hospital electronic medical record system (Neksus). A total of 72 subjects, including 43 patients with AIH diagnoses and 29 control group subjects were included in the study.
There was no statistically significant difference in the mean age and gender between groups. The mean Vit-D levels in AIH patients were significantly lower than the control group (16.5± 9.9 v.s. 29.3±15.6, p=0.0001). When Vit-D levels <30 was taken as deficiency, Vit-D levels in AIH patients was once more found to be significantly lower when compared to the control group (%86 v.s. %52, p=0.002). When AIH patients were grouped with respect to having early or late stage fibrosis, there were no statistically significant differences in age, gender and biochemical parameters. However, mean Vit-D levels were significantly lower in patients with high fibrosis score, when compared to patients with low fibrosis score (21.8 ± 10.3 v.s 11.0± 5.8, p=0.001). Also, when Vit-D levels <30 was taken as deficiency, patients with advanced stage fibrosis were found to have lower levels when compared to patients with early stage fibrosis (%100 v.s %73, p=0.01).
In conclusion, Vit-D levels are significantly lower in patients with AIH. Furthermore, in these patients, there is a negative correlation between Vit-D levels and histological stage.Bu çalışma Kasım 2010-Eylül 2013 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi, Gastroenteroloji bölümüne başvurup tanı alan otoimmün hepatitli (OİH) hastaların, ilk tanı konulduğu zaman toplanan serumlarında Vitamin-D (Vit-D) düzeyleri değerlendirilerek yapıldı. Hasta bilgileri; hasta dosyaları ve hastane online veri sistemi (Neksus) kullanılarak elde edilmiştir. OİH li 43 vaka ve 29 sağlıklı gönüllüden oluşan kontrol grubu olmak üzere toplam 72 kişi çalışmaya dahil edilmiştir.
İki grup arasında yaş ve cinsiyet durumu açısından anlamlı bir fark bulunmadı. Ortalama serum Vit-D düzeyi OİH hastalarında, kontrol grubuna göre anlamlı oranda düşük saptandı (16.5± 9.9 ng/mL karşı 29.3±15.6 ng/mL, p=0.0001). Vitamin D <30 ng/mL olan hastalar ele alındığında ise; bu değerin altında olan OİH li hastaların oranı kontrol grubuna göre anlamlı şekilde yüksekti (%86 karşı %52, p=0.002). OİH hastaları erken ve ileri evre fibrosis açısından değerlendirildiğinde ise, hastalar yaş, cinsiyet ve serum biokimyasal parametreler bakımından benzer özelliklere sahiplerdi. Fakat ortalama Vit-D düzeyi fibrosis skoru yüksek olan hastalarda fibrosis skoru düşük olan hastalara oranla belirgin ölçüde düşük saptandı (21.8 ± 10.3 ng/mL karşı 11.0± 5.8 ng/mL, p=0.001). Vitamin D <30 ng/mL olan hastalar ele alındığında ise, fibrozis evresi ileri OİH hastalarında bu değerde Vit-D düzeyi fibrozis evresi düşük olan gruba oranla anlamlı derecede farklıydı (%100 karşı %73, p=0.01).
Sonuç olarak, OİH hastalarda serum Vit-D düzeyi sağlıklı bireylere göre anlamlı biçimde düşük izlenmektedir ve bu hastalarda serum Vit-D düzeyi ile histolojik evre arasında negatif korelasyon söz konusudur
Otoimmün Hepatit Hastalarında Serum Ada (Adenozin Deaminaz) Düzeyi ve Karaciğer Histolojisi ile Ilişkisinin Araştırılması
No full textIn this study, it is aimed to compare the Auto Immune Hepatitis (AIH) patients' serum ADA level with histopathological features of liver biopsy. This study was made by determination of ADA levels in the serum samples which were taken at the time of diagnosis of AIH, at Hacettepe University Department of Gastroenterology. Patients' data was obtained from the local database (Nukleus). Patients were diagnosed according to Simplified International Autoimmune Hepatitis Group (IAIHG) criteria which is set by 2008. We studied serum ADA level in 52 consecutive patients with AIH and in 28 age and sex matched controls. Mean ADA levels were found 25,4 ± 9,6 U/L in AIH patients, 12,8 ± 2,2 U/L in controls; this difference was statistically significant (p <0.001). When the threshold value of ADA accepted as 20 U/L, ADA level in AIH patients was found significantly higher than the control group (% 64 v.s. % 0, p <0.001). AIH patients were with similar characteristics in terms of age and sex when analyzed according to inflammatory activity. The mean ADA level was 15,2 ± 3,5 U/L in patients with mild interface hepatitis, 23,1 ± 10,0 U/L in patients with moderate interface hepatitis and 30,9 ± 7,0 U/L in patients with severe interface hepatitis. Correlation analysis showed that serum ADA levels were associated significantly with inflammatory activity (r = 0,71, p < 0,001). For severe interface hepatitis, 24,55 U/L cut off value of ADA had % 88 sensitivity and % 85,2 specifity, reciever operating characteristic (ROC) curve showed an area under the curve (AUC) of 0,88. In conclusion, ADA levels are significantly higher in AIH patients. Furthermore, in these patients, there is a positive correlation between ADA levels and inflammatory activity.Bu çalışmada, Otoimmün Hepatit (OİH) hastalarının serum ADA düzeyi ile karaciğer biyopsilerinin histopatolojik özelliklerinin karşılaştırılması amaçlandı. Bu çalışma, Hacettepe Üniversitesi Gastroenteroloji Bölümü'nde OİH tanısı alan hastaların, tanı anında alınan serumlarında ADA düzeyinin belirlenmesiyle yapıldı. Hasta verileri lokal veri tabanı (Nukleus) kullanılarak elde edildi. Çalışmaya alınan hastalara Uluslararası OİH Çalışma Grubu'nun 2008'de belirlemiş olduğu basitleştirilmiş kriterlere göre tanı konuldu. Çalışmaya 52 OİH hastası ve 28 sağlıklı kontrol grubu olmak üzere toplam 80 kişi dahil edildi. İki grup arasında yaş ve cinsiyet bakımından anlamlı bir fark bulunmadı. Serum ADA düzeyi OİH hastalarında 25,4 ± 9,6 U/L, kontrol grubunda ise 12,8 ± 2,2 U/L saptandı; bu farklılık istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p < 0,001). ADA eşik değeri 20 U/L kabul edildiğinde, OİH hastalarının % 64'ünde yüksek iken, kontrol grubunda ise hiç kimsede yükseklik saptanmadı (p< 0,001). OİH hastaları arayüz hepatit derecelerine göre değerlendirildiğinde yaş ve cinsiyet bakımından benzer özelliklere sahipti. Hafif arayüz hepatit olan hastalarda ortalama ADA düzeyi 15,2 ± 3,5 U/L; orta arayüz hepatit olan hastalarda ortalama ADA düzeyi 23,1 ± 10,0 U/L ve ağır arayüz hepatit olan hastalarda ortalama ADA düzeyi 30,9 ± 7,0 U/L olarak bulundu. Arayüz hepatit derecesi ve ADA düzeyi arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif ve çok iyi derecede korelasyon saptandı (r = 0,71, p < 0,001). Ağır arayüz hepatit derecesinde, ADA sınır değeri 24,55 U/L olarak seçildiğinde; sensitivite % 88, spesifite % 85,2, ROC analizinde eğri altındaki alan 0,88 olarak bulundu. Sonuç olarak, OİH hastalarında serum ADA düzeyi kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek izlenmektedir. Bu hasta grubunda yüksek ADA düzeyi, arayüz hepatit derecesi ile pozitif yönde bir korelasyon göstermektedir
Use of Complementary and Alternative Medicine: A survey in Turkish Gastroenterology Patients
Get PDFAbstract Background The study examined complementary and alternative medicine (CAM) usage by patients attending a Turkish gastroenterology outpatient clinic. Methods The survey was conducted on 216 patients presenting with gastrointestinal problems during their first visit to the clinic using a 31 item, self-report questionnaire between May and October 2005. Data included information on patient demographics and their gastrointestinal symptoms, as well as items to identify CAM use and patient satisfaction with these therapies. Results Seventy-nine patients (36.6%) reported using one or more forms of CAM. The most commonly used therapy was herbal therapy, usually taken as a tea or infusion. These were used by 27 people (29%) in this subgroup. Common indicators for their use were epigastric pain, constipation, bloating and dyspepsia or indigestion. CAM use among upper GI patients was marginally higher than lower GI patients (41.8% versus 41.2%), but the highest usage was amongst patients with liver disease where 53.8% reported using one or more CAM therapy. About half of the patients learned about CAM from their relatives or friends, with more women than men using the therapies (p Conclusion CAM usage in our sample of gastrointestinal patients was lower than that described in other countries and other chronic disease groups. This could be due to their low perceived efficacy, or the relatively transient duration of symptoms experienced by the sample. Healthcare professionals need however, to be aware of CAM usage in order to educate patients appropriately about possible adverse effects or drug-interactions.</p
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
- …
