33 research outputs found
Quality of life and sexual problems in patients with heart failure
Full text linkPatiënten met een slechte lichamelijke conditie die voor hartfalen in het ziekenhuis werden opgenomen, lopen een grotere kans om binnen drie jaar te overlijden dan patiënten met een goede conditie. Deze grotere kans op overlijden is onafhankelijk van de ernst van het hartfalen, stelt UMCG-onderzoeker Tialda Hoekstra. Zij promoveert op 10 december 2012 op de resultaten van haar onderzoek aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Hoekstra gebruikte de gegevens van een groot onderzoek met ongeveer 1000 patiënten met hartfalen dat door de Nederlandse Hartstichting is gefinancierd. Hartfalen komt in Nederland veel voor, er leven op dit moment naar schatting 180.000 mensen met hartfalen.
Seksuele problemen
Hoekstra heeft ook onderzocht hoeveel mensen met hartfalen kampen met seksuele problemen. Dit blijkt het geval te zijn bij de helft van de mensen. Zij schrijven de oorzaken voor de seksuele problemen toe aan het hebben van de ziekte hartfalen. “Juist om die reden is het belangrijk dat de dokter of een speciale hartfalenverpleegkundige met patiënten over hun seksuele problemen praten,” aldus Hoekstra. “Dit gebeurt te weinig.”
Vertalen naar beleid
In de medische richtlijnen voor hartfalen staat dat het bespreken van eventuele seksuele problemen onderdeel van de behandeling is. Toch vond Hoekstra dat dit onvoldoende vertaald is naar het behandelbeleid in ziekenhuizen. Hartfalenverpleegkundigen in heel Nederland vinden dat zij te weinig vaardigheden hebben om over deze zaken te spreken met hun patiënten. Inmiddels heeft de Hartstichting een brochure uitgegeven om het onderwerp bij behandelaars onder de aandacht te brengen. “Het bespreken van seksuele problemen kan patiënten met hartfalen helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren,” vertelt Hoekstra. “Dit draagt bij aan een betere prognose van hun ziekte hartfalen.”
The aims of this thesis were twofold: firstly, to gain more insight in the qualiity of life of patients with heart failure, more specifically those patients with heart failure and a preserved ejection fraction (HF-PEF), and , to learn more about the sexual health of patients with heart failure. In recent years, studies on outcomes, such as quality of life, have become of great importance, particularly because life for patients with heart failure have increased and patients have to adjust to living with a chronic condition. Ffortunately,, due to recent research on this topic, knowledge of quality of life, and more importantly, knowledge of how to improve quality of of patients with heart failure, is increasing. Nevertheless, there are still some gaps in this research area that need to be addressed. lNot only is the knowledge of the quality of life of patients with heart failure and a preserved ejection fraction (HF-PEF) limited, but sexual health is also rarely addressed; even though this is an important component of quality of life of both men and women with cardiovascular disease. This is remarkable, because about 50% of all patients with heart failure have HF-PEF, and at least 50% of all patients with heart failure report their sexual activity has decreased or completely ceased as a result of their heart failure. The first part of this thesis looked at the prognostic value of quality of life of patients with heart failure, and in particular the quality of life of patients with HF-PEF. The second part of the thesis focused on the sexual health of patients with heart failure and the current practice of discussing sexuality by heart failure nurses.
Quality of life and sexual problems in patients with heart failure
Full text linkPatiënten met een slechte lichamelijke conditie die voor hartfalen in het ziekenhuis werden opgenomen, lopen een grotere kans om binnen drie jaar te overlijden dan patiënten met een goede conditie. Deze grotere kans op overlijden is onafhankelijk van de ernst van het hartfalen, stelt UMCG-onderzoeker Tialda Hoekstra. Zij promoveert op 10 december 2012 op de resultaten van haar onderzoek aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hoekstra gebruikte de gegevens van een groot onderzoek met ongeveer 1000 patiënten met hartfalen dat door de Nederlandse Hartstichting is gefinancierd. Hartfalen komt in Nederland veel voor, er leven op dit moment naar schatting 180.000 mensen met hartfalen. Seksuele problemen Hoekstra heeft ook onderzocht hoeveel mensen met hartfalen kampen met seksuele problemen. Dit blijkt het geval te zijn bij de helft van de mensen. Zij schrijven de oorzaken voor de seksuele problemen toe aan het hebben van de ziekte hartfalen. “Juist om die reden is het belangrijk dat de dokter of een speciale hartfalenverpleegkundige met patiënten over hun seksuele problemen praten,” aldus Hoekstra. “Dit gebeurt te weinig.” Vertalen naar beleid In de medische richtlijnen voor hartfalen staat dat het bespreken van eventuele seksuele problemen onderdeel van de behandeling is. Toch vond Hoekstra dat dit onvoldoende vertaald is naar het behandelbeleid in ziekenhuizen. Hartfalenverpleegkundigen in heel Nederland vinden dat zij te weinig vaardigheden hebben om over deze zaken te spreken met hun patiënten. Inmiddels heeft de Hartstichting een brochure uitgegeven om het onderwerp bij behandelaars onder de aandacht te brengen. “Het bespreken van seksuele problemen kan patiënten met hartfalen helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren,” vertelt Hoekstra. “Dit draagt bij aan een betere prognose van hun ziekte hartfalen.
Quality of life and sexual problems in patients with heart failure
Full text linkPatiënten met een slechte lichamelijke conditie die voor hartfalen in het ziekenhuis werden opgenomen, lopen een grotere kans om binnen drie jaar te overlijden dan patiënten met een goede conditie. Deze grotere kans op overlijden is onafhankelijk van de ernst van het hartfalen, stelt UMCG-onderzoeker Tialda Hoekstra. Zij promoveert op 10 december 2012 op de resultaten van haar onderzoek aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hoekstra gebruikte de gegevens van een groot onderzoek met ongeveer 1000 patiënten met hartfalen dat door de Nederlandse Hartstichting is gefinancierd. Hartfalen komt in Nederland veel voor, er leven op dit moment naar schatting 180.000 mensen met hartfalen. Seksuele problemen Hoekstra heeft ook onderzocht hoeveel mensen met hartfalen kampen met seksuele problemen. Dit blijkt het geval te zijn bij de helft van de mensen. Zij schrijven de oorzaken voor de seksuele problemen toe aan het hebben van de ziekte hartfalen. “Juist om die reden is het belangrijk dat de dokter of een speciale hartfalenverpleegkundige met patiënten over hun seksuele problemen praten,” aldus Hoekstra. “Dit gebeurt te weinig.” Vertalen naar beleid In de medische richtlijnen voor hartfalen staat dat het bespreken van eventuele seksuele problemen onderdeel van de behandeling is. Toch vond Hoekstra dat dit onvoldoende vertaald is naar het behandelbeleid in ziekenhuizen. Hartfalenverpleegkundigen in heel Nederland vinden dat zij te weinig vaardigheden hebben om over deze zaken te spreken met hun patiënten. Inmiddels heeft de Hartstichting een brochure uitgegeven om het onderwerp bij behandelaars onder de aandacht te brengen. “Het bespreken van seksuele problemen kan patiënten met hartfalen helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren,” vertelt Hoekstra. “Dit draagt bij aan een betere prognose van hun ziekte hartfalen.
Quality of life and sexual problems in patients with heart failure
Full text linkPatiënten met een slechte lichamelijke conditie die voor hartfalen in het ziekenhuis werden opgenomen, lopen een grotere kans om binnen drie jaar te overlijden dan patiënten met een goede conditie. Deze grotere kans op overlijden is onafhankelijk van de ernst van het hartfalen, stelt UMCG-onderzoeker Tialda Hoekstra. Zij promoveert op 10 december 2012 op de resultaten van haar onderzoek aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hoekstra gebruikte de gegevens van een groot onderzoek met ongeveer 1000 patiënten met hartfalen dat door de Nederlandse Hartstichting is gefinancierd. Hartfalen komt in Nederland veel voor, er leven op dit moment naar schatting 180.000 mensen met hartfalen. Seksuele problemen Hoekstra heeft ook onderzocht hoeveel mensen met hartfalen kampen met seksuele problemen. Dit blijkt het geval te zijn bij de helft van de mensen. Zij schrijven de oorzaken voor de seksuele problemen toe aan het hebben van de ziekte hartfalen. “Juist om die reden is het belangrijk dat de dokter of een speciale hartfalenverpleegkundige met patiënten over hun seksuele problemen praten,” aldus Hoekstra. “Dit gebeurt te weinig.” Vertalen naar beleid In de medische richtlijnen voor hartfalen staat dat het bespreken van eventuele seksuele problemen onderdeel van de behandeling is. Toch vond Hoekstra dat dit onvoldoende vertaald is naar het behandelbeleid in ziekenhuizen. Hartfalenverpleegkundigen in heel Nederland vinden dat zij te weinig vaardigheden hebben om over deze zaken te spreken met hun patiënten. Inmiddels heeft de Hartstichting een brochure uitgegeven om het onderwerp bij behandelaars onder de aandacht te brengen. “Het bespreken van seksuele problemen kan patiënten met hartfalen helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren,” vertelt Hoekstra. “Dit draagt bij aan een betere prognose van hun ziekte hartfalen.
Inability to Work Fulltime, Prevalence and Associated Factors Among Applicants for Work Disability Benefit
Full text linkPurpose Inability to work fulltime is an important outcome in the assessment of workers applying for a disability benefit. However, limited knowledge is available about the prevalence and degree of the inability to work fulltime, the associations between disease-related and socio-demographic factors with inability to work fulltime and whether the prevalence and the associations differ across disease groups. Methods Anonymized register data on assessments of workers with residual work capacity (n = 30,177, age 48.8 +/- 11.0, 53.9% female) applying for a work disability benefit in 2016 were used. Inability to work fulltime was defined as being able to work less than 8 h per day. Results The prevalence of inability to work fulltime was 39.4%, of these 62.5% could work up to 4 h per day. Higher age (OR 1.01, 95% CI 1.01-1.01), female gender (OR 1.45, 95% CI 1.37-1.52), higher education (OR 1.44, 95% CI 1.33-1.55) and multimorbidity (OR 1.06, 95% CI 1.01-1.11) showed higher odds for inability to work fulltime. Highest odds for inability to work fulltime were found for diseases of the blood, neoplasms and diseases of the respiratory system. Within specific disease groups, different associations were identified between disease-related and socio-demographic factors. Conclusion The prevalence and degree of inability to work fulltime in work disability benefit assessments is high. Specific chronic diseases are found to have higher odds for inability to work fulltime, and associated factors differ per disease group.</p
Residual Work Capacity and (In)Ability to Work Fulltime Among a Year-Cohort of Disability Benefit Applicants Diagnosed with Mental and Behavioural Disorders
Full text linkAims: Residual work capacity and inability to work fulltime are important outcomes in disability benefit assessment for workers with mental and behavioural disorders. The aim of this study is to gain insight into the prevalence and associations of socio-demographic and disease-related factors of these outcomes across different mental and behavioural diagnoses groups.Methods: A year cohort of anonymized register-data of patients diagnosed with a mental or behavioural disorder who claim a work disability benefit after two years of sick-leave was used (n = 12,325, age 44.5 ± 10.9, 55.5% female). Limitations in mental and physical functioning caused by disease are indicated according to the Functional Ability List (FAL). No residual work capacity was defined as having no possibilities to work, whereas inability to work fulltime was defined as being able to work less than 8 h per day.Results: The majority (77.5%) of the applicants were assessed with residual work capacity, of these 58.6% had an ability to work fulltime. Applicants diagnosed with (post-traumatic) stress, mood affective and delusional disorders showed significant higher odds for no residual work capacity and for inability to work fulltime, while other diagnoses groups, like adjustment and anxiety disorders, showed decreased odds for both assessment outcomes.Conclusions: The type of mental and behavioural disorder seems important in the assessment of residual work capacity and inability to work fulltime, as the associations differ significantly between the specific diagnoses groups.</p
Associations with disease-related and sociodemographic factors:Limited hourly workload in applicants for Work and Income according to Work Capacity Act (WIA)
Full text linkThe assessment by insurance physicians of functional limitations related to mental disorders among disability benefit claimants
No full textWe investigated under- and over-recognition of functional limitations related to mental disorders by insurance physicians (IPs) in disability benefit claimants with and without mental disorders. The sample consisted of 247 persons claiming disability after two years of sickness absence. All respondents were interviewed using the Composite International Diagnostic Interview (CIDI) generating mental disorders listed in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 4th edition (DSM-IV) present in the past thirty days. Functional limitations related to mental disorders as reported by IPs were extracted from registry. Under-recognition of functional limitations related to mental disorders for any mental disorder was found in 15.7%, for mood disorders in 7.1% and for anxiety disorders in 16.4%. Over-recognition of functional limitations related to mental disorders for any mental disorder was found in 41.2%, for mood disorders in 48.4% and for anxiety disorders in 44.8%. Under-recognition of functional limitations related to mental disorders is limited. Apparently IPs primarily focus on functional limitations and impairments, and not on the causal illness. Over-recognition of functional limitations related to mental disorders is more pronounced
Exploring treatment adherence in long-term sick-listed workers and the impact of coping strategies, illness perceptions and perceived health
Full text linkBACKGROUND: Treatment adherence is important to improve return to work in sick-listed workers. Especially in long-term sick-listed workers who apply for a disability benefit and therefore have not (fully) returned to work, it is of great value to gain insight in the adherence to advice of physicians. Non-adherence could be one of the main reasons why they have not returned to work and are sick-listed for a long-term. The aim of the study is to explore treatment adherence and possible associated factors to advice from medical and occupational health physicians in long-term sick-listed workers. METHODS: The study is a cross-sectional survey study among 561 long-term (partly) sick-listed workers applying for a disability benefit. Associations of sociodemographic characteristics, disease related factors, coping strategies (Utrecht Coping List, UCL), illness perception (Illness Cognition Questionnaire, ICQ) and perceived health (Short-Form 12, SF12) with treatment adherence (measured with the Medical Outcomes Study Measures of Patient Adherence, MOS-MPA) were analysed separately for adherence to medical advice (n = 348, mean age 51.3 ± 9.1 years, 55.9% female) and adherence to occupational advice (n = 229, mean age 50.4 ± 9.5 years, 54.1% female). RESULTS: Among participants, 63.3% to 76.4% reported they were able to do what the physician told them to do. However, about half of the participants found it easy to follow-up and implement the suggestions of the physician (54.3% for medical advice and 50.2% for occupational advice). Having a mental health disorder was negatively associated with adherence to medical advice. An active coping strategy, acceptance of the disease, and perceiving positive long-term consequences of the disease were associated with a higher adherence, whereas focusing on the negative consequences was associated with a lower adherence, both for medical and occupational advice. CONCLUSIONS: The tendency to adhere to medical and occupational advice in long-term sick-listed workers is relatively low. In order to increase return to work in this population, medical and occupational health physicians should especially be aware of the adherence of sick-listed workers with mental health disorders, but also on those who focus on the negative consequences of their (physical or mental health) disorder
