1,720,965 research outputs found
The image of the Netherworld world in selected Mesopotamian myths
No full textArtykuł ten przedstawia wyobrażania mieszkańców Mezopotamii o świecie podziemnym w wybranych mitach w języku sumeryjskim (Zejście Inany do świata podziemnego) i akadyjskim (Zejście Isztar do świata podziemnego; Nergal i Ereszkigal i Sen księcia Kummy). Obraz krainy umarłych zawarty w pismach sumeryjskich został przejęty i rozwijany w tradycji akadyjskiej. Według wierzeń mieszkańców Mezopotamii miejsce, gdzie po śmierci udawali się zmarli, było położone pod powierzchnią ziemi i praoceanem wód. Swoim wyglądem przypominało starożytne sumeryjskie miasto, co odzwierciedlało urbanistyczną mentalność mieszkańców Międzyrzecza. Należało pokonać rzekę, która prawdopodobnie nawiązywała do systemów irygacyjnych, i przekroczyć bramy, by dostać się do mrocznego polis, w którego centrum znajdował się pałac-świątynia. Świat podziemny okryty był mrokiem i wszechobecnym pyłem. Ludzie po śmierci wiedli bierną egzystencję, często porównywaną do snu. W krainie umarłych obecne były te same struktury społeczne co na ziemi. Królowie, notable, kapłani zachowywali swoją pozycję i ich stan był nieco lepszy od kondycji zwykłych zmarłych. Los człowieka po śmierci można było poprawić poprzez godny pochówek i regularne ofiary. Śmierć była stanem wiecznym, jedyny kontakt ze światem żywych zapewniała praktyka nekromancji oraz fakt nawiedzania bliskich w przypadku zaniedbywania ofiar. Zaświaty zamieszkiwał ogromny panteon bóstw i hybrydalnych istot, na którego czele stała mroczna para, bogini Ereszkigal i bóg Nergal. Bogowie nieba i ziemi nie mieli władzy nad tą częścią kosmosu, ich także obowiązywały surowe prawa krainy umarłych.This article presents the ideas of the inhabitants of Mesopotamia about the Netherworld in selected myths in the Sumerian language (Descent of Inana into the Netherworld) and Akkadian (Descent of Ishtar into the Netherworld; Nergal and Ereshkigal and The Dream of Prince Kumma). The image of the land of the dead contained in the Sumerian scriptures was taken over and developed in the Akkadian tradition. According to the beliefs of the inhabitants of Mesopotamia, the place where the dead went after death was located below the surface of the earth and the ancient ocean. It resembled an ancient Sumerian city, which reflected the urban mentality of Mesopotamia. People after death lead a passive existence often compared to sleep. The same social structures as on earth were present in the land of the dead. Kings, notables, priests kept their position and their condition was slightly better than that of ordinary dead. The fate of man after death could be improved by a dignified burial and regular sacrifices. Death was an eternal condition, the only contact with the dawn of the living ensured the practice of necromancy and the fact of haunting loved ones in the event of neglect of victims. The underworld was inhabited by a huge pantheon of deities and hybrid beings, headed by a dark couple, the goddess Ereshkigal and the god Nergal. The gods of heaven and earth did not have power over this part of the cosmos, and they were also bound by the strict laws of the land of the dead
Nouns ʽm and gwy in the Hebrew version of the Gospel according to St. Matthew (ShemTov)
No full textNiniejszy artykuł koncentruje się na znaczeniu i funkcji dwóch rzeczowników, ʽm i gwy, w hebrajskiej wersji Ewangelii wg św. Mateusza (ShemTob). W pierwszych trzech punktach przedstawiono obecność ʽm i gwy w Biblii hebrajskiej, rękopisach znad Morza Martwego i literaturze rabinicznej. Następnie dokonano krótkiego wprowadzenia do hebrajskiej Ewangelii wg św. Mateusza (ShemTob) oraz przeprowadzono analizę terminów ʽm i gwy w tym
tekście. W MtShemTob termin ʽm charakteryzuje się pewną wieloznacznością i może oznaczać zarówno Izrael jako wybrany lud Boży (1,21; 4,16; 13,14.15; 15,8, 27,25), grupę różnych ludów (10,22; 21,13; 24,9; 27,27) oraz pewną zbiorowość ludzi, przeważnie składającą się z członków Izraela (3,10; 4,23; 7,28; 14,5; 14,14; 14,19; 15,30.31.33.35.36; Mk 9,25; 20,34; 21,11; 23,1; 26,5; 27,20; 27,24; 27,27; 27,64; w konstrukcji smichut: 16,21; 21,23; 26,3.47; 27,3.12.41; 28,12). Natomiast gwy w MtShemTob używany jest w odniesieniu do pogańskich narodów (4,15; 10,5.18; 12,18.21; 20,19.25; 21,43; 24,7.14; 25,32). Oba rzeczowniki są związane z problemem relacji pomiędzy Izraelem i poganami, który może rzucić więcej światła na genezę i Sitz im Leben MtShemTob.The following article focuses on the two Hebrews nouns, ʽm and gwy, in the Hebrew version of the Gospel according to St. Matthew (ShemTov). In the first three sections we present the presence of nouns ʽm and gwy in the Hebrew Bible, the Dead Sea scrolls and rabbinical literature. Then, we make a brief introduction to the Hebrew Gospel of St. Matthew (ShemTov) and we analyze the terms in the text. In MtShemTov term ʽm is ambiguous and could mean: Israel as the chosen people of God (1.21; 4.16; 13,14.15; 15.8, 27.25), a group of different peoples (10.22; 21.13 ; 24,9; 27,27), and a community of people, mostly members of Israel (3.10; 4.23; 7.28; 14.5; 14.14; 14.19; 15,30.31.33.35.36; Mc 9.25; 20.34; 21.11; 23.1; 26.5; 27.20; 27.24; 27.27; 27.64; in the construction smichut: 16,21; 21, 23; 26,3.47; 27,3.12.41; 28,12). The second noun, gwy, in MtShemTov is used to refer to the pagan nations (4.15; 10,5.18; 12,18.21; 20,19.25; 21.43; 24,7.14; 25.32). Both nouns, ʽm and gwy, are related to the problem of the relationship between Israel and the Gentiles, which may shed more light on the genesis of MtShemTov and Sitz im Leben of this text
Relatywizm wartości i norm współczesnego świata z perspektywy filozofii biblijnej
Get PDFThe aim of the article is to investigate the contemporary relativism of values and norms from the biblical perspective. By means of biblical philosophy; we try to compare the situation of a post-modern Christian and the followers of ancient Judaism when they met with Hellenistic culture. The subject of our reflection are fragments of Ecclesiastes and the Book of Wisdom. The first chapter contains a discussion of post-modern and Hellenistic culture. The second contains an outline of the history of Israel in the Hellenistic era. The third point is the exegesis of selected passages of Ecclesiastes and the Book of Wisdom. The ending is an attempt to update the attitudes of biblical authors towards Hellenism in the context of postmodern Christianity.Celem artykułu jest spojrzenie z perspektywy biblijnej na współczesny relatywizm wartości i norm. Za pomocą filozofii biblijnej próbujemy porównać sytuację ponowoczesnego chrześcijanina oraz wyznawcy starożytnego judaizmu; spotykającego się z kulturą hellenistyczną. Przedmiotem naszej refleksji są fragmenty Księgi Koheleta oraz Księgi Mądrości. Pierwszy punkt zawiera omówienie kultury ponowoczesnej oraz hellenistycznej. W drugim znajduje się zarys historii Izraela w epoce hellenistycznej. Trzeci punkt to egzegeza wybranych fragmentów Księgi Koheleta oraz Księgi Mądrości. Zakończenie zawiera próbę aktualizacji postaw autorów biblijnych wobec hellenizmu; w kontekście ponowoczesnego chrześcijaństwa
The book of Kohelet 1:1–11 from a Buddhist perspective. Contribution to translation and interreligious commentary
No full textW niniejszym artykule zaproponowano alternatywny, międzyreligijny przekład oraz komentarz Koh 1,1–11 dokonany z perspektywy filozofii buddyjskiej. Przekładając i komentując Koh 1,1–11, nie bazowano na filozofii jednego określonego nurtu buddyzmu. Odwołano się do idei, które są obecne zarówno w buddyzmie therawada, jak i w mahajanie, pamiętając, że w poszczególnych odłamach tej religii akcentują one specyficzne aspekty i czasami pełnią nieco inną rolę. Zaproponowany przekład skłania do dwóch ważnych wniosków związanych z procesem międzyreligijnego dialogu. Po pierwsze, w utworach literackich reprezentujących odmienne systemy religijne i kulturowe można odnaleźć idee, które są podobne do siebie. Z jednej strony ułatwia to proces przekładu, ponieważ niejako wprowadzamy jedne podobne koncepcje w miejsce innych. Musimy jednak pamiętać, że nawet te na pierwszy rzut oka podobne idee funkcjonują w zupełnie odmiennych kontekstach społecznych, historycznych, kulturowych i religijnych. W przypadku Koh 1,1–11 takim pojęciem, które od razu nasuwa pewne skojarzenia z filozofią buddyjską, jest koheletowe hăbel/hebel („ulotność”, marność”), które postanowiono oddać przez dwa podobne pojęcia, czyli sanskrycki termin śūnyatā („pustka”) oraz palijski dukkha („coś niesatysfakcjonującego”, „cierpienie”). Po drugie, wyzwanie dla tego rodzaju przekładu i komentarza stanowi znalezienie adekwatnych idei, które pełnią analogiczną funkcję w dwóch zestawianych ze sobą systemach religijnych, ale jednocześnie radyklanie mogą różnić się między sobą. W związku z tym tłumacz musi odnaleźć i uchwycić specyfikę różnych koncepcji religijnych wraz z ich miejscem w danym systemie, a następnie znaleźć strukturalne ekwiwalenty w tekście źródłowym i doktrynie, z perspektywy której interpretuje ten tekst. W Koh 1,1–11 przykładem tego typu zjawiska były te fragmenty, w których pojawiają się wątki eschatologiczne. Kohelet jest reprezentan tem tradycyjnej semickiej idei, która ogranicza autentycznie ludzkie życie jedynie do świata doczesnego. Po śmierci cień człowieka znajduje się w otchłani, zwanej Szeolem, w której jedynie wegetuje. Z kolei buddyzm naucza o niekończącym się cyklu kolejnych żywotów. Oczywiście buddyzm, na podstawie doktryny braku samo-bytu (skr. anātman; pali anattā), odrzuca koncepcję nieśmiertelnej, wędrującej duszy czy jaźni.In this article, we have proposed an alternative, interreligious translation and commentary on Ecclesiastes 1:1–11 from the perspective of Buddhist philosophy. When translating and commenting on Ecclesiastes 1:1–11, we did not base ourselves on the philosophy of one particular branch of Buddhism. Reference was made to ideas that are present in both Theravada Buddhism and Mahayana, bearing in mind that in individual branches of this religion they have specific accents and sometimes play a slightly different role. The proposed translation leads to two important conclusions related to the process of interreligious dialogue. First, in literary works representing different religious and cultural systems, one can find ideas that are similar to each other. On the one hand, it facilitates the translation process, because we introduce some similar concepts in place of others. However, we must remember that even these seemingly similar ideas function in completely different social, historical, cultural and religious contexts. In the case of Ecclesiastes 1:1–11, such a concept that immediately evokes certain associations with Buddhist philosophy is the Kohelet hăbel/hebel (“evanescence”, “vanity”), which we decided to render by two similar concepts, i.e. the Sanskrit term śūnyatā (“emptiness”) and the Pali dukkha (“something unsatisfactory”, “suffering”). Secondly, the challenge for this kind of translation and commentary is to find adequate ideas that perform an analogous function in the two juxtaposed religious systems, but at the same time they may radicaliy differ from each other. In this case, the translator must find and grasp the specificity of various religious concepts and their place in a given system, and then find structural equivalents in the source text and doctrine from the perspective of which he interprets this text. In Ecclesiastes 1:1–11, an example of this type of phenomenon were those fragments in which eschatological threads appear. Ecclesiastes is a representative of the traditional Semitic idea, which limits authentic human life to the temporal world only. After death, the shadow of man is in the abyss called Sheol, where he only vegetates. Buddhism, on the other hand, teaches about the endless cycle of successive lives. Of course, Buddhism, based on the doctrine of non-self (anātman, Pali anattā), rejects the concept of an immortal, wandering soul or self.In diesem Artikel wird eine alternative interreligiöse Übersetzung und Kommentierung von Koh 1:1-11 aus der Perspektive der buddhistischen Philosophie vorgeschlagen. Bei der Übersetzung und Kommentierung von Koh 1,1-11 wurde sich nicht auf die Philosophie einer bestimmten Richtung des Buddhismus gestützt. Es wurde auf Ideen Bezug genommen, die sowohl im Theravada- als auch im Mahayana-Buddhismus vorhanden sind, wobei zu berücksichtigen ist, dass sie in den verschiedenen Zweigen der Religion spezifische Aspekte betonen und manchmal eine etwas andere Rolle spielen. Die vorgeschlagene Übersetzung führt zu zwei wichtigen Schlussfolgerungen in Bezug auf den Prozess des interreligiösen Dialogs. Erstens kann man in literarischen Werken, die verschiedene religiöse und kulturelle Systeme repräsentieren, Ideen finden, die einander ähnlich sind. Einerseits erleichtert dies den Übersetzungsprozess, da wir gewissermaßen einige ähnliche Konzepte anstelle anderer einführen. Wir müssen jedoch bedenken, dass selbst diese scheinbar ähnlichen Konzepte in völlig unterschiedlichen sozialen, historischen, kulturellen und religiösen Kontexten funktionieren. Im Fall von Koh 1,1-11 ist ein solcher Begriff, der sofort einige Assoziationen zur buddhistischen Philosophie weckt, der koeletische hăbel/hebel ("Vergänglichkeit", "Vergeblichkeit"), der gewählt wurde, um durch zwei ähnliche Begriffe wiedergegeben zu werden, nämlich durch den Sanskrit-Begriff śūnyatā ("Leere") und den Pali-Begriff dukkha ("etwas Unbefriedigendes", "Leiden"). Zweitens besteht die Herausforderung für diese Art der Übersetzung und des Kommentars darin, relevante Begriffe zu finden, die in den beiden nebeneinander stehenden religiösen Systemen eine analoge Funktion haben, aber gleichzeitig radikal unterschiedlich sein können. Folglich muss der Ausleger die Besonderheit der verschiedenen religiösen Begriffe und ihren Platz im betreffenden System finden und erfassen und dann strukturelle Entsprechungen im Ausgangstext und in der Lehre finden, aus deren Perspektive er den Text auslegt. In Koh 1,1-11 wurde diese Art von Phänomen in jenen Passagen veranschaulicht, in denen eschatologische Themen auftauchen. Kohelet ist ein Vertreter der traditionellen semitischen Vorstellung, die das authentische menschliche Leben auf die zeitliche Welt beschränkt. Nach dem Tod befindet sich der Schatten des Menschen in einem Abgrund, der Sheol genannt wird und in dem er lediglich vegetiert. Der Buddhismus hingegen lehrt einen endlosen Zyklus von aufeinanderfolgenden Leben. Offensichtlich lehnt der Buddhismus auf der Grundlage der Lehre vom Nicht-Selbst-Sein (skr. anātman; pali anattā) das Konzept einer unsterblichen, wandernden Seele oder eines Selbst ab
Jesus, Beelzebub and irresponsible words. Exegesis of Mt 12,22-37 of the Hebrew version of the Gospel according to St. Matthew (shemtob)
No full textNiniejszy artykuł zawiera egzegezę perykopy 12,22-37 z hebrajskiej wersji Ewangelii wg św. Mateusza (ShemTob). Semicka wersja tego tekstu znajduje się w średniowiecznym, żydowskim traktacie polemicznym !xwb !ba. Pierwsza część artykułu prezentuje tłumaczenie tekstu hebrajskiego na język polski. Kolejne dwa rozdziały ukazują strukturę literacką MtShemTob 12,22-37 oraz analizują problem źródeł hebrajskiej Ewangelii wg św. Mateusza. Główny rozdział koncentruje się na egzegezie MtShemTob 12,22-37. Ostatnia część zawiera refleksję teologiczną nad badaną w artykule perykopą. Egzegeza perykopy MtShemTob 12,22-37 pokazała, że całościowy przekaz wersji hebrajskiej nie różni się bardzo od kanonicznego tekstu greckiego Mt. W obu tekstach pojawia się silna opozycja pomiędzy królestwem Bożym i królestwem złego ducha oraz wybór, przed jakim staje każdy spotykający Jezusa.The article analyzes Mt 12,22-37 of the Hebrew version of the Gospel according to St. Matthew (ShemTob). This Hebrew version is preserved in the Jewish polemical treatise called !xwb !ba (Spain, XIV AD). The first chapter contains a translation of Mt 12,22-37. The next two show the literary structure of this periscope and the problem of the origin of MtShemTob. The main section contain exegesis of MtShemTob 12,22-37. The analysis focuses, among others, a comparison of the canonical Greek version and the Hebrew. The last chapter shows theological investigations on 12,22-37
Quotations from the Scriptures and from the Works of the Church Fathers in Sermon-Conferences of St. Thomas Aquinas on the Apostles’ Creed (Prooemium and Articles 1–3)
Get PDFThe aim of the article is to analyse the quotations from the Holy Scriptures and the Fathers of the Church featured in the sermons of St.Thomas Aquinas on the theme of the Apostolic Symbol (Prooemium and Articles 1-3). The article provides an inventory of quotations, indicating their number and the use of individual books of the Bible, as well as the works of patristic authors. Furthermore, their type and function in the Prooemium and in the lecture of the first three parts of Symbolum Apostolorum has been shown. When examining the quotations taken from the Holy Scriptures and the works of the Holy Fathers of the Church, we use the elements of an intertextual texture approach, or more precisely the oral-scribal intertexture, whereby both methodologies originate from the socio-rhetorical method coined by V.K. Robbins.Cytaty z Pisma Świętego i Ojców Kościoła w wykładzie Składu apostolskiego św. Tomasza z Akwinu (Prooemium i artykuły 1–3)Celem artykułu jest analiza cytatów z Pisma Świętego i Ojców Kościoła w kazaniach Tomasza z Akwinu na temat Symbolu apostolskiego (Prooemium i artykuły 1–3). W artykule zostaje przeprowadzona inwentaryzacja cytatów, wskazująca ich ilość oraz wykorzystanie poszczególnych ksiąg Biblii i autorów patrystycznych. Ponadto, ukazano ich rodzaj oraz funkcję w Prooemium oraz w wykładzie pierwszych trzech części Symbolum apostolorum. Badając cytaty zaczerpnięte z Pisma Świętego oraz Ojcow Kościoła korzystamy z elementow podejścia intertekstualnego (intertextual texture), a dokładniej oral-scribal intertexture, z metody socjoretorycznej V.K. Robbinsa
Exegesis of Mt 28,16-20 of the Hebrew version of the Gospel according to St. Matthew (shemtob)
No full textNiniejszy artykuł zawiera analizę egzegetyczną zakończenia hebrajskiej wersji Ewangelii wg św. Mateusza (ShemTob). W pierwszym punkcie przedstawiono transliterację tekstu hebrajskiego oraz polskie tłumaczenie perykopy MtShemTob 28,16-20. Punkt drugi poświęcony jest analizie literackiej, natomiast trzeci omawia problem genezy MtShemTob. W ostatnim punkcie przeprowadzona została egzegeza badanej w artykule perykopy. Tym, co wyróżnia wersję hebrajską w stosunku do tekstu kanonicznego, jest brak tzw. nakazu ewangelizacji pogan oraz trynitarnej formuły chrzcielnej. MtShemTob 28,16-20 zdaje się sugerować, że przedmiotem apostolskiej posługi dwunastu uczniów Jezusa powinni być jedynie Żydzi.The following article is an analysis of Mt 28,16-20 of the Hebrew version of the Gospel according to St. Matthew (ShemTob). The first chapter contains an original Hebrew text and Polish translation of Mt 28,16-20. The second one shows the literary structure of this fragment and the problem of the origin of MtShemTob. The main section contains a commentary on MtShemTob 28,16-20. It seems to suggest that the object of the apostolic ministry of the twelve disciples of Jesus should be only Jews
The Relativism of the Values and Norms of the Modern World from the Perspective of Biblical Philosophy
No full textCelem artykułu jest spojrzenie z perspektywy biblijnej na współczesny relatywizm wartości i norm. Za pomocą filozofii biblijnej próbujemy porównać sytuację ponowoczesnego chrześcijanina oraz wyznawcy starożytnego judaizmu; spotykającego się z kulturą hellenistyczną. Przedmiotem naszej refleksji są fragmenty Księgi Koheleta oraz Księgi Mądrości. Pierwszy punkt zawiera omówienie kultury ponowoczesnej oraz hellenistycznej. W drugim znajduje się zarys historii Izraela w epoce hellenistycznej. Trzeci punkt to egzegeza wybranych fragmentów Księgi Koheleta oraz Księgi Mądrości. Zakończenie zawiera próbę aktualizacji postaw autorów biblijnych wobec hellenizmu; w kontekście ponowoczesnego chrześcijaństwa.The aim of the article is to investigate the contemporary relativism of values and norms from the biblical perspective. By means of biblical philosophy; we try to compare the situation of a post-modern Christian and the followers of ancient Judaism when they met with Hellenistic culture. The subject of our reflection are fragments of Ecclesiastes and the Book of Wisdom. The first chapter contains a discussion of post-modern and Hellenistic culture. The second contains an outline of the history of Israel in the Hellenistic era. The third point is the exegesis of selected passages of Ecclesiastes and the Book of Wisdom. The ending is an attempt to update the attitudes of biblical authors towards Hellenism in the context of postmodern Christianity
Porównanie mezopotamskich i izraelskich obrazów świata podziemnego
Get PDFThe purpose of this article is to compare the image of the Netherworld in Mesopotamian mythology and biblical literature. The location of the Netherworld is similar in both cultures: it was located beneath the earth's surface and beneath the waters of a mythical primeval ocean. Both traditions also contain texts suggesting it was located directly beneath the earth's surface, with graves and various pits serving as "gateways" to the afterlife. Regarding the "landscape" and the condition of the dead persons, both traditions are characterized by a negative perception of the afterlife as a place of darkness and dust, with the afterlife being a shadow of earthly life. However, the details differ. In Mesopotamia, the underworld is depicted as an ancient city with a mythical river, seven or fourteen gates, and a palace for the ruler Ereshkigal, reflecting an urban mentality. A social hierarchy existed there, similar to that in the world of the living, and the fate of the dead could be improved by a dignified burial and family sacrifices, especially a large number of offspring. Mesopotamian texts focus on the fate of the individual. In biblical literature, Sheol is more of a wasteland, a mass grave, or cemetery, and its image is more nebulous and heterogeneous. Differences in fate after death are theological and ethical in nature, often serving to illustrate the fate of nations hostile to Israel and to manifest YHWH's rule.
The relationship of God/gods to the Netherworld reveals the greatest differences. In Mesopotamia, characterized by polytheism, the underworld was inhabited by many gods, and the gods of heaven and earth held no power there, and attempts to seize it ended tragically. In the biblical tradition, as absolute monotheism developed, the idea of YHWH's dominion over Sheol and the dead gradually evolved, leading to the emergence of the idea of resurrection. Initially, YHWH had no authority over this realm, and the dead were not allowed to worship him.Celem niniejszego artykułu jest porównanie obrazu świata podziemnego w mitologii mezopotamskiej i literaturze biblijnej. Lokalizacja świata podziemnego jest w obu kulturach podobna: umiejscawiano go pod powierzchnią ziemi i pod wodami mitycznego praoceanu. W obu tradycjach istnieją również teksty sugerujące, że znajdował się bezpośrednio pod powierzchnią ziemi, a groby i różnego rodzaju doły stanowiły "wrota" do zaświatów. W kwestii "krajobrazu" i kondycji zmarłych obie tradycje charakteryzuje negatywne postrzeganie zaświatów jako miejsca ciemności i prochu, a egzystencja po śmierci jest cieniem życia ziemskiego. Jednak szczegóły się różnią. W Mezopotamii świat podziemny przedstawiany jest jako starożytne miasto z mityczną rzeką, siedmioma lub czternastoma bramami i pałacem dla władczyni Ereszkigal, co odzwierciedla urbanistyczną mentalność. Istniała tam hierarchia społeczna podobna do tej w świecie żywych, a los zmarłych mógł być poprawiony przez godny pochówek i ofiary rodzinne, zwłaszcza dużą liczbę potomstwa. Teksty mezopotamskie koncentrują się na losie jednostki. W literaturze biblijnej Szeol jest raczej pustkowiem, zbiorową mogiłą lub cmentarzyskiem, a jego obraz jest bardziej mglisty i niejednorodny. Różnice w losie po śmierci mają charakter teologiczny i etyczny, często służąc ukazaniu losu narodów wrogich Izraelowi i manifestowaniu panowania YHWH. Relacja Boga/bogów do świata podziemnego ujawnia największe różnice. W Mezopotamii, charakteryzującej się politeizmem, kraina umarłych była zamieszkana przez wielu bogów, a bogowie nieba i ziemi nie posiadali w niej władzy, a próby jej przejęcia kończyły się tragicznie. W tradycji biblijnej, w miarę rozwoju monoteizmu absolutnego, stopniowo ewoluowała idea panowania YHWH nad Szeolem i zmarłymi, co doprowadziło do pojawienia się idei zmartwychwstania. Początkowo YHWH nie miał władzy nad tą krainą, a zmarli nie mogli mu oddawać czci
The Men Redeemed or Unredeemed? Interpretations of Rom 7:14‒25 in Aquinas’s Super Epistolam B. Pauli ad Romanos lectura and in Contemporary Exegesis
Get PDFThis article focuses on the pericope of Rom 7:14‒25, especially on the problem of understanding the rhetorical ‘I’ in Aquinas’s Ad Rom, as well as in selected twentieth-century biblical commentaries.The first part of the article offers the analysis of Aquinas’s reflections on Rom 7:14‒25, where we find an exegetical explanation of the pronoun ‘I’ in Ad Rom. The second part includes the opinions of contemporary biblical scholars on the rhetorical ‘I’ of the pericope. The first scholar is Karl Barth whose well-known monograph Römerbrief is an example of the philosophical (or anti-philosophical) and theological approaches to St Paul’s epistle. The second scholar is Douglas J. Moo, who represents classical historical-critical exegesis of Romans.Ludzie odkupieni czy nieodkupieni? Interpretacje Rz 7,14–25 w Komentarzu do Listu do Rzymian Tomasza z Akwinu oraz we współczesnych komentarzach biblijnychCelem tego artykułu jest analiza perykopy Rz 7,14–25, a szczególnie problem rozumienia retorycznego „ja” w Komentarzu do Listu do Rzymian Tomasza z Akwinu oraz w przykładowych, XX-wiecznych komentarzach biblijnych.W pierwszej części artykułu koncentrujemy się na tekście Akwinaty i jego interpretacji Rz 7,14–25. Rozważania egzegetyczne obracają się wokół właściwego odczytania funkcji zaimka osobowego „ja” w ujęciu Tomasza. Druga część poświęcona jest dwóm, wybranym i współczesnym komentatorom do Rz 7,14–25. Pierwszym z nich jest przedstawiciel filozoficznego albo nawet anty-filozoficznego podejścia do Listu do Rzymian, czyli Karl Barth, autor jednego z najważniejszych dzieł XX-wiecznej teologii Römerbrief. Z kolei drugim jest Douglas J. Moo, przedstawiciel typowego dla współczesnej egzegezy stylu komentowania Listu do Rzymian, bazującego na metodzie historyczno-krytycznej
- …
