173 research outputs found
Third-Generation Cephalosporin-Resistant Escherichia coli Isolates Belonging to High-Risk Clones Obtained from Fresh Pork Meat in La Plata City, Argentina †
No full textHigh-risk clones represent a major concern, as they are very efficient vehicles for mobile genetic elements carrying antimicrobial resistance genes and therefore promote their spread, especially if they confer resistance to cefotaxime, ciprofloxacin, and fosfomycin, included within the highest-priority, critically important antimicrobial agents (HPCIA). Between February 2022 and April 2024, 138 pork samples were obtained from 46 butcher shops in La Plata, Buenos Aires, Argentina. A total of 102 HPCIA-resistant E. coli were isolated. Eighty-five HPCIA-resistant E. coli were selected for whole-genome sequencing. Of these, 27 belonged to 9 clones described as high risk: ST101 (n = 5), ST10 (n = 4), ST48 (n = 4), ST744 (n = 4), ST23 (n = 3), ST58 (n = 2), ST88 (n = 2), ST117 (n = 2), and ST410 (n = 1). Twelve of them were third-generation cephalosporin-resistant. Resistance was mediated by blaCTX-M-55 (n = 7), blaCTX-M-14 (n = 4), blaCTX-M-8 (n = 1), and blaCMY-2 (n = 1). This study highlights the importance of food products and the food production chain as reservoirs of high-risk clones and resistance genes of epidemiological relevance to public health
Investigation of the antimicrobial activity of essential oil of organically grown oregano (Origanum vulgare subsp. hirtum) against planktonic and biofilmcells of Salmonella enterica ser. Typhinium and Listeria monocytogenes
No full textΒιβλιογραφία : σ. 59 - 63Κατά την υπέρμετρη χρήση των αντιβιοτικών που πραγματοποιήθηκε κατά τις δεκαετίες 1980-1990, διάφορα παθογόνα βακτήρια ανέπτυξαν στρατηγικές επιβίωσης καθιστώντας ολοένα και δυσκολότερη την καταπολέμησή τους. Μια από αυτές είναι και ο σχηματισμός βιοϋμενίων. Παράλληλα, η συν-εξέλιξη μεταξύ των παθογόνων βακτηρίων και των ξενιστών τους είχε σαν απο-
τέλεσμα την ανάπτυξη βακτηριακών στρατηγικών με σκοπό την επιμονή τους κατά τη διάρκεια μόλυνσης των ξενιστών τους. Αποτέλεσμα των παραπάνω διαδικασιών ήταν να αναγνωριστεί το
φαινόμενο της αντιμικροβιακής αντοχής ως μια παγκόσμια ανησυχητική κατάσταση. Παράλληλα, οι γρήγοροι ρυθμοί μετάλλαξης στους μικροοργανισμούς έχουν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην
ανάπτυξη αντοχής στα αντιβιοτικά και σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση της τροφικής αλυσίδας οι νέες λοιμώξεις που προκύπτουν από τα παθογόνα αυτά δεν μπορούν να περιοριστούν γεωγραφικά, καθιστώντας τα έτσι μια παγκόσμια απειλή.
Η επιστημονική κοινότητα, στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά, άρχισε να μελετά συστηματικά τον τρόπο δράσης συγκεκριμένων παθογόνων με απώτερο σκοπό την αναστροφή της δράσης τους προς όφελος του ανθρώπου. Στην παρούσα διπλωματική εργασία, με τη χρήση μικροβιολογικών τεχνικών, διερευνήθηκε η αντιμικροβιακή δράση που παρουσιάζει το αιθέριο έλαιο της ρίγανης έναντι πλαγκτονικών και βιοϋμενικών κυττάρων δύο παθογόνων τροφιμογενών βακτηρίων (S. enterica (ser. Typhimurium) και Listeria monocytogenes). Παράλληλα, με χρήση μοριακών τεχνικών (real-time qPCR) διερευνήθηκε η έκ-
φραση συγκεκριμένων γονιδίων μολυσματικότητας (inlA, inlB, prfA, hly) μετά την έκθεση των πλαγκτονικών κυττάρων του βακτηρίου L. monocytogenes στο αιθέριο έλαιο. Από τις πειραματικές διαδικασίες που πραγματοποιήθηκαν διαπιστώθηκε ότι έλαιο της ρίγανης
παρουσίασε ανασταλτική δράση τόσο στην ανάπτυξη των πλαγκτονικών κυττάρων στις ελάχιστες συγκεντρώσεις 0,06% v/v και 0,03% v/v έναντι των βακτηριακών στελεχών που μελετήθηκαν (S.
Typhimurium και L. monocytogenes, αντιστοίχως), όσο και των βιοϋμενικών κυτταρών στις συγκεντρώσεις 0,13% v/v και 0,06% v/v αντίστοιχα. Παράλληλα κατά την εφαρμογή της ελάχιστης συ-
γκέντρωσης για την εξάλειψη των βιοϋμενικών κυττάρων (Minimum Biofilm Eradication Concentration, MBEC) (6,25% v/v) διαπιστώθηκε θανάτωση των βιοϋμενικών κυττάρων στα στελέχη της Salmonella και της L. monocytogenes των λογαριθμικών τάξεων 7,35 και 8,08 αντιστοίχως. Τέλος, καταγράφηκε μείωση στην έκφραση των γονιδίων μολυσματικότητας που μελετήθηκαν στο στέλεχος της L. monocytogenes, παρουσία του αιθερίου ελαίου. Τα αποτελέσματα αυτά είναι ιδιαίτερα.
ενθαρρυντικά για την περαιτέρω μελέτη της αντιμικροβιακής δράσης του ελαίου της ρίγανης.The excessive use of antibiotics during the 1980s-1990s led various pathogenic bacteria to develop survival strategies, which make it difficult to defeat them. One of these strategies involves the
formation of biofilms. Also, the co-evolution between pathogenic bacteria and their hosts allowed them to develop persistence mechanisms during their hosts infection. These strategies allowed to
develop the phenomenon of antimicrobial resistance (AMR). At the same time, many mutations in microbes have played an important role in the development of antibiotic resistance. In combination
with the globalization of food chain, new infections cannot be limited geographically, making them a global threat.The scientific community, in its attempt to deal with the phenomenon of antibiotic resistance,
began to research the mode of action on specific pathogens with the goal of reversing their action to human benefit. In this thesis, the antimicrobial activity of oregano essential oil against planktonic
and biofilm cells of two food-borne pathogens (S.enterica and L.monocytogenes) was investigated. Furthermore, using molecular techniques (real-time PCR), the expression of some virulence genes
(inlA, inlB, prfA, hly) of L.monocytogenes after their exposure at the disinfectant agent of oregano oil was also examined. Experiments conducted by both molecular and microbiological methods
suggested a reduction of biofilm cells after exposure to oregano essential oil. During our experiments, we found out that Greek oregano oil showed an inhibitory effect both on planktonic and biofilm cells at the concentration of 0,06% v/v and 0,03% v/v respectively. Also, during the application of MBEC, a logarithmic decrease in the growth of biofilm cells was found (7,35 and 8,08). Finally, this kind of decrease was also recorded in virulence gene expression in the strain of Listeria. These results are particularly encouraging for further study of oregano oil’s antimicrobial activity.63 σ
The Role of Biofilms in the Development and Dissemination of Microbial Resistance within the Food Industry
No full textBiofilms are multicellular sessile microbial communities embedded in hydrated extracellular polymeric matrices. Their formation is common in microbial life in most environments, whereas those formed on food-processing surfaces are of considerable interest in the context of food hygiene. Biofilm cells express properties that are distinct from planktonic ones, in particular, due to their notorious resistance to antimicrobial agents. Thus, a special feature of biofilms is that once they have developed, they are hard to eradicate, even when careful sanitization procedures are regularly applied. A large amount of ongoing research has investigated how and why surface-attached microbial communities develop such resistance, and several mechanisms can be acknowledged, such as heterogeneous metabolic activity, cell adaptive responses, diffusion limitations, genetic and functional diversification, and microbial interactions. The articles contained in this Special Issue deal with biofilms of some important food-related bacteria (including common pathogens such as Salmonella enterica, Listeria monocytogenes, and Staphylococcus aureus, as well as spoilage-causing spore-forming bacilli), providing novel insights into their resistance mechanisms and implications, together with novel methods (e.g., use of protective biofilms formed by beneficial bacteria, enzymes) that could be used to overcome resistance and thus improve the safety of our food supply and protect public health
The Battle Against Biofilms: A Focus on Novel Antimicrobial Strategies and Their Mechanisms of Action
No full textBiofilms represent the predominant mode of microbial growth across a variety of environments, encompassing both natural and anthropogenic settings [...
Study of parameters which influence biofilm formation by foodborne microorganisms
No full textIn the food industry, the biofilms of both spoilage and pathogenic bacteria, formed on food-contact surfaces, are related to problems of food contamination, which lead to lowered shelf life of products and transmission of diseases. However, not all biofilms cause problems, while sometimes their formation is thought to be useful. Thus, in the industry of fermented foods, a novel hygienic approach could consist in the settlement and maintain of a “protective” microflora (or a “protective” biofilm) on workshop surfaces to prevent the adhesion and multiplication of undesirable microorganisms. Lactococcus lactis is a good candidate to form “positive” biofilms on food workshop surfaces. Microbial adhesion to surfaces is the first step for biofilm formation and consists a complex procedure which is affected by many parameters. Among them, the physicochemical properties of the three phases involved (bacteria, solid surface, and liquid medium) play a crucial role. Initially, in the present thesis, the variability of cell surface physicochemical properties among 50 natural L. lactis strains, which were previously isolated from different sources (dairy products, plants and animals), was studied. This was done in order to investigate the way this variability could influence the adhesion ability of strains on a model abiotic surface. The evaluation of surface hydrophobicity was done through affinity measurements of the cells for the apolar solvent hexadecane, while their global surface charge was measured with microelectrophoresis. The obtained results revealed an unexpected diversity of L. lactis cell surface properties. However, this diversity could not be linked to the origin or to the subspecies of the strains (lactis or cremoris). A global multivariate analysis allowed the definition of three distinct groups of strains: highly electronegative and hydrophilic (48%), hydrophobic (12%), strains with a reduced electronegativity (18%), and strains with intermediate properties (22%). Adhesion tests done under low ionic strength conditions revealed a significant correlation between adhesion, hydrophobicity and surface charge. Interestingly, the quantification of cell wall teichoic acids (WTAs) of the strains which presented low surface charge revealed that the cell wall of these strains contained lower amounts of WTAs, compared to the electronegative control strain MG1363. The majority of L. lactis strains exhibit highly electronegative surface. A decrease of the net negative charge of L. lactis cell surface could result in an increase of the adhesion of this bacterium to negatively charged surfaces (e.g. stainless steel, glass, polystyrene). In the present thesis, the net negative charge of L. lactis cell wall was attempted to be reduced through: (a) the increase of the esterification of teichoic acids with D-alanine, since the addition of D-alanine inserts positively charged amino groups to the otherwise negatively charged teichoic acids (due to their phosphate groups), and (b) the removal of wall teichoic acids. Thus, for the first attempt, two mutant strains of the laboratory strain L. lactis MG1363 were constructed, which overexpressed the operon responsible for teichoic acid D-alanylation (dit). In the first mutant strain, the four genes of the operon were cloned in a multicopy plasmid with their own native promoter, while in the second strain these four genes were cloned under the transcription control of nisin inducible promoter. Both mutant strains were found to present increased levels of D-alanine at their teichoic acids, without however observing any differences at the surface charge between the mutant and the control strains. In addition, adhesion assays on polystyrene microplates and on glass showed that the degree of teichoic acids D-alanylation did not influence the initial adhesion ability of this bacterium to these surfaces, but seemed to alter the subsequent biofilm formation ability. In order to remove the wall teichoic acids in L. lactis MG1363, we tried to knock out a gene, homologous to the tagO gene of Bacillus subtilis, which has already been shown to encode the enzyme responsible for the synthesis of the linkage unit of teichoic acids to peptidoglycan. Efforts to inactivate this gene with single and double crossing over techniques were unsuccessful. In contrast, inactivation of this gene was possible when the homolog tagO gene of Staphylococcus aureus was also expressed in L. lactis, through its cloning on a thermosensitive plasmid vector. The obtained mutant strain was found to grow normally at 30°C, while its growth stopped after some generations at 37°C. Observation with transmission electron microscopy of the cells of the mutant strain at 37°C revealed that the inhibition of the synthesis of wall teichoic acids in L. lactis, seems to affect the cell division procedure. Thus, the effort to reduce the net surface electronegativity of L. lactis through construction of a strain devoid of cell wall teichoic acids was not possible, since these polymers appear to be essential for the viability of this bacterium Except from positive biofilms, spoilage and pathogenic bacteria can also form biofilms on whatever surface in food industry, if there is not an adequate cleaning and sanitation program. Of special importance is the ability of Salmonella Enteritidis to be associated and grow on food - contact surfaces. In present thesis we studied the effect of some environmental parameters on biofilm formation from S. Enteritidis on stainless steel surface. Formed biofilms were quantified through detaching the cells from the surfaces and culturing them on agar plates, in parallel with conductance measurements. Initially, the high importance of the existence of the air - liquid interface for biofilm formation on stainless steel, was revealed. Periodical renewal of growth medium favored biofilm formation when the metal surfaces were totally covered. Subsequently, both methods revealed that biofilm formation is favored at 20°C, at the more neutral growth medium pH values and at low osmolarity. Finally, we studied the disinfection efficiency of some chemical compounds against biofilms, which were composed from useful, spoilage and pathogen foodborne bacteria. Three standard acid - base disinfectants (hydrochloric acid, lactic acid, and sodium hydroxide) and three natural compounds (essential oil, decoction and hydrosol of Satureja thymbra) were tested against biofilms formed, either in monoculture, either in mixed culture, by Staphylococcus simulans, Lactobacillus fermentum, Pseudomonas putida, S. Enteritidis and Listeria monocytogenes. Biofilms were left to be formed on stainless steel surfaces, at 16°C for 5 days, before disinfection treatments were applied for 60 and 180 minutes. Disinfection efficiency was evaluated by detaching the remaining viable biofilm cells and enumerating them by agar plating, as well as by conductance measurements. Both these two methods revealed that the essential oil and the hydrosol of S. thymbra exhibited strong antimicrobial action, against both monospecies and mixed-culture biofilms. Use of natural antimicrobial agents could provide alternative or supplemented ways for the disinfection of microbial contaminated industrial surfaces.Στη βιομηχανία τροφίμων, τα βιο-υμένια αλλοιογόνων και παθογόνων μικροοργανισμών που σχηματίζονται πάνω στις επιφάνειες που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα, εμπλέκονται σε προβλήματα μίανσης των τροφίμων που οδηγούν στη μείωση της διάρκειας ζωής των προϊόντων και στη μετάδοση λοιμώξεων. Εν τούτοις, τα βιο-υμένια δεν προκαλούν πάντα προβλήματα, ενώ μερικές φορές ο σχηματισμός τους θεωρείται χρήσιμος. Έτσι, στη βιομηχανία ζυμούμενων τροφίμων, η εγκατάσταση και διατήρηση μιας «προστατευτικής» μικροχλωρίδας (ή ενός «προστατευτικού» βιο-υμενίου) πάνω σε επιφάνειες του βιομηχανικού εξοπλισμού, συνιστά μια νέα υγειονομική προσέγγιση προκειμένου να αποτραπεί η προσκόλληση και ο πολλαπλασιασμός ανεπιθύμητων μικροοργανισμών. Ο Lactococcus lactis αποτελεί έναν καλό υποψήφιο μικροοργανισμό για το σχηματισμό προστατευτικών βιο-υμενίων. Η μικροβιακή προσκόλληση σε επιφάνειες είναι το πρώτο βήμα στο σχηματισμό ενός βιο-υμενίου και συνιστά μια σύνθετη διαδικασία που επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων κυρίαρχο ρόλο πιστεύεται πως διαδραματίζουν οι φυσικοχημικές ιδιότητες των τριών αλληλοεμπλεκόμενων φάσεων (βακτήρια, στερεή επιφάνεια, και υγρό μέσο). Στην παρούσα διατριβή αρχικά μελετήθηκε η ποικιλομορφία των επιφανειακών φυσικοχημικών ιδιοτήτων ανάμεσα σε 50 φυσικά στελέχη L. lactis, τα οποία είχαν απομονωθεί από διάφορες πηγές (γαλακτοκομικά προϊόντα, φυτά και ζώα), προκειμένου να ερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο αυτή θα μπορούσε να επηρεάζει την ικανότητα προσκόλλησης αυτών σε αβιοτικές επιφάνειες. Η εκτίμηση της επιφανειακής υδροφοβίας έγινε μέσω μετρήσεων της συγγένειας των κυττάρων προς το μη πολικό διαλύτη δεκαεξάνιο, ενώ το σφαιρικό ηλεκτρικό φορτίο των κυττάρων μετρήθηκε μέσω μικροηλεκτροφόρησης. Τα αποκτηθέντα αποτελέσματα φανέρωσαν μια εκπληκτική ποικιλομορφία των ιδιοτήτων της κυτταρικής επιφάνειας του L. lactis. Σφαιρική ανάλυση πολλαπλών μεταβλητών επέτρεψε τον καθορισμό τριών ευδιάκριτων ομάδων στελεχών: υδρόφιλα στελέχη υψηλού ηλεκτραρνητισμού (48%), υδρόφοβα στελέχη (12%), στελέχη με μειωμένο ηλεκτρικό φορτίο (18%) και στελέχη με ενδιάμεσες φυσικοχημικές ιδιότητες (22%). Δοκιμές προσκόλλησης, υπό συνθήκες χαμηλής ιοντικής ισχύς, φανέρωσαν την ύπαρξη μιας σημαντικής συσχέτισης ανάμεσα στην προσκόλληση, την επιφανειακή υδροφοβία και το ηλεκτρικό φορτίο. Η έμμεση ποσοτικοποίηση των τειχοϊκών οξέων τοιχώματος των στελεχών εκείνων που είχαν βρεθεί να παρουσιάζουν μειωμένο επιφανειακό ηλεκτρικό φορτίο, έδειξε πως περιέχουν λιγότερη ποσότητα των πολυμερών αυτών, σε σχέση με το ηλεκτραρνητικό στέλεχος μάρτυρα MG1363. Η πλειοψηφία των στελεχών L. lactis έχουν υψηλά αρνητικά φορτισμένη επιφάνεια. Η μείωση του καθαρού αρνητικού φορτίου του κυτταρικού τοιχώματος του L. lactis θα μπορούσε να αυξήσει την προσκόλληση του σε αρνητικά φορτισμένες επιφάνειες (π.χ. ανοξείδωτος χάλυβας, γυαλί, πολυστυρένιο κ.τ.λ.). Στη παρούσα διατριβή το καθαρό αρνητικό φορτίο της κυτταρικής επιφάνειας του L. lactis επιχειρήθηκε να μειωθεί μέσω: (α) της αύξησης της εστεροποίησης των τειχοϊκών οξέων με D-αλανίνη, δεδομένου πως η προσθήκη D-αλανίνης εισάγει θετικά φορτισμένες αμινομάδες στα ειδάλλως αρνητικά φορτισμένα τειχοϊκα οξέα (λόγω των φωσφορικών τους ομάδων), και (β) της εξάλειψη των τειχοϊκών οξέων από το κυτταρικό τοίχωμα. Έτσι, για την πρώτη προσπάθεια, δημιουργήθηκαν δύο μεταλλαγμένα στελέχη του εργαστηριακού στελέχους L. lactis MG1363, που υπερέκφραζαν το οπερόνιο που είναι υπεύθυνο για τη D-αλανυλοποίηση των τειχοϊκών οξέων (dit). Στο ένα στέλεχος τα τέσσερα γονίδια του οπερονίου κλωνοποιήθηκαν σε πλασμίδιο πολλαπλών αντιγράφων μαζί με το δικό τους φυσικό προαγωγέα, ενώ στο δεύτερο τα γονίδια κλωνοποιήθηκαν υπό το μεταγραφικό έλεγχο προαγωγέα υποκινούμενο από τη νισίνη. Και τα δύο μεταλλαγμένα στελέχη βρέθηκαν να παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα D-αλανίνης στα τειχοϊκά οξέα τους, χωρίς όμως να παρατηρηθούν διαφορές στο ηλεκτρικό φορτίο ανάμεσα στα μεταλλαγμένα και τα στελέχη μάρτυρες. Επιπλέον, πειράματα προσκόλλησης σε μικροπλακίδια πολυστυρενίου και σε γυαλί έδειξαν πως ο βαθμός D-αλανυλοποίησης των τειχοϊκών οξέων δεν επηρεάζει την αρχική προσκόλληση του βακτηρίου σε αυτές τις επιφάνειες, μεταβάλει όμως την επακόλουθη ικανότητα σχηματισμού βιο-υμενίου. Για την εξάλειψη των τειχοϊκών οξέων από το κυτταρικό τοίχωμα επιχειρήθηκε η διαγραφή ενός γονιδίου, που βρέθηκε να είναι ομόλογο με το γονίδιο tagO του Bacillus subtilis, το οποίο έχει ήδη δειχτεί πως κωδικοποιεί το ένζυμο εκείνο που καταλύει την πρώτη αντίδραση στη σύνθεση της μονάδας σύνδεσης των τειχοϊκών στην πεπτιδογλυκάνη. Προσπάθειες αδρανοποίησης του γονιδίου αυτού με τεχνικές μονού αλλά και διπλού ανασυνδυασμού ήταν ανεπιτυχείς. Αντιθέτως, η αδρανοποίηση αυτού του γονιδίου κατέστη εφικτή όταν το ομόλογο γονίδιο tagO του Staphylococcus aureus εισήχθη επίσης στο L. lactis, μέσω κλωνοποίησης σε θερμοευαίσθητο πλασμίδιο. Το μεταλλαγμένο στέλεχος βρέθηκε να αναπτύσσεται κανονικά σε θερμοκρασία 30°C, ενώ η αύξηση του σταματούσε μετά από λίγες γενιές σε θερμοκρασία 37°C. Παρατήρηση με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο διέλευσης των κυττάρων του μεταλλαγμένου στελέχους σε θερμοκρασία 37°C φανέρωσε πως η αναστολή της πορείας σύνθεσης των τειχοϊκών οξέων τοιχώματος στο L. lactis, φαίνεται πως προκαλεί πρόβλημα στη διαδικασία της κυτταρικής διαίρεσης. Έτσι, η προσπάθεια μείωσης της επιφανειακής ηλεκτραρνητικότητας του L. lactis μέσω δημιουργίας στελέχους απαλλαγμένου τειχοϊκών οξέων τοιχώματος στάθηκε αδύνατη, αφού τα πολυμερή αυτά φαίνεται να είναι απαραίτητα για τη βιωσιμότητα αυτού του βακτηρίου. Εκτός από τα προστατευτικά βιο-υμένια, αλλοιογόνοι και παθογόνοι μικροοργανισμοί μπορούν να σχηματιστούν βιο-υμένια σε οποιαδήποτε επιφάνεια στη βιομηχανία τροφίμων, αν δεν υπάρχει το κατάλληλο πρόγραμμα καθαρισμού και εξυγίανσης. Ειδικής σημασίας είναι η ικανότητα της Salmonella Enteritidis να προσδένεται και να αυξάνεται πάνω στις επιφάνειες που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα. Στην παρούσα διατριβή μελετήθηκε η επίδραση διαφόρων περιβαλλοντικών παραγόντων στο σχηματισμό βιο-υμενίου από τη S. Enteritidis πάνω σε επιφάνεια ανοξείδωτου χάλυβα. Το σχηματισμένο βιο-υμένιο ποσοτικοποιήθηκε, μέσω αποκόλλησης των κυττάρων από τις επιφάνειες και καλλιέργειας αυτών σε τρυβλία, παράλληλα με μετρήσεις αγωγιμότητας. Αρχικά, φανερώθηκε η μεγάλη σημασία της ύπαρξης μεσεπιφάνειας αέρα - υγρού γι’ αυτό το φαινόμενο. Η περιοδική ανανέωση του θρεπτικού μέσου ευνόησε σταδιακά το σχηματισμό βιο-υμενίου όταν οι μεταλλικές επιφάνειες ήταν πλήρως εμβαπτισμένες. Ακολούθως και οι δύο μέθοδοι έδειξαν πως ο σχηματισμός βιο-υμενίου από τη S. Enteritidis ευνοείται σε θερμοκρασία 20°C, στις πιο ουδέτερες τιμές pH του θρεπτικού ζωμού και σε χαμηλές τιμές ωσμωτικής πυκνότητας. Στο τελευταίο Κεφάλαιο της διατριβής μελετήθηκε η απολυμαντική δράση μερικών χημικών ουσιών ενάντια σε βακτηριακά βιο-υμένια που αποτελούνταν από χρήσιμα, αλλοιογόνα και παθογόνα βακτήρια των τροφίμων. Τρεις πρότυπες χημικές ενώσεις (υδροχλωρικό οξύ, γαλακτικό οξύ, και υδροξείδιο του νατρίου) και τρεις φυσικές ουσίες (αιθέριο έλαιο, αφέψημα και υδροκολλοειδής φάση από Satureja thymbra) δοκιμάστηκαν ενάντια σε βιο-υμένια που είχαν προηγουμένως σχηματιστεί, είτε σε μονοκαλλιέργεια, είτε σε μικτή καλλιέργεια, από Staphylococcus simulans, Lactobacillus fermentum, Pseudomonas putida, Salmonella enterica και Listeria monocytogenes. Τα βιο-υμένια αφέθηκαν να αναπτυχθούν πάνω σε επιφάνειες ανοξείδωτου χάλυβα, σε θερμοκρασία 16°C για 5 ημέρες, πριν την εφαρμογή των απολυμαντικών μεταχειρίσεων, για 60 και 180 λεπτά. Η ικανότητα απολύμανσης αυτών εκτιμήθηκε μέσω απαρίθμησης των κυττάρων που παρέμειναν ζωντανά μετά την κάθε μεταχείριση, παράλληλα με μετρήσεις αγωγιμότητας. Και οι δύο αυτές μέθοδοι έδειξαν πως το αιθέριο έλαιο και η υδροκολλοειδής του φάση παρουσίαζαν ισχυρή αντιμικροβιακή δράση ενάντια τόσο στα μονής, όσο και στα μικτής καλλιέργειας βιο-υμένια. Η χρησιμοποίηση φυσικών αντιμικροβιακών ουσιών θα μπορούσε να παράσχει εναλλακτικούς ή συμπληρωματικούς τρόπους απολύμανσης των μικροβιακά μιασμένων βιομηχανικών επιφανειών
Screening of Lactic Acid Bacteria Isolated from Foods for Interference with Bacterial Quorum Sensing Systems
No full textQuorum sensing (QS) is a cell-to-cell communication mechanism through which microorganisms can sense their population density and adjust their physiology by producing and detecting small signaling molecules called autoinducers (AIs). QS influences various aspects of microbial physiology, including virulence and pathogenesis by bacterial pathogens, biofilm formation, sporulation, antimicrobial resistance, etc. Lactic acid bacteria (LAB) have been used for centuries in food fermentation to improve sensory and nutritional profiles and preserve against spoilage and pathogenic microflora. This study investigated the potential of foodborne LAB of various genera, including Lactococcus, Lactobacillus, Leuconostoc, Streptococcus, and Enterococcus, to interfere with the QS system of bacterial pathogens. For this, cell-free supernatants (CFSs) of 89 LAB foodborne isolates were collected by centrifugation following a 20 h culture (at 30 °C) in quarter-strength Brain Heart Infusion (BHI) broth. The pH of all CFSs was adjusted to 6.5 and sterilized by filtration. The anti-QS activity of the sterilized and neutralized CFSs was initially screened using the biosensor strains Chromobacterium violaceum 026 and Agrobacterium tumefaciens NTL4 (pZLR4) through an agar well diffusion assay that can detect the inhibition of the QS system that is based on acylated homoserine lactones (AHLs), which are used as AIs by Gram-negative bacteria. Additionally, all the CFSs were also screened for interference with the autoinducer 2 (AI-2) QS system that is mostly used for interspecies communication by both Gram-positive and Gram-negative bacteria. This was assessed using a luminescence bioassay with the Vibrio harveyi BAA-1117 biosensor strain. The results indicate that none of the LAB CFSs could inhibit AHL-based QS. However, 61.8% (55/89) of the CFSs induced luminescence in V. harveyi BAA-1117, while the remaining 38.2% (34/89) of the samples were capable of inhibiting AI-2-based QS. In the next steps, the most representative of these latter AI-2 interfering LAB isolates will be investigated for possible inhibition of biofilm formation by some important foodborne bacterial pathogens
Overview of the Author Profiling Task at PAN 2013
No full text[EN] This overview presents the framework and results for the Author Profiling
task at PAN 2013. We describe in detail the corpus and its characteristics,
and the evaluation framework we used to measure the participants performance to
solve the problem of identifying age and gender from anonymous texts. Finally,
the approaches of the 21 participants and their results are described.The author profiling task @PAN-2013 was an activity of the WIQ-EI IRSES project (Grant No. 269180) within the FP 7 Marie Curie People Framework of the European Commission. We want to thank the Forensic Lab of the Universitat Pompeu Fabra Barcelona for sponsoring the award for the winner team. The work of the first author was partially funded by Autoritas Consulting SA and by Ministerio de Economía y Competitividad de España under grant ECOPORTUNITY IPT-2012-1220-430000. The work of the second author was in the framework the DIANA-APPLICATIONS-Finding Hidden Knowledge in Texts: Applications (TIN2012-38603-C02-01) project, and the VLC/CAMPUS Microcluster on Multimodal Interaction in Intelligent Systems. The work of fifth author was funded in part by the Swiss National Science Foundation (SNF) project "Mining Conversational Content for Topic Modelling and Author Identification (ChatMiner)" under grant number 200021_130208.Rangel, F.; Rosso, P.; Koppel, M.; Stamatatos, E.; Inches, G. (2013). Overview of the Author Profiling Task at PAN 2013. CLEF Conference on Multilingual and Multimodal Information Access Evaluation. 352-365. https://riunet.upv.es/handle/10251/46636S35236
Retraction Note: WELL.ME - Wellbeing therapy based on real-time personalized mobile architecture, vs. cognitive therapy, to reduce psychological distress and promote healthy lifestyle in cardiovascular disease patients: Study protocol for a randomized controlled trial (Trials DOI: 10.1186/1745-6215-13-157)
No full textThe Editors-in-Chief are retracting this article [1]. After publication concerns were raised with respect to inconsistencies between this trial protocol and the trial registry entry. Subsequent investigation has shown that patient recruitment had been completed before submission of the protocol to the journal, which is a breach of the journals editorial policy. Concerns have also been raised that one of the reviewers was added to this article as an author after revision. Michele Carenini and Wendy Moreno Pea agree with this retraction and Angelo Compare does not agree with this retraction. Vassilis Kouloulias, Vontas Apostolos, Enrico Molinari, Enzo Grossi and Efstathopoulos Efstathios did not reply to correspondence about this retraction. © 2018 The Author(s)
Effects of the number and spacing of conditioning sessions on spontaneous recovery from extinction
No full textAlthough it has been more than 80 years since Pavlov first observed spontaneous recovery from extinction, the mechanisms underlying this phenomenon remain a mystery. The majority of the proposed models attribute spontaneous recovery to a time-induced change in extinction-related processes. Recent findings, however, point also to the importance of elapsed time since acquisition, not just since extinction. These findings suggest that various temporal parameters of the learning episode may be explicitly represented in order to guide future choice on whether an animal should invest to a signal that has produced more than it has failed. In the present experiments, we used a conditioned magazine approach in the mouse to investigate whether and how various temporal parameters of acquisition affected spontaneous recovery. We found that prolonging the duration of acquisition, either by distributing the same number of acquisition trials across more sessions, or by spacing the same conditioning sessions more widely, augmented spontaneous recovery. Further investigation of the former effect revealed that the session is an important unit of learning experience, while the number of trials within a session is not a primary determinant for spontaneous recovery. Finally, we quantitatively characterized extinction at the level of the individual subject and found it to be abrupt. It took a few trials to appear but became complete almost immediately.Ph.D.Includes bibliographical references (p. 82-87)
- …
