343 research outputs found
Data Set of PLOS Computational Paper PCOMPBIOL-D-18-02181R1
No full textFigures Data of PLOS Computational paper:Modeling of the axon plasma membrane structure and its effects on protein diffusionAuthors: Yihao Zhang, Anastasios V. Tzingounis, and George LykotrafitisCorresponding Author: George Lykotrafitis, Ph.D.University of ConnecticutStorss, CT UNITED STATES</div
The influence of graft choice on isokinetic muscle strength 4-24 months after anterior cruciate ligament reconstruction
No full textRegaining adequate strength of the quadriceps and hamstrings after anterior cruciate ligament (ACL) reconstruction is important for maximizing functional performance. However, the outcome of muscle strength after either BPTB or hamstrings autograft is unclear given the plethora of published studies that report post-operative muscle strength. The purpose of this study was to systematically compare the muscle strength of patients who have undergone ACL reconstruction using either Bone Patellar Tendon Bone (BPTB) or Hamstrings (HST) autograft. The databases of MEDLINE, Cinahal and EMBASE were systematically searched for articles that report muscle strength outcome following ACL reconstruction. The quality of the studies was evaluated and a meta-analysis of the muscle strength outcomes was conducted on reported data. Fourteen studies were included in this systematic review: eight Randomized Control Studies (RCT) and six non-Randomized Control Studies (non-RCT). A meta-analysis was performed involving eight of the included studies (4 RCTs andamp; 3 non-RCTs). At 60A degrees/s and 180A degrees/s, patients with BPTB graft showed a greater deficit in extensor muscle strength and lower deficit in flexor muscle strength compared with patients with HST. This systematic review of Level III evidence showed that isokinetic muscle strength deficits following ACL reconstruction are associated with the location of the donor site. These deficits appear to be unresolved up to 2 years after ACL reconstruction. III.The original publication is available at www.springerlink.com:Sofia A Xergia, Jodie A McClelland, Joanna Kvist, Haris S Vasiliadis and Anastasios D Georgoulis, The influence of graft choice on isokinetic muscle strength 4-24 months after anterior cruciate ligament reconstruction, 2011, KNEE SURGERY SPORTS TRAUMATOLOGY ARTHROSCOPY, (19), 5, 768-780.http://dx.doi.org/10.1007/s00167-010-1357-0Copyright: Springer Science Business Mediahttp://www.springerlink.com
The state of modern Greek language as spoken in Victoria
No full textDeposited with permission of the author. © 1986 Dr. Anastasios TamisThis thesis reports a sociolinguistic study, carried out between 1981 and 1984, of the state of the Modern Greek (MG) language in Australia, as spoken by native-speaking first-generation Greek immigrants in Victoria. Particular emphasis is given to the analysis of those characteristics of the linguistic behaviour of these Greek Australians which can be attributed to the contact with English and to other environmental, social and linguistic influence. (For complete abstract open document
Electromechanical delay of the knee flexor muscles after anterior cruciate ligament reconstruction using semitendinosus tendon
No full textNew historical evidence for Anastasios Emm. Papas
No full textNo AbstractThe author’s attention has been drawn to the existence of this historicalevidence in the National Archives of Vienna, by his friend the writer EteoclesGregoriadis together with the numbers of the relevant files. Most of the documents were written in the old German script. Thus the author asked for the help of his friend and former colleague at the University of Thessaloniki and director of the Goethe Institute, Graf Kurt v. Posadowsky, for reading andstudying those documents. Without his help this study would have been impossible. This new evidence concerns the sojourn of Anastasios Papas·—son of Emmanuel Papas, leading figure of the Greek Revolution—in Austria andGermany between the 3rd January and 11th March 1822. There is informationabout his short imprisonment in Trieste, after his arival from Vienna. He then visits various towns in Germany and after negotiations with the Philhellene professor Fr. Thiersch in Munich, he purchases large quantities of ammunition to be despatched to Greece. He finally arrives in Greece early in 1824, and takes part—together with his three brothers who were already fighting—in the struggle for the liberation of the common great fartheland
Study of breast cancer cell in vitro with biochemical and immunohistochemical methods: in vitro study of the role of integrin alphavbeta3 in the pathogenesis of breast cancer
No full textBreast cancer is the most common cancer in women around the world. The major cause of death among breast cancer patients is the development of metastatic lesions at distant sites from the primary tumor, such as the bones, lungs, liver and brain. Metastasis is a multistage process in which cancer cells invade the surrounding connective tissue, enter the circulation and eventually extravasate and proliferate at the new site.Many of these steps involve integrins, a family of transmembrane adhesion receptors that connect the cytoskeleton to the extracellular matrix (ECM) and/or adjacent cells. Integrins comprise a family of at least 24 transmembrane heterodimers formed by the non-covalent associations between 18 alpha and 8 beta subunits. Their heterodimeric composition generally confers to ligand specificity, according to which they are classified in four classes, those that recognize collagen, laminin, the tripeptide sequence Arg-Gly-Asp (RGD), and several specific leukocyte associated ligands. Upon ligand binding, the cytoplasmic domain of the integrin beta-subunit associates with structural and signaling cytosolic proteins resulting in integrin clustering, organization of the cytoskeleton, and initiation of signaling events essential for cell adhesion, spreading, migration, proliferation, survival and differentiation.The regions of the plasma membrane where integrins connect actin cytoskeleton to ECM are specialized adhesive structures called focal contacts. Cell migration is sustained by the continuous growth of actin filaments at the leading edge, and the controlled retraction of adhesive contacts at the rear of the cell. A combination of targeted internalization/recycling and slow lateral diffusion in the plasma membrane drive integrins to the newly forming focal contacts at the leading edge of migrating cells. Recent studies describing integrin trafficking prompted proposals that the internalization of integrin heterodimers from the plasma membrane into endosomal compartments and the subsequent recycling back to the cell surface regulates cell migration and invasion.Specifically, integrin alphavbeta3 – a vitronectin receptor – binds to extracellular matrix molecules via an RGD-binding site and it has been implicated in the pathophysiology and progression of several malignant tumors, such as melanoma, glioma, ovarian, prostate and breast cancer. In breast cancer cells, high expression of activated integrin alphavbeta3 – but not that of non-activated integrin alphavbeta3 – is associated with a highly aggressive metastatic phenotype, signaling the onset of widespread metastasis.Integrin alphavbeta3-blocking strategies have been developed to treat a large number of diseases. In in vitro studies, the use of antagonists to integrin alphavbeta3, comprising RGD peptides, small molecule compounds, peptidomimetics, disintegrins and monoclonal antibodies have been employed. The RGD sequence is an important cell attachment recognition site for integrins in many ECM components. Synthetic RGD peptides can inhibit the interactions of cells with RGD-containing ECM adhesion proteins which are necessary for cell attachment and invasion through tissues.In preclinical studies, inhibition of integrin alphavbeta3 function efficiently suppressed angiogenesis and inhibited tumor progression. These encouraging preclinical results stimulated researchers and industry to develop pharmacological inhibitors of integrin alphavbeta3 function for clinical testing. However, these agents did not appear to be as successful, as it was originally hoped. In addition, most of the preclinical studies have been carried out using established breast cancer cell lines due to their easy manipulation, the infinite cell quantities and the high degree of homogeneity. However, cell lines are prone to genotypic and phenotypic alterations during their continual culture, resulting in a drift away from the phenotype of the originating tumor in vivo. On the contrary, primary cultures derived directly from tumors have the advantage that the cultured cells are directly isolated from the tumor site and their phenotype closely reflects the pathobiology of the original tumor in vivo, as cancer cells are cultured for a finite length of time and they have little opportunity to undergo genotypic transformations.Given the above, the aim of the present study was to develop an experimental model of primary cultures derived from breast biopsies to study the expression of integrin alphavbeta3 and its role in the adhesive and metastatic ability of breast cancer cells after the effect of an RGD peptide. Primary cell cultures from breast carcinoma and fibroadenoma biopsies were grown on artificial vitronectin substrate using the non enzymatic method. Vitronectin is the main ligand of integrin alphavbeta3 via the RGD sequence and it is a principal constituent of human lymph node ECM playing an important role as an initial homing molecule for metastasizing tumor cells. Specifically, in human breast carcinomas, vitronectin accumulates locally in ECM around some cancer cell clusters. The culture conditions whicj were used in this study, allowed the development of cancerous epithelial cells (~80%) as well as the controlled growth of a low number of fibroblast-like cells (~20%). The presence of the fibroblasts in the developed primary cell cultures is considered essential, resembling more closely the in vivo environment of the tumor, as they are associated with cancer cells at all stages of cancer progression and their structural and functional contributions promote the growth of mammary carcinoma cells.In the present work, the effects of synthetic linear RGD hexapeptide GRGDSP were studied, for the first time, on breast cancer tissue fragments derived directly from the primary site of tumors, as well as on well-spread human breast cancer cells from primary cultures, using the explant technique, in order to clarify the role of this peptide on the adhesion and motility of these cells through the expression of integrin alphavbeta3 and the distribution of actin cytoskeleton, affecting therefore their metastatic potential. In addition, the recycling mechanism of integrin alphavbeta3 was studied in breast cancer cells from primary cultures under the effect or not of the synthetic linear hexapeptide GRGDSP in this process.The results showed that incubation of the tissue fragments with the blocking RGD peptide from the beginning of the culture development inhibited the migration of the breast cancer cells out of them (SEM). Moreover, tissue fragments treated with the RGD peptide showed groups of breast cancer cells at the periphery of the tissue fragment as well as normal appearance of connective tissue of stroma (TEM).Incubation of well spread cells with the RGD peptide, after the development of the primary culture, induced roundness and shrinkage of breast cancer cells, and correlated with the distribution pattern of integrin alphavbeta3 and F-actin. More specifically, by means of immunofluorescence, in almost rounded breast cancer cells, integrin alphavbeta3 was observed as thin fingerlike clusters at the cell periphery, associated with filopodia and lamellipodia that were still adhered to the substrate. Moreover, at their cell periphery, actin cytoskeleton retained a fibrous appearance, while at the main cell body it was disorganized forming granular aggregations, as a result of focal contacts disassembly at this area, confirming that the central part of the cell body was partially detached from the substrate. In completely rounded breast cancer cells, after RGD treatment, integrin alphavbeta3 presented an intense bright diffuse staining pattern, while F-actin cytoskeleton was totally disrupted. In addition, in cancer cells of invasive ductal carcinoma grade II, RGD peptide caused stronger morphological effects compared with cancer cells of invasive ductal carcinoma grade III. In contrast, incubation of fibroadenoma cells with the RGD peptide, in which expression levels of integrin alphavbeta3 is very low, had no effect on the morphology of these cells as well as on the distribution pattern of integrin alphavbeta3 and the actin cytoskeleton.Immunogold ultrastructural localization of the integrin alphavbeta3 after RGD treatment is in agreement with the immunofluorescence results, since gold particles were observed as clusters near cell periphery with not well-formed stress fibers. Integrin alphavbeta3 was also detected in intracellular non-coated vesicles, indicating a possible clathrin-independent endocytosis of this integrin in primary breast cancer cells. Double immunofluorescence of integrin alphavbeta3 with GTPase Rab11 as well as integrin alphavbeta3 with GTPase Rab4 showed that the main recycling mechanism of integrin alphavbeta3 in primary breast cancer cells seems to be the long-loop pathway since in the majority of integrin alphavbeta3 cytoplasmic vesicles, there was co-localization with GTPase Rab11. Incubation of cancer cells with the RGD peptide caused no change in the recycling mechanism of integrin alphavbeta3, which continues to be through the long-loop pathway. However, there is an increased rate of recycling of integrin alphavbeta3 in cellular protrusions, which may serve to transfer this integrin to regions of cells that still remain attached to the substrate after the effect of the RGD peptide.Finally, RT PCR and Western immunoblotting for the integrin beta3 subunit was performed in order to examine if the change in the distribution pattern of integrin alphavbeta3, caused by RGD peptides, was also accompanied by changes in the expression of this integrin. Together with immunofluorescence and immunogold observations, RT PCR and Western immunoblotting results indicate that the altered distribution of integrin alphavbeta3 after RGD treatment is not combined with altered expression levels but probably results from lateral diffusion and trafficking of this integrin.In conclusion, the used model system of primary breast cancer cell cultures developed by the explant technique, could potentially be used in the future as an experimental tool for developing efficiently anti-integrin alphavbeta3 treatment for breast cancer.Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια του γυναικείου πληθυσμού παγκοσμίως. Η κυριότερη αιτία θανάτου των ασθενών με καρκίνο του μαστού είναι η ανάπτυξη απομακρυσμένων μεταστάσεων σε θέσεις όπως τα οστά, οι πνεύμονες, το ήπαρ και ο εγκέφαλος. Η μετάσταση είναι μια πολυσταδιακή διαδικασία, κατά την οποία τα καρκινικά κύτταρα διηθούν τον περιβάλλοντα συνδετικό ιστό, εισέρχονται στη κυκλοφορία και κατόπιν εξαγγειώνονται και πολλαπλασιάζονται στη νέα θέση.Στα περισσότερα στάδια της μεταστατικής διαδικασίας συμμετέχουν οι ιντεγκρίνες, μια οικογένεια διαμεμβρανικών υποδοχέων προσκόλλησης που συνδέουν τον κυτταροσκελετό με την ΕΘΟ ή/και γειτονικά κύτταρα μεταξύ τους. Οι ιντεγκρίνες συνιστούν μια οικογένεια που αποτελείται από τουλάχιστον 24 διαμεμβρανικά ετεροδιμερή, τα οποία σχηματίζονται από τη μη ομοιοπολική σύνδεση 18 α και 8 β υπομονάδων. Κάθε ετεροδιμερές ιντεγκρινών παρουσιάζει εξειδίκευση για τους συνδέτες του, σύμφωνα με την οποία οι ιντεγκρίνες ταξινομούνται σε 4 μεγάλες κατηγορίες: εκείνες που συνδέονται με το κολλαγόνο, τις ιντεγκρίνες που αναγνωρίζουν το τριπεπτίδιο RGD (-Arg-Gly-Asp-) στα συστατικά της ΕΘΟ, τις ιντεγκρίνες που συνδέονται με τη λαμινίνη και τέλος τις ιντεγκρίνες που εκφράζονται ειδικά στα λευκοκύτταρα. Μετά τη πρόσδεση στους συνδέτες, το κυτταροπλασματικό τμήμα της β ιντεγκρινικής υπομονάδας συνδέεται με δομικές και σηματοδοτικές κυτταροπλασματικές πρωτεΐνες και έχει ως αποτέλεσμα την ομαδοποίηση των ιντεγκρινών, την οργάνωση του κυτταροσκελετού και την έναρξη σηματοδοτικών μονοπατιών που είναι απαραίτητα για τη κυτταρική προσκόλληση, μετανάστευση, πολλαπλασιασμό, επιβίωση και διαφοροποίηση.Οι περιοχές της πλασματικής μεμβράνης που οι ιντεγκρίνες συνδέουν τον κυτταροσκελετό της ακτίνης με την ΕΘΟ λέγονται θέσεις εστιακής προσκόλλησης. Η κυτταρική μετανάστευση πραγματοποιείται μέσω του συνεχούς πολυμερισμού των ινιδίων ακτίνης στο πρόσθιο άκρο και της ελεγχόμενης αποδιοργάνωσης των θέσεων προσκόλλησης στο οπίσθιο άκρο των καρκινικών κυττάρων. Ένας συνδυασμός στοχευόμενης ενδοκυττάρωσης/ανακύκλωσης και πλευρικής διάχυσης στη πλασματική μεμβράνη οδηγούν τις ιντεγκρίνες στις νεοσχηματιζόμενες θέσεις εστιακής προσκόλλησης στο πρόσθιο άκρο των μεταναστευτικών κυττάρων. Πρόσφατες εργασίες απέδειξαν ότι η ενδοκυττάρωση των ιντεγκρινών από τη πλασματική μεμβράνη στα πρώιμα ενδοσώματα και η επακόλουθη ανακύκλωσή τους στην κυτταρική επιφάνεια ρυθμίζουν την κυτταρική μετανάστευση και διήθηση.Ειδικότερα, η ιντεγκρίνη ανβ3, γνωστή και ως υποδοχέας βιτρονεκτίνης, προσδένεται στα συστατικά της ΕΘΟ μέσω της αλληλουχίας RGD και έχει βρεθεί ότι εμπλέκεται στη παθοφυσιολογία και εξέλιξη αρκετών μεταστατικών όγκων όπως το μελάνωμα, το γλοίωμα, το καρκίνο των ωοθηκών, το καρκίνο του προστάτη και το καρκίνο του μαστού. Συγκεκριμένα στο καρκίνο του μαστού, η αυξημένη έκφραση της ενεργοποιημένης ιντεγκρίνης ανβ3, αλλά όχι της μη ενεργοποιημένης, συνδέεται με το πολύ επιθετικό μεταστατικό φαινότυπο και σηματοδοτεί την εκτεταμένη μετάσταση των καρκινικών κυττάρων.Το ερευνητικό ενδιαφέρον στράφηκε στην ανάπτυξη στρατηγικών μπλοκαρίσματος της ιντεγκρίνης ανβ3 προκειμένου να αντιμετωπιστεί ένας μεγάλος αριθμός ασθενειών. Έτσι λοιπόν, σε in vitro μελέτες χρησιμοποιήθηκαν ανταγωνιστές της ιντεγκρίνης ανβ3 που περιλαμβάνουν RGD πεπτίδια, μικρά μόρια ανταγωνιστές, πεπτιδομιμητικά μόρια, ντισιντεγκρίνες και μονοκλωνικά αντισώματα. Η αλληλουχία RGD αποτελεί μια σημαντική θέση πρόσδεσης των ιντεγκρινών σε αρκετά συστατικά της ΕΘΟ. Τα συνθετικά RGD πεπτίδια μπορούν να αναστείλουν την αλληλεπίδραση των κυττάρων με τα συστατικά της ΕΘΟ που φέρουν την αλληλουχία RGD, η οποία είναι απαραίτητη για τη κυτταρική προσκόλληση και τη διήθηση των ιστών.Σε προκλινικές μελέτες, η αναστολή της λειτουργίας της ιντεγκρίνης ανβ3 κατέστειλε αποτελεσματικά την αγγειογένεση και ανέστειλε την εξέλιξη των όγκων. Αυτά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα οδήγησαν τους ερευνητές και τη βιομηχανία στην ανάπτυξη φαρμάκων αναστολέων της ιντεγκρίνης ανβ3 προκειμένου να πραγματοποιηθούν κλινικές δοκιμές. Όμως, τα αποτελέσματα των κλινικών δοκιμών δεν είχαν την επιτυχία που αναμενόταν. Βέβαια, οι περισσότερες προκλινικές μελέτες πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση καθιερωμένων καρκινικών κυτταρικών σειρών λόγω του εύκολου χειρισμού τους, του μεγάλου αριθμού κυττάρων και του υψηλού βαθμού ομοιογένειας που παρουσιάζουν. Ωστόσο, οι κυτταρικές σειρές μπορεί να παρουσιάζουν φαινοτυπικές αποκλίσεις από τον αρχικό όγκο από τον οποίο προήλθαν λόγω των γονοτυπικών και φαινοτυπικών αλλαγών που έχουν υποστεί κατά τη διάρκεια των συνεχών καλλιεργειών. Αντίθετα, οι πρωτογενείς καλλιέργειες που αναπτύσσονται άμεσα από τους όγκους έχουν το πλεονέκτημα ότι τα καλλιεργούμενα κύτταρα απομονώνονται απευθείας από την πρωτοπαθή εστία του όγκου και ο φαινότυπος τους αναπαριστά σε σημαντικό βαθμό τη παθοβιολογία του αρχικού όγκου. Επίσης, τα κύτταρα καλλιεργούνται για μικρό χρονικό διάστημα και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να υποστούν γονοτυπικούς μετασχηματισμούς. Με βάση τα παραπάνω, σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να αναπτυχθεί ένα πειραματικό μοντέλο πρωτογενών καλλιεργειών από βιοψίες μαστού για να μελετηθεί η έκφραση της ανβ3 και ο ρόλος της στην προσκολλητική και μεταστατική ικανότητα των καρκινικών κυττάρων μαστού μετά την επίδραση ενός RGD πεπτιδίου.Πρωτογενείς καλλιέργειες από βιοψίες καρκινωμάτων μαστού και ινοαδενωμάτων αναπτύχτηκαν σε τεχνητό υπόστρωμα βιτρονεκτίνης χρησιμοποιώντας τη μη ενζυμική μέθοδο. Η βιτρονεκτίνη αποτελεί το κύριο μόριο πρόσδεσης και ενεργοποίησης της ιντεγκρίνης ανβ3 μέσω της RGD αλληλουχίας. Επίσης, εντοπίζεται στην ΕΘΟ των λεμφαδένων που αποτελεί την αρχική θέση μετάστασης στο καρκίνο του μαστού και έχει βρεθεί ότι συσσωρεύεται τοπικά στην ΕΘΟ καρκινωμάτων μαστού. Οι συνθήκες των καλλιεργειών που εφαρμόστηκαν ευνοούν την ανάπτυξη καρκινικών επιθηλιακών κυττάρων (~80%) και ενός ελεγχόμενου ποσοστού ινοβλαστών (~20%). Η παρουσία ινοβλαστών στις αναπτυσσόμενες πρωτογενείς καλλιέργειες θεωρείται απαραίτητη, καθώς προσομοιάζει καλύτερα το in vivo μικροπεριβάλλον του όγκου. Συγκεκριμένα, οι ινοβλάστες έχει βρεθεί ότι αλληλεπιδρούν με τα καρκινικά κύτταρα σε όλα τα στάδια εξέλιξης του όγκου και ενισχύουν τη μεταστατική διαδικασία.Στη παρούσα εργασία, για πρώτη φορά, μελετήθηκε η επίδραση του συνθετικού γραμμικού RGD εξαπεπτιδίου GRGDSP α) σε ιστοτεμάχια βιοψιών μαστού που προέρχονται απευθείας από την πρωτογενή εστία των όγκων καθώς και β) σε πλήρως ανεπτυγμένα καρκινικά κύτταρα μαστού από πρωτογενείς καλλιέργειες που αναπτύχθηκαν με την τεχνική του ιστοτεμαχίου, με σκοπό να αποσαφηνιστεί ο ρόλος αυτού του πεπτιδίου στην προσκόλληση και τη κινητικότητα αυτών των κυττάρων μέσω της έκφρασης της ιντεγκρίνης ανβ3 και της κατανομής του κυτταροσκελετού της ακτίνης. Επίσης, μελετήθηκε ο μηχανισμός ανακύκλωσης της ιντεγκρίνης ανβ3 σε καρκινικά κύτταρα μαστού από πρωτογενείς καλλιέργειες και η επίδραση του γραμμικού εξαπεπτιδίου GRGDSP στη πορεία αυτή.Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η συνεχής επώαση των ιστοτεμαχίων βιοψιών μαστού για μια εβδομάδα με το RGD πεπτίδιο προκάλεσε πλήρη αναστολή της μετανάστευσης των κυττάρων από τα ιστοτεμάχια, όπως φάνηκε στο SEM. Επίσης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα στο ΤΕΜ, τα καρκινικά κύτταρα μαστού συναθροίστηκαν στη περιφέρεια των ιστοτεμαχίων και ο συνδετικός ιστός του στρώματος διατήρησε τη φυσιολογική εμφάνιση του.Η επώαση των καλά ανεπτυγμένων καρκινικών κυττάρων μαστού με το RGD πεπτίδιο για 2h προκάλεσε το στρογγύλεμα και τη συρρίκνωση των κυττάρων, το οποίο συνοδεύτηκε από αλλαγή στη κατανομή της ιντεγκρίνης ανβ3 και του κυτταροσκελετού της ακτίνης. Συγκεκριμένα, σε κάποια κύτταρα, η επώαση με το RGD πεπτίδιο προκάλεσε την αποκόλληση του κεντρικού κυτταρικού σώματος από το υπόστρωμα, αποδιοργανώνοντας τις θέσεις εστιακής προσκόλλησης στις θέσεις αυτές, ενώ τα κύτταρα παρέμειναν προσκολλημένα μέσω των λαμελιποδίων και των φιλοποδίων στη περιφέρεια των κυττάρων. Στα κύτταρα αυτά, το πρότυπο κατανομής της ανβ3 μετατοπίστηκε στη περιφέρεια υπό τη μορφή γραμμικών συναθροίσεων στις θέσεις που τα κύτταρα παραμένουν προσκολλημένα ενώ αντίστοιχα ο κυτταροσκελετός της ακτίνης αποδιοργανώθηκε στο κεντρικό κυτταρικό σώμα και διατήρησε την ινώδη εμφάνισή του στη περιφέρεια των κυττάρων. Στα κύτταρα που η επώαση με το RGD προκάλεσε πλήρη αποστρογγυλοποίηση, η ιντεγκρίνη ανβ3 παρουσίασε ένα διάχυτο πρότυπο κατανομής σε όλη τη κυτταρική επιφάνεια ενώ ο κυτταροσκελετός της ακτίνης αποδιοργανώθηκε πλήρως. Επιπλέον, στα καρκινικά κύτταρα διηθητικού πορογενούς καρκινώματος βαθμού κακοήθειας ΙΙ, το RGD προκάλεσε εντονότερες μορφολογικές επιδράσεις σε σχέση με τα καρκινικά κύτταρα βαθμού κακοήθειας ΙΙΙ. Αντίθετα, η επώαση με το RGD πεπτίδιο των κυττάρων ινοαδενώματος, στα οποία τα επίπεδα έκφρασης της ανβ3 είναι πολύ χαμηλά, δεν προκάλεσε αλλαγές στη μορφολογία τους και στη κατανομή της ιντεγκρίνης ανβ3 και του κυτταροσκελετού της ακτίνης.Η ανοσοεντόπιση της ιντεγκρίνης ανβ3 με τη μέθοδο του κολλοειδούς χρυσού στο TEM, επιβεβαίωσε την αυξημένη εντόπιση της ιντεγκρίνης ανβ3 στη περιφέρεια των κυττάρων καθώς και την αποδιοργάνωση των θέσεων εστιακής προσκόλλησης μετά την επώαση των κυττάρων με το RGD. Επιπλέον, η ιντεγκρίνη ανβ3 εντοπίστηκε σε μη καλυμμένα κυτταροπλασματικά κυστίδια αποδεικνύοντας έναν πιθανό ανεξάρτητο της κλαθρίνης μηχανισμό ανακύκλωσης της ιντεγκρίνης αυτής στα καρκινικά κύτταρα μαστού από πρωτογενείς καλλιέργειες. Ο διπλός ανοσοφθορισμός της ιντεγκρίνης ανβ3 με την GTPάση Rab11 καθώς και με τη GTPάση Rab4 έδειξε ότι ο κύριος μηχανισμός ανακύκλωσης της ιντεγκρίνης ανβ3 στα καρκινικά κύτταρα μαστού από πρωτογενείς καλλιέργειες φαίνεται να είναι το εκτενές μονοπάτι καθώς στα περισσότερα κυτταροπλασματικά κυστίδια της ιντεγκρίνης ανβ3 παρατηρείται συνεντόπιση με την GTPάση Rab11. Η επώαση των κυττάρων με το RGD πεπτίδιο δε προκάλεσε αλλαγή του μηχανισμού ανακύκλωσης της ιντεγκρίνης ανβ3, καθώς συνεχίζει να ακολουθεί το εκτενές μονοπάτι. Παρατηρείται όμως αυξημένος ρυθμός ανακύκλωσης της ιντεγκρίνης ανβ3 στις κυτταρικές προσεκβολές, ο οποίος πιθανόν να εξυπηρετεί στη μεταφορά της στις περιοχές των κυττάρων που παραμένουν προσκολλημένες στο υπόστρωμα μετά την επίδραση του RGD πεπτιδίου.Τέλος, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του ημιποσοτικού RT PCR και του ανοσοστυπώματος κατά Western, η επώαση των καρκινικών κυττάρων μαστού με το RGD πεπτίδιο δεν επηρεάζει την έκφραση της ιντεγκρίνης ανβ3 και συνεπώς η αλλαγή στη κατανομή της ιντεγκρίνης ανβ3 είναι αποτέλεσμα της πλευρικής διάχυσης στην πλασματική μεμβράνη και της διακίνησης της ιντεγκρίνης αυτής.Συμπερασματικά, το μοντέλο των πρωτογενών καλλιεργειών καρκινικών κυττάρων μαστού που αναπτύχθηκε με τη τεχνική του ιστοτεμαχίου, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μελλοντικά σαν ένα πειραματικό μοντέλο για την ανάπτυξη αποτελεσματικών αντιμεταστατικών θεραπειών στον καρκίνο του μαστού μέσω της αναστολής της ιντεγκρίνης αvβ3
Measurement of damage growth in ultrasonic spot welded joint
No full textUltrasonic spot welding is a joining technique for thermoplastic composites with great potential regarding processing speed and cost. To investigate the damage tolerance and possible inherent damage arresting behavior of multi-spot welded joints, a technique is necessary to measure damage growth in the joints under cyclic loading. Visual inspection is not possible because the damage is not located on the outside surface and conventional techniques such as C-scan are not practical during a fatigue test because the specimen would have to be removed from the setup. This paper details a methodology for quantifying damage growth rates in singlespot welded joints using surface strain measurements made by Digital Image Correlation. This represents the first step towards developing a methodology for quantifying damage progression behavior in complex multi-spot welded joints.Structural Integrity & CompositesAerospace Structures & Computational Mechanic
Development and characterization of hybrid thin-ply composite materials
No full textThin-ply composites are recognized as a key solution for the manufacturing of high-performance composite structures due to the unique mechanical properties and the increased design versatility that they offer. They are obtained with state-of-the-art fiber spreading methods where high-count (6-24K filaments) tows of technical fibers (carbon, glass) are thinned by spreading into flat unidirectional tapes which are then combined with a polymer matrix to create pre-impregnated (prepregs) tapes of reduced thickness. In recent years, the industrialization of fiber spreading and impregnation processes enabled the large-scale production of homogenous thin-ply prepregs with thicknesses down to about 15μm per ply, which attracted the interest of the research community. However, the high production cost due to the complexity of the manufacturing methods and the inherent brittleness of thin-ply composites limit their wider adoption by the composites industry[1]. Fiber hybridization (i.e combining at least two types of fibers in a common matrix) is emerging as a promising approach for alleviating these drawbacks towards laminates with balanced characteristics in terms of mechanical properties and cost-efficiency. Currently, most studies on thin-ply hybrids employ simple interlayer (ply-by-ply) configurations mainly due to difficulties in manufacturing of more complex hybrid architectures[2]. However, simulation tools predict that notable improvements can be obtained from more complex intralayer (tow-by-tow) and intrayarn (fiber-by-fiber) hybrid architectures[3]. This work focuses on the study of existing fiber spreading methodologies, the development of equipment, and the optimization of composite processing at North Thin Ply Technology (NTPT) Renens, Switzerland, that allowed the manufacturing of hybrid composites with a high degree of fiber dispersion and controlled microstructure. Hybrid prepregs were produced by combining various ratios of dissimilar fibers following different processing routes. Composite laminates were manufactured and a versatile microstructural analysis tool was developed that enabled correlations between the manufacturing route, the resulting microstructural features describing the degree of co-dispersion, and the mechanical performance of the final part. Acknowledgments The research leading to these results has been performed within the framework of the HyFiSyn project and has received funding from the European Union’s Horizon 2020 research and innovation programme under the Marie Skłodowska-Curie grant agreement No 765881. Delamination growth in fibre reinforced polymer composites is generally evaluated with experiments that have been standardized for quasi-static load conditions. These tests characterize unidirectional delamination growth in mode I (DCB), mode II (ELS or ENF) of mixed mode conditions (MMB). However, little attention is paid in literature to the applicability of these tests to in-service delamination problems that are generally characterized by planar delamination growth. In this study, the relation between planar delamination growth, induced by transverse quasi-static indentation loading, and these unidirectional delamination tests was investigated. To that aim, prior planar delamination growth tests reported in literature, performed at EPFL, were analysed to identify up to what extent this planar growth could be correlated to the concepts of strain energy release and strain energy density. Once this appeared to successful, an experimental setup was designed to measure the delamination boundary during the transverse indentation loading of planar delamination specimens made of nontransparent carbon fibre reinforced polymer composites. With that set-up, quasi-static and fatigue planar delamination growth experiments were performed, and delamination contours could be successfully captured. While the quasi-static tests revealed limited growth, evaluation with numerical simulations revealed that the indentation force required to extend the delamination quasi-statically would cause damage to the specimen. This is attributed to the increasing length of the delamination contour when delaminations expand, which is not the case with standard unidirectional specimen. With the fatigue tests, however, delamination growth was achieved, but interestingly enough two phases were observed; first the delamination propagated in a planar fashion, while at some point in time work did not exceed an apparent threshold. Instead of no growth, however, the delamination still increased but then in a transverse manner. What makes this study of particular interest, is that the strain energy density as criterion could capture the strain energy offered (work) along the entire delamination contour, while the strain energy release rate described the resistance to delamination growth. This latter observation is in agreement with the original concept employed by Griffith when he formulated the basis of linear elastic fracture mechanics. This presentation present the experiments performed, the analysis of results, and will conclude with a proposal how to relate standard unidirectional tests to planar growth, considering that these standard tests contain little to no information on transverse phenomena with respect to strain energy density (work) and strain energy release (dissipation).Aerospace Manufacturing Technologie
- …
