1,720,993 research outputs found
Early ocular changes due to coronary angiography
No full textTıpta Uzmanlık TeziKoroner anjiografi sonrası erken dönem göz bulgularını araştırmak amacıyla; Şubat 2009 ile Temmuz 2009 tarihleri arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Kardiyoloji servisine koroner arter hastalığı tanısıyla koroner anjiografi için yatırılan yüz ardışık hasta koroner anjiografi öncesi ve koroner anjiografi sonrası sekiz gün içinde Göz Hastalıkları biriminde prospektif olarak incelendi. Tüm olguların tıbbi öyküsü alındı. Görme keskinliği ölçümü, biomikroskopik muayene, göz içi basıncı ölçümü, ayrıntılı gözdibi muayenesi, fundus fotoğraflaması ve/veya fundus floresein anjiografiyi içeren tam bir göz muayenesi yapıldı. Koroner anjiografi öncesi ve sonrası muayene bulguları ve fundus fotoğrafları, birbirleri ile karşılaştırıldı. Koroner anjiografi öncesi bir hastada (%1) retinal arteriollerde kolesterol embolisi saptanırken, bu embolinin koroner anjiografi sonrası kaybolduğu izlendi. Hastaların %2'sinde kalp kateterizasyonu sonrasındaki bir hafta içinde göz işlevlerinde değişikliğe yol açmayan, mikroemboliye bağlı olduğu düşünülen, retinal kapillerlerde oklüzyon bulgusu saptandı. Sonuç olarak koroner arter hastalarında uygulanan kalp kateterizasyonu, erken dönemde %2 oranında asemptomatik retinal mikroembolilere yol açabilmektedir.AbstractTo detect early ocular findings due to coronary angiography, between February 2009 and July 2009, 100 consecutive patients with coronary artery disease who undergone coronary angiography in the Cardiology Department of Trakya University Medical Faculty, were investigated prospectively in Ophtalmology Department before and up to 8 day after coronary angiography. Medical history of all cases included in the study were recorded. A full eye examination including visual acuity measurement, biomicroscopic examination, intraocular pressure measurement, detailed fundus examination, color fundus fotography and/or fundus fluorescein angiography was performed. Examination results and fundus photographes before and after coronary angiography were compared to each other. Prior to coronary angiography in one of the patients (1%) a cholesterol emboli in retinal arterioles was detected and this emboli disappeared after coronary angiography. In two of 100 (2%) patients we detected asymptomatic retinal capillary occlusion caused by microembolisation within one week after cardiac catheterisation. In conclusion, cardiac catheterisation may cause asymptomatic retinal mikroembolies in 2% of coronary artery patients in early period
The effects of laser photocoagulation and intravitreal triamcinolone acetonide treatment on visual acuity in patients with diabetic macular edema
No full textTıpta UzmanlıkBu çalışmanın amacı, fokal ve diffüz diyabetik maküla ödeminde; intravitreal triamsinolon asetonid uygulamasının görme keskinliği üzerine olan etkilerini, enjeksiyon sonrası görme keskinliği artışına etki eden prognostik faktörleri, ikinci enjeksiyonun ilk enjeksiyon kadar etkili olup olmadığını, enjeksiyon öncesinde veya sonrasında (fokal veya grid) maküler lazer fotokoagülasyon uygulamasının etkilerini değerlendirmek ve enjeksiyon sonrası gelişebilecek olası komplikasyonlarını irdelemektir. Çalışmamıza Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Retina biriminde Nisan 2004 ile Mart 2010 tarihleri arasında diyabetik maküla ödemi tanısı ile 131 hastanın, intravitreal triamsinolon asetonid uygulanan 174 gözü ve intravitreal triamsinolon asetonid uygulanmayan 88 gözü olmak üzere, toplam 262 göz dahil edildi. İntravitreal triamsinolon asetonid uygulanmayan 88 göz kontrol grubu olarak kullanıldı. Hastaların enjeksiyon öncesinde Snellen eşeli ile alınan görme keskinliği değerleri `Logarythm of Minimum Angle of Resolution' ölçeğine çevrildi. Ön segmentin biyomikroskopik muayenesi ve indirekt oftalmoskopi ile fundus muayenesi yapıldı. Göziçi basıncı Goldmann aplanasyon tonometrisiyle ölçüldü. Hastalara enjeksiyon sonrası 1. hafta, 1. ay, 3. ay, 6. ay, 1. yıl ve 2. yılda aynı muayeneler yapıldı. İntravitreal triamsinolon asetonid uygulanan gözlerde (n=174), görme keskinliğinin enjeksiyon öncesine göre; 1. hafta, 1. ay, 3. ay ve 6. ayda istatistiksel olarak anlamlı derecede artmış olduğu saptandı (p<0.001). Kontrol grubundaki gözlerin (n=88), görme keskinliğinde ise başlangıca göre; 1. hafta, 1. ay, 3. ay, 6. ay ve 1. yılda anlamlı düzeyde fark olmadığı (sırasıyla p=0.529, p=0.280, p=0.371, p=0.584 ve p=0.099), 2. yılda ise görme keskinliğinin başlangıca göre anlamlı derecede azaldığı tespit edildi (p=0.011). İntravitreal triamsinolon asetonid enjeksiyonu öncesinde gözün fakik veya psödofakik olmasının ve enjeksiyon öncesindeki görme keskinliği düzeyinin, enjeksiyon sonrası görme keskinliği artışına anlamlı derecede etki eden parametreler oldukları belirlendi (sırasıyla p=0.003 ve p<0.001). Enjeksiyon öncesindeki görme keskinliği seviyesi ile enjeksiyon sonrası görme keskinliği artışı arasında negatif bir korelasyon saptandı (r=-0.455). İkinci enjeksiyondan sonra elde edilen görme keskinliği artışının, birinci enjeksiyonundan sonra elde edilen görme keskinliği artışından daha az olduğu, ancak aradaki farkın anlamlı olmadığı tespit edildi (p=0.135). İntravitreal triamsinolon asetonid enjeksiyonu ile hem daha önce maküler lazer fotokoagülasyon uygulanmış hem de uygulanmamış gözlerde görsel iyileşme sağlandığı belirlendi. Çalışmamızda 36 (%20.7) gözde göziçi basıncı artışı, 2 (%1.1) gözde psödohipopiyon, 3 (%1.7) gözde subkonjonktival triamsinolon asetonid partikülleri, 1 (%0.6) gözde korneal ödem, 1 (%0.6) gözde ön kamarada hemoraji ve 1 (%0.6) gözde de uzun dönemde epiretinal membran gelişimi saptandı.İntravitreal triamsinolon asetonid enjeksiyonu, diyabetik maküla ödemi tedavisinde oldukça etkili bir yöntemdir. Enjeksiyon sonrası sağlanan görsel iyileşme 6. aydan sonra gerilemekte, tedavinin tekrar edilmesiyle görsel iyileşme yeniden sağlanmaktadır. Ancak intravitreal triamsinolon asetonid uygulaması sonrası gelişebilecek olası komplikasyonlar nedeniyle, hasta seçimine dikkat edilmeli, gerekli önlemler alınmalı ve tedavi sonrası hastalar iyi takip edilmelidir.Anahtar kelimeler: Diyabetik maküla ödemi, intravitreal triamsinolon asetonid, lazer fotokoagülasyon, görme keskinliği.The purpose of this study is to investigate that; the effects of intravitreal triamcinolone acetonide treatment on visual acuity, the predictive factors for visual acuity improvement after injection, is the second enjection as effective as the first one, the effects of macular laser photocoagulation before and after the injection and the complications after injection in patients with focal or diffuse diabetic macular edema. In this study we performed a review of 262 eyes of 131 patients who had been diagnosed with diabetic macular edema between April 2004 and March 2010 at Trakya University Faculty of Medicine, Department of Ophthalmology, Retina Department. In 174 eyes intravitreal triamcinolone acetonide injection were performed, the rest 88 eyes were not and so accepted as control group. Snellen visual acuity was measured in each patientprior to injection and was converted to Logarythm of Minimum Angle of Resolution values. Biomicroscopic examination of anterior segment and fundus examination with indirect ophthalmoscopy were performed. Intraocular pressures were measured with Goldmann applanation tonometry. All patients were underwent same ophthalmologic examinations at the 1st week, 1st month, 3th month, 6th month, 1st year and 2nd year after the intravitreal triamcinolone acetonide injection. Visual acuity in eyes to which intravitreal triamcinolone acetonide injection was performed (n=174) significantly increased (p<0.001) at 1st week, 1st month, 3th months and 6th months after the when compared to baseline. Visual acuity in control group (n=88), did not show significant difference (p=0.529, p=0.280, p=0.371, p=0.584, p=0.099, respectively) at 1st week, 1st month, 3th month, 6th month and 1st year where a significant decrease (p=0.011) at 2nd year were seen when compared to baseline. The lens status (phakic or pseudophakic) and the level of visual acuity before intravitreal triamcinolone acetonide injection have been identified as significantly affecting the parameters (p=0.003, p<0.001,respectively) on visual acuity improvement. A negative correlation was found (r =-0.455)between the visual acuity before intravitreal triamcinolone acetonide injection and the visual acuity improvement after injection. The increase gained in visual acuity after the secondinjection found to be less than first injection, however the difference was not significant (p=0.135). It was determined that intravitreal triamcinolone acetonide injection provides visual recovery both with the eyes previously applied and not applied macular laser photocoagulation. In our study, increase in intraocular pressure in 36 (%20.7) eyes, pseudohipopiyon in 2 (%1.1) eyes, subconjunctival triamcinolone acetonide particles in 3 (%1.7) eyes, corneal edema in 1 (%0.6) eye, anterior chamber hemorrhage in 1 (%0.6) eyeand long term developing epiretinal membrane in 1 (%0.6) eye was observed. Intravitreal triamcinolone acetonide injection is an effective method in the treatment of diabetic macular edema. The visual improvement gained after the injection declines after 6 months however the visual improvement upon retreatment is recovered. Because of possible complications that may develop after intravitreal triamcinolone acetonide injection, the patients should be selected very carefully by taking on the necessary measures and posttreatment patients should be well monitored.Key words: Diabetic macular edema, intravitreal triamcinolone acetonide, laser photocoagulation, visual acuity
The Evaluation of macular functions after anatomic success in surgery for rhegmatogenous retinal detachment with macular involvent
No full textBu tezin, veri tabanı üzerinden yayınlanma izni bulunmamaktadır. Yayınlanma izni olmayan tezlerin basılı kopyalarına Üniversite kütüphaneniz aracılığıyla (TÜBESS üzerinden) erişebilirsiniz.Tıpta UzmanlıkÖZET Çalışmamıza, Ocak 1985 - Haziran 2000 tarihleri arasında, ameliyat öncesinde makulası dekole olmuş tek taraflı yırtıklı retina dekolmanı tanısıyla ameliyat edilmiş ve psikofiziksel testlerin sonuçlarının etkilenmemesi için, her iki gözde de oküler ortam kesifliği ve başka oküler patoloji bulunmayan 29 hasta alınmıştır. Hastalar ameliyat sonrasında en az 6 ay izlenmiştir. Anatomik başarı kazanılmış bu hastalarda, ameliyat sonrasında fonksiyonel iyileşmenin ne ölçüde gerçekleştiği, görme keskinliği, kontrast duyarlılık, renk görme, görme alanı gibi psikofiziksel ve görsel uyarılmış potansiyeller gibi objektif testlerle değerlendirilmiştir. Ayrıca bütün bu fonksiyonel değişikliklerin, ameliyat öncesinde makulanın dekole kaldığı süreyle ilişkisi incelenmiştir. Sonuçta kontrast duyarlılığın ve renk görmenin, görme keskinliği düzeyiyle ilişkili olduğu ve bu 3 fonksiyonel değişikliğin de ameliyat öncesinde makulanın dekole kaldığı sürenin uzamasından olumsuz etkilendiği görülmüştür. Ayrıca görme keskinliğinden bağımsız olarak, P-100 latansının, ameliyat edilmiş gözlerde anlamlı şekilde uzadığı ve bu uzamanın, makulanın dekole kaldığı süre ile ilişkili olduğu bulunmuştur. Bununla birlikte, ameliyat edilmiş gözlerde, kontrol grubuna göre anlamlı olarak, görme alanı ortalama hasarının arttığı ve bu artışın, makulanın dekole kaldığı süreyle ilişkili olmadığı görülmüştür. 57Bütün bunlar gösteriyor ki, bazı histopatolojik çalışmalarda da ifade edildiği üzere, retina dekolmanlı hastaların, geriye dönüşsüz hücresel değişiklikler gelişmeden, mümkün olan en kısa süre içinde ameliyat edilmesi fonksiyonel başarıya oldukça katkıda bulunacaktır. 58SUMMARY THE EVALUATION OF MACULAR FUNCTIONS AFTER ANATOMIC SUCCESS IN SURGERY FOR RHEGMATOGENOUS RETINAL DETACHMENT WITH MACULAR INVOLVEMENT In this study, the total of 29 patients who were successfully operated because of unilateral rhegmatogenous retinal detachment involving the macula were analyzed. None of the patients had any ocular pathology in each eye. All of the patients had been observed for at least 6 months after the operation. The macular functions were objectively evaluated with the pattern VEP and subjectively with visual acuity, contrast sensitivity, colour vision and visual field in patients with rhegmatogenous retinal detachment involving the macula. It was also examined whether the functional recovery was related to the length of the time the macula was detached before surgery or not. The fellow eyes of the patients were taken as the control group. Consequently it was found that contrast sensitivity and color vision were related to visual acuity. The length of preoperative time macula was detached had a negative effect 59on these three functions, that is, the longer time macula was detached the poorer recovery in visual acuity, contrast sensitivity and color vision took place. Similarly P-100 latencies in VEP were longer in the eyes, which were operated for rhegmatogenous retinal detachment, and the longer the time macula was detached the longer the P-100 latency. It was also found that the duration of macular detachment was significantly shorter in the eyes which functional recovery was remarkable. All of these findings emphasize that the patients with rhegmatogenous retinal detachment should be operated immediately, before irreversible histopathological changes occur. 6
Surgial treatment and prognosis in congenital and developmental cataracts
No full textTıpta Uzmanlık Tezi1986-2010 yılları arasında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Pediatrik Oftalomoloji biriminde, doğumsal veya gelişimsel katarakt tanısıyla lens aspirasyonu yapılarak takip edilen olguların görsel sonuçları ile görme prognozunu etkileyen faktörlerin incelenmesi hedeflendi. En az 12 ay takip edilen 54 olgunun 85 gözü araştırmaya alındı. Operasyon sonrası ortalama takip süresi, 95 ± 7.8 ay olan olguların cerrahi öncesi en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri 0.03'ten, cerrahi sonrası anlamlı şekilde artarak 0.32'ye çıktı. Operasyon öncesi nistagmusu veya kayması olan olguların, operasyon sonrası en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri anlamlı düzeyde daha düşük bulundu (sırasıyla p=0.001: p=0.002). Nistagmusu olan hiçbir olguda operasyon sonrası en iyi düzeltilmiş görme keskinliği 0.5'e ulaşmadı. Operasyon öncesi kayma tespit edilen 27 gözün %29.6'sında, kayması olmayan 54 gözün ise %61.1'inde, en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri 0.4 ve üzerinde ölçüldü. 55 gelişimsel kataraktın %94.5'inin, 26 doğumsal kataraktın ise %30.8'inin operasyon sonrası en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri 0.1 ve üzerinde ölçüldü. Katarakt cerrahisi sırasında primer göz içi lensi implante edilen gözlerle afak bırakılanlar arasında, operasyon sonrası en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p=0.002). Primer göz içi lensi implantasyonu yapılmış 50 gözün %62'sinin, afak bırakılmış 31 gözün ise %32.3'ünün en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri 0.4 ve üzerinde ölçüldü. Pediatrik kataraktın tek taraflı ve doğumsal oluşunun, operasyon öncesi kayma, nistagmus ve oküler patoloji varlığının, cerrahi sırasında göz içi lensi konulmamasının; görsel prognozu kötü etkilediği saptandı. Anahtar kelimeler: Doğumsal, gelişimsel katarakt, nistagmus, şaşılıkAbstractThe purpose of this study was to evaluate the visual results and the factors which effects the visual prognosis after lens aspiration of the cases with the diagnosis of congenital or developmental cataracts in Trakya University Ophthalmolgy Clinics between 1986-2010. Eightyfive eyes of 50 cases with at least 12 months follow up period, were included to the study. Mean follow up time was 95 ± 7.8 months. Post operative best corrected visual acuity increased from 0.03 to 0.32 significantly. Best corrected visual acuity of the cases with nystagmus or strabismus were significantly low (p=0.001, p=0.002, respectively). Best corrected visual acuity after operation was not better than 0.5 in the cases with nystagmus. Post operative best corrected visual acuity was 0.4 or better in %29.6 of 27 eyes with tropia and in %61.1 of 54 eyes without tropia which had been detected before the operation. Post operative best corrected visual acuity was 0.1 or better in %94.5 of 55 eyes with developmental cataracts and in %30.8 of 26 eyes with congenital cataracts. There was a significant difference between the best corrected visual acuity of the eyes to which primary introcular lens had been implanted and the ones to which primary implantation had not been executed (p=0.002). Post operative best corrected visual acuity was 0.4 or better in %62 of 50 eyes to which primary introcular lens had been impanted and in %32.3 of 31 eyes to which implantation had not been performed. Unilateral, congenital pediatric cataracts; the ones with strabismus and nystagmus and to which primary intraocular lens implantation is not executed during the operation have bad visual prognosis. Key words: Congenital, developmental cataracts, nystagmus, strabismu
Visual results of photodynamlc therapy on subjects with choroidal neovascularisation
No full textTıpta Uzmanlık TeziBu çalışmanın amacı, yaşa bağlı maküla dejenerasyonu, miyopi ve travmaya ikincil koroidal neovaskülarizasyonlu, idiopatik koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde ve polipoidal koroidal vaskülopatili gözlerde fotodinamik tedavinin görme keskinliği üzerine olan etkisinin araştırılmasıdır. Çalışmaya kliniğimizde Mart 2005 ve Eylül 2008 tarihleri arasında 62'si yaşa bağlı maküla dejenerasyonu, 8'i idiopatik, 3'ü patolojik miyopi ve 2'si travmaya bağlı koroidal neovaskülarizasyon ve 1'i polipoidal koroidal vaskülopati tanısı alarak fotodinamik tedavi uygulanan 62 hastanın 76 gözü dahil edildi. Gözler etyolojilerine göre neovasküler yaşa bağlı maküla dejeneresansı olan (n=62) ve yaşa bağlı maküla dejeneresansı dışı etyolojiye sahip olanlar (n=14) olarak iki gruba ayrıldı. Gözler başlangıç görme keskinliğine, koroidal neovaskülarizasyonun yerleşim yerine ve tipine göre alt gruplara ayrılarak, gözlerin fotodinamik tedavi sonrası 3, 6, 9 ve 12. aylardaki görme keskinliği değişimleri incelendi. Fotodinamik tedavi sonrası 12. ayda görme keskinliği korunma oranı jukstafoveal koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde %80; subfoveal koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde %82.2; subfoveal baskın klasik koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde %80; minimal klasik koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde %80, gizli koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde %84.6 olarak bulundu. Fotodinamik tedavi sonrası 12. ayda görme keskinliğinde 1 harften fazla artış oranı idiopatik koroidal neovaskülarizasyonlu gözlerde %57, miyopiye bağlı koroidal neovaskülarizasyonlu olan gözlerde %100 idi. Bu bulgularla fotodinamik tedavinin koroidal neovaskülarizyonlu gözlerde görme keskinliğinin korunmasında yararlı olduğu görüldü.AbstractThe aim of this study is to evaluate visual results of photodynamic therapy using verteporfin in the eyes with choroidal neovascularisation due to age related macular degeneration, pathologic myopia, trauma and polipoidal choroidal neovascularisation. Seventy-six eyes of 62 patients; 62 eyes having choroidal neovascularisation due to age related macular degeneration, 8 eyes with idiopathic choroidal neovascularisation, 3 eyes with choroidal neovascularisation due to pathologic myopia, 2 with choroidal neovascularisation due to trauma and 1 with polipoidal choroidal neovascularisation who had photodynamic therapy between March 2005 and September 2008 in our clinic were enrolled to the study. The cases were divided into two groups as having neovascular age related macular degeneration (n=62) and having different etiologies other than neovascular age related macular degeneration (n=14). Neovascular age related macular degeneration group was also divided into groups according to the baseline visual acuity of eyes, the settling and type of choroidal neovascularisation. The change of visual acuity after photodynamic therapy at 3, 6, 9 and 12 months were examined for all of these groups. The percentage of eyes which had lost fewer than 15 letters at 12 month were 80% for juxtafoveal choroidal neovascularisation, 82.2% for subfoveal choroidal neovascularisation, 80% for predominantly classic choroidal neovascularisation, 80% for minimally classic choroidal neovascularisation, 84.6% for occult choroidal neovascularisation. The percentage of eyes which had gain more than 1 letter at 12 month were 57% for idiopathic choroidal neovascularisation and 100% for choroidal neovascularisation due to patologic myopia. According to these results, it?s shown that photodynamic therapy can reduce the risk of vision loss
Yüksek gaz geçirgen kontakt lens kullananlarda morfolojik ve morfometrik kornea endotel değişiklikleri
No full textBu tezin, veri tabanı üzerinden yayınlanma izni bulunmamaktadır. Yayınlanma izni olmayan tezlerin basılı kopyalarına Üniversite kütüphaneniz aracılığıyla (TÜBESS üzerinden) erişebilirsiniz.Tıpta UzmanlıkÖZET Refraktif kusura bağlı, tıbbi veya estetik amaçla, ilk kez kontakt lens takılmasına karar verilen 57 olgunun 97 gö'zUne ÜK değeri 92xl0- ll olan yUksek gaz geçirgen kontakt lens (YGGKL) uygulandı. Olguların kontakt lens takılmadan önce ve kontakt lens takarken, periyodik aralıklarla (1. hafta, l.ay, 3. ay, 6. ay, l.yıl) non-kontakt spekUler mikroskopla, kornea endotel fotoğrafları çekildi. Olguların YGGKL kullanmaya başlamadan önceki endotel hücre özellikleri saptandıktan sonra, kontakt lens kullandıkları gözlerinde, takipler sırasında ortaya çıkan endotel değişiklikleri belirlendi. Takipler sırasında, kontakt lens takılan her göz, öncesi çekim ile kıyaslandı. Yasa bağlı olarak OHS'nin azaldığı ve polimegatizmin arttığını saptandı, cinsiyet ve refraktif kusur gibi parametrelerin endotel morfoloji ve morfometrisi üzerine etkisi olmadığı görUldü. YGGKL' i günlük kullananlarda 1. haftadan itibaren endotelde OHS'nin ve 7 gen hücre sayısının arttığı, 6 gen hücre sayısının ise azaldığı saptandı. Bu değişiklikler aynı zamanda kontakt lens kullanım süresi ile de ilişkili idi. 49[Abstract Not Available
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Peripheral Vasculitis, Intermediate Uveitis and Interferon Use in Multiple Sclerosis
No full textMultiple sclerosis (MS) is a chronic inflammatory demyelinating disease of the central nervous system. A 40'-year'-old female patient with a 12-year history of MS was admitted to our clinic with blurred vision and floaters in her right eye for about 1 month. Here, we share the findings and the management of intermediate uveitis and retinal periphlebitis in an MS case being treated with interferon beta-1a for 7 years
- …
