1,720,999 research outputs found
Analysis of the Earthquake Effect of the 21th Century Istanbul Timber Building Restoration Aplications and the Earthquake Effect of the Halet
No full textToday, it is considered with the national and international laws and regulations as necessary that the historical wooden buildings which are characterized as cultural asset are the common heritage for whole humanity, not for the ones who lives in the geography where they locate; and therefore, they should be transferred to the next generations in their original forms. Since the accumulation of knowledge and experiences related to the traditional wooden construction (carrier system, quality of work and connection details) are not applied currently, they sank into oblivion. Every day, it is getting more difficult to adapt those buildings to today's living standards, security and legal conditions. From this point of view, the traditional wooden buildings which are characterized as cultural assets may lose their uniqueness against the new functional needs and legal requirements. On the other hand; protecting the traditional wooden buildings which are characterized as cultural assets, prolonging their lives and transferring to the next generations with accurate restoration decisions and construction materials are among our most important duties (Günay, 2002). Within the frame of this study, the restoration applications of three traditional wooden buildings which locate in İstanbul and considered in the high risk group in accordance with the AFAD's (Disaster and Emergency Management Presidency) Turkish Earthquake Hazard Maps in terms of carrier system interventions. Accordingly; the purpose, scope and methodology of the study are mentioned in the first chapter of the study. In the second chapter; the material and structural features of wood are explained by referring the physical features and mechanical resistance of wood, factors causing deterioration on wood and fire resistance of wood. In the third chapter; the traditional wooden carrier systems, carrier system elements forming the structure and their junction methods and walls are explained. In the forth chapter; the international protection regulations related to the wood and wooden buildings, Turkish laws and regulations related to protection and the historical changes on the earthquake regulations are discussed. In the fifth chapter; information related to three of the buildings locating in İstanbul from 19th century with ongoing restoration works, their locations, history, architectural features and the restoration works applied on them so far is provided. In the sixth chapter; unique wooden construction system of the Halet Çamber Yalısı (Halet Çambel Mansion) which has ongoing restoration works and was constructed through traditional method is modelled in order to reveal the earthquake resistance of the traditional construction systems through scientific data and to provide evidence whether they can meet today's legal requirements. The carrier system of Halet Çambel Yalısı is analysed and investigated through earthquake loads SAP2000 program in accordance with the TS 647 Building Code for Timber Structures, TS 498 Design Loads for Buildings and 2018 Turkish Earthquake Regulations for Buildings. Thus; the intervention decisions related to the carrier system which are formed through the user demands and functional changes in three different restoration applications carried out in İstanbul are presented. Consequently; it is discovered that the carrier system of the Halet Çambel Yalısı, which has been continuing its existence for almost two centuries and was build through traditional construction methods, meets the requirements mentioned in today's standards and regulations. Accordingly, the wooden buildings which are characterized as cultural assets demolished after demanding to carry out restructuring works and by asserting that they are inconvenient in terms of statics such as Hatice Sultan Yalısı and Turşucuzade Ahmet Muhtar Efendi Konağı are discovered to meet the current legal requirements through the modelling formed for Halet Çembel Yalısı. From this point of view; it is obvious that with a decent project work and restoration application in technical terms without section increase becoming different from the genuine sizes or without changing its unique construction system in the wooden building restoration applications, it is possible to transfer them to the next generations. Keywords: Traditional Wooden Buildings, Wooden Carrier Systems, Hatice Sultan Yalısı, Halet Çambel Yalısı, Turşucuzade Ahmet Muhtar Efendi Konağı, ICOMOS, SAP2000, 2018-TBDY, Restoration, Protection ConceptsGünümüzde, ulusal ve uluslararası yasa ve yönetmeliklerde kültür varlığı kabul edilen tarihi ahşap yapıların sadece bulundukları coğrafyanın değil tüm insanlığın ortak mirası olduğu ve bu yüzden gelecek nesillere en özgün durumları ile bırakılması gerektiği kabul edilmektedir. Geleneksel ahşap yapı inşasına özgü bilgi birikimi ve deneyim, (taşıyıcı sistem, işçilik ve bağlantı detayları) günümüzde uygulama pratiklerini yitirdiğinden unutulmaya yüz tutmuştur. Bu yapıları günümüzün yaşam kalitesi, güvenlik ve yasal koşullarına uyarlamak giderek zorlaşmaktadır. Buradan hareketle ortaya çıkan yeni işlevsel ihtiyaçlar ve yasal gereklilikler karşısında kültür varlığı niteliğindeki geleneksel ahşap yapılar özgün niteliklerini yitirebilmektedir. Diğer yandan, kültür varlığı niteliğindeki geleneksel ahşap yapılarımızı korumak, ömrünü uzatmak ve doğru restorasyon kararları ve yapı malzemeleriyle gelecek kuşaklara aktarmak en önemli görevlerimizden biridir (Günay, 2002). Bu tez çalışması kapsamında, AFAD Türkiye Deprem Tehlike Haritaları'na göre yüksek risk grubunda bulunan İstanbul'daki üç geleneksel ahşap yapının restorasyon uygulaması, taşıyıcı sistem müdahaleleri açısından incelenmektedir. Bu doğrultuda yapılan çalışmanın birinci bölümünde tezin amaç ve kapsamı ile yöntemine değinilmiştir. İkinci bölümde ahşabın fiziksel özellikleri, mekanik dayanımları, ahşapta bozulmaya sebep olan etkenler ile ahşabın yangın dayanımından bahisle ahşap malzeme ve yapısal özellikleri anlatılmıştır. Üçüncü bölümde geleneksel ahşap taşıyıcı sistemler, yapıyı oluşturan taşıyıcı sistem elemanları ve bunların birleştirme yöntemleri ile duvarlar anlatılmıştır. Dördüncü bölümde ahşap ve ahşap yapılar ile ilgili uluslararası koruma tüzüklerinden, ülkemizdeki koruma ile ilgili yasa ve yönetmelikler ile deprem yönetmeliklerinin tarihsel süreçte geçirdiği değişimler ve depreme dayanıklı geleneksel ahşap yapıların davranışları belirtilmiştir. Beşinci bölümde günümüzde İstanbul'da restorasyon uygulamaları devam eden 19.yy yapılarında üçü hakkında konumları, tarihçeleri, mimari özellikleri ile yapımından günümüze geçirmiş oldukları restorasyonlar hakkında bilgiler verilmiştir. Altıncı bölümde geleneksel ahşap yapım sistemlerinin bilimsel verilerle deprem dayanımını ortaya koymak ve bugünün yasal gereksinimlerini karşılayıp karşılamadığını belgelemek üzere, halen restorasyonu devam etmekte olan Halet Çambel Yalısı'nın geleneksel yolla inşa edilmiş özgün ahşap yapım sistemi modellenmiştir. Halet Çambel Yalısı taşıyıcı sistemi, TS 647 Ahşap Yapıların Hesap ve Yapım Kuralları, TS 498 Yapı Elemanlarının Boyutlandırmasında Alınacak Yüklerin Hesap Değerleri ve 2018 Türkiye Bina deprem Yönetmeliği'ne göre deprem yükleri SAP2000 programı girilerek analizi ve kesit tahkikleri yapılmıştır. Böylelikle, İstanbul'da yürütülen üç farklı restorasyon uygulamasında işlev, fonksiyon değişiklikleri ve kullanıcı talepleri doğrultusunda şekillendirilen taşıyıcı sistem müdahale kararları gözler önüne sunulmuştur. Çalışmanın sonucunda yaklaşık iki yüz yıldır ayakta olup, geleneksel yapım yöntemleri ile yapılmış olan Halet Çambel Yalısı'na ait taşıyıcı sistemin günümüz standart ve yönetmeliklerinde bahsedilen şartları sağlayabildiği görülmüştür. Dolayısı ile Hatice Sultan Yalısı ve Turşucuzade Ahmet Muhtar Efendi Konağı örneklerinde yeniden yapımı talep edilen ve gerekçe olarak statik açıdan sakıncalı olduğu iddia edilerek yok edilen kültür varlığı niteliğindeki ahşap yapılarımızın, Halet Çambel Yalısı için yapılan modellemede görüldüğü gibi mevcut yasal gereksinimleri karşıladığı görülmüştür. Buradan hareketle, ahşap yapı restorasyon uygulamalarında özgün yapım sistemini değiştirmeden ya da özgün boyutlardan farklılaşan kesit arttırımına gidilmeksizin mühendislik açıdan yapılacak iyi bir etüt çalışması ve restorasyon uygulaması ile gelecek nesillere aktarılabilecektir. Anahtar Sözcükler: Geleneksel Ahşap Yapılar, Ahşap Taşıyıcı Sistemler, Hatice Sultan Yalısı, Halet Çambel Yalısı, Turşucuzade Ahmet Muhtar Efendi Konağı, ICOMOS, SAP2000, 2018-TBDY, Restorasyon, Koruma Kavramlar
Süleymaniye Camii ve Çevresi Dünya Miras Alanı Rekonstrüksiyon Uygulamaların Değerlendirilmesi
No full textSüleymaniye semti, tarihsel gelişimi açısından farklı medeniyetlerden izler taşıması (Roma, Bizans, Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti) ve özellikle Süleymaniye Külliyesi gibi doğu ve batı sanatını etkilemiş eşsiz bir eserin bu alanda yer alması nedeniyle evrensel bir değer olarak, kültürel miras özelliğine sahiptir. Bu sebepledir ki 1985 tarihinde UNESCO Dünya Miras Listesi'ne dâhil edilmiştir Süleymaniye Camii ve Çevresi Dünya Miras Alanı'nın Dünya Miras Listesi'ne dâhil edilmesindeki diğer bir sebebi de Osmanlı dönemi ahşap konut geleneğini yansıtmasıdır. Bu çalışmada Süleymaniye Camii ve Çevresi Dünya Miras Alanı'nda bulunan sivil mimarlık örneklerinin koruma durumları ve rekonstrüksiyon uygulamaları incelenmektedir. Alanın Dünya Miras Listesi'ne girdiği 1985 tarihinde yapılan tespitler alanda 525 ahşap yapının bulunduğu göstermektedir. Zaman içerisinde yasal düzenlemeler sebebiyle alanın sosyal, kültürel ve mimari dokusu tahrip edilmiştir. Bu çalışmada, alanda yer alan korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli sivil mimarlık örneği taşınmazdan 266 yapının özgün durumuyla korunamadığı belirlenmiştir. Bu 266 sivil mimarlık örneği yapıdan; 118 tanesinin yıkıldığı, 33 tanesinin yerine niteliksiz yapı ve 85 tanesinin yerine rekonstrüksiyon yapıların inşa edildiği görülmüştür.1 Bu bağlamda Tarihi Yarımada Yönetim Planı'nda (2011) yer alan tespitlerde, alanda 494 adet korunması gerekli kültür varlığı tescilli taşınmazın bulunduğu dikkate alınacak olursa Süleymaniye Camii ve Çevresi Dünya Miras Alanı'nda yer alan sivil mimarlık örneği yapıların yarısından çoğunun özgünlüğünü kaybettiği tespit edilmiştir. Bu çalışma kapsamında Süleymaniye Yenileme Alanı (2006) ile sınırları örtüşen Süleymaniye Camii ve Çevresi Dünya Miras Alanı'nda 2863 ve 5366 sayılı yasalar doğrultusunda rekonstrüksiyon önerisi bulunan 256 yapı belirlenmiştir. Bunlardan Süleymaniye Camii ve Çevresi Dünya Miras Alanı sınırlarındaki rekonstrüksiyon (yeniden yapım) müdahale eylemeleri daha detaylı incelenerek koruma kavramları, malzeme, plan özellikleri ve kullanım değerleri bakımından irdelenmiştir.Süleymaniye District is featured as cultural heritage for being universal value as it contains marks from different civilizations in the history (Rome, Byzantine, Ottoman and Turkey) and especially having the unique Works like Suleymaniye Kulliyesi which is effected the Art of East and West. That's why it is added to UNESCO World's Heritage List in 1985 . One other reason for Suleymaniye Camii and it's Surroundings is added to World's Heritage List is that it's reflecting the tradition of wooden housing of Ottoman Period. In this study, protection situation of civil architecture samples in the World's Heritage Area: Süleymaniye Camii and it's Surroundings and the reconstruction applications are examined. It's seen that there were 525 wooden buildings in area at the time of it's added to World's Heritage List in 1985. in time, due to legal regulations; social , cultural and architectural structure of the area is destroyed. In this study, it's determined that 266 buildins registered as protection required cultural assets are not being protected as in their genuine state. It's seen that 118 of this 266 civil architectural buildings are burned , 33 of them replaced by non-qualified buildings and 85 of them are replaced by reconstructed buildings .1 In this matter, if it's considered it's stated in the Tarihi Yarımada Yönetim Planı(2011) that there are 494 cultural assets in the area that must be protected, it's established that most of the civil architectural buildings in the Suleymaniye Camii and it's Surroundings are lost their genuineness. In the scope of this study 256 buildings are detected that suggested to be re-constructed by 2863 and 5366 numbered laws in the Süleymaniye Renewal Area (2006) and with overlapping boundaries World's Heritage Area : Süleymaniye Camii and it's Surroundings. Re-constructions intervention actions in World's Heritage Area : Süleymaniye Camii and it's Surroundings are examined more detailed and semtinized in terms of protection subjects, material, plan specs and uses
Conservation of Rural Heritage in İznik Elbeyli Village
No full textKırsal yerleşmeler doğa ile bütünlük içerisinde iklim, bitki örtüsü, topoğrafya, jeomorfolojik yapı ve yerel malzeme özellikleri ile sosyoekonomik ve sosyokültürel unsurlarla harmanlanarak oluşmuş alanlardır. Kültürel peyzaj kavramının bir parçası olan kırsal yerleşimlerin kaybolmakta olan izlerinin koruması, geleneksel kültür mirasının sürdürülebilirliğinin sağlaması gerekmektedir. Bursa İlinin İznik ilçesine bağlı Elbeyli kırsal yerleşim alanı bulunduğu yörenin özelliklerini yansıtan zengin kırsal miras unsurlarına sahiptir. Yerleşimin bir bütün olarak yaşatılması ve gelecek nesillere aktarılması sahip olduğu kırsal doku ve kültürel miras özelliklerinin korunmasıyla mümkündür. Elbeyli kırsal yerleşim alanında geleneksel mimari mirası belgeleme adına herhangi bir çalışma yapılmamış olması, çağdaş yapılaşmanın giderek artması sonucunda geleneksel dokuda fiziksel ve yapısal bozulmaların görülmesi, yerleşimin sahip olduğu kırsal miras değerlerinin geleceğe aktarılabilmesi açısından endişe yaratmaktadır. Elbeyli köyünün kırsal mirasının korunmasına katkıda bulunmak amacıyla yürütülen bu çalışmada öncelikle yerleşmenin tarihsel geçmişi incelenmiştir. 1530 tarihli İcmal Tahrir Defterinde vakıf köyü statüsünde olduğu belirlenmiştir (Kaplanoğlu, 2021, s.156). Köyün İznik merkezi ile olan ilişkisine verilen önem sebebiyle Osmanlı dönemine ait şehir ve kır yerleşim birimi tanımları incelenmiştir. Elbeyli yerleşiminin fiziksel gelişimine ışık tutmak adına kırsal mirası şekillendiren etmenler doğal çevre, ekonomik ve kültürel etkenler başlıkları üzerinden incelenmiştir. Elbeyli Köyü ile ilgili belirlenecek koruma yaklaşımlarına temel oluşturması adına kırsal mirasın korunmasına ilişkin uluslararası ve ulusal yasal düzenlemeler incelenmiştir. Elbeyli kırsal yerleşiminin coğrafi özellikleri tanımlanmış, tarihsel gelişimi ve sosyoekonomik yapısı hakkında bilgi verilmiştir. Fiziksel gelişiminin incelenmesinin ardından yerleşim dokusunu oluşturan değerler ortaya konulmuştur. Alanın geleneksel dokusu yerleşim ölçeğinde ve yapı ölçeğinde irdelenmiş, fiziksel gelişim ve mimari dokuya ilişkin tüm veriler Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) veri tabanında ArcGIS Pro programı kullanılarak çeşitli grafik yöntemlerle haritalandırılmıştır. Alanın geleneksel mimarisinde görülen bozulmalar tarihsel çevre niteliğinin bozulması, yapısal ve fiziksel bozulma başlıkları altında değerlendirilmiştir. Tüm bu veriler ışığında İznik Elbeyli köyü kırsal mirasının koruma sorunları ve önerilerini belirlemek amacıyla fiziki çevre, yapısal, sosyokültürel ve ekonomik durumu ele alan Güçlü Yönler, Zayıf Yönler, Fırsatlar ve Tehditler (GZFT) Analizi yapılmıştır. Buradan hareketle alanın korunmasına yönelik öneriler geliştirilmiştir. Anahtar Sözcükler: Yerleşme, kırsal miras, kırsal mimari, kültürel peyzaj, koruma, geleneksel kültür, İznik, ElbeyliRural settlements are areas formed by climate, vegetation, topography, geomorphological structure and local material characteristics with socioeconomic and sociocultural elements in integrity with nature. It is necessary to protect the disappearing traces of rural settlements, which are a part of the concept of cultural landscape, and to ensure the sustainability of traditional cultural heritage. The rural settlement area of Elbeyli, which is connected to the Iznik district of Bursa Province, has rich rural heritage elements that reflect the characteristics of the region where it is located. Keeping the settlement alive as a whole and transferring it to future generations is possible by preserving its rural texture and cultural heritage characteristics. The fact that no work has been done to document the traditional architectural heritage in the rural settlement area of Elbeyli, the physical and structural deteriorations in the traditional texture as a result of the increasing modern construction cause concern in terms of transferring the rural heritage values of the settlement to the future. In this study, which was carried out in order to contribute to the preservation of the rural heritage of the village of Elbeyli, first of all, the historical background of the settlement was examined. In the İcmal Tahrir Defteri dated 1530, it was determined that it had the status of a foundation village (Kaplanoğlu, 2021, p.156). Due to the importance given to the relationship of the village with the center of İznik, the definitions of city and rural settlements belonging to the Ottoman period were examined. In order to shed light on the physical development of the Elbeyli settlement, the factors that shape the rural heritage are examined under the headings of natural environment, economic and cultural factors. In order to form the basis for the conservation approaches to be determined for the Elbeyli Village, international and national legal regulations on the protection of rural heritage have been examined. The geographical features of the rural settlement of Elbeyli were defined, and information was given about its historical development and socioeconomic structure. After examining its physical development, the values that make up the settlement pattern were revealed. The traditional texture of the area was examined at the settlement scale and the building scale, and all the data related to the physical development and architectural texture were mapped in the Geographical Information Systems (GIS) database using ArcGIS Pro program with various graphical methods. The deteriorations in the traditional architecture of the area were evaluated under the titles of deterioration of the historical environment, structural and physical deterioration. In the light of all these data, Strengths, Weaknesses, Opportunities and Threats (SWOT) Analysis, which deals with the physical environment, structural, socio-cultural and economic situation, was conducted in order to determine the protection problems and suggestions of the rural heritage of Iznik Elbeyli village. Based on this, suggestions have been developed for the protection of the area. Keywords: Settlement, rural heritage, rural architecture, cultural landscape, conservation, traditional culture, İznik, Elbeyl
Yılanlı Sütun Hakkında Bir Değerlendirme: Belgeleme ve Koruma Sorunları
No full textPerslerle Yunan Kent Devletleri arasında MÖ 479 yılında yaşanan Plataia Savaşı, Yunanlılar'ın galibiyeti ile sonuçlanmıştır. Savaşa katılan birleşik Kent Devletleri galibiyetlerinin simgesi olarak Yılanlı Sütun'un da bir parçası olduğu üç ayağı, Delphoi'daki Apollon Tapınağı'na sunmuşlardır. Bu adak Anıt; birbirine sarılarak yükselen üç yılandan oluşan bir sütun, bir üç ayak ve altın ya da altın kaplama bir kazandan oluşmaktadır. Ancak üç ayağı oluşturan parçalardan günümüze yalnızca Yılanlı Sütun ulaşmıştır.Bu çalışmada, Sultanahmed Meydanı'nda bulunan bronzdan yapılmış Yılanlı Sütun, yapıldığı dönemin, sosyal, siyasal hayatındaki yeri, İstanbul'a getirilişi, Bizans ve Osmanlı Dönemleri'nde geçirdiği değişiklikler açısından değerlendirilmiştir. Ayrıca İstanbul Arkeoloji Müzelerinde bulunan ve Yılanlı Sütun'un bir parçası olan Yılan Başı ile birlikte, Sütun'un fiziksel ve yapısal mevcut durumu, 3 boyutlu tarama ile modellenmiş, çizim ve fotoğraflarla belgelenmiştir. Bunun yanı sıra NDT (Non Distractive Testing) yöntemlerle Yılan Başı ve Sütun'un malzeme analizi yapılarak her ikisi metal alaşımları açısından karşılaştırılmıştır. Anıt'ın açık hava koşullarına maruz olması ve yasal koruma süreci eksikliklerinden yola çıkılarak tahmini bozulma durumu ve nedenleri araştırılmıştır. Bunların sonucunda dünyada benzer örneklerden yola çıkılarak uygulanabilir bir koruma yöntemi önerilmiştir.The Plataia War, between the City States of the Greek and Persians took place in 479 BC and resulted with the victory of the Greeks. United Grek City States who participated to the war presented the tripod as a symbol of victory and independence of Apollo in Delphoi. This votive monument, is composed of each wrapped of three snakes in a rising column, a tripod and a gold or gold plated boiler. However the Serpent Column is the only piece remaining from the tripod.In this study Serpent (Twisted) Column, made of bronze, today in the Sultanahmed Square. in Istanbul, is considered among the masterpieces of its period, has been evaluated in terms of social, political life, its removal to İstanbul, and its changes in the Byzantine and Ottoman periods. In addition one of The Snake Head which is displayed in İstanbul Archaeological Museum, has been documented in its with current physical and structural states through 3D scanning measured drawings and photographs. Also The Snake Head and The Column?s materials were analyzed by NDT (Non Distractive Testing) methods in terms of comparing both alloys. Monument?s possible causes of deteriorations were investigated on the basis of weather conditions and lack of legal protection process. As a result an applicable and protective method proposal is present on the basis of some similar examples from the world
Heritagization of Modern Sports in Turkey
No full text"Tarih geçmişi nasıl açıkladığımız, miras ise onu nasıl koruduğumuzdur" (Holt 2012: 263). Kültürel miras içinde yaşadığı toplumun süreçlerinden bağımsız olamaz. Geçmişte yaşanan her olay tarihin sayfalarında yer alabilir. Ancak her tarihsel olgu miras değeri kazanamaz. Kültürel miras geçmişle ilgisi olan yerlerin, kişilerin, onlarla ilgili olan obje, olay ve hatıraların zaman içinde toplumsal kabul görerek bir değer oluşturması ve bunların toplumsal bellekte korunarak miraslaşmasıyla ortaya çıkmaktadır. Kültürel miras toplumsal uzlaşı gerektiren selektif bir süreçtir. Kurumlar, medya ve toplum kişilerin, yerlerin ve onlarla ilgili obje ve olayların miraslaştırılmasına aracılık edebilmektedir. Bu tez çalışması, sporu kültürel mirasın bir öğesi olarak ele alarak, Türkiye'deki modern sporların miraslaştırılma süreçlerini anlamayı amaçlamıştır. Ülkemizde modern sporların Türkiye'ye girmeye başladığı 19. yüzyıldan günümüze geçen yaklaşık 150 yıllık süreçte ülkedeki sporun gelişimini etkileyen faktörleri anlayabilmek için spor tarihindeki önemli basamaklar, dünya ve ülke tarihindeki önemli olaylar, uluslararası spor dünyasındaki ana gelişmeler bir arada ele alınarak bir dönemlendirme çalışması gerçekleştirilmiştir. Türkiye'de sporun gelişimini doğrudan etkileyen 4 ana "tema" olan "Modernleşme", "Devletçilik", "Profesyonellik" ve "Neo-liberalizmin" etkileri üzerinden yapılan dönemlendirme sonucunda tarihsel ve toplumsal bir analiz çalışması gerçekleştirilmiştir. Sporun kültürel miras değeri üstün nitelikli ve başarılı spor insanları, kimliğimiz ve anılarımızla ilişkilendirdiğimiz mekanlarda ve bunlarla ilişkili olay ve objelerde ortaya çıkmaktadır. Tarihsel ve toplumsal analiz çalışmasında da kültürel miras değeri taşıyan spor insanları, isimlerinin spor tesislerine verilmesi, kamusal alana heykellerinin dikilmesi, parklara, sokaklara, lig sezonlarına isimlerinin verilmesi yoluyla miraslaştırılmışlardır. Spor tesisleri ise kamusal alanda büyük ve halkla iç içe binalar oldukları için taşıdıkları ismi toplumsallaştırma özelliği taşımakta, dönemlerini ve mimari dönemi simgeleyen yapılar oldukları için somut kültür varlığı olarak kabul edilmektedirler. Bu çalışma, tespit edilen bu miras göstergeleri ve diğer örnekler üzerinden sporun miraslaştırılmasını açıklamaya gayret etmektedir. Türkiye'de spor mirasını geleceğe taşıyacak öğelerin başında sistematik biçimde spor mirasını koruyup sonraki nesillere aktarabilecek olan spor müzeleri gelir. Ülkemizde akademik bakış açısıyla bir spor müzesinin kurulması, var olan farklı alanlardaki müzelerde sporun alt başlık olarak yer alınması, arşiv ve özel koleksiyonların dijital platformlar aracılığıyla kitlelerin ulaşımına açılması spor mirasını geliştirecektir. Sporun kesiştiği farklı disiplerin ortaya çıkarılması, geniş kitlelerin ilgisini çekecek şekilde sporun ve spor mirasının turizm potansiyelinin değerlendirilmesi de spor mirasının korunması için kaynak ve motivasyon yaratacaktır. Tüm bunların yanında ülkemizde sporun yaygınlaşması ve sporun oynanmaya devam etmesi spor mirasımızı üretecek, zenginleştirecek ve geleceğe taşıyacak en önemli etken olacaktır."History is how we explain the past, heritage is how we preserve it" (Holt 2012: 263). Cultural heritage is tightly bonded with the processes within the society it flourishes from. Every event from the past can take its place in history, however not every one of them acquires "value" as cultural heritage. Places/buildings, people from the past and present, objects, events and memories related with these places and people are "valuated" in the course of the time and preserved in social memory for heritagization. Heritagization is a selective process that requires social reconciliation. Institutions, media and society may perform as actors in the heritagization process. This thesis approaches sports as cultural heritage and aims to comprehend heritagization process of modern sports in Turkey. The study attempts to periodize approximately 150 years of history and development of modern sports in Turkey. Starting from 19th century up until today, it takes important leverage points in country's sports history, significant moments in the history of the world and Turkey, important events in international world of sports into account, through 4 main themes: "Modernization", "étatisme", "professionality" and "neo-liberalizm". A historical and social analysis built on the data provided by the periodization effort shows that cultural heritage value of sports can be observed in sportsmen with exceptional skills, athletic capacity and character, as well as in places that are related with identity and memory, including objects and events related with these. Indication of the case where sportsmen being "valuated" for having cultural heritage qualities comes by having their names given to sport complexes, stadiums, parks, streets and by having their statues placed in public sphere. The sport complexes are important as cultural heritage not only because of their architectural qualities as tangible cultural heritage but also with their social qualities as being places of social memory. Being monumental buildings in public sphere, they also have a capacity for socializing the names they carry. This thesis aims to explain heritagization of sports through the heritage indicators spotted through the study and through other examples. Among the best practices to systematically preserve and carry sports heritage into the future are sports museums. Founding a sports museum following academic perspectives, placing sports as a topic in academic museums in other fields and increasing accessability of archives and private collections through newly established digital platforms will enhance the interest and provide leverage for the development and future of sports heritage in Turkey. Studying and indicating topics of sports that intersect with other disciplines will attract attention from a larger and more diverse audience. Bringing out tourism potential of sports and sports heritage will provide resources and motivation for preserving sports heritage. Above all these, having a high-quality sporting environment where sports are played over and over again by larger groups will be the source for a richer sports heritage passed over to the future generations
Conservation of Iznik Derekoy Rural Architectural Heritage and Conservation Project of a Traditional Housing Example
No full textİznik ve çevresi Tarih Öncesi Dönemden günümüze farklı kültürlerin bir arada yaşadığı bir bölge oluşu nedeniyle zengin bir kültürel mirasa sahiptir. Geçmişten günümüze kır-kent bağlantılarını koruyabilen ve UNESCO Dünya Mirası Geçici Listesi’nde yer alan İznik; bulundurduğu arkeolojik alanlar, anıtsal mimari eserler, geleneksel sivil mimari örnekler ve tarihsel kimliğe ilişkin somut olmayan miras ögeleriyle evrensel önemde miras alanı olma niteliği taşımaktadır. Bu bağlamda İznik ile ilişkilerini günümüze kadar koruyabilen İznik kırsalının tarihsel, coğrafi, sosyodemografik, ekonomik özelliklerinin incelenmesi ve yapılı çevresinin tespitinin yapılarak belgelenmesi gerekmektedir.
Bu çalışmada tarihsel derinliği Helenistik döneme dayanan ve geleneksel yapı yoğunluğu yüksek bir kırsal yerleşim olan İznik-Dereköy ele alınmıştır. Öncelikle yerleşime ait tarihsel, coğrafi, kültürel, sosyo-ekonomik veriler literatür taramasıyla ifade edilmiştir. Ardından yerleşimin yapılı çevresi ve geleneksel sivil mimari özellikleri yerinde yapılan detaylı incelemeler, yazılı-sözlü kaynaklar ve çizimlerle ortaya konulmuştur. Yerleşimde bulunan geleneksel sivil mimari örneklerin güncel durumlarını tespit etmek, tescile önerilebilecek özgünlük durumuna sahip yapıları kayıt altına almak ve bu alanda çalışan kurum ve kuruluşlar için bilgi ağı oluşturmak amacıyla Dereköy kırsal mimari miras envanteri oluşturulmuştur. Yapılan çalışma kapsamında yerleşimde bulunan 68 geleneksel sivil mimari örneğin belgelemesi yapılmıştır. Tüm bu veriler ışığında kırsal yerleşimde görülen koruma sorunları belirlenmiş ve sorunlara yönelik çözüm önerileri geliştirilmiştir.
Yerleşimdeki geleneksel sivil mimari dokuyu daha detaylı ifade edebilmek amacıyla seçilen geleneksel bir konut örneği, fotoğraflar, rölöve çizimleri, hasar tespit analizleri ile belgelenmiş bunlara yönelik müdahale kararlarıyla koruma ve restorasyon önerileri verilmiştir. Yapılan çalışmanın İznik kırsal mimari mirasının korunup geleceğe aktarılmasına katkı sağlaması umulmaktadır.Iznik and its surroundings have a rich cultural heritage as it is a region where different cultures have lived together since the Prehistoric Period. Iznik, which has preserved its rural-urban connections from the past to the present and is on the UNESCO World Heritage Tentative List, is a heritage site of universal importance with its archaeological sites, monumental architectural works, traditional civil architecture examples and intangible heritage elements related to historical identity. In this context, it is necessary to examine the historical, geographical, sociodemographic, economic characteristics of the Iznik countryside, which has preserved its relations with Iznik until today, and to determine and document its built environment.
This study focuses on Iznik-Derekoy, a rural settlement with a historical depth dating back to the Hellenistic period and a high density of traditional buildings. First of all, the historical, geographical, cultural, socio-economic data of the settlement are expressed through a literature review. Then, the built environment and traditional civil architecture features of the settlement were revealed through detailed on-site investigations, written and oral sources and drawings. Dereköy rural architectural heritage inventory was created in order to determine the current status of the traditional civil architectural examples in the settlement, to record the buildings with originality that can be recommended for registration and to create an information network for institutions and organizations working in this field. Within the scope of the study, 68 traditional civil architecture examples in the settlement were documented. In the light of all these data, conservation problems in the rural settlement were identified and solutions were developed for the problems.
In order to express the traditional civil architectural fabric in the settlement in more detail, a selected traditional house example was documented with photographs, survey drawings, damage assessment analysis, and protection and restoration recommendations were given with intervention decisions for them. It is hoped that the study will contribute to the preservation and transfer of Iznik's rural architectural heritage to the future
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Haydarpaşa Tren Garı: Bugün, Dün ve Yarın (1) Kentin Bedeninde Bir Yara (2)
No full text[Abstract Not Available
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
- …
