91 research outputs found
Prediction of missing sequences and branch lengths in phylogenomic data
No full textThis is a pre-copyedited, author-produced version of an article accepted for publication in Bioinformatics following peer review. The version of recordDiego Darriba, Michael Weiß, Alexandros Stamatakis; Prediction of missing sequences and branch lengths in phylogenomic data, Bioinformatics, Volume 32, Issue 9, 1 May 2016, Pages 1331–1337, is available online at: https://doi.org/10.1093/bioinformatics/btv768[Abstract] Motivation: The presence of missing data in large-scale phylogenomic datasets has negative effects on the phylogenetic inference process. One effect that is caused by alignments with missing per-gene or per-partition sequences is that the inferred phylogenies may exhibit extremely long branch lengths. We investigate if statistically predicting missing sequences for organisms by using information from genes/partitions that have data for these organisms alleviates the problem and improves phylogenetic accuracy.
Results: We present several algorithms for correcting excessively long branch lengths induced by missing data. We also present methods for predicting/imputing missing sequence data. We evaluate our algorithms by systematically removing sequence data from three empirical and 100 simulated alignments. We then compare the Maximum Likelihood trees inferred from the gappy alignments and on the alignments with predicted sequence data to the trees inferred from the original, complete datasets. The datasets with predicted sequences showed one to two orders of magnitude more accurate branch lengths compared to the branch lengths of the trees inferred from the alignments with missing data. However, prediction did not affect the RF distances between the trees
The analgesic action of gabapentin in gynecological procedures
No full textBackgrounds and objective. The aim of the study was to investigate the effect of gabapentin, and the combination of gabapentin and local anaesthetics on the analgesic needs as well as on acute and late pain after abdominal hysterectomy. Methods: In study I sixty patients scheduled for abdominal hysterectomy were randomized to receive orally gabapentin 400 mg 6 hourly or placebo. Treatment started 18 h preoperatively and continued for 5 postoperative days. Pain (visual analogue score) and consumption of morphine for 48 h and of oral paracetamol/codeine was recorded after 2, 4, 8, 24 and 48 h and on days 3-5 postoperatively. After 1 month, patients were interviewed by phone for pain, and analgesic intake after hospital discharge. In study II sixty patients undergoing abdominal hysterectomy were randomly assigned to receive postoperatively gabapentin 400 mg 6 hourly for 7 days plus continuous wound infusion of 0.75% ropivacaine for 30 h or placebo capsules identical to those of gabapentin for 7 days and continuous wound infusion of normal saline for 30 h. Morphine consumption (PCA) for 48 h, paracetamol 500 mg plus codeine 30 mg (Lonalgal® tablets) intake on 3-7 days, visual analogue pain scores (VAS) at rest and after cough during the first 7 postoperative days, the presence and incidence of pain one month later and the need for analgesics at home were recorded. Results: In study I morphine consumption (mean ± SD) was 35 ± 15.7 mg in the control and 28 ± 12.1 mg in the gabapentin group (P = 0.21). Median number (range) of paracetamol 500 mg/codeine 30 mg tablets taken during days 3-5 was 1.0 (0-6) in the control and 2.0 (0-9) in the gabapentin group (P = 0.35). The visual analogue scores at rest and after cough did not differ between the two groups (F = 0.92, df = 1, P = 0.34 and F = 0.56, df = 1, P = 0.46, respectively). One month after surgery, 22/27 (81%) of the control group and 9/25 (36%) of the gabapentin group reported pain in the surgical area (χ² = 11.15, P = 0.002), while 11/27 (41%) of controls and 7/25 (28%) of gabapentin patients consumed analgesics for pain (χ² = 0.93, P = 0.39). The intensity of pain was decreased in the gabapentin group (χ² = 12.6, P = 0.003). In study II the treatment group consumed less cumulative morphine over the first 48 hours (31 ± 13.2 mg versus 50 ± 20.5 mg in the controls, P<0.001) and less Lonalgal® tablets on days 3-7 (z=2.54, P=0.011). The VAS values at rest and after cough did not differ between the groups during the first seven postoperative days. One month postoperatively fewer patients in the treatment group experienced pain due to surgery (17/27, versus 21/24, P=0.045) than in the control group. Conclusions: Gabapentin has no effect on immediate pain after abdominal hysterectomy but decreases pain 1 month postoperatively. Gabapentin and continuous wound infusion with ropivacaine 0.75% decreased the analgesic needs and late pain in patients undergoing abdominal hysterectomy.Σκοπός της μελέτης ήταν να διερευνήσουμε τη δράση της γκαπαπεντίνης και του συνδυασμού γκαμπαπεντίνης και τοπικού αναισθητικού, στον οξύ και τον όψιμο μετεγχειρητικό πόνο, μετά από κοιλιακή υστερεκτομή. Στη μελέτη I, εξήντα ασθενείς προγραμματισμένες για κοιλιακή υστερεκτομή τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν από του στόματος γκαμπαπεντίνη 400 mg ανά εξάωρο ή placebo. Η θεραπεία άρχιζε 18 ώρες προεγχειρητικά και συνεχίσθηκε τις πρώτες 5 μετεγχειρητικές ημέρες. Ο πόνος (visual analogue score) και η κατανάλωση της μορφίνης για 48 ώρες και η από του στόματος κατανάλωση της παρακεταμόλης/κωδεΐνης καταγράφονταν μετά από 2, 4, 8, 24 και 48 ώρες και τις ημέρες 3η-5η μετεγχειρητικά. Μετά από ένα μήνα οι ασθενείς απαντούσαν τηλεφωνικά για πόνο και κατανάλωση αναλγητικών μετά την έξοδό τους από το νοσοκομείο. Στη μελέτη II, εξήντα ασθενείς που προγραμματίστηκαν για κοιλιακή υστερεκτομή τυχαία επιλέχθηκαν να λάβουν περιεγχειρητικά γκαμπαπεντίνη 400 mg ανά εξάωρο για επτά ημέρες και συνεχή διήθηση της τομής με 0.75% ροπιβακαΐνη για 30 ώρες ή κάψουλες placebo ίδιες με αυτές της γκαμπαπεντίνης για επτά ημέρες και συνεχή διήθηση της τομής με φυσιολογικό ορό για 30 ώρες. Καταγράφονταν η κατανάλωση μορφίνης με PCA για 48 ώρες, η κατανάλωση δισκίων Lonalgal® (παρακεταμόλη 500 mg με κωδεΐνη 30 mg) την 3η - 7η ημέρα, η οπτική αναλογική κλίμακα του πόνου (VAS) στην ηρεμία και στον βήχα τις επτά πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες, η παρουσία και η επίπτωση του πόνου ένα μήνα μετά, και οι ανάγκες σε αναλγητικά στο σπίτι. Τα αποτελέσματα της μελέτης I έδειξαν ότι η κατανάλωση της μορφίνης ήταν 35 ± 15.7 mg στην ομάδα ελέγχου και 28 ± 12.1 mg στην ομάδα της γκαμπαπεντίνης (Ρ = 0.21). Η μέση τιμή των δισκίων Lonalgal® που καταναλώθηκαν από τη 3η -5η ημέρα ήταν 1.0 (0-6) στην ομάδα ελέγχου και 2.0 (0-9) στην ομάδα της γκαμπαπεντίνης (Ρ = 0.35). Η βαθμολογία του πόνου (VAS) στην ηρεμία και στον βήχα δεν διέφερε ανάμεσα στις δύο ομάδες (F = 0.92, df = 1, Ρ = 0.34 and F = 0.56, df = 1, Ρ = 0.46, αντίστοιχα). Ένα μήνα μετά το χειρουργείο, 22/27 (81%) της ομάδας ελέγχου και 9/25 (36%) της ομάδας της γκαμπαπεντίνης ανέφεραν πόνο στην χειρουργική επιφάνεια (χ² = 11.15, Ρ = 0.002), ενώ 11/27 (41%) της ομάδας ελέγχου και 7/25 (28%) της γκαμπαπεντίνης κατανάλωσαν αναλγητικά (χ² = 0.93, Ρ = 0.39). Η ένταση του πόνου ήταν ελαττωμένη στη ομάδα της γκαμπαπεντίνης (χ² = 12.6, Ρ = 0.003). Τα αποτελέσματα της μελέτης II έδειξαν ότι η ομάδα που έλαβε πολυδύναμη αναλγησία κατανάλωσε λιγότερη μορφίνη στο σύνολό της, τις πρώτες 48 ώρες (31 ± 13.2 mg σε σύγκριση με 50 ± 20.5 mg στην ομάδα ελέγχου, Ρ<0.001) και λιγότερα δισκία Lonalgal® από την 3η -7η ημέρα (z=2.54, Ρ=0.011). Οι τιμές VAS στην ηρεμία και στον βήχα δεν διέφεραν ανάμεσα στις ομάδες τις επτά πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες. Ένα μήνα μετά το χειρουργείο λιγότερες ασθενείς στην ομάδα της θεραπείας ανέφεραν πόνο που οφειλόταν στην επέμβαση (17/27, vs 21/24, Ρ=0.045) από ότι στην ομάδα ελέγχου. Συμπερασματικά στον οξύ μετεγχειρητικό πόνο δεν βρήκαμε η γκαμπαπεντίνη να έχει επίδραση, μετά από ολική υστερεκτομή, ενώ ο συνδυασμός γκαμπαπεντίνης και τοπικού αναισθητικού ελάττωσε την κατανάλωση αναλγητικών και φαίνεται να έχει δυναμική συνέργεια. Ένα μήνα μετεγχειρητικά η γκαμπαπεντίνη μόνη ή σε συνδυασμό με το τοπικό αναισθητικό ροπιβακαΐνη, ελάττωσε τη συχνότητα του όψιμου πόνου σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε κοιλιακή ολική υστερεκτομή
Biogas Reforming on supported Ruthinium Catalysts
No full textΠερίληψη: Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την παραγωγή και την αποτελεσματικότητα υποστηριγμένων καταλυτών ρουθηνίου (Ru) στην αντίδραση της ξηρής αναμόρφωσης βιοαερίου (Dry Reforming of Methane, DRM). Η αντίδραση χρησιμοποιεί βιοαέριο, δηλαδή μεθάνιο (CH4) και διοξείδιο του άνθρακα (CO2), για την παραγωγή αερίου σύνθεσης που αποτελείται από υδρογόνο (H2) και μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Η αντίδραση έχει μεγάλη σημασία καθώς αξιοποιεί δύο ισχυρά αέρια του θερμοκηπίου και ταυτόχρονα παράγει αέριο σύνθεσης που έχει μεγάλη σημασία σε πληθώρα εφαρμογών. Ενδεικτικά, δύναται να διαχωριστεί επιτρέποντας την αξιοποίηση αμιγώς του υδρογόνου ή ακόμη να χρησιμοποιηθεί συνολικά στις αντιδράσεις Ficher-Tropsch, καθώς και σε κυψέλες καυσίμου. Συγκεκριμένα ο σκοπός της εργασίας είναι η μελέτη τριών νέων συνθέσεων υλικών ως προς την δραστικότητα και τη σταθερότητα τους κατά την χρήση τους ως καταλύτες στην αντίδραση της DRM και η διερεύνηση της καταλληλότητας τους για την χρήση τους στην εν λόγω αντίδραση. Κάποια προβλήματα που προκύπτουν στην λειτουργία των καταλυτών που ενδέχεται να οδηγήσουν στην απενεργοποίηση τους κατά την αντίδραση της DRM είναι η εναπόθεση άνθρακα κατά την διάσπαση του CH4 και η θερμική συσσωμάτωση των μεταλλικών σωματιδίων λόγω της υψηλής θερμοκρασίας της αντίδρασης. Το ευγενές μέταλλο του ρουθηνίου (Ru) το οποίο επιλέγεται, εμφανίζει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε αυτές τις περιπτώσεις, σε σχέση με μη ευγενή μέταλλα όπως το νικέλιο (Ni).
Στους καταλύτες που μελετήθηκαν το Ru συμμετείχε σε φόρτιση 3% κατά βάρος σε όλες τις περιπτώσεις. Στην συνέχεια επιλέγονται τρεις φορείς: η αλούμινα (γ-Al2O3), το οξείδιο του δημητρίου σε νανοράβδους (CeO2-NR) το οποίο έχει παραχθεί με την υδροθερμική μέθοδο και τέλος, οι περοβσκίτες μηδενικής φόρτισης σε σρόντιο (LSM00) ως φορείς. Όλοι οι καταλύτες παράχθηκαν με την μέθοδο του υγρού εμποτισμού κατά την οποία ο φορέας εμβαπτίζεται στο διάλυμα που περιέχει το μέταλλο. Το κύριο μέρος των πειραμάτων αποτελείται από τα πειράματα καταλυτικής ενεργότητας (Light Off) όπου εξετάζεται η δραστικότητα των υλικών σε σχέση με την θερμοκρασία και εν συνεχεία, τα πειράματα καταλυτικής σταθερότητας (Stability) κατά τα οποία εξετάζεται η σταθερότητα των καταλυτών υπό σταθερή θερμοκρασία αντίδρασης σε σχέση με τον χρόνο. Οι καταλύτες έπειτα υποβάλλονται σε τρία στάδια οξειδωτικής γήρανσης ενώ, ανάμεσα στα στάδια των οξειδωτικών γηράνσεων οι καταλύτες επανεξετάζονται στα πειράματα Light Off και Stability εφόσον βέβαια υποβληθούν πρώτα σε αναγωγή. Σε όλα τα στάδια των πειραμάτων η σύσταση του βιοαερίου ήταν ισομοριακή CH4:CO2=50%:50%, η ροή εισόδου ήταν Fin= 50cc/min και η μάζα του καταλύτη 20mg.
Η πειραματική διαδικασία περιλαμβάνει επίσης πειράματα χαρακτηρισμών των καταλυτών για την αρχική του κατάσταση, δηλαδή για φρέσκο υλικό, και έπειτα για τα υλικά μετά την καταπόνηση τους με οξειδωτική γήρανση για 10h. Πιο συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε ο προσδιορισμός της ειδικής επιφάνειας μέσω της μεθόδου BET, της αναγωγιμότητας με την μέθοδο προγραμματισμένης θερμοκρασίας (TPR), της διαμέτρου των μεταλλικών σωματιδίων και της διασποράς του μετάλλου στον φορέα μέσω του πειράματος εκλεκτικής χημειορόφησης (Titration) και τέλος, μελετήθηκε η κρυσταλλογραφία των υλικών μέσω περιθλασιμετρίας ακτίνων Χ (XRD).
Στα συμπεράσματα της μελέτης συγκρίθηκε η καταλυτική συμπεριφορά των τριών καταλυτών ρουθηνίου (3%Ru/γ-Al₂O₃, 3%Ru/CeO₂-NR και 3%Ru/LSM00) στην αντίδραση DRM μέσω πειραμάτων Light Off και Stability. Οι δύο πρώτοι καταλύτες έδειξαν παρόμοια αρχική δραστικότητα, με υψηλές ποσοστιαίες μετατροπές του CH₄ και του CO₂ και αξιοσημείωτη παραγωγή H₂ στους 750℃. Αντίθετα, ο 3%Ru/LSM00 έδειξε χαμηλή δραστικότητα ακόμα και σε υψηλές θερμοκρασίες. Όσον αφορά τα στάδια οξειδωτικών γηράνσεων, ο 3%Ru/γ-Al₂O₃ υπέστη σημαντική μείωση στην απόδοση του, ενώ ο 3%Ru/CeO₂-NR διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τη σταθερότητά του, δείχνοντας αντοχή στα φαινόμενα της εναπόθεσης άνθρακα και της θερμικής συσσωμάτωσης.Summarization: This thesis focuses on the development and testing of supported ruthenium (Ru) catalysts for Dry Reforming of Methane, DRM. The process converts biogas, which contains methane (CH₄) and carbon dioxide (CO₂), into synthesis gas, composed of hydrogen (H₂) and carbon monoxide (CO). DRM is a significant reaction because it valorizes two powerful greenhouse gases while also producing syngas, which is extremely important for a variety of uses. The syngas can be separated in order to utilize pure hydrogen or used as is in Fischer-Tropsch processes or fuel cells. The goal of this research is to investigate the activity and stability of three newly created catalyst compositions and determine their applicability for the DRM process. High operating temperatures lead to carbon deposition from CH₄ breakdown and thermal sintering of metal particles, which impact catalyst performance during DRM. Non-noble metals, such as nickel (Ni), have been widely investigated, but are highly sensitive, particularly to carbon buildup. In contrast, the noble metal ruthenium, which was chosen as the active phase, is more resistant to both carbon deposition and sintering.
In all three catalysts examined, Ru was present at a concentration of 3 wt%. Three alternative supports were chosen: γ-alumina (γ-Al₂O₃), CeO₂-NR produced by hydrothermal treatment, and zero-strontium perovskites (LSM00). All catalysts were synthesized using the impregnation method, which involves immersing the support in a solution containing the metal precursor. The experimental procedure included catalytic activity tests (Light-Off) at various and stability tests at reaction temperature to assess performance in relation to time. The catalysts underwent three phases of oxidative aging. Between these aging phases, the Light-Off and Stability studies were performed following the reduction of the catalysts once again. All studies used an equimolar feed composition of CH₄/CO₂=50%/50%, an inlet flow rate of Fin = 50 cc/min, and mass of catalyst equal to 20 mg. In addition, catalysts were characterized both in their fresh condition and after a 10-hour oxidative aging cycle. The measurements included BET surface area, reducibility by temperature-programmed reduction (TPR), metal particle size and dispersion using selective hydrogen chemisorption (Titration), and crystallographic analysis via X-ray diffraction.
In the conclusions of this study, the catalytic behavior of three ruthenium-based catalysts (3%Ru/γ-Al₂O₃, 3%Ru/CeO₂-NR, and 3%Ru/LSM00) in the DRM reaction was compared through Light-Off and Stability experiments. The first two catalysts exhibited similar initial activity, with high conversion rates of CH₄ and CO₂ and significant H₂ production at 750℃. In contrast, the 3%Ru/LSM00 catalyst demonstrated low activity even at elevated temperatures. Regarding the oxidative aging stages, the 3%Ru/γ Al₂O₃ catalyst suffered a substantial decline in performance, whereas the 3%Ru/CeO₂-NR catalyst largely maintained its stability, showing resistance to carbon deposition and thermal sintering
Hydrogen refueling station dimensioning using PV electrolysis in FCEV bus for the route Chania downtown-TUC Campus
No full textΠερίληψη: Τα τελευταία 100 χρόνια η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και της βιομηχανίας βελτίωσαν και άλλαξαν ολοκληρωτικά τον τρόπο ζωής και το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Ειδικότερα στον τομέα τον μεταφορών, ένας μέσος άνθρωπος που ζει σε μια ανεπτυγμένη χώρα έχει υπό την ιδιοκτησία του τουλάχιστον ένα αυτοκίνητο ενώ όλες οι μεγάλες πόλεις διαθέτουν σύνθετα δίκτυα συγκοινωνιών για να εξυπηρετούν τους πολίτες. ‘Όμως στην πλειοψηφία τους, αυτά τα μέσα τροφοδοτούνται από ορυκτά καύσιμα και συνεπώς παράγουν αέριους ρύπους που επηρεάζουν αρνητικά την υγεία των ανθρώπων και συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα, το οποίο αν δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να καταστήσει την ζωή στην Γη μη εφικτή πριν το τέλος του 21ου αιώνα. Μια πιθανή λύση είναι η χρήση του υδρογόνου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ενναλακτικό καύσιμο. Στην συγκεκριμένη εργασία εξετάζεται η βιώσιμη παραγωγή και χρήση αυτού για την τροφοδοσία υδρογονοκίνητων βαρέων οχημάτων. Συγκεκριμένα σχεδιάστηκε μονάδα παραγωγής υδρογόνου από ηλεκτρόλυση της οποίας η απαίτηση σε ενέργεια θα καλύπτεται από φωτοβολταϊκά πλαίσια. Στην συνέχεια το υδρογόνο θα χρησιμοποιείται για την τροφοδοσία δύο λεωφορείων στο δρομολόγιο Κέντρο Χανίων – Πολυτεχνείο Κρήτης. Ως τοποθεσία της εγκατάστασης επιλέχθηκε το μηχανοστάσιο του ΚΤΕΛ Χανίων, ενώ εξετάστηκε μια πληθώρα λεωφορείων υδρογόνου τεχνολογίας κυψελίδας καυσίμου για την αντικατάσταση των συμβατικών. Η έρευνα έδειξε ότι ένα τέτοιο εγχείρημα είναι εφικτό καθώς η εγκατάσταση μπορεί να τοποθετηθεί σε έναν σχετικά μικρό
χώρο και να εξυπηρετήσει την ανάγκη υδρογόνου ώστε αντικαταστήσει πλήρως τα συμβατικά λεωφορεία για το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Επίσης θα μειωθεί σημαντικά το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της διαδρομής αφού τα λεωφορεία θα παράγουν νερό ως αποτέλεσμα της χρήσης του υδρογόνου εξοικονομώντας έτσι κάθε χρόνο 10,02 TN CO2, 44,9 kg NOx και 8,8 kg ΝΟ2 που παράγουν τα συμβατικά λεωφορεία της διαδρομής. Τέλος όσο αφορά στο οικονομικό σκέλος του εγχειρήματος, η εταιρία θα πρέπει να επενδύσει περίπου 1.400.000 € για την εγκατάσταση και 1.300.000 € για τα λεωφορεία ενώ θα εξοικονομεί 125.000 € από την μη χρήση υδρογονανθράκων ετησίως. Χωρίς μεταβολή των υπαρχόντων τιμών των εισιτηρίων και με τα παραπάνω δεδομένα για ορίζοντα σχεδιασμού 25 χρόνων, η επένδυση θεωρείται αποδοτική χρησιμοποιώντας την μέθοδο της καθαρής παρούσας αξίας. Ωστόσο παράγοντες όπως η αύξηση του κόστους των ορυκτών καυσίμων και η μείωση του κόστους παραγωγής υδρογόνου στο μέλλον θα δεν εξετάζονται στην παρούσα εργασία.Summarization: Throughout the past 100 years the rapid development of technology and industry improved the standard of living of humans. Especially in the field of transportation, an average citizen of a developed country owns at least one car, while the majority of cities have complex transportation networks. The main source of energy used for the above comes from fossil fuels, and thus vast amounts of air pollutants are produced, with negative effects on public health and a large contribution to the greenhouse effect. This constitutes one of the most important modern environmental problems and can make planet earth uninhabitable by the end of the 21st century, if it is not addressed. A solution that can contribute to the alleviation of the aforementioned problem, is the use of hydrogen as an alternative fuel for transportation. The topic of this thesis is the sustainable production and use of hydrogen fuel for heavy-duty vehicles. More specifically, it covers the design of a hydrogen refueling station for such vehicles. The design includes a hydrogen production unit, using the technology of PV electrolysis. The hydrogen produced will then be used to fuel two fuel-cell electric busses for the route of Chania center- TUC. The place in which the station will be located is the main bus depot of the company KTEL-Chania. For the purposes of this project, a variety of FCEBs were examined for the replacement of the conventional ones which are currently being used. The results of this research showed that this task is technically feasible since the unit could be installed in a small area and produce enough hydrogen for the fueling of the FCEBs which would potentially replace the conventional busses for this particular route. Furthermore, the environmental impact of the vehicles used will be minimized, because fuel-cell busses produce only water during their operation (instead of the pollutants produced by conventional vehicles), as a result of the use of hydrogen, and every year the production of 10,02 tn CO2, 44,9 kg NOx and 8,8 kg ΝΟ2 will be avoided. In economic terms the company will have to invest about 1.400.000 € for the construction of the unit and 1.300.000 € for the purchase of the FCEBs, while it will save about 125.000 € yearly from the fossil fuels not used. Without changing the ticket prices, for the 25-year lifetime of the project, the investment seems profitable for the company. However, factors such as the increase in fossil fuel costs and the reduction in hydrogen production costs in the future will not be considered in this thesis
Assessing the effectiveness and efficiency of a police service: the analytics of operational reviews
No full textConcerns over rising costs have forced police services to balance increasing fiscal and operational pressures. Discussions of the resources and requirements of police, however, are generally only informed by political expediency and traditional practice. Operational reviews (ORs) can be used to document the demands on police, their capacity to respond, and ways in which they can become more efficient and effective. Drawing on an OR of a major urban Canadian police service, this article provides a broad outline of the components of an OR and the analytics that can be used to answer these key questions.Peer reviewedFinal article publishedpoliceorganizational efficiencypatrol deploymentinvestigative unitscivilianization in policingeconomics of policingfiscal restraintoperational reviewstaffing reviewpublic safet
Socioeconomic status as a risk factor for dementia death:individual participant meta-analysis of 86 508 men and women from the UK
No full textLife-course socioeconomic factors may have a role in dementia aetiology but there is a current paucity of studies. Meta-analyses of individual participant data would considerably strengthen this evidence base
A novel laparoscopic pulse oximeter device: an easy, efficient and cost-effective way of detecting arterial structures
No full textA nuclear ribosomal DNA phylogeny of Acer inferred with maximum likelihood, splits graphs, and motif analysis of 606 sequences
No full text The multi-copy internal transcribed spacer (ITS) region of nuclear ribosomal DNA is widely used to infer phylogenetic relationships among closely related taxa. Here we use maximum likelihood (ML) and splits graph analyses to extract phylogenetic information from ~ 600 mostly cloned ITS sequences, representing 81 species and subspecies of Acer, and both species of its sister Dipteronia. Additional analyses compared sequence motifs in Acer and several hundred Ana-cardiaceae, Burseraceae, Meliaceae, Rutaceae, and Sapindaceae ITS sequences in GenBank. We also assessed the effects of using smaller data sets of consensus sequences with ambiguity coding (accounting for within-species variation) instead of the full (partly redundant) original sequences. Neighbor-nets and bipartition networks were used to visualize conflict among character state patterns. Species clusters observed in the trees and networks largely agree with morphology-based classifications; of de Jong's (1994) 16 sections, nine are supported in neighbor-net and bipartition networks, and ten by sequence motifs and the ML tree; of his 19 series, 14 are supported in networks, motifs, and the ML tree. Most nodes had higher bootstrap support with matrices of 105 or 40 consensus sequences than with the original matrix. Within-taxon ITS divergence did not differ between diploid and polyploid Acer, and there was little evidence of differentiated parental ITS haplotypes, suggesting that concerted evolution in Acer acts rapidly. </jats:p
Origin of barite in Tertiary marine sedimentary rocks from Lefkas Island, Greece
No full textSiliceous and calcareous biogenic rocks host pervasive, although volumetrically minor, authigenic barite on Lefkas Island. The barite composes up to 10% of the carbonate-free fraction of samples. In decreasing order of abundance, authigenic barite occurs as infilled foraminifera and radiolarian tests, disseminated grains and aggregates in porcelanite and siliceous limestone, replaced siliceous and calcareous biogenic tests, and thin laminae and lenses. The source of the barium was probably from the decomposition of organic matter derived from plankton and bacteria and from the diagenesis of silica and carbonate tests. The source of the sulfate ion was seawater; possibly additional sulfate was produced and utilized in microenvironments from degradation of organic matter. -from Author
Influence of an Organic Fertilizer on Agronomic Characteristics and Herbaceous Plant Diversity in a Greek Ecosystem: The Case of Cretan Dittany (<i>Origanum dictamnus</i> L.)
No full textIn recent years, there has been a growing tendency towards using organic fertilizers instead of chemical ones. This study aimed to evaluate the influence of the organic fertilizer, Prima Humica, on agronomic characteristics and herbaceous plant diversity on Origanum dictamnus (Dittany) cultivation. A field experiment was carried out in Kalo Xorio (Lasithi, Crete) and included three different nitrogen organic fertilization schemes: 0 g/plant (T0—unfertilized), 300 g/plot (T1), and 600 g/plot (T2). Plant height, fresh and dry weight, Leaf Area Index (LAI), and plant diversity during the growing season were measured. The results showed that when the T2 treatment was compared with the unfertilized and the T1 fertilizer, the increase in plant height ranged between 9.18% and 40.61%. Moreover, the total fresh and dry weight were positively affected by the T2 treatment. The total fresh and dry weight varied from 111.6 to 239.8 g per plant and from 36.7 to 77.6 g per plant, respectively. Furthermore, LAI was ameliorated using the T2 fertilizer scheme. Concerning plant diversity, a key finding in this study is that the O. dictamnus ecosystem favors herbaceous plant species richness and Shannon’s diversity index. In total, 18 plant species in the O. dictamnus ecosystem were recorded in the study area. The most frequently occurring plants were Anthemis arvensis L. and Piptatherum miliaceum (L.) Coss. Finally, the highest Shannon’s diversity index of herbaceous plants was detected using the T2 fertilizer scheme
- …
