1,720,963 research outputs found
Metaphors and allusions to ancient writers and the Bible in Ioannis Apocaukos’ epistles relevant to medical and paramedical issues
Get PDFΟ Ιωάννης Απόκαυκος (1153/60-1235) ήταν διάσημος Μητροπολίτης Ναυπάκτου, μιας άσημης τώρα μικρής πόλης στην Νοτιοδυτική Ελλάδα, αλλά τότε μια από τις ισχυρότερες Έδρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας στα Βαλκάνια. Ήταν χειμαρρώδης συγγραφέας, και εκτός από τις πολλές θεολογικές του μελέτες έγραψε εκτενώς επί πολιτικών, κοινωνικών και ιατρικών θεμάτων. Κατά τη συνήθεια των Βυζαντινών διέπρεψε αλληλογραφώντας με σχεδόν όλους τους επιφανείς της περιοχής και της εποχής του. Ένα συχνά επαναλαμβανόμενο θέμα ήταν η νόσος του τηνοποία περιγράφει με μια επιδεικτική γλώσσα. Με αυτήν εισάγει συχνά μεταφορικό λόγο που υπαινικτικά παραπέμπει σε γνωστούς συγγραφείς της αρχαιότητος ή στη Βίβλο. Σε αυτό το άρθρο έγινε προσπάθεια να ανιχνευθεί ο μίτος που συνέδεε τις αναφορές του επί ιατρικών και παραϊατρικών θεμάτων με ποιητές, ρήτορες, φιλοσόφους και κληρικούς του παρελθόντος. Εντοπίσαμε δεκαεννέα και τις σχολιάζουμε εκτενώς.Ioannis Apocaukos (1153/60 - 1235) was a famous Metropolitan of Naupactus, today a minor town in Southwestern Greece, but then one of the strongest Seats of the Orthodox Church in the Balkans. He was a prolific writer, and apart from many theological works he wrote extensively on political, social and medical matters. In the fashion of Byzantine epistolographers, he excelled in correspondence with numerous illustrious personalities of his area and era. A frequently recurring topic was his illness, described in a flamboyant language. In his letters, he used direct or indirect metaphors and allusions to passages from prominent religious or secular authors of antiquity. In this paper, we tried to trace the obscure threads joining his references to medical and paramedical issues with poets, historians, orators, philosophers and clergymen of the past. We identified nineteen and commented extensively upon them
Multum in parvo. Eight examples from the Louros Archive
Get PDFΠολύ εν σμικρώΜια βραχεία περίληψη περί της ζωής του Νικολάου Λούρου, της κατοικίας του, του ομώνυμου Ιδρύματος της Ιστορίας της Ιατρικής και του Αρχείου του προτάσσονται του κυρίως περιεχομένου. Αυτό αφορά στη παρουσίαση οκτώ συντόμων εγγράφων στο Αρχείο του που μετά επιπολής ανασκόπηση αναφέρονται σε ιατρικά θέματα. Κατόπιν περαιτέρω έρευνας, αναδεικνύεται ο ρόλος τους σε μεγαλύτερα πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά γεγονότα στην Ελλάδα. Το περιεχόμενο αυτών των οκτώ εγγράφων σχετίζεται με τη τύχη του Αρχείου μετά τον θάνατο του Λούρου, με τις παράξενες συνθήκες του τοκετού της Βασίλισσας Γεραλδίνης της Αλβανίας, με τον διορισμό του Λούρου ως διευθυντού της Γυναικολογικής Κλινικής του Ευαγγελισμού, με μια ιστορία παρθενορραφής, με γεγονότα σύγχρονα με τον τοκετό το 1936 της συζύγου του Πρεσβευτού της Αργεντινής και τελικά με τον τάφο (τους τάφους) του Λούρου.This paper begins with a brief overview of the late Professor Nikolaos Louros’ life, his residence, the eponymous Foundation for the History of Medicine, and his Archive. The main focus is the presentation of eight short entries from the Archive, which initially appear to concern medical matters. However, further research reveals their significance in shedding light on major political, social, and cultural events in Greece. The content of these eight notes includes: One and two - Louros’ instructions concerning the fate of his Archive after his death. Three - the peculiar circumstances surrounding the delivery of Queen Geraldine of Albania’s first son. Four - Louros’ appointment as director of the Evangelismos Hospital’s Department of Gynaecology. Five - a case of hymenorrhaphy. Six - events coinciding with the delivery of the Argentine Ambassador’s wife, Seven and eight - The tracing of Louros’ tomb
On some ancient Greek and Latin medical recipes in verse. Their position in the world. Part A
Get PDFΠερί μερικών Ελληνικών και Λατινικών ιατρικών συνταγών με την μορφή ποιημάτων. Η θέση τους στον κόσμο. Μέρος ΑΣε αυτό το Μέρος Α του άρθρου μας, μελετάμε τις ιατρικές συνταγές σε στίχους στην ελληνική λογοτεχνία από την ελληνιστική έως τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή. Αναπόφευκτα, αναφερόμαστε εν συντομία σε παρόμοιες συνταγές στην κλασική και την ύστερη λατινική γλώσσα, καθώς τα δύο είδη ήταν συνυφασμένα επί αιώνες. Απαιτείται λεπτομερέστερη μελέτη της λατινικής βιβλιογραφίας στον τομέα αυτό. Συζητούνται οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτά τα διδακτικά ποιήματα καθώς και το μετρικό ύφος της σύνθεσής τους. Παρουσιάζονται αποσπάσματα των συνταγών (όλα σε αγγλική μετάφραση και αρκετά και στην πρωτότυπη γλώσσα), με χρονολογική σειρά και περιορισμένες βιογραφικές πληροφορίες για τους συγγραφείς τους. Αυτοί είναι οι εξής: Ο Όμηρος (ως ο απώτερος πρόγονος), ο Οβίδιος, ο Αγλαΐας του Βυζαντίου, ο Ανδρόμαχος ο Πρεσβύτερος, ο Φίλων της Ταρσού, ο Δαμοκράτης, ο Νίκανδρος, ο Ρούφος ο Εφέσιος, ο Εύδημος της Περγάμου, ο Γαληνός, ο Σερένιος Σαμμονικός, το Carmen graecum de herbis και ο Μάρκελλος Εμπειρίκος. Στο Μέρος Β θα συνεχίσουμε με το ίδιο είδος συνταγών κατά τη διάρκεια του Μέσου και του Ύστερου Βυζαντίου. Θα συμπεριληφθούν παραδείγματα από τα μεσαιωνικά λατινικά και από την ισλαμική ιατρική βιβλιογραφία, προκειμένου να αναδειχθεί το διεθνές πολιτισμικό περιβάλλον στο οποίο εντάσσονται αυτοί οι ελληνικοί στίχοι. Στο τέλος του Β΄ μέρους θα ακολουθήσει η γενική συζήτηση καισυμπεράσματα.In Part A of our article, we examine medical recipes in verse within Greek literature, spanning from the Hellenistic period to the Roman Imperial era. We also briefly touch upon analogous recipes in Classical and Late Latin, as these two literary forms were intertwined for centuries. A comprehensive analysis of Latin literature in this domain remains a necessity. We explore the motivations behind these didactic poems and the metrical patterns employed in their composition. The article presents fragments of these recipes, all translated into English and several retained in their original language as well, arranged chronologically alongside succinct biographical details of their authors. These include Homer, considered their distant forebear, followed by Ovid, Aglaias of Byzantium, Andromachus the Elder, Philo of Tarsus, Damocrates, Nicander, Rufus of Ephesus, Eudemus of Pergamum, Galen, Serenus Sammonicus, The Carmen graecum de herbis, and Marcellus Empiricus. In Part B, we will continue to explore similar recipes from the Middle and Late Byzantine periods. This section will also feature examples from Medieval Latin and Islamic medical literature, illustrating the intercultural context in which these Greek verses stood. A General Discussion and Conclusions will be provided at the end of Part B
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
SCINTILLATION SCANNING OF THE SPLEEN IN PATIENTS WITH CHRONIC RENAL FAILURE.
No full textΕΙΣ 60 ΑΣΘΕΝΕΙΣ (34 ΑΡΡΕΝΕΣ ΚΑΙ 26 ΘΗΛΕΙΣ) ΜΕΤΑ Χ.Ν.Α. (G.F.R. 1,5 ML/MIN ΕΩΣ 30 ML/MIN) ΕΓΕΝΕΤΟ ΣΠΙΝΘΗΡΟΓΡΑΦΗΜΑ ΣΠΛΗΝΟΣ ΔΙΑ 99 M TC. ΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΣ ΕΓΕΝΕΤΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΙΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ G6PD. ΕΙΣ 29 ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΕΓΕΝΕΤΟ ΜΥΕΛΟΓΡΑΜΜΑ, ΕΙΣ 20 ΗΛΕΚΤΡΟΦΟΡΗΣΙΣ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣ 18 ΕΠΙΒΙΩΣΙΣ ΕΡΥΘΡΩΝ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΩΝ ΔΙΑ CR^51. ΕΙΣ 4 ΕΚ ΤΩΝ 60 ΑΣΘΕΝΩΝ ΤΟ ΜΥΕΛΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΝΘΗΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΛΗΝΟΣ ΕΠΑΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ 1 - 2 ΕΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΝ ΤΩΝ ΕΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΙΜΟΔΙΑΛΥΣΕΩΣ ΔΙΑ ΤΕΧΝΗΤΟΥ ΝΕΦΡΟΥ ΤΥΠΟΥ KOLFF. ΕΙΣ 51,6% ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΕΥΡΕΘΗ ΣΠΙΝΘΗΡΟΓΡΑΦΙΚΩΣ ΜΕΓΑΛΟΣΠΛΗΝΙΑ ΗΤΙΣ ΔΕΝ ΕΣΧΕΤΙΖΕΤΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ, ΤΟΝ ΑΙΜΑΤΟΚΡΙΤΗΝ, ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΟΚΥΤΤΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΝ ΤΟΥ ΜΥΕΛΟΥ, Η ΤΟΝ ΕΥΡΕΘΕΝΤΑ ΕΙΣ ΠΟΣΟΣΤΟΝ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ, ΜΕΙΩΜΕΝΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΕΠΙΒΙΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΩΝ ΑΙΜΟΣΦΑΙΡΙΩΝ. Η Χ.Α. ΔΕΝ ΜΕΤΕΒΑΛΕΝ ΤΗΝ ΣΠΙΝΘΗΡΟΓΡΑΦΙΚΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΣΠΛΗΝΟΣ, ΕΝΩ ΕΔΡΑΣΕΝ ΕΥΝΟΙΚΩΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ. ΕΚΤΙΘΕΝΤΑΙ ΑΙ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ ΤΗΣ Χ.Ν.Α., ΑΞΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΣΟΤΟΠΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΗΣ ΤΟΥ ΣΠΛΗΝΟΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΕΙΤΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΥΡΕΘΕΙΣΗΣ ΣΠΛΗΝΟΜΕΓΑΛΙΑΣ
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
- …
