1,721,101 research outputs found
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Full text linkWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Absurt films in Turkish comedy cinema after 2000: Cem Yılmaz cinema example
No full textTürk sinemasında komedi filmlerinin önemli bir yeri bulunmaktadır. Meddah, Ortaoyunu, Hacivat ve Karagöz, Nasreddin Hoca gibi geleneksel mizahtan ilham alınarak günümüz komedi filmleri değişim ve gelişimini devam ettirmektedir. Komedi türü Türkiye’de her dönemde ön planda olsa da 2000’li yıllarda önemli derecede yükselişe geçmiştir. Toplumsal koşulların değişmesiyle komedi sinemasında önemli adımlar atılmış, tür karakter gibi bir çok bağlamda yeni ve farklı yapımlar ortaya çıkmıştır. 2000 yılı sonrasında Türk sinemasındaki komedi filmleri en çok izlenen filmler arasında üst sıralarda yer almaya başlamıştır. Geleneksel komedi filmlerinin dışında son dönemlerde absürt komedi filmlerinin de hem yapımcı ve yönetmenler tarafından hem de izleyici tarafından bakıldığında üretim ve tüketim hızı her geçen gün daha da artmaktadır. Absürt komedi, mantığın dışında kalan konuları ele alan konuyu abartılı biçimde sergileyen bir tür olarak bilinmektedir. Bu çalışmada; Absürt komedi türünde Cem Yılmaz filmleri, ulusal değerleri ve kültür öğelerini Dünya sinemasından da alıntılar yaparak, filmlerindeki komedi unsurlarını sinemasal anlatı ile bütünleştirmektedir. önermesi sınanmaktadır. Araştırmada içerik analizi içinde yer alan nitel araştırma yöntemlerinden betimsel analiz yöntemi kullanılmaktadır. Çalışmanın evrenini Türk sinema tarihinde çekilmiş olan absürt komedi filmleri oluşturmaktadır. Ancak bütün evren üzerinde araştırma yapmak tezin sınırlarını aşacağından, 2000 sonrası Türk sineması absürt komedi filmleri içinde yer alan Cem Yılmaz’ın senaristliğini ve yapımcılığını yaptığı G.O.R.A., A.R.O.G, Yahşi Batı ve Arif V 216 filmleri örneklemiyle sınırlandırılmıştır. Yapılan akademik çalışmalara bakıldığında Cem Yılmaz sinemasının Türk sineması absürt komedi türünde yeterli derecede araştırma yapılmadığı görülmüştür. Bu nedenle çalışmada Türk sinemasında absürt komedi türünün gelişimi ve değişimi Cem Yılmaz filmleri özelinde incelenmiştir. 2000 yılı sonrası Cem Yılmaz sinemasının Türk sineması absürt komedi türü içinde biçim ve içerik olarak nasıl ayrıştığının incelenmesi ile literatüre katkı sağlanacağı düşünülmektedir.Comedy movies have an important place in Turkish cinema. Today's comedy films, inspired by traditional humor such as Meddah, Ortaoyunu, Hacivat and Karagöz, and Nasreddin Hodja, continue to change and develop. Although the comedy genre has always been at the forefront in our country, it has increased significantly in the 2000s. With the change of social conditions, important steps have been taken in comedy cinema, and new and different productions have emerged in many contexts such as genre and character. After 2000, comedy movies in Turkish cinema started to take place among the most watched movies. İn addition to traditional comedy films, the production and consumption rate of absurd comedy films has been increasing day by day, both by producers and directors and by the audience. Absurd comedy is known as a genre that exaggerates the subject that deals with subjects that are beyond logic. İn this study; Cem Yilmaz films in the absurd comedy genre integrate the comedy elements in his films with the cinematic narrative by quoting national values and cultural elements from world cinema. Proposition is tested. İn the research, descriptive analysis method, one of the qualitative research methods included in content analysis, is used. The universe of the study consists of all comedy films shot in the history of Turkish Cinema. However, since doing research on the whole universe would exceed the limits of the thesis, it was limited to the sample of G.O.R.A., A.R.O.G, Yahşi Bati and Arif V 216 films written and produced by Cem Yilmaz, which are among the absurd comedy films of post-2000 Turkish Cinema. When the academic studies are examined, it has been seen that Cem Yilmaz cinema has not been sufficiently researched in the absurd comedy genre of Turkish cinema. For this reason, in this study, the development and change of the absurd comedy genre in Turkish cinema has been examined specifically for Cem Yilmaz films. İt is thought to contribute to the literature by examining how Cem Yilmaz's cinema differs in form and content within the absurd comedy genre of Turkish cinema after 2000
Examination of the determinability of TRT Belgesel channel over today's documentary productions (example of 2023)
No full textBelgeselin, hareketli görüntünün kayıt altına alınmaya başlanmasıyla beraber ortaya çıktığı düşünülmektedir. İlk kayıt altına alınan Lumiere kardeşlerin gösterimlerini yaptıkları “Trenin Gara Girişi” ve “Fabrikadan Çıkan İşçiler” filmleri “belge” niteliği taşındığından belgesel türünün ilk örnekleri olarak kabul görmektedir. İlerleyen teknoloji ile hem kameraların hem de gösterim sistemlerinin gelişmesi, filmleri sadece bir perde üzerine yansıtmaktan çıkartarak, video kavramının oluşmasını ve hareketli görüntülerin televizyon aracılıyla izleyici ile buluşmasını sağlamıştır. Televizyonun çalışma prensibi, hareketli görüntülerin sinema perdesine yansıtmasından farklı prensiplerde ilerlemektedir. Bu farklı çalışma prensibi izleme alışkanlığını da beraberinde dönüştürmüştür. Dolayısıyla televizyonculuğun kendi dinamikleri ve prensipleri gelişerek sinema sektörü ile televizyon sektörünü ayrıştırmıştır. Bu dönüşüm beraberinde belgesel filmler ile televizyon belgeselcilerini farklılaştırmıştır. Türkiye’de televizyon sektörü adına ilk mihenk taşı olarak kabul gören TRT Kurumu, televizyon belgeselciliği adına, Türkiye’deki ilk tematik belgesel kanalı olan TRT Belgesel’i kurmuştur. Bu çalışmada, TRT kurumu bünyesinde yer alan TRT Belgesel kanalının, dış yapımlar içeriklerinin, sinematografik yapısı analiz edilerek televizyon belgeselciliği, anlatı unsuru bakımından değerlendirilmiştir. Bu kapsamda kanalın 2023 içerisinde, yayın akışında en çok yer alan yapımlar arasında olan dış yapım içeriklerinden “Türkiye’nin Dev Yapıları”, “Gizemli Tarih”, “Anadolu’da Yaşam”, “Yiyeceğin Serüveni” ve “Su Altı Ustaları” belgeselleri biçim ve içerik olarak incelenmiştir. Aynı zamanda belgesel yapımcıları ve yönetmenleri/görüntü yönetmenleri ile görüşmeler yapılmış ve bu görüşmelerde kullanılan derinlemesine mülakat yöntemi ile çeşitli verilere ulaşılmıştır. Çalışmada yayın mecrasının televizyon kanalı olması nedeniyle yayınlanan belgesellerde yakın planlara, animasyonlara, hızlandırılmış ve yavaşlatılmış görüntülere yer verildiği ve doğal ışık kullanımı gibi sinematografik unsurların sıkça yer kullanıldığı tespit edilmiştir. Anlatı unsurları bakımından ise hızlı tüketime uygun içeriklerin üretildiği ve bu yapımların birçoğunda sıklıkla sunuculara yer verildiği görülmüştür. Yayınlanan belgesellerde aynı zamanda sunucuların doğrudan kameraya bakarak, seyircinin ilgisini yüksek tutmaya çalıştığı da gözlemlenmiştir. Aynı zamanda bu ve benzeri izlenme kaygısı güdülen yöntemler hem içerik hem de biçim olarak kamu yayıncılığı ilkeleri gözetilerek kullanılmıştır. Bu çalışma sektör içerisinde önemli bir yere sahip olan TRT Belgesel kanalının sektöre olan yansımasının tespiti anlamında hem akademik hem de sektörel olarak önem taşımaktadır. Bulguların aynı zamanda TRT kurumunun öz değerlendirme yapabilmesi için de bir kaynak oluşturacağı düşünülmektedir.The documentary genre is thought to have emerged with the beginning of the recording of moving images. The first recorded films, "Arrival of a Train at La Ciotat" and "Workers Leaving the Lumière Factory," shown by the Lumière brothers, are considered the first examples of the documentary genre due to their documentary-like nature. With advancing technology, both the development of cameras and projection systems made it possible for films to be projected not just onto a screen but also via video, bringing moving images to the audience through television. The working principle of television progresses differently from the projection of moving images onto the cinema screen. This difference in the operational principles has transformed viewing habits. Consequently, the unique dynamics and principles of television developed, separating the film and television sectors. This transformation has also led to a distinction between documentary films and television documentaries. In Turkey, the TRT institution, which is considered a key milestone in the television sector, established TRT Belgesel, the first thematic documentary channel in Turkey. This study analyzes the cinematic structure of external productions aired on TRT Belgesel and evaluates television documentaries in terms of narrative elements. Within this context, external productions that were most frequently aired in the channel’s programming in 2023, including “Türkiye’nin Dev Yapıları”, “Gizemli Tarih”, “Anadolu’da Yaşam”, “Yiyeceğin Serüveni” ve“Su Altı Ustaları”were examined in terms of both form and content. Additionally, interviews were conducted with documentary producers, directors, and cinematographers, and in-depth interview methods were used to gather various data. The study revealed that, due to the nature of the broadcast medium being television, close-up shots, animations, time-lapse and slow-motion images, and the frequent use of natural lighting were commonly used as cinematographic elements in the documentaries. In terms of narrative elements, it was observed that content was often produced for fast consumption, with many of these productions frequently featuring hosts. Furthermore, it was observed that presenters frequently looked directly at the camera to maintain audience engagement. These and similar methods, which were intended to increase viewership, were employed in accordance with public broadcasting principles in both content and form. This study is significant both academically and sectorally as it explores the impact of TRT Belgesel, a key player in the sector, on the industry. It is also believed that the findings will serve as a resource for TRT’s self-assessment
Visual aesthetics in cinema and analysıs of Denis Villeneuve's films
No full textTarih boyunca insanlar, çevrelerindeki nesne, yapı ve imgeleri çeşitli nitelendirmelerle değerlendirmiş; söz konusu değerlendirmeler zamanla estetik kavramının oluşmasına ve evrilmesine zemin hazırlamıştır. Görsel estetik, görsel algı yoluyla değerlendirilen güzellik, uyum ve sanatsal ifade biçimlerini inceleyen estetik disiplinin alt dalıdır. Sinema ise, görsel ve işitsel ögelerin birleşimiyle estetik deneyimi derinleştiren bir sanat dalıdır. Tez çalışması, Denis Villeneuve’ün bilim-kurgu filmlerindeki görsel estetik; sinematografi ve mizansen unsurlarını inceleyerek tekrar eden görsel ve tematik motifleri ortaya koymayı; söz konusu motifleri anlatı içindeki işlevleri bakımından değerlendirmeyi, ayrıca yönetmenin mizansen tercihleri üzerinden auteur özelliklerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Denis Villeneuve’ün filmlerinde tekrar eden özgün görsel üslup (minimalist kompozisyon, yavaş ritim, mekânın karakterleşmesi) ve anlatı stratejileri sayesinde bir auteur yönetmen olarak değerlendirilebilir olması çalışmanın hipotezleri arasındadır. Bu bağlamda Denis Villeneuve’ün bilim-kurgu türündeki 4 yapıtı; Arrival (2016), Blade Runner 2049 (2017), Dune: Part One (2021), Dune: Part Two (2024) amaca yönelik örneklem yöntemiyle seçilerek, yönetmenin tarzı ve estetik anlayışı ayrıntılı bir şekilde incelenmektedir. Çözümlemelerin sonucunda yönetmen Denis Villeneuve’ün bilim-kurgu türüne ait filmlerinde sinematografi ve mizansen unsurlarından yararlanarak belirli bir üslup geliştirdiği tespit edilmiştir. Yönetmenin özellikle Andrew Sarris’in; teknik yeterlilik, kendine özgü üslup ve içsel coşku olmak üzere ortaya koyduğu auteur kriterlerine sahip olduğu görülmektedir.Throughout history, people have evaluated the objects, structures, and images around them through various qualifications; these evaluations have, over time, laid the groundwork for the formation and evolution of the concept of aesthetics. Visual aesthetics, as a subfield of aesthetic theory, examine beauty, harmony, and forms of artistic expression as perceived through visual experience. Cinema, by combining visual and auditory elements, deepens the aesthetic experience as an art form. This thesis aims to analyse the visual aesthetics, cinematographic elements, and mise-en-scène in Denis Villeneuve’s science fiction films; to identify recurring visual and thematic motifs; to evaluate these motifs in terms of their functions within the narrative; and to determine the auteur characteristics of the director based on his mise-en-scène choices. Among the hypotheses of the study is that Denis Villeneuve can be regarded as an auteur director due to his recurring and distinctive visual style (minimalist composition, slow pacing, and the characterization of space) and narrative strategies. In this context, four of Villeneuve’s works in the science fiction genre, Arrival (2016), Blade Runner 2049 (2017), Dune: Part One (2021), and Dune: Part Two (2024) have been selected through purposive sampling, and the director’s style and aesthetic approach are examined in detail. The analysis reveals that Denis Villeneuve has developed a distinctive style in his science fiction films with cinematography and mise-en-scène. It has also been observed that the director fulfils the auteur criteria set forth by Andrew Sarris: technical competence, a distinctive style, and an interior meaning
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Full text linkWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
koamabayili/VECTRON-author-checklist: VECTRON author checklist
No full textWe have done our best to complete the author checklist relating to the use of animals in the hut study. Note that the objective for the hut study was to evaluate the IRS treatment applications for residual efficacy against Anopheles mosquitoes, including the local An. coluzzii mosquito population. Cows were only used to attract mosquitoes into the huts and no tests were carried out directly on the cows. The author checklist is intended for use with studies where experiments are carried out on animals, which is why we have had such difficulty in completing this for the hut study, as many of the questions do not relate to how the cows were used
- …
