58 research outputs found
Şah Cihan Döneminde Babürlü-Osmanlı Diplomatik İlişkileri
No full textBabür döneminden itibaren Babürlü-Osmanlı ilişkilerinin
varlığı bilinmektedir. Bu ilişkiler, taraflardan birinin diğerinden veya her
ikisin birbirinden siyasi bir çıkar beklememesi nedeniyle çok gelişmemişti.
Ancak, Şah Cihan döneminde bu ilişkilerin süreklilik kazandığını görüyoruz. Şah
Cihan, Şiî Safevilerin ele geçirdiği Kandahar’ı geri almak için
Sünni bir ittifak bloğu oluşturmak, Osmanlıları da bu bloğa dahil etmek
istiyordu. Bu şekilde onların askeri veya moral desteğini almayı planlıyordu. Babürlü
hükümdarı, Osmanlılarla diplomatik ilişkiler kurmak suretiyle bu siyasi amaçlarına
erişme yoluna gitti. Bu çalışmanın amacı, Şah Cihan devrinde Babürlü-Osmanlı
diplomatik ilişkilerinin dönemin siyasi atmosferine ve Osmanlı hükümdarının
kullanmış olduğu üsluba göre nasıl şekillendiğini aydınlatmaktır
Şah Cihan dönemi Babürlü devletinin dış politikası
No full text06.03.2018 tarihli ve 30352 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Yükseköğretim Kanunu İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun” ile 18.06.2018 tarihli “Lisansüstü Tezlerin Elektronik Ortamda Toplanması, Düzenlenmesi ve Erişime Açılmasına İlişkin Yönerge” gereğince tam metin erişime açılmıştır.Babürlü Devleti'nin beşinci hükümdarı olan Şah Cihan 1628 tarihinde tahta çıktı. Onun dış siyasetteki öncelikli hedefleri, Safevilerden Kandahar'ı almak, Buhara Hanlığı sınırlarındaki atalarına ait toprakları ele geçirmek, Dekken bölgesindeki sultanlıklar üzerinde hakimiyet kurmak ve bu sultanlıkların Safeviler ile olan ilişkisine son vermekti. Bu hedeflerin her birisi doğrudan veya dolaylı olarak Safevi Devleti'ni ilgilendiriyordu. Şah Cihan, Kandahar'a saldırdığında Buhara Hanlığı ile ittifak kurmayı, Buhara Hanlığı'na saldırdığında ise Safevilerin tarafsızlığını sağlamayı amaçlıyordu. Şah Cihan, Kandahar'ı zapt etmek için Safevilere karşı Osmanlı Devleti ve Buhara Hanlığı ile Sünni bir ittifak bloğu kurmaya çalıştı. O, bu Sünni ittifak bloğunu kuramasa da Kandahar'ı ele geçirmeyi başardı. Akabinde atalarının mirası olan toprakları almak için Buhara Hanlığı'na saldırdı. Belh valisi Nezir Muhammed, bu saldırılar karşısında Safevilerden yardım istedi. Şah Cihan bu yardımı engellemek için Şah II. Abbas'a elçiler yolladı ve Belh bölgesinde yaşanan iç huzursuzluklar neticesinde seyyidlerin öldürülmesi gerekçe göstererek bu bölgeye ordusunu gönderdiğini ileri sürdü. Şah Cihan, buna ilaveten Nizamşahlar Sultanlığı'na son verdikten sonra Şiiliği kabul etmiş olan Kutubşahlar Sultanlığı üzerinde baskı kurarak Sünniliği benimsemelerini sağladı. Şii Adilşahlardan ise böyle bir talepte bulunmadı. O, bu iki sultanlığın farklı mezhepleri kabul etmesini sağlayarak onların birbirleri ile ittifak kurmasını engelledi. Diğer yandan bu sultanlıkların farklı mezheplere sahip olması, kendi aralarında ihtilafların doğmasına sebep olacağından Şii Safevilerin onlar üzerindeki nüfuzunu zayıflatacak bir hamleydi. Yukarıda bahsedilen mücadeleler ile Küçük Tibet ve Büyük Tibet ile girişilen mücadeleler Şah Cihan'ın siyasi hedefleri neticesinde vuku bulmuştur. Şah Cihan'ın Portekizliler ve Ahum Krallığı ile olan mücadeleleri ise onun siyasi amaçları doğrultusunda meydana gelmiş hadiseler değildi. Şah Cihan, Babürlü tahtına çıktıktan sonra dış politikada bazı adımlar atmadan önce hedeflerini doğrudan veya dolaylı yoldan ilgilendiren devletlerin içinde bulundukları siyasi ve dini koşulları göz önünde bulundurduğu görülmektedir. Dolayısıyla kendi çıkarları doğrultusunda bu devletlerle kurduğu diplomatik ilişkilerde kullandığı dil de buna göre şekillenmekteydi. Bilhassa dini göndermelere başvurarak kullandığı diplomasi dili, onun siyasi amaçlarına ulaşabilmesi için önemli bir araç olarak karşımıza çıkmaktadır.Shah Jahan, who was the fifth emperor of the Baburid Empire, came to the throne in 1628. His priorities in foreign policy were conquering Kandahar from the Safavids, recapturing the lands on the border of the Khanate of Bukhara, which once belonged to his ancestors, establishing sovereignty over the sultanates in Deccan region and ending their relationships with the Safavids. Each of these objectives concerned the Safavids directly or indirectly. When Shah Jahan attacked Kandahar, his aim was forming an alliance with the Khanate of Bukhara and when he attacked the Khanate of Bukhara his aim was ensuring the neutrality of the Safavids. In order to conquer Kandahar, Shah Jahan tried to form a Sunni alliance with the Ottoman Empire and the Khanate of Bukhara against the Safavids. Even though he could not form this Sunni alliance, he was successful in capturing Kandahar. Subsequently, he attacked the Khanate of Bukhara in order to recapture the lands of his ancestors. Nadr Muhammad, the governor of Balkh asked for help from the Safavids. Shah Jahan sent messengers to Shah Abbas II to avoid this help and he claimed that he sent his army to Balkh region because of the killing of some sayyids, which resulted from the domestic unrest in the region. Furthermore, after putting an end to Nizamshah Sultanate, Shah Jahan put pressure on Kutbshah Sultanate and he ensured that they adopted Sunni Islam; however, he did not ask the same thing from the Shia Adilshahids. He avoided a possible alliance of these two sultanates by ensuring that they have different religious sects. Besides, these sultanates' having different religious sects was a move that would reduce the Shia Safavid influence on them as this situation would cause them to have conflicts with each other. The conflicts mentioned above and the conflicts with Lesser Tibet and Great Tibet were affairs that took place in accordance with Shah Jahan's political goals, yet, the conflicts with the Portuguese and Ahom Kingdom did not occur in line with his political goals. It can be seen that after his accession to the throne, Shah Jahan took into consideration the political and religious conditions of the states that were related to his political goals directly or indirectly before taking any action in foreign policy. As a result, in accordance with his interests, the language he used in his diplomatic relations with these states was shaped accordingly. Particularly the diplomatic language, which he used by resorting to religious references can be seen as means of achieving his political objectives
The custom of naming a place according to the work called Tevârih-i Âl-i Osman by Oruç Bey
No full textOsmanlı Beyliği’nin kuruluşundan 100-150 yıl sonra başlayan Osmanlı tarih yazıcılığı, zaman içerisinde oldukça ilerlemiş ve gerek Türk tarihi, gerekse Türk milli kültürü açısından önem taşıyan birçok eser ortaya çıkmıştır. Müverrihler, anlattıkları tarihî olayların yanı sıra gelenekler, görenekler, âdetler, efsaneler, atasözleri gibi milli kültür ürünlerimiz hakkında da bilgiler vermişlerdir. Özellikle yer adları konusunda, bu adlardan bazılarının hâlen yaşadığı göz önüne alındığında, verdikleri bilgiler son derece değerlidir. 15. yüzyılın önemli müverrihlerinden olan Oruç Bey de, adını yüzyıllardır yaşatan ve yaşatmaya da devam edecek olan Tevârîh-i Âl-i Osman adlı eserinde, küçük bir beylikten cihan imparatorluğu olma yolunda ilerleyen Osmanlıların çeşitli yerleşim yerlerine ad vermeleri konusunda tarihî ve değerli bilgiler vermiştir. Nitekim eserde adının veriliş hikâyesi anlatılan yerlerden pek çoğu yeni yeni Türk hâkimiyetine geçmektedir. Bu çalışmanın amacı, bugün yaşayan yer adlarının veriliş nedenlerinin araştırması yapılacağında başvurulması gereken önemli kaynakların başında gelen Oruç Bey’in Tevârîh-i Âl-i Osman adlı eserini toponimi çalışmalarına kazandırmaktır. Eser incelendiği zaman bir yerleşim yerine ad verme geleneğinin 3 başlık altında toplandığını görmekteyiz: 1. Bir olay sonucunda bir yere ad verilmesi: Mezar-ı Türk (Süleyman Şah’ın mezarı), Mezâr-ı Türk (Gündüz Alp ile Ay-togdı’nın mezarları), Taşak Yazısı; 2. Hükümdarın bir sözüne dayanarak bir yere ad verilmesi: Polunya/Ta?rı Yıkdugı Hisarı, kal‘a-i Metîn/Moton; 3. Bir kişinin anısına bir yere adının verilmesi: Karaman vilâyeti, Turgutlu, Koca-ili, İl-begi-oglı burgozı, Kostantin. Çalışma esnasında Oruç Bey’den önce yaşamış olan müverrih Âşık Paşazâde’nin Tevârîh-i Âl-i Osman adlı eseri ile Oruç Bey’in verdiği bilgiler karşılaştırılmıştır.The Ottoman historiography, starts 100-150 years after the
foundation of Beylik Ottoman, had been developed by time and there
were many literature works appeared which are so important to Turkish
history and Turkish national culture. Histiographers had given
information about traditions, customs, habits, legends, proverbs in
addition to historical events. Especially on the place names, regarding
to the ones that are stil alive, the knowledge given by them are so
valuable.
Oruç Beg, one of the important historiographer in 15th century,
has given historical and valuable knowledge about giving place names
of Ottomans that had been going to world ruler empire from a little
stereotyped, in the work called Tevârîh-i Âl-i Osman made his name
alive by centuries.
The aim of this study is to bring Tevârîh-i Âl-i Osman by Oruç Beg
that is the most important resource for researching the reason of living
names, to toponomy researches. As the writings analyzed, we see the
naming custom gathered under three topics: 1. Naming with a result of
an event, 2. Naming with a monarch's Word, 3. Naming with memorial
of a person. Tevârîh-i Âl-i Osman by historiographer Âşık Paşazâde –
lived before Oruç Beg were compared during the study
A New Perspective on the Origins of Yusuf Adil Shah, Founder and First Ruler of the Adil Shahi Sultanate
No full textThe Adil Shahi Sultanate was an important state founded in 1489 by Yusuf Adil Shah in the Deccan region of India, centered in Vijayapura. The sultanate witnessed eight different rulers until it was destroyed by the army of Babur in 1686. Some researchers generally base their studies on Muhammad Qasim Hindu Shah’s work titled Ferishtah’s History of Deccan, which is one of the main sources for this sultanate. According to researchers and based on this resource,Yusuf was the son of the Ottoman ruler Murad II. However, other claims about Yusuf’s lineage appear to have not been included in these studies. Thus, these academic studies can be said to be methodologically incomplete or insufficient. In fact, Fuzuni Astarabadi was another author to write about the sultanate and attributed Yusuf’s origins to the Ottoman ruler Suleiman the Magnificent in his work titled Futuhat-i-Adil Shahi. Another author, Rafiuddin Ibrahim Shirazi, wrote Tazkirat ul-Muluk, in which he attributed Yusuf’s origins to the Aq Qoyunlu Sultan Uzun Hasan. The novel claims about Yusuf’s origins in these works that researchers have ignored necessitate an examination of the issue in full detail. This study analyzes each of these claims by making use of Ottoman and Aq Qkoyunlu chronicles. As a result, the research reveals that the accuracy of these allegations should be questioned. The authors who put forward these claims are assumed to have aimed to strengthen the legitimacy of the sultan of the period due to their own interests or the political circumstances of the sultanate. In this context, the current study has focused on the question of who Yusuf Adil Shah was. As a result, the research has concluded him to have been an ordinary Turk who belonged to the Shiite sect and who’d originally migrated from the city of Save in Iran to the Bahmani lands. The obtained findings provide an important new perspective on Yusuf’s lineage that researchers should take into account
Sultan Hüseyin Baykara’nın Timurlu Devleti Tahtına Çıkmasından Sonra Timurlu Soyundan Bazı Mirzalar ile Giriştiği Mücadeleler
No full textTimurlu hükümdarı Sultan Ebu Said Han’ın vefatından sonra Mirza Hüseyin Baykara, Herat’ta tahta çıktı. Baykara, tahta çıktıktan sonra Horasan ve Harezm bölgesini kendi kontrolünde tutmaya çalıştı. O, bir taraftan da Ebu Said Han’ın vefatı sonrasında daha önceden kendilerine verilmiş olan topraklarda mahalli hanedanlıklar olarak bağımsız hareket eden diğer Timurlu mirzalarıyla mücadele içerisinde oldu. Bu çalışmada Sultan Ebu Said Han’ın vefatı sonrasında Mirza Hüseyin Baykara’nın diğer Timurlu mirzalarıyla olan mücadeleleri anlatılacaktır
THE POET’S WORLD İS THE WORLD OF POETRY: UNLOCKİNG THE DOORS OF EASTERN LİTERATURE, FROM IQBAL TO RUMİ
No full textBu makalede Rusya Bilimler Akademisi Şarkiyat Enstitüsü araştırmacılarından Prigarina Natalya İlyiçina ve Anna Aronovna Suvorova’nın hazırlamış olduğu; “Mir poeta - Eto mir poezii: Stat’i i Oçerki ” (Şairin dünyası şiirin dünyasıdır: Makaleler ve denemeler) kitabının incelenmesi ve tanıtımı yapılacaktır. Bu kitaptaki koleksiyon, yazarın Doğu edebiyatı eleştirisi alanında uzun yıllara dayanan yaratıcı faaliyetini özetlemektedir. Makaleler/ denemeler tarih, poetika, üslup bilimi, edebiyatın teorik sorunları, klasik Fars, Urdu, Hint-Fars edebiyatlarının şiirsel söyleminde dini ve felsefi öğretilerin rolüne ayrılmıştır. Şairlerin dünyaları, İslam kültürünün vazgeçilmezi olan sanat ve dinî-felsefi ilkelerin bütünlüğü yahut birliği içinde ortaya çıkmaktadır. Urdu - Fars şiirinin önemli isimleri olan İkbal, Galib, Cami, Hafız, Amir Hüsrev, Rumi’nin eserleri, klasik İslam edebiyatları geleneği ve dünya edebiyatındaki önemi ışığında incelenmektedir. Tipolojik karşılaştırmalar yapılmasına olanak sağlanmaktadır. İkbal ve Aleksandr Blok veya Mirza Galib, Marina Tsvetayeva ile Joseph Brodsky gibi birbirinden uzak yazarların yakınlaşmaları karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Eserdeki şiir dünyası, Küçük Asya’dan Hint-Pakistan alt kıtasına, İran ve Orta Asya’ya kadar geniş bir bölgeyi kapsamaktadır. Bu deneme ve makaleler, İranlı akademisyenler ile Hintologların yanı sıra şiir, İslam, Tasavvuf, Doğu felsefeleriyle ilgilenen geniş bir okuyucu kitlesine yöneliktir.This article will review and introduce the book "Mir poeta - Eto mir poezii: Stat’i i Ocherki" (The Poet’s World is the World of Poetry: Articles and Essays), prepared by researchers Natalya Ilyichina Prigarina and Anna Aronovna Suvorova from the Institute of Oriental Studies of the Russian Academy of Sciences. This collection summarizes the authors’ many years of creative activity in the field of Eastern literary criticism. The articles and essays are devoted to history, poetics, stylistics, theoretical issues of literature, and the role of religious and philosophical teachings in the poetic discourse of classical Persian, Urdu, and Indo-Persian literatures. The worlds of the poets emerge within the unity or integration of artistic and religious-philosophical principles, which are indispensable to Islamic culture. The works of significant figures in Urdu and Persian poetry, such as Iqbal, Ghalib, Jami, Hafez, Amir Khusrow, and Rumi, are examined in the light of the tradition of classical Islamic literatures and their importance in world literature, allowing for typological comparisons. Comparative analyses of the rapprochement between distant writers like Iqbal and Aleksandr Blok or Mirza Ghalib and Marina Tsvetaeva, or Joseph Brodsky, are also conducted. The world of poetry covered in this work spans a wide region from Asia Minor to the Indian-Pakistani subcontinent, Iran, and Central Asia. These essays and articles are aimed at a broad audience interested in poetry, Islam, Sufism, and Eastern philosophies, including Iranian academics and Indologists
The Manisa Manuscript of the history of Oruç Beg (analysis-text-index)
No full textEski Anadolu Türkçesine ait bu çalışmanın giriş bölümünde; Osmanlı tarih yazıcılığı, Oruç Beg Tarihi ve bu metnin nüshaları, kaynakları ve etkileri, nüshalar üzerine araştırmalar, eserin yazarı, eserin hazırlanmasında kullanılan yöntem hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca 15. yüzyıl Türkçesinin daha iyi bir şekilde ortaya konabilmesine katkı sağlamak amacıyla eserin imlası, ses ve yapı bilgisi örneklendirilmeye çalışılmıştır. İmla bölümünde öncelikle, eserdeki ünlülerin ve ünsüzlerin başta, ortada ve sonda nasıl yazıldıkları gösterilmiştir. Ünsüzlerin de kalın ve ince sıraya göre nasıl yazıldıkları belirtilmiştir. Ses bilgisi bölümünde; ünlü-ünsüz uyumları ve fonetik hadiseler örneklendirilmiştir. Biçim bilgisi başlığı altında ise; isim, fiil ve bunların aldıkları ekler, sıfat, zamir, zarf, edat, fiilimsiler örneklendirilmeye çalışılmıştır.Metin bölümünde Oruç Beg Tarihi Manisa Nüshası'nın çeviri yazılı metni ortaya konulmuştur. Dizin bölümünde de Eski Anadolu Türkçesinin söz varlığına katkı sağlamak ve eserin söz varlığını ortaya koymak için yaklaşık olarak 2810 madde başlı söz dizini hazırlanmıştır. Dizin bölümünden sonra ise, kişi ve yer adları dizini de oluşturulmuştur .Eserin sonunda; sonuç bölümüyle birlikte, çalışmada başvurulan kaynaklara ve öz geçmişe yer verilmiştir. En son olarak da; eserin tıpkıbasımı eklenmiştir.In the introduction part of this study, which exhibits Ancient Anatolian Turkish form, some information about the history writing in Ottomans, The History of Oruç Beg and the manuscript of this text, the source and effects of it, the searches about the manuscript, the author of the manuscript and the method used in the formation of the manuscript is given. In order to contribute to a better presentation of the 15th century Turkish, some ortographic, phonetic and morphological examples are tried to examplify.In the ortography part, the writing of the vowels and consonants in the beginning, in the middle and at the end of the words are shown. The back and front series of consonants are also explained.In the phonetics part, vowel-consonant harmonies and phonetic appearances are examplified.Under the tittle of morphology; nouns, verbs and their affixes, adjectives, pronouns, adverbs, prepositions and infinite verb forms are tried to examplify.In the text part, the translation of The Manisa Manuscript Of The History of Oruç Beg is put forth.In the index part, approximately a 2810 item vocabulary index is prepared in order to make a contribution to the Ancient Anatolian Turkish vocabulary and to exhibit the vocabulary in the manuscript. After this part, another index for people and place names is also placed. At the end of the study together with the conclusion part, a list of reference and researchers CV take place. Finally, the most accurate and exactcopy version of the manuscript is given
ÂDİLŞÂHÎLER SULTANI YUSUF ÂDİLŞÂH’IN ŞİİLİK SİYASETİ
No full textAlthough the sources express different opinions about Yusuf’s origin, they agree that he was a Shiite of Turkish origin and went to Ardabil in her childhood and became a disciple of Sheikh Safiyuddin. On this visit, Yusuf promised to spread the Shiite sect if Khidr granted him sovereignty. He lived in Save for a while during his childhood and received an education in accordance with the principles of Shiism. He traveled to India with the guidance of Hadrat Khidr, who appeared in his dream while he was in Shiraz, and joined the Behmenid court. Yusuf, who was appointed to various administrative and military posts, while he was the governor of Bicapur, gained independence by having a khutbah read in his name here in 1489 and established the sultanate of the Adilshahids. However, soon, with the instigation of the Bahmenis, some local forces attacked the Adilshahi lands and captured some castles. Yusuf encouraged his entourage by telling them that they would be successful against the enemy with the help of the spiritual figures of Shiism. After the victory, in a meeting with some statesmen, he said that in his dream, Khidr had given him the good news of his sultanate and promised to declare Shiism as the official sect in case of its realization. He even stated that the negative events occurred because he did not keep his promise. With this approach, he legitimized his desire to recognize Shiism as the official sect. Yusuf emphasized that, despite some objections at the meeting, he had promised this to God on this matter and that he had granted him a state. He based his aim of officially recognizing Shiism on spiritual grounds, and after a while declared Shiism as the official sect. Sunnis were granted freedom of worship. He did not go to extremes like Shah Ismail, who declared Shiism as the official sect in Iran in the same years. However, he had broken the power of some influential Sunni emirs or had their activities controlled. With his Shi’ite policy, Yusuf tried to break the people’s ties with the Sunni Behmanids to whom they had once belonged.In this study, it has been tried to reveal the politics of Yusuf during his early acquaintance with the Shiite sect, his adoption of this sect and his declaration of it as the official sect of the state he founded
Two little known monuments of early and classical Ottoman architecture in Greek Thrace : historical and art-historical notes on the hamāms of Timurtas Pāşazade Oruç Pasha (1398) and Feridun Ahmed Beg (1571) in Didymoteichon
No full textThe study of two turkish baths (hamäm), and the informations of earlyottoman geographers consulted by the author, reveal that these baths belong to the early period of the Ottoman architecture. Both are partly preserved. The first, whose founder was Oruç Pasha is a very original example of this kind of utilitarian architecture. It was called Fısıltı Hamamı (whispering bath), and was built in the XVth century. The second bath, founded by Ahmet Feridun bey in the XVIth century, is a fine example of classical art of the Ottoman architecture
Strategic Behavior in Liberalized Electricity Sectors: Game Theoretical Formal Modeling in Policy Analysis
No full textThe electricity infrastructure, like many other networked infrastructures, is an indispensable and integral part of developed economies. The economic growth, quality of life and general well-being of modern societies all depend on the smooth, reliable and efficient operation of electricity system. On the other hand, adverse strategic behavior by the newly emerged actors in liberalized electricity sectors poses a threat to seamless operation of electricity system. Analyzing strategic behavior is not a straightforward call, even with regard to the non-networked infrastructures. Adding network complexity and the peculiarities of electricity make it even more difficult to analyze strategic behavior. The analysis has to be done with tailored methods that take into account the peculiarities of the underlying system. This study proposes game theoretical formal modeling approach as a way to analyze strategic behavior in liberalized electricity sectors. Three cases that exemplify strategic behavior in liberalized electricity sectors are chosen to be analyzed. For each case, a context of the strategic problem is provided and a game theoretical formal model is created in order to quantitatively conceptualize and represent the strategic problem. The outcomes offer valuable insights into strategic behavior in liberalized electricity sectors and demonstrate the need for ongoing analysis in this domain. This dissertation is the result of Sertaç Oruç’s PhD research at the faculty of Technology, Policy and Management at Delft University of Technology in the Netherlands.Policy AnalysisTechnology, Policy and Managemen
- …
