1,720,963 research outputs found
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Over de stad en de kleine korrel: Collectieve architectuur tussen ideaal en praktijk
Get PDFWhat do collective dwellings contribute – or could they contribute – to the city? To answer this question we will start with the 2006 publication The intermediate size: a handbook for collective dwellings, and compare the assumptions in this study and that of the Hooidrift construction project in Rotterdam, which was completed in 2017. The subject in each case was the fine grain in the city, with an ‘intermediate size’ in between those of the individual house and the urban block. At first sight the two projects do not seem to have much in common. From the theoretical angle of The intermediate size, collective dwellings are described as a typology that mediates between architecture and urban planning, whereas Hooidrift, a project commissioned by a collective, consists of a terrace of houses – so typologically these are not collective dwellings. Yet it is worthwhile comparing the two projects and asking how a collective agenda can be translated into architecture, and how this relates to the city. Which architectural resources are used, and what is the architect’s role?Teachers of Practice / ASituated Architectur
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Get PDFWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
Harvesting: Kleineschalige publieke interventies in de stadswijk
No full textThe economic crisis and changing conditions in the Netherlands have rapidly put an end to large-scale district development. Now that urban renewal – long an excuse for radical intervention in deprived nineteenth- and twentieth-century city districts – no longer seems feasible, we face the question of where to go from here. For lack of investment capacity, housing corporations, private investors and local authorities will have to convert their ‘building development’ strategies into ‘devel-oping management’. They must now involve local parties and private initiative in a new task: the intelligent programming (or reprogramming) and management of the public realm and district facilities. The physical and social logic of the existing city is inevitably the underlying structuring geometry for these more modest forms of district development. This article will explore a specific reading of the city district that offers new opportunities for alternative programming and management of public space.
Since 2007 we have worked for various clients on strategies for city districts, and in each case we have looked at the potential of what is already there.1 The resulting method assesses public structures not only in formal terms but also in terms of their use, and translates the results into design interventions in public space. In 2011 we put these insights into practice in Zomerzone (‘Zomer Zone’), a district in the eastern part of the Dutch city of Haarlem – one of the problem districts dubbed krachtwijken (‘power districts’) by former housing minister Ella Vogelaar. Typical features are its isolated location and its fragmented structure.
After explaining the method, which includes both analysis and design, we will describe Zomerzone in the light of it. How are public-space struc-tures organised here, and how are they related to use? What are the opportunities for public inter-vention in such districts? And how can existing features be expanded into interventions that enhance identity?De crisis en de veranderende verhoudingen heb-ben in Nederland in hoog tempo korte metten gemaakt met de grootschalige wijkaanpak. Nu stedelijke vernieuwing, lange tijd een excuus voor radicaal ingrijpen in de bestaande stadswijk, niet langer haalbaar blijkt te zijn, rijst de vraag: hoe nu verder? Bij gebrek aan investeringskracht zullen corporaties, private investeerders en gemeenten hun strategie van bouwend ontwikkelen omvor-men naar ontwikkelend beheer. Zij moeten lokale partijen en private initiatiefnemers betrekken bij de nieuwe opgave: het slim (her)programmeren en beheren van het publieke domein en de wijkvoorzieningen. De logica van de bestaande stad, zowel fysiek als sociaal, vormt onvermijdelijk de structurerende onderlegger voor deze meer bescheiden vormen van wijkaanpak. Deze beschouwing exploreert een specifieke lezing van de stadswijk, die nieuwe kansen biedt voor alter-natieve programmering en beheer van de open-bare ruimte.
Sinds 2007 werken wij voor verschillende opdrachtgevers aan strategieën voor stadswijken, waarbij we telkens de potentie onderzoeken van het bestaande. Daaruit is een methode voortgekomen die de publieke structuren niet alleen formeel, maar ook wat betreft hun gebruik inventariseert en de uitkomsten vertaalt in ontwerpingrepen in de openbare ruimte. In 2011 zijn deze inzichten toegepast in een visie op de Zomerzone, een wijk in Haarlem-Oost, destijds een van de
‘krachtwijken’ van minister Vogelaar. Karakteris-tiek voor deze wijk zijn haar geïsoleerde ligging en haar gefragmenteerde structuur.
Na een uiteenzetting van de methode, die bestaat uit een analyse- en een ontwerpgedeelte, zullen we aan de hand hiervan de casus Zomer-zone beschrijven. Hoe zijn hier openbare-ruimte-structuren georganiseerd en hoe zijn ze gerela-teerd aan het gebruik? Welke kansen liggen er voor publieke interventies in dit soort wijken? Hoe kunnen bestaande elementen uitgebouwd worden tot ingrepen die de identiteit versterken
Tussen serialiteit en monumentaliteit: De architectuur van de nieuwe woonhof
No full textThe website of De Grote Hof in Ypenburg features the following recommendation alongside the building’s logo: ‘Hoffelijk wonen, vorstelijk leven’,1 which translates roughly as ‘courtyard homes, royal living’. The website ascribes the distinctive living experience to the fact that the development is not like adjacent neighbourhoods. Whether its residences really merit the adjective ‘royal’ remains to be seen, considering the far from generous floor plans displayed on the website. The slogan appears to refer mainly to the development’s distinctive architecture: five monumental courtyards, linked to form a large residential palace that can be recognized from a distance, thanks to the impressive sculptural aspect of the dark brick façades.
De Grote Hof is not unique. All over the Netherlands projects are realized in which an enclosed, communal space determines the character of living.2 The special design of the communal space is marketed as a unique selling point for the individual homes. This enclosed space is often set back from public routes and is only accessible via narrow alleyways or gates. The clear-cut architecture forms a contrast with its surroundings. Although the projects are mainly comprised of terraced houses – a constant in Dutch housing – the façades give nothing away. The communal space derives its distinctive character from a broad range of architectural modifications, which are neither unambiguous nor pure. This results in urban spaces with a certain ambiguity vis-à-vis the public and/or collective character of the area. This ambiguity also affects the traditional relationship between the private domain of the dwelling and the public domain of the city, and consequently also the internal layout of the dwelling.
In these recent projects, serially linked dwellings in a block or a row are enhanced by classic compositional devices such as hierarchy, symmetry, framing and monumentality. Architectural elements such as entrances, eaves and urban plinths are magnified, thus reinforcing the communal identity. This modification ties in with the housing tradition that has its origins in the city palace.3 The Southern European apartment building, the German Mehrfamilienhaus and the French maison à loyer are types of building that originated in this tradition. Architecturally, these buildings evoke the autonomy of a single, large villa, but they are designed to accommodate several families. This tradition contrasts with the Dutch model, in which individual homes adapt to the architecture of the urban block. The urban villa is an independent architectural entity in between the individual dwelling and urban architecture.
In order to decode the architecture of the new residential courtyard, 4 we set out to compare it to the typology and architecture of the Dutch terraced house and to that of the French courtyard building. How is collectivity shaped in these two models? How does the relationship between public and private crystallize? What is the urban signification of the communal space?Op de website van De Grote Hof in Ypenburg staat naast het logo van het gebouw de aanprijzing: ‘Hoffelijk wonen, vorstelijk leven’.1 Dat hier op een bijzondere manier gewoond kan worden, blijkt volgens de site vooral uit het feit dat De Grote Hof niet lijkt op de aangrenzende buurten. Of dit wonen werkelijk vorstelijk genoemd kan worden, is nog maar de vraag, gezien de niet al te royaal bemeten plattegronden op de website. De slagzin lijkt vooral betrekking te hebben op de bijzondere architectuur van het complex: vijf monumentale hoven, aaneengeschakeld tot een groot woonpaleis, van een afstand herkenbaar aan de imposante sculptuur van de donkere bakstenen gevels.
De Grote Hof staat niet op zichzelf. Overal in Nederland worden momenteel projecten gerealiseerd, waarin een besloten, gemeenschappelijke ruimte het karakter van het wonen bepaalt.2 De bijzondere vormgeving van de gemeenschappelijke ruimte wordt doelbewust gebruikt om de woningen te verkopen. Deze besloten ruimte is vaak afgekeerd van de openbare routes en daarmee slechts via vernauwingen of poorten verbonden. De architectuur is markant en contrasteert met die van de omgeving. Hoewel de projecten grotendeels bestaan uit rijtjeshuizen – een constante in de Nederlandse woningbouw – is dit niet in de gevels afleesbaar. Het uitgesproken karakter van de gemeenschappelijke ruimte wordt ontleend aan een breed scala aan architectonische bewerkingen, die vaak niet eenduidig of zuiver zijn. Ze resulteren in stedelijke ruimtes die een zekere dubbelzinnigheid lijken te hebben ten aanzien van het publieke dan wel collectieve karakter van het gebied. Deze dubbelzinnigheid beïnvloedt ook de traditionele relatie tussen het private domein van de woning en het publieke domein van de stad, en daarmee de interne organisatie van de woning.
De schakeling van woningen in een blok of een rij gaat in deze recente projecten samen met klassieke compositiemiddelen als hiërarchie, symmetrie, omlijsting en monumentaliteit. Architectonische elementen als toegangen, dakranden en plinten worden uitvergroot, waardoor de gemeenschappelijke identiteit wordt versterkt. Deze bewerking sluit aan bij de woningbouwtraditie die zijn oorsprong vindt in het stadspaleis.3 Het Zuid-Europese appartementenhuis, het Duitse Mehrfamilienhaus en het Franse maison à loyer zijn gebouwtypen die zijn ontstaan vanuit deze traditie. De architectuur van deze gebouwen suggereert de zelfstandige eenheid van een enkele grote villa, die echter ingericht is voor bewoning door meerdere families. Deze traditie staat tegenover het Nederlandse model, waar individuele huizen zich schikken naar de architectuur van het stedelijke bouwblok. De stadsvilla is een zelfstandige architectonische schakel tussen de individuele woning en de stedelijke architectuur.
Om de architectuur van de nieuwe woonhof4 te kunnen benoemen, vergelijken we hem met de typologie en de architectuur van het Nederlandse rijtjeshuis, en die van het Franse courhuis. Hoe wordt gemeenschappelijkheid vormgegeven in deze beide modellen? Op welke wijze krijgt de relatie tussen privaat en publiek gestalte? Wat is de betekenis van de gemeenschappelijke ruimte voor de stad
koamabayili/VECTRON-author-checklist: VECTRON author checklist
No full textWe have done our best to complete the author checklist relating to the use of animals in the hut study. Note that the objective for the hut study was to evaluate the IRS treatment applications for residual efficacy against Anopheles mosquitoes, including the local An. coluzzii mosquito population. Cows were only used to attract mosquitoes into the huts and no tests were carried out directly on the cows. The author checklist is intended for use with studies where experiments are carried out on animals, which is why we have had such difficulty in completing this for the hut study, as many of the questions do not relate to how the cows were used
- …
