1,720,971 research outputs found
The forms of canonical dependence of an individual hermit from the church hierarchy in the post-Tridentine sources of the law of the Latin Church
No full textThe object of the article was to present forms of the canonical dependence of an individual and independent hermit from the Church hierarchy in the post-Tridentine sources of the Latin Church. The historical and legal method is used in this scientific article. Theological and social-political transformations during the post-Tridentine period in Europe contributed to the fact, that independent and individual eremitic life, flourishing in Catholic countries still in the 17th century, lost so much in its intensity in the 18th century that the French Revolution contributed to its extinction. Resident bishops, erecting or approving the non-order hermits’ congrega-tions, attempted to reform the independent and individual eremitic life. The canonists taking into account, among others things, the non-order nature of individual and independent eremitism, were not very interested in it. The author came to the conclusion that the legislation of the resident bishops attempted to make individual and independent eremitic or anchoritic life canonically similar to religious life
The Formation of the Concept of a Hermit, or an Anchorite, in the Light of the Latin Church Law Codification After the Second Vatican Council
No full textThe subject of the article is the formation of the concept of a hermit or an anchorite in the
light of the codification of the Latin Church law after Vatican II. In canon 603 CIC/83, the legislator uses two terms of a hermit and anchorite, which when used interchangeably have a rich semantics as presented by the author, going back to Christian antiquity. CIC/17 did not normalize the canonical status of eremitic life in the Latin Church. It was not until the period of codification after Vatican II that a canonical norm governing eremitic life was formed. As a result of codification work, eremitic life was recognized by canon 603 CIC/83 as one of the forms of individual consecrated life. In modern times, both in the Byzantine and Latin traditions, eremitic life is flourishing attracting both men and women
Obowiązki i prawa diakonis (mniszek) Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego w Nowej Dżulfie (w Isfahanie w Persji) w latach 1623-1954. Studium prawno-kanoniczne
No full textThe aim of the article is to present, from a historical and legal perspective, the rights and obligations of Armenian deaconesses in St. Catherine’s Monastery in New Julfa (Isfahan, in Persia) in the years 1623-1954. The author, based on sources and sparse literature, analyses the forms of activity of Armenian deaconesses. The nuns (deaconesses) kept monastic lifestyle in accordance with the principles of Armenian monasticism and their Statutes of 1855. To develop the Armenian language and culture, the monastery ran a school for Armenian girls in the years 1858-1900. The author formulates the hypothesis that in 1954 this monastery was closed because the formation of the nuns was neglected, too few candidates applied to the monastery, socio-political changes took place in Persia and the nuns were constantly looking for the necessary material resources. The nuns neglected Armenian monastic lifestyle and instead were principally occupied with educational activities, running a school for girls and periodically running an orphanage. It seems that when the school for girls was closed in the monastery, it caused an ideological crisis in the community because there was no material basis for further functioning and no purpose for existing in the Persian Armenian diaspora. Unfortunately, attempts to revive monastic lifestyle in this monastery in 1944 ended in a failure.Celem artykułu jest zaprezentowanie w ujęciu historyczno-prawnym praw i obowiązków ormiańskich diakonis w monasterze św. Katarzyny w Nowej Dżulfie (Isfahan w Persji) w latach 1623-1954. Autor na podstawie źródeł i nielicznej literatury analizuje formy podejmowanych aktywności przez ormiańskie diakonisy. Mniszki (diakonisy) prowadziły życie monastyczne zgodnie z zasadami monastycyzmu ormiańskiego oraz ich Statutów z 1855 r. Monastery w celu krzewienia języka i kultury ormiańskiej prowadził w latach 1858-1900 szkołę dla ormiańskich dziewcząt. Autor stawia tezę, że ze względu na niedostatki w formacji, niską liczbę kandydatek do życia monastycznego, zmiany społeczno-polityczne w Persji oraz ciągłą pogoń za środkami materialnymi niezbędnymi do funkcjonowania monasteru, doszło w 1954 r. do zamknięcia tego monasteru. Mniszki zaniedbały prowadzenia monastycznego ormiańskiego stylu życia. Natomiast poświęciły się przede wszystkim działalności edukacyjno-wychowawczej prowadząc żeńską szkołę oraz okresowo sierociniec-warsztat. Wydaje się, kiedy w monasterze zamknięto żeńską szkołę, wywołało to kryzys ideowy we wspólnocie, ponieważ zabrakło podstaw materialnych funkcjonowania oraz celu istnienia w diasporze ormiańskiej
The non-sacramental practice of verbalizing thoughts in the sources of the early Byzantine monasticism. Selected issues in theological and legal terms
No full textArtykuł zawiera analizę pozasakramentalnej praktyka wyjawiania myśli z posłuszeń-stwa mistrzowi w źródłach wczesnego monastycyzmu bizantyjskiego powstałych od świętego Bazylego Wielkiego do świętego Jana Klimaka. Artykuł ma charakter naukowy i powstał przy zastosowaniu metody teologiczno-prawnej. Przedmiotem wyjawiania myśli są namiętności sktalogowane przez Ewagriusza z Pontu. Praktyka została uregulowana w niektórych typikach monasterów bizantyjskich oraz w Regule świętego Benedykta.The article is an analysis of a non-sacramental practice of verbalizing thoughts out of obedience to a master in sources of early Byzantine monasticism from St. Basil the Great to St. John Climac. The article is of a scientific nature with the use of the theological and legal method. The passions cataloged by Evagrius of Pontus are the subject of verbalizing thoughts. This practice was regulated in some types of Byzantine monasteries and in the Rule of St. Benedict
The Legal and Liturgical Dimension of the Permanent Female Acolyte Ministry in the Light of the Amendment to can. 230 § 1 of the 1983 Code of Canon Law
No full textArtykuł prezentuje z zastosowaniem metody historyczno-prawnej wymiar prawno-liturgiczny stałej posługi akolitatu kobiet w Kościele rzymsko-katolickim. W sposób skondensowany opisuje historię święceń akolitatu. Następnie przedstawia genezę, przebieg i skutki reformy święceń niższych przeprowadzonej w 1972 r. Jednym z jej skutków stało się wprowadzenie stałej posługi akolitatu dla wiernych świeckich mężczyzn. Proces aplikacji reformy święceń niższych w Polsce jest prezentowany w kontekście reformy liturgicznej przeprowadzanej zgodnie z dyrektywami Soboru Watykańskiego II. Nowelizacja kan. 230 § 1 KPK/83 promulgowana przez papieża Franciszka w 2021 r. wprowadza stałą posługę akolitatu dla wiernych kobiet, stanowiąc dopełnienie reformy święceń niższych papieża Pawła VI.Using the historical and legal method, the article presents the legal and liturgical dimension of the permanent ministry of female acolytes in the Roman Catholic Church. In a condensed way, it presents the legal and liturgical history of acolyte ordination. The author discusses the origin, progress, and consequences of the reform of minor orders instituted in 1972. One of its outcomes was the introduction of a permanent ministry of acolyte for the male laity. The implementation of the reform of minor orders in Poland is set against the background of the liturgical reform carried out in accordance with the directives of the Second Vatican Council. Complementing the reform of the minor orders of Pope Paul VI, the amendment to Can. 230 § 1 of the CIC/83 made by Pope Francis in 2021 introduces a permanent acolyte ministry for female members of the Church
NAUCZANIE PRAWA KANONICZNEGO w WYŻSZYM SEMINARIUM DUCHOWNYM DIECEZJI SIEDLECKIEJ W LATACH 1918-2018. ZARYS PROBLEMATYKI
No full textThe teaching of the canon law in the Major Seminary of the diocese of Siedlce in the years 1918-2018. The draft of the problem
The subject of the scientific article is the teaching of canon law in the Major Seminary of the diocese of Siedlce in the years 1918-2018. The author uses the historical-legal and dogmatic-legal method. The author analyzes the teaching of canon law in the context of intellectual and pastoral formation, which are involved in the preparation of the can- didates for the ordination of the presbyterate. The study of the canon law has always been one of the basis for the priesthood’s instrumentarium. The author analyzes the norms of canon law, which form the basis for the teaching of the canon law in the Siedlce seminary, presents scientific profiles of seminar lecturers, textbooks and didactics. The teaching of the canon law was based in 1917 on the Codex Iuris Canonici, and from 1983 on the Code of Canon Law, whose norms are interpreted in the light of the ecclesiology of the Vaticanum Secundum
Vir baptizatus as the Subject of Ordination of the Diaconate in the Code of Canon Law Seen from a Historical-Legal Perspective
No full textCelem niniejszych rozważań jest ukazanie – zgodnie z kan. 1024 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku – kanonicznych wymogów do ważnego przyjęcia diakonatu w ujęciu teologiczno-prawnym. Ustawodawca w kan. 1024 stanowi, że jedynie ochrzczony mężczyzna może zostać promowany do diakonatu. Kościół katolicki nie uważa się za uprawnionego do dopuszczania kobiet do święceń kapłańskich, a więc do episkopatu i prezbiteratu. Jednakże kobiety mogłyby zostać dopuszczone do diakonatu, ponieważ nie stanowi on stopnia w kapłaństwie Chrystusa. Kobiety w przyszłości mogłyby zostać dopuszczone do przyjęcia święceń diakonatu w przypadku abrogacji lub nowelizacji kan. 1024. Autor przedstawia argumenty z Pisma Świętego, Tradycji oraz Urzędu Nauczycielskiego. Argumenty teologiczne zostały ukazane w perspektywie historycznej. Autor analizuje zagadnienia związane z ordynacją diakonis, której ocena uzależniona jest od wyników badań źródeł historyczno-teologicznych. W przypadku dopuszczenia do diakonatu kobiety lub nieochrzczonego mężczyzny, należy orzec nieważność tych święceń.The objective of the article is to present – in accordance withcan. 1024 of the 1983 Code of Canon Law – the canonical requirements for valid reception of the diaconate in the theological and legal perspective. In can. 1024, the legislator states that a baptized male alone can be promoted to the diaconate. The Catholic Church does not consider herself as authorized to admit women to priestly ordination, and thus to the episcopate and presbyterate. However, women in the future could be promoted to the diaconate because it does not constitute a degree of participation in the priesthood of Christ. In the future, women could be admitted to receive diaconal ordination in the case of abrogation or amendment of can. 1024. The author presents arguments from the Bible, the Tradition and the Church’s Magisterium. Theological arguments are presented in a historical perspective. The article examines issues connected with the ordination of deaconesses, the evaluation of which depends on the results of the research in historical and theological sources. Should a woman or an unbaptized man be admitted to the diaconate, it would be necessary to declare the nullity of these holy orders
Formy kanonicznej zależności indywidualnego eremity od hierarchii kościelnej w potrydenckich źródłach prawa kościoła łacińskiego
Get PDFThe object of the article was to present forms of the canonical dependence of an individual and independent hermit from the Church hierarchy in the post-Tridentine sources of the Latin Church. The historical and legal method is used in this scientific article. Theological and social-political transformations during the post-Tridentine period in Europe contributed to the fact, that independent and individual eremitic life, flourishing in Catholic countries still in the 17th century, lost so much in its intensity in the 18th century that the French Revolution contributed to its extinction. Resident bishops, erecting or approving the non-order hermits’ congregations, attempted to reform the independent and individual eremitic life. The canonists taking into account, among others things, the non-order nature of individual and independent eremitism, were not very interested in it. The author came to the conclusion that the legislation of the resident bishops attempted to make individual and independent eremitic or anchoritic life canonically similar to religious life.Celem artykułu było przedstawienie form kanonicznej zależności indywidualnego i niezależnego eremity od hierarchii kościelnej w potrydenckich źródłach prawa Kościoła łacińskiego. Artykuł ma charakter naukowy, w którym zastosowano metodę historyczno-prawną. Przemiany teologiczne oraz społeczno-polityczne w okresie potrydenckim w Europie przyczyniły się do tego, że niezależny i indywidualny eremityzm, rozkwitający w krajach katolickich jeszcze w XVII w., na tyle stracił na swej intensywności w XVIII w., że rewolucja francuska przyczyniła się do jego wygaszenia. Rezydencjalni biskupi, erygujący lub zatwierdzając niezakonne zgromadzenia eremickie, podejmowali próby przeprowadzenia reform niezależnego i indywidualnego eremickiego życia. Kanoniści m.in. ze względu na niezakonny charakter indywidualnego i niezależnego eremityzmu, nie poświęcali mu zbytniej uwagi. Autor doszedł do wniosku, że działalność legislacyjna rezydencjalnych biskupów zmierzała do upodobnienia pod względem kanonicznym indywidualnego i niezależnego życia pustelniczego lub anchoreckiego do życia zakonnego
The Formation of the Concept of a Hermit, or an Anchorite, in the Light of the Codification of the Latin Church Law After the II Vatican Council
No full textPrzedmiotem artykułu jest kształtowanie się pojęcia pustelnika, czyli anachorety, w świetle kodyfikacji prawa Kościoła łacińskiego po Soborze Watykańskim II. Prawodawca w kan. 603 KPK/83 stosuje dwa terminy pustelnika i anachorety, które używane zamiennie, mają bogatą semantykę prezentowaną przez autora, która swymi korzeniami sięga chrześcijańskiej starożytności. Prawodawca w CIC/17 nie unormował kanoniczego statusu życia pustelniczego w Kościele łacińskim. Dopiero w okresie kodyfikacji po Soborze Watykańskim II została ukształtowana norma kanoniczna regulująca życie pustelnicze. W wyniku prac kodyfikacyjnych w kan. 603 KPK/83 życie pustelnicze zostało uznane za jedną z form indywidualnego życia konsekrowanego. Życie pustelnicze w czasach współczesnych, zarówno w tradycji bizantyjskiej, jak i łacińskiej, na nowo się rozwija, pociągając swym powabem zarówno kobiety, jak i mężczyzn.The subject of the article is the formation of the concept of a hermit or an anchorite in the light of the codification of the Latin Church law after the Second Vatican Council. The legislator in the can. 603 CCL uses two terms of a hermit and an anchorite which used interchangeably have a rich semantics presented by the author which roots date back to Christian antiquity. The legislator in the CIC did not regulate the canonical status of the eremitic life in the Latin Church. It was only in the period of the codification after the Second Vatican Council the canonical norm regulating the eremitic life was redacted. As a result of the codification works in the can. 603 CCL the eremitic life was recognized as one of the forms of individual consecrated life. The eremitic life in the modern times, both in the Byzantine and Latin traditions, is developing again, attracting both women and men with its beauty
- …
