Czasopisma UKSW (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego)
Not a member yet
13171 research outputs found
Sort by
Małżeńska wspólnota życia i miłości w świetle Ef 5,21-33
Full text linkAs we face difficulties in defining marriage in accordance with the intention of the Creator, the author of marriage, St Paul’s letter to the Ephesians 5:21-23 brings the reader closer to an understanding of marriage as a communion of life and love which realizes its divine vocation in the sign of the spousal love of Christ toward His Church. An analysis of Paul\u27s message to the Ephesians allows the author of this article to attempt an understanding of the theological aspects of marriage, pointing to the theological source of the rights and obligations in marriage and presenting marriage as a communion of spouses according to God’s will, mutually bestowing love, and being subject to each other
Aparigraha: idea ekologicznej troski w etyce dżinijskiej
No full textThe present study aims to connect the Jain concept of aparigraha (non-possessiveness) with the current ecological challenges. By analyzing the interconnectedness of aparigraha with ecological stewardship, this research demonstrates how this Jain ethical principle can promote sustainable practices, reduce human impact on the environment, and foster harmonious coexistence with all forms of life. Furthermore, the paper examines the relationship of Jain cosmology, its emphasis on interdependence, and the principle of aparigraha in addressing modern environmental concerns. The required data are collected through reviewing the relevant literature and which were then analyzed thematically. Based on the qualitative research approach, the philosophical analysis of this article clearly points out the transformative potential of aparigraha as a guiding principle for achieving sustainability and reshaping humanity’s relationship with nature. In doing so, this paper enriches the discussion of religion and ecological issues and helps policymakers to connect eco-religious insights with the ongoing efforts of mitigation and adaptation in reducing environmental issues.Niniejsze opracowanie ma na celu powiązanie dżinijskiej koncepcji aparigrahy (nieposiadania) ze współczesnymi wyzwaniami ekologicznymi. Poprzez analizę zbieżności pomiędzy zasadami aparigrahy, a ideą ekologicznej troski, badanie to ukazuje, w jaki sposób dżinijski imperatyw etyczny może sprzyjać praktykowaniu zasad zrównoważonego rozwoju, ograniczać ludzką ingerencję w środowisko oraz wspierać harmonijne współistnienie wszystkich form życia. Ponadto artykuł podejmuje refleksję nad relacją między kosmologią dżinizmu, jej naciskiem na współzależność a zasadą aparigrahy w kontekście współczesnych problemów środowiskowych. Dane zebrano poprzez przegląd literatury, którą następnie poddano analizie tematycznej. Analiza filozoficzna przeprowadzona w oparciu o jakościowe podejście badawcze wyraźnie wskazuje na przekształcający potencjał aparigrahy jako zasady przewodniej w dążeniu do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju i kształtowania na nowo relacji człowieka z naturą. W ten sposób opracowanie poszerza dyskusję na temat religii i ekologii oraz pomaga decydentom lepiej łączyć idee wywodzące się z tradycji religijnych z działaniami na rzecz ograniczania i łagodzenia problemów środowiskowych
Oddziaływanie współczesnego marketingu na jakość życia w perspektywie zrównoważonego rozwoju
No full textQuality of life is linked to consumption, and consumerism is developing in a way that contradicts the paradigm of sustainability. Based on a critical review of literature, the aim of this article is to point out that modern marketing leads to mass consumption and that quality of life is under pressure from consumption, which threatens sustainable development. The article is based on theoretical research, the results of which show that the growth in consumption promoted by contemporary marketing cannot in itself ensure a good quality of life. Moreover, some forms of modern marketing manipulate consumers and restrict their freedom. At the same time, satisfaction of needs is achieved through excessive use of natural resources and at the cost of increasing waste. Given that the purpose of any marketing activity should be people and their quality of life, the article justifies the need for a reform of modern marketing. This would ensure that it focuses primarily on people’s needs and that the relationship between consumption and quality of life is balanced. The humanistic approaches established to marketing should be implemented in marketing practice in the interest of sustainable quality of life.Jakość życia jest ściśle powiązana z poziomem konsumpcji, a konsumpcjonizm rozwija się w sposób sprzeczny z paradygmatem zrównoważonego rozwoju. Celem niniejszego artykułu, opartego na krytycznym przeglądzie literatury, jest wykazanie, że współczesny marketing sprzyja masowej konsumpcji, zaś jakość życia znajduje się pod rosnącą presją mechanizmów konsumpcyjnych, co stanowi zagrożenie dla zrównoważonego rozwoju. Artykuł opiera się na analizach teoretycznych, których wyniki pokazują, że wzrost konsumpcji promowany przez współczesny marketing nie jest w stanie sam w sobie zapewnić wysokiej jakości życia. Co więcej, niektóre formy współczesnego marketingu mają charakter manipulacyjny i prowadzą do ograniczania autonomii konsumentów. Jednocześnie zaspokajanie potrzeb odbywa się poprzez nadmierną eksploatację zasobów naturalnych oraz kosztem narastającej ilości odpadów. Biorąc pod uwagę, że celem wszelkich działań marketingowych powinni być ludzie i ich jakość życia, artykuł uzasadnia potrzebę reformy współczesnego marketingu. Powinna ona zapewnić, że marketing będzie koncentrował się przede wszystkim na rzeczywistych potrzebach ludzi, a relacja między konsumpcją a jakością życia zostanie ukształtowana w sposób zrównoważony. W tym kontekście humanistyczne podejścia do marketingu powinny zostać wdrożone w praktyce marketingowej jako warunek osiągnięcia zrównoważonej jakości życia
Sprawczość ekologiczna poprzez naukę języka: ocena zajęć językowych ukierunkowanych na kwestie klimatyczne w kontekstach o ograniczonych zasobach z wykorzystaniem modelu Eco-CLA
No full textThis study examines whether climate-focused language activities develop environmental awareness alone or also foster critical consciousness of environmental injustice. We analyzed ten CALE activities using the Eco-CLA framework, which assesses climate-language integration across five pedagogical principles. Results show significant asymmetry. Activities excel at concrete environmental engagement, sustainability framing, and localization—grounding language learning in students\u27 lived experiences. But justice advocacy and linguistic pluralism receive inconsistent treatment. Students develop environmental awareness without necessarily gaining critical consciousness of injustice or seeing their linguistic diversity validated. CALE activities offer accessible, pedagogically sound materials for resource-limited contexts. Yet transformative climate education demands additional work. Teachers need to supplement these materials with critical pedagogy that interrogates environmental injustice, power structures, and linguistic ideologies. Most teacher preparation programs fail to systematically develop these competencies. Indonesian educators face compounded challenges: classes of 35-40 students, relentless standardized testing pressures, and minimal institutional support for critical approaches. Individual teacher effort cannot overcome these barriers. The Eco-CLA framework gives teachers a diagnostic tool to identify where activities work well and where they must intervene with critical pedagogical approaches.Niniejsze badanie analizuje, czy zajęcia językowe ukierunkowane na problematykę klimatyczną rozwijają wyłącznie świadomość środowiskową, czy także sprzyjają kształtowaniu krytycznej świadomości niesprawiedliwości środowiskowej. Przeanalizowano dziesięć zajęć językowych CALE integrujących naukę języka z edukacją klimatyczną, z wykorzystaniem modelu Eco-CLA, który służy do oceny stopnia integracji zagadnień klimatycznych i językowych w oparciu o pięć zasad pedagogicznych. Wyniki badania wskazują na istotną asymetrię. Zajęcia CALE wyróżniają się konkretnym zaangażowaniem w kwestie środowiskowe, ramowaniem zagadnień zrównoważonego rozwoju oraz lokalizacją, osadzając naukę języka w doświadczeniach życiowych uczniów. Jednocześnie, kwestie promowania zagadnień sprawiedliwości oraz pluralizmu językowego są traktowane w sposób niespójny. Uczniowie rozwijają świadomość ekologiczną, niekoniecznie jednak zdobywają krytyczną świadomość niesprawiedliwości środowiskowej czy doświadczają potwierdzenia własnej różnorodności językowej. Zajęcia językowe CALE oparte są o przystępne i dobrze opracowane pedagogicznie materiały dydaktyczne, które można efektywnie wykorzystać w kontekstach edukacyjnych charakteryzujących się ograniczonymi zasobami. Transformacyjna edukacja klimatyczna wymaga jednak dodatkowych działań. Nauczyciele powinni uzupełniać te materiały o elementy pedagogiki krytycznej, które problematyzują niesprawiedliwość środowiskową, struktury władzy oraz ideologie językowe. Większość programów kształcenia nauczycieli nie rozwija tych kompetencji w sposób systematyczny. Nauczyciele w Indonezji mierzą się ze złożonymi wyzwaniami: klasami liczącymi 35–40 uczniów, nieustanną presją standaryzowanych egzaminów oraz minimalnym wsparciem instytucjonalnym dla podejść krytycznych. Indywidualny wysiłek nauczyciela nie jest w stanie przezwyciężyć tych barier. Ramy Eco-CLA dają nauczycielom narzędzia diagnostyczne pozwalające zidentyfikować obszary, w których działania dydaktyczne przynoszą dobre rezultaty, oraz te, w których konieczna jest interwencja z wykorzystaniem krytycznych podejść pedagogicznych
Bioetyka ochrony przyrody między prawami społeczności lokalnych a globalną odpowiedzialnością w zwalczaniu nielegalnego handlu kością słoniową
No full textOnce seen mainly as a trade in ivory, the killing of elephants has grown into something much larger - an ecological crisis with deep bioethical implications. This article examines how international conservation regimes, particularly CITES and the EU, impact African rural communities, which often bear most of the costs. Using case studies from Southern Africa, this study examines how reactive conservation, poor implementation of anti-poaching measures, and corruption have contributed to the penetration of international criminal interests into African spaces, while democracy is challenged as rural actors are systematically marginalised from political processes. The research question concerns the ethical legitimacy of conservation policies that impose restrictive prohibitions without equitable mechanisms for participation and compensation. The thesis advanced is that bioethics offers a normative framework capable of reconciling ecological imperatives with social justice, through the principle of shared responsibility. At the European level, Regulation (EC) No. 338/97 and the EU Action Plan against Wildlife Trafficking position the Union as a global leader, but risk reproducing normative paternalism if they ignore local autonomy. The article concludes that a bioethical framework based on shared responsibility—local, regional and global—is essential to ensure that conservation becomes a project of solidarity, justice and ecological integrity, rather than an imposed burden.Początkowo postrzegane przede wszystkim jako problem handlu kością słoniową, zabijanie słoni przekształciło się w zjawisko o znacznie szerszym wymiarze, tj. w kryzys ekologiczny o głębokich implikacjach bioetycznych. Niniejszy artykuł analizuje, w jaki sposób międzynarodowe reżimy ochrony przyrody, w szczególności CITES oraz polityki Unii Europejskiej, oddziałują na afrykańskie społeczności wiejskie, które często ponoszą nieproporcjonalnie wysokie koszty tych regulacji. W oparciu o studia przypadków z Afryki Południowej badanie to ukazuje, w jaki sposób reaktywny model ochrony przyrody, nieskuteczne wdrażanie środków antykłusowniczych oraz korupcja przyczyniły się do przenikania międzynarodowych interesów przestępczych do przestrzeni afrykańskiej, przy jednoczesnym podważaniu zasad demokracji poprzez systematyczną marginalizację ludności lokalnej w procesach decyzyjnych. Pytanie badawcze dotyczy etycznej zasadności polityk ochrony przyrody, które nakładają restrykcyjne zakazy bez zapewnienia sprawiedliwych mechanizmów partycypacji i rekompensaty. Postawiona teza zakłada, że bioetyka dostarcza ram normatywnych umożliwiających pogodzenie imperatywów ekologicznych z wymogami sprawiedliwości społecznej poprzez zasadę współodpowiedzialności. Na poziomie europejskim rozporządzenie (WE) nr 338/97 i Plan działania UE przeciwko nielegalnemu handlowi dziką fauną i florą pozycjonują Unię jako światowego lidera w tej dziedzinie, jednocześnie jednak niosą ryzyko reprodukcji normatywnego paternalizmu, jeśli pomijają lokalną autonomię i sprawczość społeczności dotkniętych tymi regulacjami. Artykuł dowodzi, że przyjęcie ram bioetycznych opartych na współodpowiedzialności—lokalnej, regionalnej i globalnej—jest niezbędne, aby ochrona przyrody mogła funkcjonować jako projekt solidarności, sprawiedliwości i integralności ekologicznej, a nie jako zewnętrznie narzucone obciążenie
Pemena: ku relacyjnej ekofilozofii zdrowia wśród ludu Karo (Północna Sumatra)
No full textThis article examines Pemena, the traditional belief system of the Karo people of North Sumatra, as a relational ecophilosophy of health. Pemena—meaning “the first”—defines health not as individual biological function but as balanced relationships among humans, ancestral spirits (begu), guardian spirits (nini), and vital essence (tondi). We analyze healing practices, including Erpangir Ku Lau (purification at sacred springs) and the authority of guru sibaso (ritual healers) to demonstrate how Pemena treats illness as rupture within cosmic relationships requiring spiritual, ecological, and social repair simultaneously. This ontology challenges biomedical reductionism\u27s focus on isolated pathology and Western ecophilosophy\u27s secular rationalism. Pemena recognizes nonhuman agents—springs, forests, ancestral forces—as active participants in health decisions through ritual negotiation. While scholars often categorize such systems as Traditional Ecological Knowledge (TEK), Pemena constitutes a distinct philosophical tradition requiring engagement on its own terms. Existing scholarship catalogs Karo medicinal plants but ignores the cosmological structures making these practices coherent. We examine how Indonesian health policy (Law 36/2009) marginalizes Pemena by conditioning legitimacy on biomedical validation, arguing that genuine health pluralism requires legal frameworks accommodating different healing ontologies rather than forcing Indigenous systems into external categories.Artykuł analizuje tradycyjny system wierzeń ludu Karo z Północnej Sumatry (Pemena) w odniesieniu do założeń relacyjnej ekofilozofii zdrowia. Pemena, dosłownie oznaczająca „to, co pierwsze”, ujmuje zdrowie nie jako biologiczne funkcjonowanie jednostki, lecz jako stan równowagi w sieci relacji między ludźmi, duchami przodków (begu), duchami opiekuńczymi (nini) oraz esencją życiową (tondi). Analiza praktyk leczniczych, w tym rytuału Erpangir Ku Lau (oczyszczenia w świętych źródłach) oraz roli guru sibaso (uzdrowicieli rytualnych), ukazuje, że Pemena interpretuje chorobę jako naruszenie relacji w porządku kosmicznym, wymagające jednoczesnej naprawy na poziomie duchowym, ekologicznym i społecznym. Tego rodzaju ontologia podważa zarówno biomedyczny redukcjonizm, koncentrujący się na izolowanej patologii, jak i sekularny racjonalizm dominujący w zachodniej ekofilozofii. Pemena uznaje byty pozaludzkie—takie jak źródła, lasy czy duchowe siły przodków—za aktywnych uczestników procesów decyzyjnych dotyczących zdrowia, włączanych w te procesy poprzez mediacje rytualne. Choć systemy tego typu bywają w literaturze klasyfikowane jako tradycyjna wiedza ekologiczna (Traditional Ecological Knowledge, TEK), Pemena stanowi odrębną tradycję filozoficzną, wymagającą analizy na własnych warunkach. Dotychczasowe badania koncentrowały się głównie na katalogowaniu roślin leczniczych ludu Karo, pomijając kosmologiczne podstawy, które nadają tym praktykom spójność i sens. Artykuł omawia także sposób, w jaki indonezyjska polityka zdrowotna (Law 36/2009) marginalizuje Pemenę, uzależniając jej legitymizację od walidacji biomedycznej. Autorzy argumentują, że rzeczywisty pluralizm zdrowotny wymaga ram prawnych uwzględniających odmienne ontologie leczenia, zamiast podporządkowywania systemów rdzennych zewnętrznym kategoriom
Przegląd wskaźników gospodarki o obiegu zamkniętym w mieście na przykładzie Bratysławy
No full textThe transition from a linear to a circular economic model is a critical response to the environmental, social, and economic challenges facing urban areas. This study examines the role of cities, particularly Bratislava, in implementing circular economy principles. It highlights the need for appropriate indicators to assess circularity at the municipal level. Drawing upon a comprehensive review of academic literature, strategic municipal documents, and direct consultations with stakeholders, the study proposes a set of 27 indicators grouped into three core dimensions: environmental, economic-financial, and cultural-social. These indicators reflect key areas such as waste management, resource efficiency, public procurement, and citizen engagement. The indicators are further categorized into three priority levels (A–B–C) based on their relevance and data availability. The results reveal both promising trends—such as decreasing municipal waste landfilling rates—and persistent challenges, including insufficient recycling rates and data limitations in sectors such as energy and procurement. The absence of a unified methodological framework for monitoring circular economy progress at the city level remains a major obstacle. The study highlights the necessity of developing standardized and context-sensitive indicator systems that allow cities to systematically track, compare, and improve their circular strategies. The findings underscore the importance of continued interdisciplinary research and collaboration among public institutions, academia, and society in advancing the circular economy agenda.Przejście od liniowego do cyrkularnego modelu gospodarczego stanowi kluczową odpowiedź na wyzwania środowiskowe, społeczne i ekonomiczne, przed którymi stoją obszary miejskie. Niniejsze opracowanie analizuje rolę miast, w szczególności Bratysławy, we wdrażaniu zasad gospodarki o obiegu zamkniętym. Podkreśla ono konieczność stosowania odpowiednich wskaźników umożliwiających ocenę poziomu cyrkularności na poziomie miejskim. W oparciu o kompleksowy przegląd literatury naukowej, strategicznych dokumentów miejskich oraz bezpośrednich konsultacji z interesariuszami, badanie proponuje zestaw 27 wskaźników pogrupowanych w trzy kluczowe wymiary: środowiskowy, ekonomiczno-finansowy oraz kulturowo-społeczny. Wskaźniki te odzwierciedlają najważniejsze obszary, takie jak gospodarka odpadami, efektywne gospodarowanie zasobami, zamówienia publiczne oraz zaangażowanie mieszkańców. Dodatkowo, wskaźniki te podzielono na trzy poziomy priorytetów (A–B–C), uwzględniając ich znaczenie oraz dostępność danych. Wyniki ujawniają zarówno obiecujące tendencje—takie jak spadek udziału składowania odpadów komunalnych—jak i utrzymujące się wyzwania, w tym niewystarczające wskaźniki recyklingu oraz ograniczenia danych w sektorach takich jak energetyka i zamówienia publiczne. Istotnym problemem pozostaje brak ujednoliconych ram metodologicznych do monitorowania postępów gospodarki o obiegu zamkniętym na poziomie miejskim. Badanie podkreśla konieczność tworzenia zestandaryzowanych i jednocześnie uwzględniających kontekst systemów wskaźników, które umożliwią miastom systematyczne śledzenie, porównywanie i doskonalenie swoich strategii gospodarki cyrkularnej. Uzyskane wyniki podkreślają znaczenie dalszych interdyscyplinarnych badań oraz współpracy pomiędzy instytucjami publicznymi, środowiskiem akademickim i społeczeństwem w realizacji programu gospodarki o obiegu zamkniętym
Prawno-filozoficzne korzenie nadzoru pedagogicznego - od Platona do Frycza Modrzewskiego
No full textThe roots of pedagogical supervision reveal patterns that make it one of the key tools of education policy. Among other things, Plato’s concept of control over schools and Aristotle’s idea of exchange and rotation of civil servants have left their mark here. The concept of the school inspector, developed in the late Middle Ages, also proved to be an important stimulating factor. All these elements make it possible to better situate this issue in the legal and philosophical context of the modern state. A separate problem in the case of pedagogical supervision remains the influence of Andrzej Frycz Modrzewski and his pedagogical thought, which decision-makers did not immediately assimilate.Korzenie nadzoru pedagogiczny pokazują prawidłowości, które czynią zeń jedno z kluczowych narzędzi polityki oświatowej. Odcisnęły tu swoje piętno m.in. Platońska koncepcja kontroli nad szkołami czy Arystotelesowska idea wymiany i rotacyjności urzędników państwowych. Ważnym czynnikiem stymulującym okazała się też koncepcja szkolnego inspektora, opracowana w czasach późnego średniowiecza. Wszystkie te elementy umożliwiają lepiej umiejscowić to zagadnienie w prawno--filozoficznym kontekście nowoczesnego państwa. Odrębnym problemem w przypadku nadzoru pedagogicznego pozostaje wpływ Andrzeja Frycza Modrzewskiego i jego myśli pedagogicznej, którą decydenci nie od razu przyswoili
Trójwartościowa logika uzasadnionych przekonań
No full textThis article discusses the construction of a belief logic adequate to support the analysis of argumentations used in rational discourse, including legal discourse. R. Wójcicki’s definition of the concept of discourse is cited. The conditions that must be met for a discourse to be considered rational are presented, as well as the conditions met by legal discourse. The assumptions of Ngoc Duc Ho’s three-valued logic of beliefs are presented, as well as the LSB3H logic, which is a belief-based version of the system discussed. In addition to the belief functor CH , which refers to the phrase „based on the logic of Ho, the knowing subject is certain that …”, a second belief functor, CK, is introduced. Due to the complementary semantic correlates of these functors, an attempt is made to combine them to obtain a belief functor appropriate for arguments conducted in rational discourse.Artykuł dotyczy konstrukcji logiki przekonań adekwatnej dla wspomagania analizy argumentacji stosowanych w dyskursie racjonalnym, w tym w dyskursie prawniczym. Przytoczona została definicja R. Wójcickiego pojęcia dyskurs. Podane zostały warunki, jakie muszą być spełnione, aby dyskurs mógł być uznany za racjonalny, a także warunki spełnione przez dyskurs prawniczy. Przedstawione zostały założenia trójwartościowej logiki przekonań Ngoc Duc Ho, a także logika LSB3H będąca przekonaniową wersją omawianego systemu. Poza funktorem przekonaniowym CH odnoszącym się do zwrotu „na podstawie logiki Ho podmiot poznający jest pewien, że …” wprowadzony został drugi funktor przekonaniowy, CK. Ze względu na uzupełnianie się korelatów semantycznych wymienionych funktorów, podjęto próbę połączenia ich tak, aby otrzymać funktor przekonaniowy adekwatny dla argumentacji przeprowadzanych w dyskursie racjonalnym
Procesy beatyfikacyjne i kanonizacyjne z tytułu oblationes vitae
No full textThrough the processes of beatification and canonisation, the Catholic Church presents its faithful with models of holiness and intercessors before God. Until 2017, those were martyrs (those who were killed for their faith or for a virtue flowing from that faith) and confessors (those who practised Christian virtues heroically), and on 11th July 2017 Pope Francis, in his apostolic letter in the form of a motu proprio Maiorem hac dilectionem, introduced another manifestation of canonised holiness, namely the heroic offering of one’s life propter caritatem. The author referred to the criteria of martyrdom and heroic practice of Christian virtues and presented the specifics of the new cause for beatification and canonisation (a free and voluntary offer of life and heroic acceptance propter caritatem of a certain and untimely death; a nexus between the offer of life and premature death; the exercise, at least as ordinarily possible, of Christian virtues; the existence of a reputation of holiness and of signs; the necessity of a miracle occurring through the intercession of the Servant of God) and the current status of all beatification and canonisation cases currently pending under this cause. During the eight years of validity of the new regulations, thirteen cases occurred in the Church on account of the newly introduced cause, one of which concerns a group of five priests who sacrificed their lives serving the sick and dying during a yellow fever epidemic, as a result of which they all contracted the disease and died. Of all the cases, five ended with the promulgation of the super oblatione vitae decree, three cases are being examined at the Roman stage, and five cases are being processed at the diocesan stage. The author emphasises that the introduction of a new cause for beatification and the related change of the original causes in seven cases initiated before the new regulations came into force indicate the usefulness of the new cause in beatification and canonisation cases and that the selection of an appropriate cause in a specific case must be preceded by a thorough examination of all the circumstances of the case in the light of the criteria specific to each cause.Poprzez procesy beatyfikacyjne i kanonizacyjne Kościół katolicki ukazuje swoim wiernym wzory świętości i orędowników u Boga. Do 2017 roku byli to męczennicy (poniesienie śmierci za wiarę albo za cnotę wypływającą z tejże wiary) i wyznawcy (heroiczne praktykowanie cnót chrześcijańskich), a 11 lipca 2017 roku papież Franciszek – listem apostolskim w formie motu proprio Maiorem hac dilectionem – wprowadził kolejny przejaw kanonizowanej świętości, jakim jest heroiczne ofiarowanie życia propter caritatem. Autor przywołał kryteria męczeństwa i heroicznego praktykowania cnót chrześcijańskich oraz przedstawił specyfikę nowego tytułu do beatyfikacji i kanonizacji (wolne i dobrowolne ofiarowanie życia oraz heroiczne zaakceptowanie śmierci pewnej i w krótkim terminie propter caritatem, związek pomiędzy ofiarowaniem życia i przedwczesną śmiercią, zwyczajne praktykowanie cnót chrześcijańskich, istnienie opinii świętości i znaków oraz cud za wstawiennictwem Sługi Bożego) i aktualny stan wszystkich toczących się obecnie z tego tytułu spraw beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych. W ciągu ośmiu lat obowiązywalności nowych przepisów pojawiło się w Kościele trzynaście spraw z nowo wprowadzonego tytułu, z czego jedna sprawa dotyczy grupy pięciu kapłanów, którzy ofiarowali swoje życie, posługując chorym i umierającym w czasie epidemii żółtej febry, skutkiem czego wszyscy oni zarazili się chorobą i zmarli. Spośród wszystkich spraw pięć zakończyło się promulgowaniem dekretu super oblatione vitae, trzy sprawy są badane na etapie rzymskim i pięć spraw jest prowadzonych na etapie diecezjalnym. Autor podkreśla, że wprowadzenie nowego tytułu do beatyfikacji i związana z tym zmiana pierwotnych tytułów w siedmiu sprawach rozpoczętych jeszcze przed wejściem w życie nowych przepisów wskazują na przydatność nowego tytułu w sprawach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych oraz na to, że dobór odpowiedniego tytułu w konkretnej sprawie musi być poprzedzony wnikliwym rozeznaniem wszystkich okoliczności danej sprawy w świetle kryteriów właściwych każdemu tytułowi