1,721,193 research outputs found
ADHD and the power of generalization:Exploring the faces of reification
No full textADHD en reïficatie Dit proefschrift begint met een quote van de 11-jarige Sylvia, die denkt: “ADHD is net als kanker (…) maar je gaat er niet dood aan”. ADHD is zeker geen ziekte als kanker, maar een concept uit de Diagnostic and Statistical Manual (DSM), waarvan momenteel de 5e editie uit is. De DSM-5 definieert ADHD aan de hand van -gedeeltelijk overlappende criteria zoals: ‘heeft vaak moeite op zijn/haar beurt te wachten” en “stoort vaak anderen of dringt zich op”. Denken dat -zoals Sylvia doet- de definities uit de DSM concrete ziektes zijn, is erkend als een problematisch fenomeen dat “reïficatie” wordt genoemd. Het geven van een naam aan gedrag kan al het idee geven dat we het gedrag daarmee hebben verklaard. Dit is echter maar één vorm van reïficatie. In dit proefschrift wordt naar antwoorden gezocht op de vragen: “Hoe wordt ADHD gereïficeerd in geschreven tekst, en hoe vaak doen deze mechanismen zich voor?”.Generalisaties en andere mechanismen van reïficatieNaast het verwarren van “naming and explaining” kunnen ook generalisaties tot reïficatie leiden; met name generalisaties van groepsuitkomsten naar individuen. Zo vergeleken de auteurs van een grote meta-analyse met betrekking tot hersen-anatomie groepen met en zonder ADHD-classificatie. Ze stelden in hun artikel uit 2017: “We bevestigen, met een analyse met hoge power, dat patiënten met ADHD veranderde hersenen hebben; daarom is ADHD een stoornis van het brein. Deze heldere boodschap kunnen clinici aan ouders en patiënten meegeven”. De uitkomsten van het onderzoek betroffen echter gemiddelde verschillen tussen de onderzoeksgroepen; de zgn. “test- en controlegroep” lieten voornamelijk overlap zien. De auteurs suggereren dus ten onrechte dat allen die geclassificeerd zijn met ADHD kleinere hersendelen hebben. In feite hebben veel mensen met een ADHD-classificatie grotere hersendelen dan gemiddeld terwijl veel mensen zonder ADHD-classificatie kleinere hersenen dangemiddeld hebben.Er zijn meer mechanismen die reïficatie veroorzaken. Bijvoorbeeld, bij vergelijkbaar onderzoek naar neurofysiologie en neurochemie selecteren onderzoekers vaak hersenscans van de meest extreme vondsten uit de test- en controlegroep. Deze worden gepresenteerd als representatief voor beide onderzoeksgroepen. Daarbij is er weer veel overlap tussen beide groepen en varieert hersenactiviteit sterk tussen individuen, ongeacht of ze een ADHD-classificatie hebben of niet. Ook binnen individuen is er veel variatie, neurochemie en fysiologie zijn niet consistent door de tijd heen. Medisch jargon, bijvoorbeeld het gebruik van woorden als “symptoom”, kunnenADHD ook reïficeren omdat deze term impliceert dat gedragingen zoals “andere in de rede vallen” het resultaat zijn van een concrete onderliggende ziekte of stoornis. Daarentegen staat een criterium voor een standaard waarop een beslissing wordt gebaseerd. Dit is toepasselijker omdat het duidelijk maakt dat er een subjectieve maatstaf aan verbonden is en het gedrag niet per se veroorzaakt wordt door een onderliggend probleem.Vergelijkbaar hiermee is het gebruik van metaforen, zoals de metafoor van ADHD als slagersmes dat het menselijk brein in tweeën splijt. Zo wordt ADHD voorgesteld als een echte ziekte-entiteit die schade berokkent aan het brein. Daarbij kan een dergelijke metafoor angst en stigma oproepen.Causaliteit suggereren terwijl alleen correlatie empirisch is vastgesteld kan ookreïficerend zijn. Zo wordt regelmatig gesteld dat ADHD falen in school en delinquentie kan veroorzaken. Echter, ADHD geeft slechts een naam aan de aandachtsproblemen en rusteloosheid; en deze kunnen zelf bijvoorbeeld veroorzaakt zijn door sociale problemen. Deze sociale problemen zijn dan een diepere oorzaak die zowel het crimineel gedrag op latere leeftijd kunnen verklaren als de aandachtsproblemen en rusteloosheid.ADHD kan ook gereïficeerd worden “textual silence”, oftewel door hetgeen juistniet wordt vermeld. Bijvoorbeeld, geboortemaand-studies laten de neiging zien om vroege leerlingen vanwege hun natuurlijke, jonge gedrag te classificeren met ADHD en hen hiervoor medisch te behandelen. Hiermee wordt duidelijk dat ADHD geen harde diagnose is, terwijl het onvernoemd laten van dit soort informatie het beeld van een stevige diagnose in stand kan houden.Hoe vaak komen deze reïficerende mechanismen voor?Aan de hand van een steekproef van 43 academische studieboeken die gebruikt worden aan Nederlandse universiteiten, probeert dit proefschrift ook in te schatten hoe vaak reïficatie voorkomt. In relatie tot “textual silence”, bijvoorbeeld, vermijdt ongeveer de helft van de studieboeken de teleurstellende uitkomsten van moleculair genetisch onderzoek. Deze uitkomsten laten zien dat we op basis van gevonden genvariaties bij ADHD, nog geen 10% van het gedrag kunnen verklaren. Deze boeken noemen dan wel de veel hogere, maar veel beperktere erfelijkheidsschattingen van tweeling/familie- en adoptiestudies die vaak van 60-80% erfelijkheid spreken. Slechts een kwart van de onderzochte boeken noemt dit contrast, dat laat zien dat tweeling-/familie- en adoptiestudies maar beperkt de omgeving van de genetische invloed kunnen scheiden.Generalisaties zijn ook een veelvoorkomende vorm van reïficatie in studieboeken. Van de 36 studieboeken die anatomie bespreken in relatie tot ADHD noemen 21 (58%) studieboeken niet dat deze vondsten alleen groepsgemiddelden zijn die weinig zeggen over individuen met een ADHD-classificatie. Vijftien hoofdstukken over ADHD plaatsten deze vondsten wel in perspectief, bijvoorbeeld door de uitkomsten te benoemen als groepsvondsten. Echter, slechts 3 hiervan bespraken expliciet dat mensen met een ADHD-classificatie niet noodzakelijk andere hersenen hebben, of dat “normale” mensen uit de controlegroep ook “afwijkende”/kleinere hersendelen kunnen hebben. Slechts één hoofdstuk noemde beide: geen hersenkenmerk is een voldoende of noodzakelijke voorwaarde om alle gevallen van ADHD te verklaren. Geen van de hoofdstukken besprak de mogelijke bias ten gevolge van “supernormale” proefpersonen in de controlegroep en gescreende “cases” (refined phenotypes) die vaak in onderzoek worden gebruikt.Achtergronden van reïficatieReïficatie is een concept van denkers die binnen de sociologie vaak onder “Conflict Theory” worden geschaard. Deze stroming ziet de strijd om macht als de basis van sociale verbanden in de samenleving. De suggestie dat ADHD een genetische hersenstoornis/ziekte is, bevoorrecht medisch professionals. Gedragingen die onder de parapluterm ADHD vallen, zoals kinderen die elkaar in de rede vallen, worden zo geframed als medische problemen en niet als een normaal onderdeel van de socialisatie. Hierdoor kunnen andere professionals belast met de socialisatie van kinderen, zoals leerkrachten, zich minder geschikt voelen om met deze kinderen om te gaan. Conflict Theory behandelt ook de financiële basis bij de productie van kennis. Verschillen in beschikbare middelen (vanuit o.a. de farmaceutische industrie) kunnen de machtsbalans doen verschuiven, bijvoorbeeld omdat specifieke bedrijven presentatiemateriaal vervaardigen, wetenschappelijke artikelen schrijven (ghost-writing) enopinie-leiders werven. Toch is het moeilijk vanuit dit perspectief om de toewijding te verklaren van hen die sterk geloven in een biologische benadering van gedrag. Financiële prikkels zijn niet noodzakelijk voorafgegaan aan dit enthousiasme en veel (biologische) onderzoekers ontvangen geen geld van de farmaceutische industrie.Filosofen zoals Trudy Dehue en Charles Taylor bieden een heel ander perspectiefop achtergronden van reïficatie. Dehue, stelt dat concepten als ADHD -als veronderstelde biologische verklaringen van gedrag- als biologische verklaringen van gedrag, functioneel zijn in die zin dat ze een excuus kunnen geven voor iemand, zeker als deze niet voldoet aan de eigentijdse neo-liberale norm van zelfvoorzienend en succesvol zijn. Volgens Taylor zijn de beginselen van dit neo-liberale ideaal, de zogenoemde “onthechte rede” al terug te vinden in het werk van o.a. Plato en Descartes. Onthechte rede houdt in dat mensen zich een waar beeld van de werkelijkheid kunnen vormen door er afstandvan te nemen en tevens afstand te nemen van de eigen emoties. Dit ideaal wordt helder verwoord door Descartes’ “ik denk dus ik ben”.Het succes van wetenschap, gedeeltelijk gefundeerd op de notie van de onthechte rede, heeft de invloed van de kerk ondergraven. Het normatieve raamwerk dat de kerk bood erodeerde hiermee ook, en creëerde een ruimte die, vanuit een functionalistisch perspectief, opgevuld diende te worden. De psychiatrie, met de DSM -vaak de “bijbel van de psychiatrie” genoemd - hielp mee dit gat te vullen. Het is wellicht niet heel verrassend dat de psychiatrie, als het nieuwe normstellende instituut en gebaseerd op een wetenschappelijke kijk, doordrenkt is van het ideaal van de onthechte rede. ADHD en het ideaal van de onthechte redeIk betoog dat de rationalistische normen sterk naar voren komen in het ADHD-concept. We verwachten dat kinderen hun impulsen beheersen, rustig spelen, en op hun beurt wachten. Maar ook de manier waarop we gedragingen opdelen in telbare “symptomen” zijn als rationalistisch op te vatten. Zowel de normen die we kinderen opleggen via het ADHD-concept, als wel de normen die we onszelf opleggen met de manier waarop we kinderen classificeren zonder te hoeven bevragen welke betekenis het gedrag voor kinderen zelf heeft, reflecteren de dominantie van de onthechte rede in mijn ogen. ImplicatiesMogelijk slagen we er niet in om objectief te staan tegenover de uitkomsten van empirische studies omtrent het ADHD-concept en reïficeren we omdat we eigen (institutionele) belangen hebben. Of mogelijk zijn we door de jaren heen steeds meer hoop gaan vestigen op het succes van rede en rationaliteit en zien we dat terug in de normen die verscholen liggen in het ADHD-concept en het belang dat we hechten aan de DSM. Deze belangen overlappen niet direct met het belang van het kind. Daarom volgen nu nog enkele aanbevelingen om het belang van het kind weer centraal te stellen. De reïficerende mechanismen beschreven in dit proefschrift kunnen ook in andere bronnen dan studieboeken onderzocht worden. Daarbij zou de institutionele afhankelijkheid van constructen uit de DSM kritisch onder de loep genomen moeten worden. Wetenschappelijke fondsen zouden voordelen en de vele nadelen van de sterk gereïficeerde categorieën moeten afwegen en alternatieve classificaties, bijvoorbeeld aan de hand van Research Domain Criteria, moeten overwegen. Een andere manier om onderzoek en zorg te organiseren is bijvoorbeeld aan de hand van een meer voorzichtige, normaliserende benadering die getrapte diagnostiek en stepped care bieden. Om te voorkomen dat beperkte institutionele en commerciële belangen die van het kind overschaduwen, zou een heroverweging van de verdeling van financiële middelen nuttig zijn. Beschikbare middelen kunnen mogelijk ondergebracht worden in een fonds, beheerd door verschillende vertegenwoordigers uit de industrie, de wetenschap en de overheid.Tot slot, het medisch framen van rusteloosheid die met uiteenlopende problematiek geassocieerd wordt -zoals het huidige schoolsysteem, echtscheiding, armoede, trauma en rouw- maakt het verleidelijk deze grotere problemen over het hoofd te zien. Ter voorkoming hiervan moeten we o.a. onze toevlucht zoeken in het instituut dat de autonomie, zeggenschap en veiligheid van het kind wil waarborgen met het oog op de vele individuele en collectieve uitdagingen waar kinderen mee te maken hebben: Het internationaal verdrag inzake de Rechten van het Kind. Dit instituut zou ook moeten bewaken dat ons huidige zorgstelsel en haar classificaties een onderdeel van de oplossing blijft en niet een onderdeel van het probleem wordt.SummaryADHD and reificationThis thesis starts with a quote from eleven-year-old Sylvia, who thinks ADHD “is like a cancer (...) but you’re not going to die from it”. ADHD is no disease like cancer, but a con- cept from the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), currently in its fifth edition. The DSM-5 defines ADHD with -partly overlapping- behavioral criteria such as “often has trouble waiting his/her turn” and “often interrupts or intrudes on others”. Thinking that the definitions in the DSM are concrete illnesses, such as Sylvia does, is acknowledged as a problematic phenomenon called reification. The most well- known mechanism of reification is called the “nominal fallacy”: naming behaviors carries the risk of thinking we have thereby explained them. In fact, constructs like ADHD only name these behaviors. However, confusing naming and explaining is just one of the mechanisms of reification. This thesis aims to answer the questions: how is ADHD reified in written discourse, and how often do these identified mechanisms of reification occur?Generalization and other mechanisms of reificationBesides confusing naming and explaining, generalizations can also lead to reification; particularly group-to-individual generalization. For instance, the authors of a large meta-analysis of brain-anatomy compared groups classified with ADHD with groups of “normal” individuals. They stated in their paper in 2017: “We confirm, with high-pow- ered analysis, that patients with ADHD have altered brains; therefore ADHD is a disorder of the brain. This message is clear for clinicians to convey to parents and patients”. The find- ings were in fact mere averages, and the case and control groups largely overlap. The authors wrongly suggest that all those classified with ADHD have different (smaller) brain parts. In fact, many with an ADHD classification have larger than average brain parts while many without an ADHD classification have brain parts that are smaller than average.There are many other reifying mechanisms. For instance, when reporting about case-control studies of neurophysiology and neurochemistry, researchers often select brain-images of the extremes from both samples. These images are then often pre- sented as allegedly representative of the brain activity and neurochemistry of a whole population of those classified with ADHD. In reality, case and control groups again show much overlap. Furthermore, brain activity differs strongly across people, regardless of an ADHD classification. Also within persons neurochemistry and physiology are not consistent through time.Medical jargon, for instance words like “symptom”, can also reify ADHD as the term implies that behaviors like interrupting others are the result of a disease or disorder. Speaking of criteria for ADHD is a more appropriate term, as this word refers to a stand- ard on which a decision may be based, and the word does not suggest the behaviors are caused by an innate problem.Similarly, by using metaphors, such as comparing ADHD to a meat-cleaver that splits the brains of those with ADHD, agency is ascribed to the ADHD-concept as a real entity that does damage to the human brain. This reifies ADHD and such a metaphor may also create fear and stigma. Another reifying mechanism is the suggestion of causality when only correlation is empirically proven. It is often suggested that ADHD can cause academic failure and maladaptation to the point of delinquency. However, as for instance child maltreatment can cause problems of inattention and restless behaviors –for which the ADHD-con- cept merely provides a name- both ADHD and delinquency can be confounded by adverse circumstances.ADHD can also be reified by “textual silence”: omitting important information that shows the construct does not represent a steady and reliable disorder. For instance: birth-month studies reveal that normal, age-related behaviors tend to be “diagnosed” with ADHD and medically treated. Not mentioning this important information can leave the perception of ADHD as a concrete entity intact.How often do these reifying mechanisms occur?Using a sample of 43 academic textbooks used at universities in the Netherlands, this thesis aims to quantify the occurrence of reifying mechanisms such as textual silence in relation to genetics. For instance, roughly half of the textbooks mention 60-80% heritability estimates of twin/family and adoption studies that compare behaviors of relatives to estimate the influence of genetics. At the same time, these textbooks omit that the more precise molecular genetic studies reveal a low direct influence of genes of about 5%. Only a quarter of the textbooks mention the contrasting findings, which reveal that twin/family and adoption studies cannot separate genetic from environ- mental influences very well. A quarter of the textbooks do contrast the high outcome of twin/family/adoption studies and the limited effects according to molecular studies. This “missing heritability problem”, as it is known, is not mentioned explicitly as such.Generalizations are also a common mechanism of reification. Of 36 textbooks that discuss brain anatomy in relation to ADHD, 21 (58%) do not mention that empirical outcomes are mere average findings that have little bearing on individuals classified as having ADHD. Fifteen chapters on ADHD did place such findings in perspective, by referring, for instance, to the fact that such findings are mere group outcomes. Only 3 of those, however, clearly mentioned that those with ADHD do not necessarily have different brains, or that “normal” controls can also have different/smaller brains. Only one chapter on ADHD mentioned both: no single deficit is necessary or sufficient to explain all cases of ADHD. Additionally, none of the chapters mentioned sampling bias due to the use of “supernormal” controls on the one hand and “refined phenotypes”, rigorously screened ADHD cases, on the other.Background of reificationReification is a concept from scholars filed under the sociological school of “Conflict Theory” that sees the quest for power as a foundation of social relationships. Framing ADHD as a hardwired genetic and brain-based illness can privilege medical profes- sionals. When described by the catch-all concept that ADHD is at risk of becoming, everyday behaviors like interrupting others are framed as medical problems and not as a normal part of socialization. As a result, non-medical professionals, like teachers, may feel inept.Conflict Theory also addresses the monetary basis at the heart of the production of knowledge. Differences in the availability of monetary resources (e.g. from pharma- ceutical companies) might further tilt the power balance, such as by financing dedicated companies that help to prepare presentations, write scientific papers (ghost writing) and recruit opinion leaders. However, a conflict theoretical perspective seems limited to explain the passion of some of those who believe strongly in the biological approach. Financial incentives might not necessarily have preceded this enthusiasm, and many researchers do not receive industry funding.Philosophers such as Trudy Dehue and Charles Taylor bring an additional, more “functional” perspective to explain our contemporary eagerness to reify concepts such as ADHD. Dehue, for instance, states that as biological explanations of behavior, concepts like ADHD are functional by providing an excuse for the person one is, par- ticularly if one fails to meet the neo-liberal norm of being self-reliant and successful. Taylor traced one of the roots of this neo-liberal ideology, which he calls “disengaged reason” all the way back to the likes of Plato and Descartes. Disengaged reason means that humans can find true beliefs about the world when being disengaged from it and being disengaged from one’s emotions. This ideal is represented well by Descartes’ “I think therefore I am”.The success of science, partly founded on this notion of disengaged reason, eroded the influence of the church. The influence of the normative framework that the church provided eroded as well and created a void that, from a functional perspective, needed to be filled. Psychiatry rose to the occasion to help fill this void with its’ own psychiatric bible –as the DSM is often called. Perhaps unsurprisingly, psychiatry, as the new sci- ence-based norm-setting institution, is engrained with this ideal of disengaged reason.ADHD and the ideal of disengaged reasonI argue that the rationalistic norms strongly surface in the ADHD-concept. We expect children to control their impulses, be silent in their play and await their turn. Also in the way we study human behavior and “diagnose” children as having a neurodevelopmental disorder - based on splicing their behaviors and counting “symptoms”, we lean towards disengaged reason. A diagnosis does not require asking for a child’s motives for his/ her behavior. So, both the norms we bestow upon children via the ADHD-concept, and the norms we bestow upon ourselves by the way we try to classify them without the need to involve children themselves to give meaning to their behaviour, reflect the dominance of this disengaged reason in my view.ImplicationsSo, possibly we reify and fail to be objective to the disappointing outcomes of empirical studies with the ADHD construct due to our own narrow (institutional) interests. Or, possibly we have historically embedded high hopes for the success of psychiatry’s nor- mative framework. Either way, such interests or high hopes do not necessarily overlap with the interests of the child, which
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Full text linkWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Full text linkWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
- …
