1,720,959 research outputs found
Μελέτη του σηματοδοτικού μονοπατιού PI3K/AKT στο μυελό των ασθενών με μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα υψηλού και χαμηλού κινδύνου
No full textΕισαγωγή: Η οδός PI3K/ΑΚΤ/mTOR κατέχει ρόλο κλειδί στη ρύθμιση της κυτταρικής ανάπτυξης, της διαφοροποίησης και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων σε πληθώρα νοσημάτων και νεοπλασιών, συμπεριλαμβανομένων και των αιματολογικών κακοηθειών. Ο M Nyakern και οι συνεργάτες έδειξαν ότι τα επίπεδα φωσφορυλίωσης (ενεργοποίησης) της Akt στη Ser473 (pAkts) είναι υψηλότερα σε PBMCs ή BMMCs ασθενών MDS υψηλού κινδύνου, ενώ BMMCs από μη νοσούντα MO ή από ασθενείς με MDS χαμηλού κινδύνου παρουσιάζουν απουσία ή περιορισμένη χρώση για pAkts. Τα ευρήματα αυτά μας ώθησαν στο ερευνητικό και κλινικό ερώτημα εάν η παρατηρούμενη διαφορά στην ενεργοποίηση (φωσφορυλίωση) της ΑΚΤ θα ήταν εξίσου εμφανής και παρούσα κατά την ημιποσοτική μικροσκοπική εκτίμηση οστεομυελικών βιοψιών (ΒΜΒ) από αντίστοιχους ασθενείς με MDS. Υλικά και Μέθοδοι: Το μόριο ΑΚΤ καθώς και τα φωσφορυλιωμένα (p) Akt στη threonine-308 και στη serine-473 καθώς και PRAS40 μελετήθηκαν με τη μέθοδο της ανοσοϊστοχημείας σε δείγματα BMB από 10 περιστατικά MDS και 4 μάρτυρες. Επίσης, έγινε προσπάθεια συσχέτισης με τα κλινικο-παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Αποτελέσματα: Όλα τα περιστατικά, ασθενείς και μάρτυρες, ήταν θετικά για την ΑΚΤ, pAktT, pAktS και pPRAS40. Αναλυτικότερα, η έκφραση της ολικής ΑΚΤ αλλά και των pAktT, pAktS αφορούσε πρωτίστως την κοκκιώδη σειρά όχι μόνο στους ασθενείς αλλά και στους μάρτυρες, και ήταν κυρίως κυτταροπλασματική με εν μέρει λίγες περιπτώσεις πυρηνικής έκφρασης. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στην ένταση των επιμέρους χρώσεων αφενός μεταξύ ασθενών και μαρτύρων και αφετέρου μεταξύ διακριτών υποομάδων ασθενών, όπως ασθενείς με MDS-SLD και MDS-MLD με χαμηλό ποσοστό βλαστών (ν=5) έναντι ασθενών με περίσσεια βλαστών (ΕΒ 1 ή/και 2) (ν=5) αλλά και ασθενείς χαμηλού κινδύνου (ν=5) έναντι μέτριου ή υψηλού κινδύνου βάση το IPSS-R (ν=5) για κανένα από τα μελετώμενα μόρια. Τέλος, η ανοσοϊστοχημική έκφραση την ενεργοποιημένης (φωσφορυλιωμένης) μορφής του PRAS40, προσδέτη της AKT, ήταν εντόνως θετική σε όλα τα μελετώμενα δείγματα BM, ασθενών (ν=10) και μαρτύρων (ν=4), αφορούσε όλες τις κυτταρικές σειρές και ήταν κυρίως πυρηνική χρώση και εν μέρη κυτταροπλασματική. Συμπεράσματα: H αδυναμία ανάδειξης διαφοράς στην ενεργοποίηση-φωσφορυλίωση των μελετώμενων μορίων σε BMB μεταξύ ασθενών με MDS υψηλού κινδύνου και ασθενών με MDS χαμηλού κινδύνου ή μάρτυρες δίχως MDS στην παρούσα εργασία επιτάσσει την περαιτέρω μελέτη της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης των μελετώμενων μορίων σε μεγαλύτερο αριθμό ασθενών με ακριβείς μεθόδους ποσοτικοποίησης των αποτελεσμάτων καθώς και παράλληλες επιβεβαιωτικές τεχνικές.Introduction: The PI3K/Akt/mTOR pathway plays a key role in regulating cell growth, differentiation and proliferation in a variety of diseases and neoplasms, including hematological malignancies. It has been known in the available literature from the studies by M Nyakern at al. since 2006 that the phosphorylation (activation) levels of Akt in Ser473 (pAKTs) is higher in BMMCs of high-risk myelodysplastic syndrome (MDS) patients, while BMMCs from non-neoplastic ΒΜ or patients with low-risk MDS present absence or low intensity staining for pAKTs. These findings prompted us to study whether the observed difference in the activation-phosphorylation of Akt between BMMCs from patients with high-risk MDS compared to those with low risk MDS would be also detectable in a semi-quantitative manner during microscopic assessment of bone marrow biopsies (BMB) from MDS patients. Material and Methods: The Akt molecule, as well as the phosphorylated (p) Akt in threonine-308 and serine-473 and PRAS40 were studied immunohistochemically in BMB samples from 10 cases of MDS patients and 4 controls and assessment of any associations between the staining intensity and the clinicopathological-anatomical characteristics of patients was attempted. Results: All cases, both patients and controls, were positive for Akt, pAKTT, pAKTS and pPRAS40. Specifically, the expression of total Akt but also that of pAKTT and pAKTS primarily concerned the granulocytic lineage in both patient and control groups and was mainly cytoplasmic with only a few cases of partial nuclear expression. No differences were observed in any of the molecules studied between patients and controls, but also among distinct subgroups of patients, such as patients with SLD and MLD with a low percentage of blasts (n=5) versus patients with excess blasts (EB 1 and/or 2) (n=5) but also low-risk patients (n=5) versus moderate or high-risk IPSS-R (n=5). Finally, the immunohistochemical expression of the activated (phosphorylated) form of PRAS40, a substrate of AKT, was strongly positive in all studied specimens, the 10 patients (n=10) and 4 controls, concerned all cell lineages and displayed primarily a nuclear staining pattern and partly cytoplasmic one. Conclusions: Our findings did not detect differences in the activation-phosphorylation pattern of the studied molecules in BMB specimens between patients with high-risk MDS and low-risk MDS patients or controls without MDS in the current study. Nevertheless, considering the importance of PI3K/AKT pathway in human oncogenesis, further studies on the immunohistochemical expression of these molecules in a larger study group with more precise quantification methods and concomitant confirmatory techniques are warranted
Η λοίμωξη νέο COVID-19 από το νέο στέλεχος κορονοϊού στις αυτοάνοσες/αυτοφλεγμονώδεις και ηπατικές παθήσεις
No full textAs soon as the World Health Organization (WHO) declared the COVID-19 pandemic, concerns had been raised regarding the possibility of increased disease severity and adverse outcomes in patients with SAARD given the immune dysfunction in the context of autoimmunity and immunosuppressive treatment. Clinically significant questions regarding the clinical picture of COVID-19, disease severity, risk factors for adverse outcomes as well as their course before and after the introduction of vaccines and antivirals had to be answered. Additionally, concerns had been raised regarding the effect of immunosuppressive therapy on SARS-CoV-2 vaccine-induced immunogenicity, based on the precautions taken with the pneumococcal and influenza immunizations. To address these questions, we prospectively followed up patients with systemic autoimmune rheumatic diseases under immunosuppressive treatment during all major waves of the pandemic at a tertiary university hospital and other affiliated institutions. Among patients with systemic autoimmune rheumatic diseases infected for the first time by SARS-CoV-2, during the first wave of the pandemic, it was shown that the vast majority (86.8%) experienced asymptomatic, mild or moderate COVID-19; while fewer (12.8%) developed severe or critical disease necessitating hospitalization. The predominant clinical manifestations were fatigue (58.4%), low grade fever (45.4%) and upper respiratory tract symptoms (68.8%). Mortality was 1.3% comparable to that observed in the general population. Older age, lung disease in the context of the underlying rheumatic disease as well as were found to be independent predictive factors for hospitalization. As a next step, we conducted a prospective, nationwide, multicenter study, including 605 SAARD patients and 116 healthy individuals, where we prospectively evaluated serum anti-SARS-CoV-2 S1-protein IgG antibody titers, side-effects, and disease activity, one month after complete vaccination, in terms of distinct treatment modification strategies (none, partial and extended modifications). Patients with extended treatment modifications responded to vaccines similarly to controls and SAARD patients without immunosuppressive therapy. In contrast, patients with partial or without therapeutic modifications responded in 87.50% and 84.50%, respectively. Furthermore, SAARD patients with extended treatment modifications developed higher anti-SARS-CoV-2 antibody levels compared to those without or with partial modifications. MMF, RTX and MTX negatively affected anti-SARS-CoV-2 humoral responses. In 10.5% of vaccinated patients, mild clinical deterioration was noted; however, no differences in the incidence of deterioration were observed among the distinct treatment modification SAARD subgroups. Side-effects were generally comparable between SAARD patients and controls. Given that, we showed that mRNA SARS-CoV-2 vaccines are effective and safe, both in terms of side-effects and disease flares in SAARD patients. Treatment with MMF, RTX and/or MTX compromises anti-SARS-CoV-2 antibody responses, which are restored upon extended treatment modifications without affecting disease activity. Regarding the effect of vaccination on COVID-19 characteristics and outcomes, 134 vaccine-naïve, 89 2-dose vaccinated and 105 3-dose vaccinated patients with systemic rheumatic diseases who were infected with SARS-CoV- 2 were compared. The hospitalization rate was higher in the unvaccinated (26.9%) than in the 2-dose (14.6%, p = 0.03) or 3-dose (4.8%, p < 0.001) vaccinated patients. Severe/critical COVID-19 cases requiring oxygen supplementation were the least among 3-dose vaccinated (3.8%) compared to both 2-dose vaccinated (13.5%, p = 0.018) and unvaccinated (18.7%, p < 0.001) patients. ICU admission and death rates were similar among unvaccinated (3.7% and 2.2%, respectively) and 2-dose vaccinated patients (4.5%; and 2.2%, respectively), while no 3-dose vaccinated patients died or required ICU admission. Logistic regression analysis revealed a significant inverse association between 3-dose vaccination and severe/critical COVID-19 (OR = 0.078, 95% CI: 0.022–0.273, p < 0.001). Furthermore, in order to describe data on the safety and efficacy of MP and NM/R in patients with systemic autoimmune rheumatic diseases with COVID-19, 74 patients were identified who had been infected with SARS-CoV-2 and received MP (35.1%) or NM/R (64.9%). Most patients were vaccinated against SARS-CoV-2 (83.8%). During follow-up, all but 2 patients (97.3%) recovered at home without COVID-19–related complications while drug common adverse events were reported only by 4 patients receiving NM/R (metallic taste, gastrointestinal upset, hypertension), not leading to drug discontinuation. To evaluate the prevalence of autoantibodies (AAbs) in mechanically ventilated COVID-19 patients and their potential impact on clinical outcomes, we collected serum samples from 217 ICU-admitted COVID-19 patients within 48 hours of admission and tested for the presence of AAbs compare to 117 age- and sex-matched healthy pre-pandemics controls. AAbs were significantly more common in COVID-19 patients than in controls (80.2% vs. 62.4%, p < 0.001). COVID-19 patients more frequently were found positive for ANAs (48.4% vs. 21.4%, p < 0.001), anti-dsDNA (5.1% vs. 0%, p = 0.01), anti-CCP (8.3% vs. 1.7%, p = 0.014), and anti-CL IgM (21.7% vs. 9.4%, p = 0.005). Multiple autoantigen reactivity (≥3 autoantibodies) was observed in 82.8% of seropositive patients. However, no differences in clinical characteristics or ICU mortality were noted between AAb-positive and AAb-negative groups. Mortality was associated with older age, higher ferritin, D-dimers, APACHE II scores, lower oxygen saturation, and comorbidities; but not with AAbs. As such, severe COVID-19 seem to be associated with a higher prevalence of AAbs, but their presence does not influence clinical outcomes. Last but not least, to better characterize antibody responses to the novel COVID-19 vaccines in patients with liver diseases (PWLD), we prospectively assessed anti-SARS-CoV-2 S-spike IgG antibodies and neutralizing activity in fully vaccinated PWLD (n = 87) and controls (n = 40). Seroconversion rates were 97.4% in cirrhotic PWLD, 87.8% in non-cirrhotic PWLD and 100% (40/40) in controls. Adequate neutralizing activity was detected in 92.1%, 87.8% and 100% of cirrhotics, non-cirrhotics and controls, respectively. On multivariable analysis, immunosuppressive treatment was negatively correlated with anti-SARS-CoV-2 antibody titers and neutralizing activity, while age was negatively correlated only with neutralizing activity. A total of 52 responder PWLD were reassessed approximately 3 months post-vaccination and no differences were detected in humoral responses between cirrhotic and non-cirrhotic PWLD. No significant side effects were noted post vaccination, while no symptomatic breakthrough infections were reported during a 6-month follow up. Overall, our study showed that mRNA-based SARS-CoV-2 vaccines are safe and efficacious in PWLD. However, PWLD under immunosuppressive treatment and those of advanced age should probably be more closely monitored after vaccination. Collectively, the majority of autoimmune patients display a mild COVID-19 course with specific underlying disease features and COVID-19 related manifestations increasing the risk for severe COVID-19 and hospitalization. mRNA SARS-CoV-2 vaccines are effective and safe, both in terms of side-effects and disease flares in SAARD patients; similar to vaccination among PWLD with or without cirrhosis. Treatment with MMF, RTX and/or MTX compromises anti-SARS-CoV-2 antibody responses, which are restored upon treatment modifications without affecting disease activity. Following vaccination, COVID-19 symptomatology lessens, and 3-dose vaccinated patients seem to be more protected from severe breakthrough SARS-CoV-2 infections, compared to unvaccinated or 2-dose vaccinated ones. Last, these data show a favorable outcome and acceptable safety profile of the 2 oral antiviral therapies MP and NM/R among a high-risk autoimmune rheumatic population.Με την έναρξη της πανδημίας COVID-19 από τον ΠΟΥ, εκφράστηκαν ανησυχίες σχετικά με την πιθανότητα αυξημένης σοβαρότητας της νόσου και των επιπτώσεων αυτής σε ασθενείς με συστηματικά αυτοάνοσα και αυτοφλεγμονώδη νοσήματα, στα πλαίσια της ίδιας της υποκείμενης αυτοανοσίας αλλά και της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας. Σημαντικά κλινικά ερωτήματα σχετικά με την κλινική εικόνα της COVID-19, την βαρύτητα της νόσου, τους παράγοντες κινδύνου για δυσμενείς εκβάσεις, καθώς και τη φυσική πορεία αυτής πριν και μετά την εισαγωγή των εμβολίων και των αντιιικών φαρμάκων, έπρεπε να απαντηθούν. Επιπλέον, υπήρχε αβεβαιότητα σχετικά με την επίδραση της αυτοανοσίας και της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας και στην ανοσογονικότητα και ασφάλεια των νέων εμβολίων στους ασθενείς ενδιαφέροντος. Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, παρακολουθήσαμε προοπτικά ασθενείς με συστηματικά αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα υπό ανοσοκατασταλτική αγωγή κατά τη διάρκεια όλων των αρχικών κυμάτων της πανδημίας σε ένα τριτοβάθμιο πανεπιστημιακό νοσοκομείο και άλλα συνεργαζόμενα ιδρύματα. Μεταξύ των ασθενών με συστηματικά αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα που μολύνθηκαν για πρώτη φορά από τον SARS-CoV-2, κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας, διαπιστώθηκε ότι η πλειοψηφία (86,8%) εμφάνισε ασυμπτωματική, ήπια ή μέτρια COVID-19, ενώ λιγότεροι (12,8%) ανέπτυξαν σοβαρή ή κρίσιμη νόσο που απαιτούσε νοσηλεία. Τα κυρίαρχα κλινικά συμπτώματα ήταν η κόπωση (58,4%), ο χαμηλός πυρετός (45,4%) και συμπτωματολογία ανώτερου αναπνευστικού (68,8%). Η θνησιμότητα της κοόρτης μας ήταν 1,3%, συγκρίσιμη δηλαδή με αυτή που παρατηρήθηκε στον γενικό πληθυσμό. Η προχωρημένη ηλικία, η πνευμονική συμμετοχή στο πλαίσιο της υποκείμενης ρευματολογικής νόσου καθώς και η ανοσοκατασταλτική θεραπεία βρέθηκαν να είναι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες για νοσηλεία. Σαν επόμενο βήμα, διεξήγαμε μια προοπτική, πανελλαδική, πολυκεντρική μελέτη με 605 ασθενείς με συστηματικά αυτοάνοσα και αυτοφλεγμονώδη νοσήματα και 116 υγιείς μάρτυρες, και αξιολογήσαμε προοπτικά τους τίτλους αντισωμάτων IgG της πρωτεΐνης S1 του SARS-CoV-2, τις παρενέργειες και τη δραστηριότητα της νόσου, έναν μήνα μετά τον πλήρη εμβολιασμό. Οι ασθενείς με εκτεταμένες τροποποιήσεις της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας κατά τον εμβολιασμό ανταποκρίθηκαν συγκρίσιμα με τους μάρτυρες και τους ασθενείς χωρίς ανοσοκατασταλτική αγωγή. Αντίθετα, οι ασθενείς με μερικές ή χωρίς θεραπευτικές τροποποιήσεις ανταποκρίθηκαν σε ποσοστό 87,50% και 84,50%, αντίστοιχα. Επιπλέον, οι ασθενείς με εκτεταμένες τροποποιήσεις της θεραπείας ανέπτυξαν υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων αντι-SARS-CoV-2 σε σύγκριση με εκείνους χωρίς ή με μερικές τροποποιήσεις. Η MMF, η RTX και η MTX επηρέασαν αρνητικά τις ανοσολογικές αποκρίσεις έναντι των εμβολίων. Στο 10,5% των εμβολιασμένων ασθενών παρατηρήθηκε ήπια κλινική επιδείνωση, χωρίς όμως να παρατηρηθούν διαφορές μεταξύ αυτών που διέκοψαν την ανοσοκαταστολή έναντι αυτών που την ελάμβαναν κανονικά. Οι παρενέργειες ήταν γενικά συγκρίσιμες μεταξύ των ασθενών και των μαρτύρων. Σχετικά με την επίδραση του εμβολιασμού στην κλινική πορεία της COVID-19, συγκρίναμε 134 μη εμβολιασμένους με συστηματικά ρευματολογικά νοσήματα που μολύνθηκαν από τον SARS-CoV-2, 89 εμβολιασμένους με 2 δόσεις και 105 εμβολιασμένους ασθενείς με 3 δόσεις. Το ποσοστό νοσηλείας ήταν υψηλότερο στους μη εμβολιασμένους (26,9%) από ό,τι στους εμβολιασμένους με 2 δόσεις (14,6%, p = 0,03) ή 3 δόσεις (4,8%, p < 0,001) ασθενείς. Το σοβαρά/κρίσιμα περιστατικά COVID-19 που απαιτούσαν οξυγονοθεραπεία ήταν λιγότερα μεταξύ των εμβολιασμένων με 3 δόσεις (3,8%) σε σύγκριση με τους εμβολιασμένους με 2 δόσεις (13,5%, p = 0,018) και τους μη εμβολιασμένους (18,7%, p < 0,001) ασθενείς. Τα ποσοστά εισαγωγής στην ΜΕΘ και θνησιμότητας ήταν παρόμοια μεταξύ των μη εμβολιασμένων (3,7% και 2,2%, αντίστοιχα) και των εμβολιασμένων με 2 δόσεις ασθενών (4,5% και 2,2%, αντίστοιχα), ενώ κανένας ασθενής εμβολιασμένος με 3 δόσεις δεν πέθανε ή χρειάστηκε εισαγωγή στην ΜΕΘ. Ανάλυση με λογιστική παλινδρόμηση έδειξε σημαντική αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ του εμβολιασμού με 3 δόσεις και της σοβαρής/κρίσιμης COVID-19 (OR = 0,078, 95% CI: 0,022-0,273, p < 0,001). Επιπλέον, για να μελετήσουμε την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της MP και της NM/R σε ασθενείς με συστηματικά αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα και COVID-19, εντοπίστηκαν 74 ασθενείς που είχαν μολυνθεί από τον SARS-CoV-2 και είχαν λάβει MP (35,1%) ή NM/R (64,9%). Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν εμβολιαστεί κατά του SARS-CoV-2 (83,8%). Κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, όλοι εκτός από 2 ασθενείς (97,3%) ανάρρωσαν κατ’οίκον χωρίς επιπλοκές σχετιζόμενες με την COVID-19, ενώ ανεπιθύμητες ενέργειες εκ των αντιικών αναφέρθηκαν μόνο από 4 ασθενείς που έλαβαν NM/R (μεταλλική γεύση, γαστρεντερικές διαταραχές, υπέρταση), οι οποίες δεν οδήγησαν βέβαια σε διακοπή της θεραπείας. Για να αξιολογηθεί η παρουσία αυτοαντισωμάτων (AAbs) στα πλαίσια της COVID-19 και η πιθανή επίδραση αυτών στην κλινική πορεία της νόσου, συλλέχθηκαν δείγματα ορού αίματος από 217 ασθενείς με COVID-19 νοσηλευόμενων στην ΜΕΘ και εξετάστηκαν για την παρουσία AAbs σε σύγκριση με 117 υγιείς μάρτυρες πριν την πανδημία. Παρουσία AAbs ήταν σημαντικά πιο συχνή σε ασθενείς με COVID-19 από ότι στους μάρτυρες (80,2% έναντι 62,4%, p < 0,001). Οι ασθενείς με COVID-19 ήταν πιο συχνά θετικοί για ANAs (48,4% έναντι 21,4%, p < 0,001), αντι-dsDNA (5,1% έναντι 0%, p = 0,01), αντι-CCP (8,3% έναντι 1,7%, p = 0,014) και αντι-CL IgM (21,7% έναντι 9,4%, p = 0,005). Πολλαπλή αντιδραστικότητα έναντι αυτοαντιγόνων (≥3 αυτοαντισώματα) παρατηρήθηκε στο 82,8% των θετικών ασθενών. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα κλινικά χαρακτηριστικά ή τη θνησιμότητα εντός της ΜΕΘ μεταξύ των AAb-θετικών και AAb-αρνητικών ασθενών. Η θνησιμότητα συσχετίστηκε με τη μεγάλη ηλικία, υψηλότερες τιμές φερριτίνης, D-διμερών, APACHE II σκορ, χαμηλότερου επίπεδα κορεσμού οξυγόνου και συννοσηρότητες, αλλά όχι την παρουσία AAbs. Κατά συνέπεια, η σοβαρή COVID-19 φαίνεται να σχετίζεται με την παρουσία AAbs, αλλά η παρουσία αυτών δεν επηρεάζει την κλινική έκβαση.Τέλος, για να χαρακτηρίσουμε καλύτερα τις ανοσολογικές αντιδράσεις στα νέα COVID-19 εμβόλια σε ασθενείς με ηπατικές παθήσεις (PWLD), αξιολογήσαμε προοπτικά τα αντισώματα IgG έναντι της πρωτεΐνης ακίδας του SARS-CoV-2 και τη εξουδετερωτική ικανότητα αυτών σε πλήρως εμβολιασμένους PWLD (n = 87) και μάρτυρες (n = 40). Τα ποσοστά ορομετατροπής ήταν 97,4% στους κιρρωτικούς PWLD, 87,8% στους μη κιρρωτικούς PWLD και 100% (40/40) στους μάρτυρες. Επαρκής εξουδετερωτική ικανότητα ανιχνεύθηκε σε 92,1%, 87,8% και 100% των κιρρωτικών, μη κιρρωτικών και μαρτύρων, αντίστοιχα. Στη πολυμεταβλητή ανάλυση, η ανοσοκατασταλτική θεραπεία συσχετίστηκε αρνητικά με τους τίτλους αντισωμάτων και τη εξουδετερωτική ικανότητα, ενώ η ηλικία συσχετίστηκε αρνητικά μόνο με τη εξουδετερωτική ικανότητα. Συνολικά 52 PWLD που είχαν ανταποκριθεί στον βασικό εμβολιασμό επανεξετάστηκαν περίπου 3 μήνες μετά τ και δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στις ανοσολογικές αντιδράσεις μεταξύ κιρρωτικών και μη κιρρωτικών στην επαναληπτική δόση.Επίσης, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές παρενέργειες μετά τον εμβολιασμό, ενώ δεν αναφέρθηκαν συμπτωματικές COVID-19 λομώξεις κατά τη διάρκεια παρακολούθησης 6 μηνών. Συνολικά, η μελέτη μας έδειξε ότι τα εμβόλια mRNA-based SARS-CoV-2 είναι ασφαλή και αποτελεσματικά στους PWLD. Ωστόσο, οι PWLD υπό ανοσοκατασταλτική θεραπεία και οι ηλικιωμένοι θα πρέπει πιθανώς να παρακολουθούνται πιο στενά μετά τον εμβολιασμό.Συλλογικά, η πλειονότητα των αυτοάνοσων ασθενών εμφανίζει ήπια πορεία COVID-19, με συγκεκριμένα υποκείμενα χαρακτηριστικά της νόσου να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για σοβαρή COVID-19 και νοσηλεία. Τα εμβόλια mRNA κατά του SARS-CoV-2 είναι αποτελεσματικά και ασφαλή, τόσο όσον αφορά τις παρενέργειες όσο και τις εξάρσεις της υποκείμενης νόσου σε ασθενείς με SAARD, παρόμοια δηλαδή με τον εμβολιασμό σε PWLD με ή χωρίς κίρρωση. Η θεραπεία με MMF, RTX και/ή MTX επηρεάζει αρνητικά τις ανοσολογικές αποκρίσεις, οι οποίες αποκαθίστανται μετά από προσωρινή διακοπή της θεραπείας κατά τον εμβολιασμό, χωρίς να επηρεάζεται βέβαια η δραστηριότητα της νόσου. Μετά την ανοσοποίηση, η βαρύτητα της COVID-19 αμβλύνεται περεταίρω και οι εμβολιασμένοι με 3 δόσεις ασθενείς φαίνεται να προστατεύονται περισσότερο από σοβαρή COVID-19, σε σύγκριση με τους μη εμβολιασμένους ή τους εμβολιασμένους με 2 δόσεις. Τέλος, τα δεδομένα δείχνουν ένα αποδεκτό προφίλ ασφάλειας και σημαντική προστασία από των 2 από του στόματος αντιιικών θεραπειών (MP και NM/R) σε ασθενείς υψηλού κινδύνου με αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Get PDFWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
koamabayili/VECTRON-author-checklist: VECTRON author checklist
No full textWe have done our best to complete the author checklist relating to the use of animals in the hut study. Note that the objective for the hut study was to evaluate the IRS treatment applications for residual efficacy against Anopheles mosquitoes, including the local An. coluzzii mosquito population. Cows were only used to attract mosquitoes into the huts and no tests were carried out directly on the cows. The author checklist is intended for use with studies where experiments are carried out on animals, which is why we have had such difficulty in completing this for the hut study, as many of the questions do not relate to how the cows were used
Author-wise bibliometric analysis based on entropy.
No full textAuthor-wise bibliometric analysis based on entropy.</p
- …
