486 research outputs found
De apparitionibus animarum
No full text[Jacobus de Clusa]Keine Titelseite; Textbeginn Bl. 1a: Tractatus de apparitionibus animarum post exitum earum a corporibus et de earundem receptaculis. edito in erdforia ab [...] Jacobo de Clusa ordinis cartusiensis [...]The author also recorded as Jacobus de Jüterbog or de Paradiso (Verfasserlexikon 2, Bd 4 col.478ff)Impressum: Ort und Jahr (dort lateinisch) nach Kolophon, Drucker nach GW, ISTC etc
[De animabus exutis a corporibus, sive, De apparitionibus et receptaculis animarum]
No full text[Jacobus de Clusa]Impressum nach ISTCThe author also recorded as Jacobus de Jüterbog or de Paradiso (Verfasserlexikon 2, Bd 4 col.478ff
Met onderscheidingsvermogen. Arminius’ waardering voor en kritiek op Calvijn en diens theologie
No full textThe Reformed pastor and professor Jacobus Arminius (1559-1609) is remembered as an antiCalvinistic theologian whose views were in conflict with the very essence of the Reformation. The question concerning Arminius’s relation to the Reformation and to Calvin has occupied many already, and remains complex. This article illustrates that Arminius had great respect particularly for Calvin’s exegetical prowess, and was in agreement with the most important parts of his theology. However, Arminius shows significant divergence from Calvin’s view on God’s relationship to evil and sin because of its consequences; as far as Arminius is concerned, God is - unintentionally - made the author of sin. According to Arminius this undermines the most important pillar of the Christian religion, namely, God’s love for justice
Duplex amor Dei : contextuele karakteristiek van de theologie van Jacobus Arminius (1559-1609)
No full textDe theologie van Jacobus Arminius (1559–1609) is veel besproken maar weinig onderzocht. William den Boer wil met zijn dissertatie aan het verstaan van Arminius’ theologie een bijdrage leveren met een focus op het theologische motief dat aan Arminius’ theologie ten grondslag ligt. Het eerste deel poneert dat het grondmotief van Arminius’ theologie gelegen is in een zorgvuldig waarborgen van de rechtvaardigheid van God. Arminius was ervan overtuigd dat de predestinatieleer van theologen als Calvijn en Beza Gods auteurschap van de zonde als onbedoelde consequentie heeft. In reactie hierop heeft Arminius in zijn eigen theologiseren iustitia welbewust als structuurbepalend element gehanteerd en gebouwd aan een theologie waarin Gods gerechtigheid consequent, consistent en coherent wordt verdedigd en gebruikt als argument om critici te weerleggen en eigen theologie te funderen. In het door Arminius ontwikkelde concept van de Duplex amor Dei als fundament van de christelijke religie is het karakter en de essentie van zijn theologie samengevat: Gods liefde betreft primair de gerechtigheid en secundair het schepsel en diens heil. Ook Arminius’ visie op de fundamentele plaats en functie van Christus en zijn verzoenend sterven, waardoor plaatsvervangend aan Gods gerechtigheid wordt voldaan, staat hiermee in nauw verband. De zorgvuldig beperkte ruimte die hij bijvoorbeeld voor de van Gods genade afhankelijke vrije wilskeuze inruimt, blijkt een noodzakelijke consequentie van diverse elementen in zijn denken over (Gods) rechtvaardigheid te zijn. Een van die elementen betreft het feit dat Arminius in tegenstelling tot de meeste van zijn orthodox-gereformeerde collega’s niet spontaneïteit, maar vrijheid van indifferentie voorwaarde acht voor menselijke verantwoordelijkheid. Op basis van de conclusies van het onderzoek is de typering ‘arminiaans’ voor een theologie waarin de vrije wil van de mens inzake de toe-eigening van het heil een grote of beslissende rol speelt, historisch als onjuist te bestempelen in die zin dat het geen recht doet aan de eigen theologische intenties van Arminius. Arminius’ accent op gerechtigheid als het fundament van de theologie en de godsdienst en zijn daaruit voortvloeiende kritiek op de heersende theologie waarin de (volgens Arminius eenzijdige) nadruk op Gods soevereiniteit repercussies leek te hebben voor de rechtvaardigheid van God, is als een waardevolle bijdrage aan de toenmalige theologie te waarderen. Daarbij was Arminius ervan overtuigd dat in zijn theologische visie Gods soevereiniteit en genade op geen enkele wijze werden aangetast, integendeel. De vrije wil krijgt bij hem als wezenskenmerk van de mens haar plaats, wat vooral belangrijk is als het gaat om de verantwoordelijkheidsrelatie van de mens tot God, maar zodra het de toe-eigening van het heil betreft, blijkt de wilsvrijheid tot het aanvaarden van het Evangelie geheel van Gods bevrijdende genade afhankelijk te zijn, terwijl de wilsvrijheid met betrekking tot de zonde het volle accent ontvangt. Op alle niveaus blijkt Arminius’ theologie te cirkelen rond het benadrukken van Gods rechtvaardigheid en goedheid en de volle, eenzijdige verantwoordelijkheid van de mens voor zonde en kwaad. Het tweede deel van het proefschrift gaat eerst in op de receptie van Arminius’ theologie in de discussie tussen remonstranten en contraremonstranten tijdens de Haagsche of Schriftelicke Conferentie (1611). Ten slotte wordt Arminius’ theologie geplaatst in de context van het zestiende-eeuwse debat over de oorzaak van de zonde en Gods relatie tot het kwaad
The Doctrine of Prevenient Grace in the Theology of Jacobus Arminius
No full textTopic
This dissertation addresses the problem of the lack of agreement among interpreters of Arminius concerning the nature, sources, development, and roles of prevenient grace in Arminius’s soteriology.
Purpose
The dissertation aims to investigate, analyze, and define the probable sources, nature, development, and role of the concept of prevenient or “preceding” grace in the theology of Jacobus Arminius (1559–1609).
Sources
The dissertation relies on Arminius’s own writings, mainly the standard London Edition, translated by James Nichols and Williams Nichols. However, I also frequently consulted the original Latin edition of his works when needed to clarify some translations. Secondary sources played an important role in the narrative of Arminius’s world, life, and ministry as well as for the background of prevenient grace. I also consulted secondary sources to check, balance, and support my own reading of Arminius on prevenient grace.
Conclusions
Arminius placed prevenient grace rather than human free will at the center of his soteriology and developed this doctrine primarily in continuity with Reformed and Protestant theological precedents and frameworks rather than uniquely Catholic sources and views. For Arminius, prevenient grace is the working of the Holy Spirit that precedes any kind of human participation or acceptance in salvation. Prevenient grace works unavoidably, restoring and healing human freedom of will; only then does it work in a resistible way in the working of salvation. Although there is a special connection between the internal working of the Holy Spirit and the external preaching of the Word, prevenient grace as the working of the Holy Spirit is not limited to this event. The Holy Spirit works apart from the preached word, in ways inscrutable to the human mind. The role of prevenient grace in regeneration and faith, and the relation between prevenient grace and divine foreknowledge also support the conclusion that prevenient grace is the organizing principle of Arminius’s soteriology
Объявление мнения Якоба Арминия о предопределении, Божьем провидении, свободе выбора, Божьей благодати, божественности Сына Божьего и оправдании человека перед Богом (фрагмент 2)
No full textПеревод и примечания Ростислава Ткаченко. Научная редакция и дополнительные примечания Виталия Иванова.
Перевод осуществлен на основании латинского текста труда, подготовленного другом и соратником Арминия Петром Бертием: Jacobus Arminius, Opera theologica, ed. Petrus Bertius (Lugduni Batavorum: Apud Godefridum Basson, 1629), 91–134. Это издание считается основным. После 1629 г. оно было переиздано через шесть лет во Франкфурте с некоторыми изменениями, которые касались порядка опубликованных работ, верстки и других визуальных и структурных элементов: Jacobus Arminius, Opera theologica, nunc denuò conjunctim recusa, ed. Petrus Bertius (Francofurti: Apud VVolfgangum Hoffmannum, 1635).
При этом данный перевод сверен с классическим английским переводом латинского текста этого произведения, сделанным Уильямом и Джеймсом Николсами – это так называмое Лондонское издание трудов Арминия (The London Edition): Jacobus Arminius (Arminius-Nichols), The Works of James Arminius, D.D.: Formerly Professor of Divinity in the University of Leyden, trans. William Nichols and James Nichols, vol. 1 (London: Longman, Hurst, Rees, Orme, Brown and Green, 1825), 516–668. Этот перевод был переиздан в конце прошлого века с некоторыми несущественными дополнениями в виде вводной статьи Карла Бэнгса и изменением принципов нумерации, но без пересмотра самого текста Объявления мнения и сопутствующих комментариев У. Николса: Jacobus Arminius (Arminius-Nichols-Bangs), The Works of James Arminius, trans. William Nichols and James Nichols, The London Edition, with Introduction by Carl Bangs, vol. 1 (Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1986), 580–732
“Cum delectu”: Jacob Arminius’s (1559–1609) Praise for and Critique of Calvin and His Theology
No full textThe Reformed pastor and professor Jacobus Arminius (1559–1609) is remembered as an anti-Calvinistic theologian whose views were in conflict with the very essence of the Reformation. The question concerning Arminius’s relation to the Reformation and to Calvin has occupied many already, and remains complex. This article illustrates that Arminius had great respect particularly for Calvin’s exegetical prowess, and was in agreement with the most important parts of his theology. However, Arminius shows significant divergence from Calvin’s view on God’s relationship to evil and sin because of its consequences; as far as Arminius is concerned, God is—unintentionally—made the author of sin. According to Arminius this undermines the most important pillar of the Christian religion, namely, God’s love for justice.</jats:p
- …
