40 research outputs found
Byzantine Satire: The Background in the Timarion
No full textIn this paper, I examine the twelfth century Byzantine satire Timarion. I seek to analyse the background of the work, through a focus on the plot and characters, the classical sources that influenced the Byzantine author and the issues of date and authorship which should be seen in relation to the targets of his attack. While there is no certainty about the identity of the author, the Timarion was written, probably, by a learned author who had knowledge of classical authors and medical theories of his era. This is obvious in the way he embodies these traditions in his satire. Similarly to satires of the classical period, the Timarion'' 5 attack is directed at several directions.Menelaou Iakovos. Byzantine Satire: The Background in the Timarion. In: Hiperboreea. Journal of History, vol. 4, N°2, 2017. pp. 53-66
Επιγενετικοί μηχανισμοί στη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος σε ασθενείς με Δρεπανοκυτταρική Νόσο
No full textΗ δρεπανοκυτταρική νόσος οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη στο 6ο κωδικόνιο του γονιδίου της β-αλυσίδας της αιμοσφαιρίνης Α. Η προκύπτουσα αιμοσφαιρίνη τείνει να πολυμερίζεται υπό συνθήκες υποξίας, προκαλώντας πρόωρη καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων και φαινόμενα αγγειακής απόφραξης στους πάσχοντες. Χαρακτηρίζεται από εκδηλώσεις και επιπλοκές σε πολλά όργανα και ιστούς εκτός αιμοποιητικού συστήματος. Από το καρδιαγγειακό σύστημα, σημαντικότερη επιπλοκή της είναι η πνευμονική υπέρταση. Παράλληλα, χαρακτηρίζεται από κλινική ετερογένεια, που οφείλεται σε περιβαλλοντικούς και γενετικούς παράγοντες: τα τελευταία χρόνια, γονίδια που δε σχετίζονται άμεσα με τη λειτουργία της αιμοποίησης έχουν συσχετισθεί με τη βαρύτητα και τις επιπλοκές της νόσου. Μέχρι σήμερα έχει ερμηνευθεί μόνο ένα πολύ μικρό μέρος αυτής της κλινικής ετερογένειας. Στην παρούσα διατριβή μελετήθηκαν γονίδια που σχετίζονται με τη λειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου και το οξειδωτικό stress σε επίπεδο πολυμορφισμών ή/και γονιδιακής έκφρασης σε ασθενείς με δρεπανοκυτταρική νόσο. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν πολυμορφισμοί των γονιδίων NOS3 και MTHFR, που κωδικοποιούν τα ένζυμα «ενδοθηλιακή συνθετάση του μονοξειδίου του αζώτου» (eNOS) και «αναγωγάση του μεθυλενοτετραϋδροφυλλικού οξέος» (MTHFR) αντίστοιχα. Παράλληλα, μελετήθηκε η έκφραση σε επίπεδο mRNA των ενζύμων eNOS και SOD2 και των μεταγραφικών παραγόντων HIF-1α και PGC-1α. Για τα δυο πρώτα ένζυμα, μελετήθηκε επιπλέον η κατάσταση μεθυλίωσης των νησιδίων κυτοσίνης-γουανίνης σε ρυθμιστικές περιοχές του DNA των αντίστοιχων γονιδίων. Σε ότι αφορά το σκέλος των πολυμορφισμών, ο γονότυπος CC ως προς τη θέση -786 (T→C) στον υποκινητή του NOS3 συσχετίσθηκε με την εμφάνιση αμφιβληστροειδοπάθειας σε ασθενείς με γονότυπο S/S και β0/S, ενώ στην ίδια ομάδα ασθενών οι γονότυποι GT και TT ως προς τη θέση +894 (G→T) στο εξώνιο 7 του NOS3 συσχετίστηκαν με υψηλότερες τιμές αιματοκρίτη-αιμοσφαιρίνης. Η μελέτη των πολυμορφισμών στις θέσεις +677 (C→T) και +1298 (A→C) στα εξώνια 4 και 7 αντίστοιχα του γονιδίου MTHFR δεν απέδωσε στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις. Η έκφραση του NOS3 δε διέφερε μεταξύ ασθενών και υγιών, ενώ η έκφραση των SOD2, PPARGC1A και HIF1A ήταν σημαντικά μειωμένη στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς μάρτυρες. Μάλιστα, οι ασθενείς με υπερηχοκαρδιογραφικές ενδείξεις πνευμονικής υπέρτασης έτειναν να εμφανίζουν μειωμένη έκφραση του SOD2 σε σχέση με τους υπόλοιπους ασθενείς. Η μελέτη της κατάστασης μεθυλίωσης των ρυθμιστικών αλληλουχιών των γονιδίων NOS3 και SOD2 με την τεχνική MSP (αντίδραση PCR ειδική για μεθυλίωση) ανέδειξε την παρουσία τόσο μεθυλιωμένων όσο και αμεθυλίωτων ομόλογων αλληλουχιών στα λευκοκύτταρα του περιφερικού αίματος. Ετσι, επιβεβαιώνεται ο δυνητικά ρυθμιστικός ρόλος της επιγενετικής αυτής τροποποίησης στην έκφραση των αντίστοιχων γονιδίων. Ομως, τα ευρήματα αυτά αφορούν εξίσου τόσο τους ασθενείς, όσο και τους υγιείς μάρτυρες. Κατά συνέπεια δεν είναι μόνον αυτά επαρκή για να ερμηνεύσουν τη διαφορά στην έκφραση του SOD2 σε επίπεδο mRNA μεταξύ ασθενών και μαρτύρων.Sickle Cell Disease (SCD) is the most common inherited structural disorder of human hemoglobin. It is caused by a missence mutation on the 6th codon of the beta hemoglobin gene. The resulting form of hemoglobin tends to polymerize under hypoxic conditions, causing premature red blood cell destruction and vascular obstructive episodes. Despite being a hematological disease, clinical manifestations and complications implicate most organs and systems of human body. As far as the cardiovascular system is concerned, pulmonary hypertension is its most common and devastating complication. Moreover, Sickle Cell Disease features high clinical heterogeneity, explained by both genetic and environmental parameters. In the past few years, the function of various genes not exclusively related to hemopoesis has been related to Sickle Cell Disease clinical severity/prognosis, but only a minor part of its heterogeneity has been convincingly interpreted so far. Aim of the present thesis was to study genes related to vascular endothelial function and oxidative stress in patients suffering from Sickle Cell Disease. More specifically, single nucleotide polymorphisms of NOS3 and MTHFR genes, encoding endothelial nitric oxide synthase (eNOS) and methylene tetrahydrofolate reductase (MTHFR) enzymes were studied. Furthermore, expression of genes encoding eNOS and superoxide dismutase 2 (SOD-2) enzymes, as well as HIF-1a and PGC-1a transcription factors, was studied on the mRNA level. Epigenetic regulation was studied on NOS3 and SOD2 genes by determining the methylation status of crucial cytosine-guanine islets on regulatory domains. On the polymorphism level, CC genotype for T→C polymorphism at -786 position of NOS3 promoter was related with sickle cell retinopathy in patients with S/S and β0/S genotype, while GG and GT genotypes for G→T polymorphism at +894 position at exon 7 of the same gene was related with higher hematocrit and hemoglobin values. MTHFR polymorphisms on positions +677 (C→T, exon 4) και +1298 (A→C, exon 7) were not related to clinical course or laboratory values of patients in the present study. NOS3 expression was similar between patients and controls, while SOD2, PPARGC1A and HIF1A expression was significantly lower in Sickle Cell Disease patients. Of interest, patients with echocardiographic markers of pulmonary hypertension featured lower SOD2 expression in comparison to other patients. Methylation study of NOS3 and SOD2 regulatory sequences by MSP (Methylation Specific PCR) revealed the presence of differentially methylated homologous sequences in both patients and controls, thus verifying their regulatory role in gene expression. However, these findings are not sufficient to interpret the difference in SOD2 expression between patients and controls, as both groups exhibited methylated and unmethylated sequence
Epigenetics in cardiovascular function in patients with sickle cell disease
No full textSickle Cell Disease (SCD) is the most common inherited structural disorder of human hemoglobin. It is caused by a missence mutation on the 6th codon of the beta hemoglobin gene. The resulting form of hemoglobin tends to polymerize under hypoxic conditions, causing premature red blood cell destruction and vascular obstructive episodes. Despite being a hematological disease, clinical manifestations and complications implicate most organs and systems of human body. As far as the cardiovascular system is concerned, pulmonary hypertension is its most common and devastating complication. Moreover, Sickle Cell Disease features high clinical heterogeneity, explained by both genetic and environmental parameters. In the past few years, the function of various genes not exclusively related to hemopoesis has been related to Sickle Cell Disease clinical severity/prognosis, but only a minor part of its heterogeneity has been convincingly interpreted so far. Aim of the present thesis was to study genes related to vascular endothelial function and oxidative stress in patients suffering from Sickle Cell Disease. More specifically, single nucleotide polymorphisms of NOS3 and MTHFR genes, encoding endothelial nitric oxide synthase (eNOS) and methylene tetrahydrofolate reductase (MTHFR) enzymes were studied. Furthermore, expression of genes encoding eNOS and superoxide dismutase 2 (SOD-2) enzymes, as well as HIF-1a and PGC-1a transcription factors, was studied on the mRNA level. Epigenetic regulation was studied on NOS3 and SOD2 genes by determining the methylation status of crucial cytosine-guanine islets on regulatory domains. On the polymorphism level, CC genotype for T→C polymorphism at -786 position of NOS3 promoter was related with sickle cell retinopathy in patients with S/S and β0/S genotype, while GG and GT genotypes for G→T polymorphism at +894 position at exon 7 of the same gene was related with higher hematocrit and hemoglobin values. MTHFR polymorphisms on positions +677 (C→T, exon 4) και +1298 (A→C, exon 7) were not related to clinical course or laboratory values of patients in the present study. NOS3 expression was similar between patients and controls, while SOD2, PPARGC1A and HIF1A expression was significantly lower in Sickle Cell Disease patients. Of interest, patients with echocardiographic markers of pulmonary hypertension featured lower SOD2 expression in comparison to other patients. Methylation study of NOS3 and SOD2 regulatory sequences by MSP (Methylation Specific PCR) revealed the presence of differentially methylated homologous sequences in both patients and controls, thus verifying their regulatory role in gene expression. However, these findings are not sufficient to interpret the difference in SOD2 expression between patients and controls, as both groups exhibited methylated and unmethylated sequences.Η δρεπανοκυτταρική νόσος οφείλεται σε σημειακή μετάλλαξη στο 6ο κωδικόνιο του γονιδίου της β-αλυσίδας της αιμοσφαιρίνης Α. Η προκύπτουσα αιμοσφαιρίνη τείνει να πολυμερίζεται υπό συνθήκες υποξίας, προκαλώντας πρόωρη καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων και φαινόμενα αγγειακής απόφραξης στους πάσχοντες. Χαρακτηρίζεται από εκδηλώσεις και επιπλοκές σε πολλά όργανα και ιστούς εκτός αιμοποιητικού συστήματος. Από το καρδιαγγειακό σύστημα, σημαντικότερη επιπλοκή της είναι η πνευμονική υπέρταση. Παράλληλα, χαρακτηρίζεται από κλινική ετερογένεια, που οφείλεται σε περιβαλλοντικούς και γενετικούς παράγοντες: τα τελευταία χρόνια, γονίδια που δε σχετίζονται άμεσα με τη λειτουργία της αιμοποίησης έχουν συσχετισθεί με τη βαρύτητα και τις επιπλοκές της νόσου. Μέχρι σήμερα έχει ερμηνευθεί μόνο ένα πολύ μικρό μέρος αυτής της κλινικής ετερογένειας. Στην παρούσα διατριβή μελετήθηκαν γονίδια που σχετίζονται με τη λειτουργία του αγγειακού ενδοθηλίου και το οξειδωτικό stress σε επίπεδο πολυμορφισμών ή/και γονιδιακής έκφρασης σε ασθενείς με δρεπανοκυτταρική νόσο. Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν πολυμορφισμοί των γονιδίων NOS3 και MTHFR, που κωδικοποιούν τα ένζυμα «ενδοθηλιακή συνθετάση του μονοξειδίου του αζώτου» (eNOS) και «αναγωγάση του μεθυλενοτετραϋδροφυλλικού οξέος» (MTHFR) αντίστοιχα. Παράλληλα, μελετήθηκε η έκφραση σε επίπεδο mRNA των ενζύμων eNOS και SOD2 και των μεταγραφικών παραγόντων HIF-1α και PGC-1α. Για τα δυο πρώτα ένζυμα, μελετήθηκε επιπλέον η κατάσταση μεθυλίωσης των νησιδίων κυτοσίνης-γουανίνης σε ρυθμιστικές περιοχές του DNA των αντίστοιχων γονιδίων. Σε ότι αφορά το σκέλος των πολυμορφισμών, ο γονότυπος CC ως προς τη θέση -786 (T→C) στον υποκινητή του NOS3 συσχετίσθηκε με την εμφάνιση αμφιβληστροειδοπάθειας σε ασθενείς με γονότυπο S/S και β0/S, ενώ στην ίδια ομάδα ασθενών οι γονότυποι GT και TT ως προς τη θέση +894 (G→T) στο εξώνιο 7 του NOS3 συσχετίστηκαν με υψηλότερες τιμές αιματοκρίτη-αιμοσφαιρίνης. Η μελέτη των πολυμορφισμών στις θέσεις +677 (C→T) και +1298 (A→C) στα εξώνια 4 και 7 αντίστοιχα του γονιδίου MTHFR δεν απέδωσε στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις. Η έκφραση του NOS3 δε διέφερε μεταξύ ασθενών και υγιών, ενώ η έκφραση των SOD2, PPARGC1A και HIF1A ήταν σημαντικά μειωμένη στους ασθενείς σε σχέση με τους υγιείς μάρτυρες. Μάλιστα, οι ασθενείς με υπερηχοκαρδιογραφικές ενδείξεις πνευμονικής υπέρτασης έτειναν να εμφανίζουν μειωμένη έκφραση του SOD2 σε σχέση με τους υπόλοιπους ασθενείς. Η μελέτη της κατάστασης μεθυλίωσης των ρυθμιστικών αλληλουχιών των γονιδίων NOS3 και SOD2 με την τεχνική MSP (αντίδραση PCR ειδική για μεθυλίωση) ανέδειξε την παρουσία τόσο μεθυλιωμένων όσο και αμεθυλίωτων ομόλογων αλληλουχιών στα λευκοκύτταρα του περιφερικού αίματος. Ετσι, επιβεβαιώνεται ο δυνητικά ρυθμιστικός ρόλος της επιγενετικής αυτής τροποποίησης στην έκφραση των αντίστοιχων γονιδίων. Ομως, τα ευρήματα αυτά αφορούν εξίσου τόσο τους ασθενείς, όσο και τους υγιείς μάρτυρες. Κατά συνέπεια δεν είναι μόνον αυτά επαρκή για να ερμηνεύσουν τη διαφορά στην έκφραση του SOD2 σε επίπεδο mRNA μεταξύ ασθενών και μαρτύρων
Monk Iakovos of the New Skete and his hymnological and hagiological work on Theotokos and the Athonite venerable martyrs
No full textThis study presents monk Iakovos (Jacob) of the New Skete, a man of letters and prominent Church personality of the 19th century. His codex copying and writing work is also presented, with an emphasis on his hymnological and hagiological work on Theotokos and the Athonite Venerable Martyrs. Iakovos was born on the island of Kythira, probably in the last decade of the 18th century, and lived the greatest part of his life at Mount Athos. He received monastic tonsure at Esphigmenou Monastery and later lived as a monk at Aghiou Pavlou Monastery, Aghios Demetrios Skete and mainly the New Skete. Monk Iakovos deceased in 1869. An indexing of his codex copying activity has revealed that Iakovos was the most prolific Athonite scribe of the 19th century, since out of his quill 215 manuscripts in the period between 1824 and 1868 were produced, the majority of which had been unknown and uncatalogued. This study further attempts to record for the first time Iakovos’s authoring works known to date. A list was drawn with 42 hagiological, 91 hymnological, 25 liturgical and about 42 theological works, as well as 38 translation works into a more simplified language. It concludes that Iakovos has been the most voluminous Athonite author of the 19th century. The treatise turns the eyes of scientific research to the newly recorded unknown writings of Iakovos, since valuable information is derived from his works about blessed persons linked directly to Mount Athos, the Athonite monastic lifestyle in the years following the Greek Revolution of 1821, and the liturgical life of the Athonite monks. The treatise contributes to the study of post-Byzantine hagiological, hymnological and liturgical literature, the enrichment of research on the Athonite hymnological and hagiological output, the study of Athonite personalities and Athonite monasticism in the 19th century, as well as the study of spiritual developments at Mount Athos and consequently of our Race in modern times.Στή μελέτη αὐτή παρουσιάζεται μία σημαντική ἐκκλησιαστική προσωπικότητα τοῦ 19ου αἰώνα, τοῦ λογίου μοναχοῦ Ἰακώβου Νεασκητιώτου. Ἀντικείμενο τῆς μελέτης εἶναι ἐπίσης ἡ παρουσίαση τοῦ κωδικογραφικοῦ καί συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ Ἰακώβου, μέ ἔμφαση τό ὑμνογραφικό καί ἁγιολογικό του ἔργο γιά τή Θεοτόκο καί τούς Ἁγιορεῖτες ὁσιομάρτυρες. Ὁ Ἰάκωβος γεννήθηκε στά Κύθηρα, πιθανότατα τήν τελευταία δεκαετία τοῦ 18ου αἰώνα, ἐνῶ τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς του ἔζησε στό Ἅγιον Ὄρος. Ἐκάρη μοναχός στή μονή Ἐσφιγμένου, ἐνῶ στή συνέχεια ἀσκήθηκε στή μονή Ἁγ. Παύλου, στή σκήτη Ἁγ. Δημητρίου καί κυρίως στή Νέα Σκήτη. Ἐκοιμήθη τό 1869. Ἡ καταγραφή τῆς κωδικογραφικῆς του δράσης ἀποκάλυψε τόν Ἰάκωβο ὡς τόν παραγωγικότερο Ἁγιορείτη γραφέα τοῦ 19ου αἰώνα, ἀφοῦ ἀπό τή γραφίδα του ἐξῆλθαν, κατά τήν περίοδο 1824-1868, 215 χειρόγραφα, ἡ πλειονότητα τῶν ὁποίων ἄγνωστα καί ἀκαταλογογράφητα. Στή μελέτη ἐπίσης ἐπιχειρεῖται μία πρώτη καταγραφή τοῦ μέχρι σήμερα γνωστοῦ συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ Ἰακώβου. Καταγράφηκαν 42 ἁγιολογικά, 91 ὑμνογραφικά, 38 μεταφραστικά σέ ἁπλούστερη γλώσσα, 25 λειτουργικά καί περί τά 42 θεολογικά ἔργα. Ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὅτι πρόκειται γιά τόν πολυγραφέστερο Ἁγιορείτη συγγραφέα κατά τόν 19ο αἰώνα. Ἡ διατριβή στρέφει τό βλέμμα τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας στό ἄγνωστο συγγραφικό ἔργο τοῦ Ἰακώβου πού καταγράφηκε, καθώς ἀπ᾿ αὐτό ἀντλοῦνται πολύτιμες πληροφορίες, πού ἀφοροῦν σέ ἱερά πρόσωπα, τά ὁποῖα συνδέονται ἄμεσα μέ τό Ἅγιον Ὄρος, στόν ἁγιορειτικό μοναστικό βίο τῶν χρόνων μετά τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821, καθώς καί στή λειτουργική ζωή τῶν ἐνασκουμένων σ᾿ αὐτό. Ἡ διατριβή συμβάλλει στή μελέτη τῆς μεταβυζαντινῆς ἁγιολογικῆς, ὑμνογραφικῆς καί λειτουργικῆς γραμματείας, στή συμπλήρωση τῆς ἔρευνας σχετικά μέ τήν ἁγιορειτική ὑμνογραφική καί ἁγιολογική παραγωγή, στή μελέτη τῆς ἀθωνικῆς προσωπογραφίας καί τοῦ ἀθωνικοῦ μοναχισμοῦ κατά τόν 19ο αἰώνα, καθώς καί τῆς νεότερης πνευματικῆς πορείας τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί κατ᾿ ἐπέκταση τοῦ Γένους μας
ESR Isochron Dating of Speleothems
No full textTitle: ESR Isochron Dating of Speleothems, Author: Iakovos Karakostanoglou, Location: ThodeCalcium carbonate precipitated in caves (speleothem) may contain more than 1 ppm of U but is devoid of Th or K. The major part of its natural radiation dosage (NRD) may have arisen internally from U and its short-lived daughters. By analysing adjacent, approximately coeval samples with varying U content, it is possible to construct an isochron of NRD versus U content which, when extrapolated to zero, gives the external NRD component. The slope of the isochron is a function of the age of the samples, taking into account appropriate corrections for disequilibrium between U-series daughter isotopes, and alpha-particle ESR efficiency ("a"-factor). Using speleothems which have been dated by the 230Th/234U method, the above procedure has been reversed to determine the average "a"-factor of the samples, and to establish that its values lie around 0.1. Several discrete and reproducible ESR peaks of approximately constant g-value have been observed in speleothem calcites. The main peak (S 1A) with g=2.0008(±2), fades at approximately 220°C and corresponds to the principal TL peak, used for dating so far. Other weaker peaks of various g-values and fading temperatures are also radiation-sensitive. Several other peaks are present which are associated with Mn2+. Low-temperature annealing has a mild effect on the main peak, probably due to retrapping. This peak varies greatly with grain size, decreasing by more than half for particles less than 100 μm.ThesisMaster of Science (MS
Data on eNOS T786 and G894T polymorphisms and peripheral blood eNOS mRNA levels in Sickle Cell Disease
No full textAbstractIn this article, we present data on endothelial Nitric Oxide Synthase (eNOS) gene T786C and G894T polymorphisms in Greek steady-state Sickle Cell Disease patients in comparison to healthy controls. Moreover, eNOS mRNA levels were determined in peripheral blood samples from 18 patients and 9 controls. This article complements our recently published article named “Prognostic value of eNOS T786C and G894T polymorphisms in Sickle Cell Disease” (I. Armenis, V. Kalotychou, R. Tzanetea, Z. Kontogeorgiou, D. Anastasopoulou, M. Mantzourani, M. Samarkos, K. Pantos, K. Konstantopoulos, I. Rombos, 2016) [1]
Fra satira linguistica e di costume: lo ΨΕΥΤΟΞΕΝΟΔΟΧΟΣ DI K. Π. Una commedia ottocentesca dimenticata
No full textThis paper will examine the linguistic component and innovations of the Nineteenth-century play Ψευτοξενοδόχος (The Fake Innkeeper) by a certain K. Π., in relation to some linguistic satire precedents such as Iakovos Rizos Nerulòs, author of the Korakistiká and Dimitrios K. Vyzantios, author of the Babylonia. Furthermore, the identification of the author with the famous historian Konstantinos Paparrigopulos is proposed
From the “concentrationary” narrative to the stage : iakovos Kambanellis : narrating and representing Mauthausen
No full textL’auteur dramatique grec Iakovos Kambanellis a connu l’expérience du camp de concentration et en a tiré, vingt ans plus tard, sa seule œuvre narrative, Mauthausen. Prenant ce récit pour pivot, notre recherche interroge les liens qui existent entre une écriture née de l’expérience concentrationnaire et le théâtre chez cet auteur. Pour cela, nous replaçons le texte narratif dans une perspective autobiographique pour la dépasser en rattachant Mauthausen à la littérature concentrationnaire et pour y déceler le dispositif scénique d’un tombeau littéraire. Puis, nous étudions les enjeux thématiques et idéologiques de l’écriture du dramaturge en lien avec son expérience traumatique. Nous nous penchons alors sur des pièces à relier au trauma de l’homme revenu du camp dans un pays livré à la guerre civile. Des motifs et des thèmes de la littérature concentrationnaire sont mis en évidence dans plusieurs pièces. En outre, la figure d’Ulysse, récurrente dans le théâtre de Kambanellis, apparaît comme symbolique de l’identité du rescapé. Enfin, nous observons la façon dont se résolvent les tensions entre diégèse et mimèsis pour se transformer en dynamique littéraire. Ainsi, sont étudiés les statuts du narrateur et du personnage ainsi que l’inscription de ces entités dans un espace fondateur réel/imaginaire où l’emploi du mythe transfigure l’expérience concentrationnaire et lui donne sa dimension politique. Nous revenons aussi sur la notion d’illusion chez Kambanellis qui, finalement, a consacré son talent au jeu et au mystère de l’imaginaire, de l’ὑποτίθεται, dont nous considérons qu’il renvoie en partie à son expérience concentrationnaire.A Greek playwright, Iakovos Kambanellis drew on his personal experience of the concentration camp to write, two decades later, his only narrative work, Mauthausen. Taking this work as a central point, our research questions the links existing between a text born of the concentrationary experience and the theatre of this author. Our choice is to frame the narrative in an autobiographical perspective, allowing us to explore and connect Mauthausen to the genre of “littérature concentrationnaire” (concentrationary literature) and reveal the stage setting of a “tombeau littéraire” (literary funeral monument). Next we examine the thematic and ideological challenges of the author’s writing as related to his traumatic experience. We review the plays which can be linked to the trauma of a man returning from the camp to a country in the throes of civil war. Motifs and themes of the “littérature concentrationnaire” are revealed in several plays. Ulysses, a recurrent figure in the theatrical writing of Kambanellis, appears to symbolize the survivor’s identity. Finally, we observe how the tensions between diegesis and mimesis achieve a dynamic resolution. The positions of narrator and character are examined and inscribed in a real/imaginary world in which the use of the myth transfigures the concentrationary experience and invests it with its political dimension. We review also Kambanellis’s notion of illusion, and how he devoted his talent to the interplay and to the mystery of the imaginary, of the ὑποτίθεται, which refers in our opinion in part to his concentrationary experience
Verification and effects investigation of FS Marine+ technology onboard Bravenes
No full textNew vessels need to remain fuel flexible in order to handle the uncertainties of the future regarding the available alternative fuels aiming to lower their environmental impact. On the other hand, it is even more challenging for existing vessels that are not fuel flexible to successfully improve their carbon impact. The current study examines the combustion characteristics of alternative maritime fuels including methanol and hydrogen in the compression-ignited internal combustion engines of Bravenes that burn diesel fuel, as well as the implications these fuels have on the environment and on safety when used onboard ships. The diesel fuel still acts as the main fuel but also as the ignition fuel for the injected additives. The purpose of the additives is for the substitution of diesel and to offer more complete combustion in the cylinders. Van Oord is already implementing the Fuelsave Marine+ technology on board Bravenes. This technology aims to reduce harmful emissions like 𝑁𝑂𝑥 and greenhouse gases while also increasing engine efficiency in order to contribute to the overall energy transition effectively. Therefore, the primary goal of this research is to examine if there are any potential impacts of the technology on the efficiency, emissions, and fuel consumption of Bravenes engines.The model used is able to characterize the combustion of the engine using the Seiliger combustion shape parameters a, b and c. These parameters consider the combustion efficiency, the ignition delay, and the heat fractions of the potential heat for the appropriate stages. The effects of the additives in small quantities can be seen in the combustion duration and the ignition delay of the combustion. In order to properly model the additional fuels effects some of the diesel mass needed to be substituted with methanol mass to provide the same energy content in the cylinder. Attention was also given to the proper selection of the 𝑋𝑎&𝑋𝑏 parameters impacting the combustion shape parameters, and as a result the pressures and temperatures in the engine. The results of the model for the diesel and diesel with additives operation predict a decrease in diesel fuel consumption which is a good indication of 𝐶𝑂2 emissions reduction. The peak cylinder pressures have increased with the additives injection and the peak temperatures as well which indicate an increase of 𝑁𝑂𝑥 emissions. The increase in the temperatures is not something expected in reality and could be due to a modeling effect. The indicated work of the engine combustion cycle also improved for the Fuelsave technology but due to the increase in peak pressures the mechanical efficiency decreased resulting in reduced effective efficiency. The selection of the Seiliger settings, which allowedfor a higher heat loss efficiency than was realistically anticipated, is another factor contributing to the decrease in effective efficiency. All in all, proper measurement campaign needs to be performed to show the clear effects of the technology as a retrofit solution on board existing vessels for efficiency and emission reduction.Marine Technolog
Vu depuis l’au-delà. Le monde selon Jacques de Néa Skètè
No full textInternational audienceIakovos of Nea Skete († 1869) is an unclassifiable author, whose work belongs to popular theology. Facing Heliocentrism, going through an intense gnoseological crisis, he elaborates a paradoxical cosmology, both moral and metaphysical. His guide is neither a Father of the Church nor, of course, a ‘physiologist’, but Andrew the Fool in Christ, the holy hero of a Byzantine edifying tale. Transported to the afterlife, enlightened, Andrew provides a panoptic vision of the universe, to which Iakovos gives the credit of a first-hand account. This paper aims to describe the universe as Iakovos conceives it, but also to address the question of what this cosmological elaboration tells us about its author, a hesychast monk startled by modernity.Jacques de Néa Skètè (†1869) est un auteur inclassable, dont l’œuvre relève de la théologie populaire. Confronté à l’héliocentrisme, traversant une véritable crise gnoséologique, il élabore une cosmologie paradoxale, à la fois morale et métaphysique. Dans celle-ci, son guide n’est ni un Père de l’Église, ni bien sûr un « physiologue », mais André le Fol-en-Christ, saint héros d’un roman d’édification byzantin. Transporté dans l’au-delà, illuminé, ce dernier propose une vision panoptique de l’univers, à laquelle Jacques confère le crédit d’un témoignage issu de l’expérience. La présente contribution se propose de décrire le monde tel que Jacques le conçoit, mais aussi de répondre à la question de savoir ce que cette élaboration cosmologique nous dit sur son auteur, un moine hésychaste surpris par la modernité
