1,832 research outputs found
el-Meskûtü anh fit-türâsil-belâgî. Muhammed Muhammed Ebû Mûsâ. Kahire: Mektebetü Vehbe 2017
No full textEbû Mûsâ’nın el-Meskûtü ‘anh fi’t-türâsi’l-belâgî isimli eseri, bilginin inşası sürecinde
âlimlerin titiz yöntemlerine dikkat çekmesiyle ön plana çıkmaktadır. Müberred’in elKâmil’indeki belagat konularının ele alınışı, belagat tarihinde üzerinde durulması gereken
başlıca problemler ve Cürcânî’nin metinlere yaklaşımı eserde işlenen ana konulardır. Yazar,
konular aracılığıyla eser boyunca tüketici bir okumadan ziyade araştırmacının yetkinliğini
pekiştiren üretici bir okumanın lüzumuna vurgu yapmaktadır. Eserin niteliğini arttıran bu
özellik, klasik metinleri yorumlamada zorluklarla karşılaşan günümüz araştırmacılarına sonu
gelmeyen çalışma alanları yaratmaktadır. Yazarın eserdeki öncelikli amacı da kadim ulemanın
ilim üretmedeki titizliği dikkate alınarak söz konusu çalışma alanlarının aktif hâle
getirilmesidir.Abū Mūsā’s work named al-Maskūtu ‘anh fī al-turāth al-balāghī, draws attention to the
rigorous methods of scientists in the construction of knowledge. The handling of the issues
related to rhetoric in al-Mubarrad's al-Kāmil, the main issues that need to be emphasized in the
history of rhetoric, al-Jurjānī’s approach to texts are other important issues covered in the
work. The author emphasizes the necessity of a productive reading that reinforces the
competence of the researcher rather than a consuming reading throughout the work through
the topics he deals with. This feature, which increases the quality of the work, creates
important study areas for today's researchers who have difficulty in understanding classical
texts. The main purpose of the author is to activate the mentioned study fields by taking the
meticulousness of the classical period scientists as an example
El-i‘câzü’l-belâgî el-kitâbü’s-sânî: el-bâkıllânî- abdülkâhir-es- süyûtî-er-râfiî
Get PDFBu çalışma, Muhammed Muhammed Ebû
Mûsâ’nın el-İ‘câzü’l-belâgî el-kitâbü’s-sânî:el-Bâkıllânî-Abdülkâhir-es-Süyûtî-er-Râfiî adlı eserinin
değerlendirmesinden oluşmaktadır. Kur’an’ın i‘câzını ele alan temel eserlerden dört tanesini mercek
altına alan bu eser, alimlerin konuya yaklaşımını
farklı bir okuma perspektifiyle kritik etmektedir.
Eserlerde geçen açıklamalar, yazarın kendine özgü
üslubuyla tetkik edilmekte; ilk bakışta muğlak ve
girift görülen cümleler ayrıntılı bir şekilde çözümlenmektedir. Yazar kitap boyunca etkili düşünme,
derin okuma ve metinlere nüfuz etme problemleri
üzerinde durmaktadır. Kitabın temel iddiasına göre
retorik anlamda sağlanan üstünlük, ancak aynı dilde
yazılmış iki söz arasındaki seçkinliği saptayan derin
okumayla idrak edilebilir. Kitabın birçok yerinde bu
okumanın gerekliliğine atıf yapılmakta; ayet, hadis
ve şiir örnekleri üzerinden teorik ve pratik boyutuna
değinilmektedir. Çalışmamızda yazarın söz konusu metinlere yaklaşımı ele alınmış ve yazara göre
metinlerin tahlil edilmesinde hangi unsurların zaruri
olduğu değerlendirilmiştir. Yazarın i‘câz meselesini
irdeleyen kitapları nasıl okuduğuna da ayrıca yer
verilmiştir. Sonuç bölümünde ise kitabın misyon ve
vizyonuna atıf yapılarak literatüre katkıları ele alınmıştır.This article, includes the evaluation of M. Muhammed Ebû Mûsâ’s work named al-İ‘cāz al-Balāghī al-Kitāb al-Thānī: al-Bāqillānī—Abdulqāhir—
al-Suyūtī—al-Rāfi‘ī. This book, which examines
four of the works that deal with the i’jaz of the
Qur’an, criticizes the approach of scholars to the
subject from a different reading perspective. The
explanations in the works are examined with the
author’s unique style; Sentences that seem ambiguous and intricate at first glance are analyzed in
detail. Throughout the book, the author focuses on
the problems of effective thinking, deep reading and
penetrating texts. According to the basic claim of
the book, i’jaz and rhetorical superiority can only
be realized by deep reading, which determines the
superiority between two words written in the same
language. The necessity of this reading is referred to
in many parts of the book; theoretical and practical
dimensions are mentioned. In our study, the author’s
approach to the texts is discussed and it is evaluated which elements are necessary in the analysis of
the texts according to the author. In addition, it is
also mentioned how the author reads the books that
examine the issue of i’jaz. In the conclusion part, it
was questioned what kind of contribution the book
made to the literature by referring to its mission and
vision
Arap edebiyatı tarihçilerinin eserlerinde “edebiyat tarihi” kavramı: kavramın algılanışının sınırları ve dönüşümleri üzerine
Get PDFThe concept of the history of literature is regarded as problematic. Despite being a relatively modern concept in literary
studies not only among Arabs but also in the West, this concept evokes a number of problematic issues that have
manifested regarding the terms that are used to designate it, as well as its subject and methodologies. While being
developed, the concept of the history of literature has passed through several stages and conceptual changes that testify
to the different levels of conceptualization, applications, and variations in the terms used to designate it. All these were
based on an understanding of the relation between history and literature that necessitates each one to be an essential
component of the other. As a result, the terms of history of literature with its ‘ithafa construct and of literary history with
its descriptive construct have assumed meanings that differ from one another in many ways. All these developments took
place before the concept was introduced into modern Arab literary culture. This paper aims to explore the limitations
of awareness surrounding this concept and its developments in both its ‘ithafa construct as the history of literature as
well as its descriptive construct as literary history in the works of historians of Arabic literature by discovering the ways
in which this concept entered modern Arab culture and how the historians of Arabic literature received it, as well as how
they incorporated it in the context of specialized discussions on Arabic. In addition, this paper will highlight the lack of
awareness that historians of Arabic Literature had regarding the form this concept had from the Western perspective.
The paper also deals with the repercussions their lack of awareness had on the methods that were used to chronicle
Arabic literature based on exploring the concept’s characteristics and the explications of its conceptual semantics as
occurred in its original environment. This calls for tracing its origin in the Western and Orientalist studies that chronicled
Arabic literature and attempting to discover how they understood the concept. Next this article will trace this concept
in the very large, rich, wide, and diverse body of data on modern Arab works, of which a large portion had materialized
during the first decade of the 20th century. Moreover, the paper aims to investigate the ways in which Arab students of
literature had been introduced to the concept, as well as the time period, channels, environments, and forms in which the
concept had first been introduced and whether Arabs had used, rejected, or altered the concept, for better or for worse.Edebiyat tarihi, kapsamı itibarıyla problemli bir kavram kabul edilmektedir.
Edebiyat araştırmalarında nispeten yeni olmasına rağmen kavram, sadece
Araplarda değil Batılılarda da terminolojik isimlendirmesinden, konusundan ya
da kendisiyle ilintili yöntemlerden ötürü bazı problemleri gündeme getirmiştir.
Bilişsel serüveninde birtakım aşamalardan geçen edebiyat tarihi; çeşitli imgeleme
düzeylerini, bu düzeylerin fonksiyonunu ve terminolojik açıdan farklılığını
yansıtan kavramsal dönüşümler yaşamıştır. Bütün bu dönüşümler, her biri bir
diğerinin asıl bileşenlerinden olan tarihin edebiyatla ilişkisini anlamaya dönüktür.
Böylece isim tamlamasıyla edebiyat tarihinin, sıfat tamlamasıyla da edebiyat
tarihçiliğinin birbirinden ayrılan farklı delaletleri oluşmuştur. Bu süreçlerin
tümü Arap kültür dünyası, edebiyat tarihiyle tanışmadan önce gerçekleşmiştir.
Bu açıklamalardan hareketle bu çalışma, söz konusu kavramın algılanışının
sınırlarını, isim tamlaması (edebiyat tarihi) ile sıfat tamlaması (edebiyat tarihçiliği)
formlarında Arap edebiyatı tarihçilerinin eserlerinde yaşadığı dönüşümleri
ortaya çıkarmayı, Batı kültüründen Arap dünyasına nasıl intikal ettiğini izah
etmeyi, Arap edebiyatı tarihçilerinin bu kavramı nasıl alımladıklarını, Arap ilim
sahasına nasıl dâhil ettiklerini ve son olarak söz konusu tarihçilerin Arap merkezli
bir perspektifle kavramı anlama boyutlarını açıklamayı amaçlamaktadır. Bunun
yanında çalışma, belirleyici yönlerinden hareketle kavramın algılanışının Arap
edebiyatı tarihi yazıcılığına yansımalarını ve ilk kullanıldığı alanlardaki kavramsal
delaletlerini de açığa çıkarmayı hedeflemektedir. Bu durum ise söz konusu
kavramın Batılılardaki ve Arap edebiyatı tarihine dair eser veren müsteşriklerin
eserlerindeki köklerinin izini sürmeyi, bunların kavramı nasıl anladıklarını ortaya
koymayı, sonrasında da Arap edebiyatı tarihçilerinin eserlerinde kavramın nasıl
işlendiğinin araştırılmasını gerektirmiştir. Nitekim bu eserler, çoğunluğu 20.
yüzyılın ilk yıllarında kaleme alınan oldukça zengin eserlerdir. Ayrıca meselenin
daha iyi anlaşılabilmesi için Arapların kavramla nasıl ve ne zaman tanıştıkları, Arap
edebiyatına hangi kanallardan girdiği, hangi alanlarda ortaya çıktığı ve Araplara
hangi formda ulaştığı gibi hususların da izahı gerekli olmuştur. Son olarak bu çalışma, Arap edebiyatı tarihçilerinin, kavramı kendilerine ulaştıkları formda mı kullandıklarını yoksa ret mi ettiklerini ya
da güzel veya kötü fark etmeksizin başka bir forma dönüştürüp dönüştürmediklerini ortaya koymayı hedeflemektedir
Mahmoud Mohamed Shaker's Reading Philosophy and Methodology for Revival of Tradition
No full textKelâm-ı ilâhî’nin nüzulünü takip eden yüzyıllarda rivayet ve tedvin faaliyetleriyle
eş zamanlı olarak İslâmî ilimlerde birçok çalışmaya imza atılmıştır. Bir yandan
Kur’an’ın muhtevasını yorumlamak diğer yandan ise vahiy dilinin ayırt edici
özelliklerini tespit etmek amacıyla farklı disiplinlerde azımsanmayacak kemiyet
ve nitelikte eserler telif edilmiştir. Erken dönemde kaleme alınan ve geleneğin ilk
halkasını oluşturan bu eserler, konjonktürün de etkisiyle çoğu yerde açıklanmaya
muhtaç kısa ve öz ifadeler içermektedir. Her ne kadar sonraki dönemlerde anlama
ve anlamlandırma noktasında şerh türünden çalışmalar yapılmış olsa da söz
konusu eserlerin veciz oluşu, günümüz araştırmacılarını zorlamaktadır. Nitekim
vahiy dilinin anlaşılması için erken dönemde kaleme alınan edebî eserlerin
okunması, yorumlanması, anlaşılması ve anlamlandırılması günümüz
araştırmacılarının karşılaştığı problemlerin başında gelmektedir. Bu eserleri
okumak için nereden ve nasıl başlanacağı, mütekellimin açıklamalarının nasıl
yorumlanacağı ve okurken nasıl bir yol izleneceği araştırmacının zihnini meşgul
eden problemlerden sadece birkaçıdır. Bunların yanı sıra araştırma sırasında; şiir
ve metinleri yorumlamada genelgeçer esaslar var mıdır? Eserin içeriğinden
hareketle müellifin zihin dünyasına ulaşmak mümkün müdür? Sözün arka planı
var mıdır? gibi birçok soru gündeme gelmektedir. İslam Medeniyeti’nin erken
dönemine yönelik çalışmaların arttığı 20. yüzyılda araştırmacıların klasik
metinleri tetkik etmede karşılaştıkları zorlukları gözlemleyen Mısırlı edebiyatçı
Mahmûd Muhammed Şâkir (öl. 1997), özgün düşünsel üretimi nitelik ve nicelik
yönüyle işlevsel hâle getirebilmek ve geleneği yeniden okumak için -yine bu
medeniyetten neşet etmiş olan- özgün bir okuma metodunun elzem olduğunu
belirtmiştir. Bu yüzden Batı menşeli metotların benimsenmesine karşı çıkmıştır.
Metinlerin şerh ve tahlilini esas alan Batı eksenli metotların yukarıdaki sorulara
cevap bulmada kayda değer bir katkı sunmadığını belirten Şâkir’e göre metinlerin
yorumlanmasının yegâne yolu onların tezevvuk edilmesinden, diğer bir anlatımla
tadılmasından geçmektedir. Tezevvuk adını verdiği metodu metinlere uygulayan
Şâkir, geleneği sağlıklı bir şekilde yorumlayarak revize etme sırrının ilmî usul ve
esaslara mebni dil zevkinden geçtiğini vurgulamaktadır. Bu açıklamalardan hareketle bu çalışmada Şâkir’in metinleri yorumlamadaki söz konusu metodu ve
okuma felsefesi irdelendi. Metodun mahiyetine girmeden önce Şâkir’i böyle bir
metodu uygulamaya iten saikler üzerinde duruldu. Konuyla ilgili teorik ve pratik
boyutta kaleme alınan eserlerden hareketle metodun yapısı, unsurları ve işleyişi
ele alındı. Bu hususta metodun teorik yönünün pratiğe döküldüğü Şâkir’in el-
Mütenebbî ve Namat Sa‘b ve namat muhîf adlı eserleri üzerinde özellikle duruldu.
Bunların yanı sıra çalışmanın amacına uygun olarak birçok klasik metne
uygulanan metodun araştırmacı ve okuyucuya sağladığı kazanımlar örnekler
aracılığıyla izah edildi. Metodun müspet ve menfi yönlerine vurgu yapılan
çalışmada Şâkir’in beslendiği kaynaklar tespit edilmeye çalışılarak bunların
geleneği yorumlamada günümüz araştırmacılarına ne tür katkılar sağlayabileceği
de ayrıca kritik edildi. Böylece çalışmada söz konusu kritikten elde edilen
bulgular, “Böyle bir metoda ihtiyaç var mıdır?” sorusu çerçevesinde
değerlendirilerek bazı önerilerde bulunuldu.In the centuries following the revelation of the Divine Word, many studies were
carried out in Islamic sciences simultaneously with the narrative and literary
activities. On the one hand, in order to interpret the content of the Qur'an and,
on the other hand, to determine the distinctive features of the language of
revelation, a substantial amount and quality of works were written in different
disciplines. These works, which were written in the early period, which constitute
the first ring of the tradition, contain short and concise expressions that need to
be explained in most places, with the influence of the conjuncture. Although there
have been studies on understanding and interpretation in the later periods, the
conciseness of the works in question compels today's researchers. Reading,
interpreting, understanding, and making sense of literary works written in the
early period to understand the language of revelation and Arabic more accurately
is one of the problems faced by today's researchers. Where and how to start
reading these works, how to interpret the explanations of the theologian, and
how to follow a path while reading are just some of the problems that put the
researcher in a difficult situation. In addition, many questions such as the
following arise during the research: “Are there general principles in interpreting
poems and texts? Is it possible to reach the author's mind based on the content of
the work? Is there a background to the word?”. Egyptian literary scholar
Mahmoud Mohamed Shakir (d. 1997), observing the difficulties faced by
researchers in examining classical texts in the 20th century, when studies on the
early period of Islamic Civilization increased, opposed the adoption of Westernbased
methods in re-reading tradition to make original intellectual production
functional in terms of quality and quantity. According to Shakir, who stated that
the Western-oriented methods based on the commentary and analysis of the texts
did not make a significant contribution to finding answers to the above questions,
the only way to interpret the texts is to savor them, in other words, to taste them.
Shakir, who applies the method he calls “tazawwuq to the texts”, emphasizes that
the secret of revising the tradition by interpreting it correctly is the taste of
language. Based on these explanations, Shakir's method of interpreting the texts
and his reading philosophy were examined in this study. Before going into the
nature of the method, the motives that pushed Shakir to apply such a method
were emphasized. The structure, elements, and functioning of the method were discussed based on the theoretical and practical works on the subject. In this
regard, the works of Shakir named al-Mutanabi and Namat Sha‘b ve Namat Muhīf,
which contain the original version of the method, were especially emphasized. In
addition to these, in accordance with the purpose of the study, the benefits of the
method applied to many classical texts to the researcher and the reader were
explained through examples. In the study, which emphasized the positive and
negative aspects of the method, the sources that Shakir was fed were tried to be
determined, and what kind of contributions they could provide to today's
researchers in interpreting the tradition was also questioned. Thus, the findings
obtained as a result of the questioning in the study were evaluated within the
framework of the following question: “Is there a need for such a method?” and
some suggestions were made after the evaluations related to this question.
Keywords: Arabic Language and Rhetoric, Classical Arabic Literature, Mahmoud
Mohamed Shaker, Tradition, Methodology, Method of Tazawwu
From Albania to Brazil: Ismail Kadaré's Broken april and its filmic adaptation, Walter Salles' Abril despedaçado
Get PDFDissertação (mestrado) - Universidade Federal de Santa Catarina, Centro de Comunicação e Expressão, Programa de Pós-Graduação em Letras/Inglês e Literatura Correspondente, Florianópolis, 2007The aim of the present study is to analyse how issues of Albanian national identity are portrayed in Ismail Kadaré's novel Broken April (Prilli i Thyer), and how such features have been appropriated and translated onto the screen into a Northeastern Brazilian context. I depart from the premise that, even though Brazilian elements are indeed shown in the film, the non existence of the Kanun in Brazil, and the use of narrative techniques different from the ones employed in the novel render the story of the blood feuds in the film more universal than the genuinely Albanian reality depicted in the novel. In sum, the appropriation transcends the Albanian reality into a universal context, showing, at the same time, elements which are typical of the Brazilian culture.O objetivo do presente estudo é analisar como questões sobre a identidade nacional Albanesa são retratadas no romance Abril Despedaçado (Prilli i Thyer), de Ismail Kadaré, e como tais questões foram apropriadas e traduzidas para a tela num contexto Nordestino-Brasileiro. O estudo parte do princípio que, embora elementos tipicamente Brasileiros sejam mostrados no filme, a não existência do Kanun no Brasil, e o uso de técnicas narrativas diferentes das empregadas no romance ajudam a deixar a história das brigas de família no filme com um aspecto mais universal do que a realidade genuinamente Albanesa representada na romance. Em suma, a apropriação transcende a realidade Albanesa para um contexto mais universal, sem deixar de mostrar também elementos típicos da cultura Brasileira
Mahmûd Muhammed Şâkir, Risâle fi’t-tarîki ilâ sekâfetinâ (Kahire: Matbaatü’l-Medenî, 1987)
Get PDFBu çalışmada Mısır’ın önemli araştırmacılarından biri olan Mahmûd Muhammed
Şâkir’in Risâle fi’t-tarîki ilâ sekâfetinâ isimli eseri değerlendirilmiştir. Yürütülen projeler
sonucu İslam âleminde oluşan yozlaşmayla mücadele eden Şâkir, sömürgeci
hegemonyadan kurtulmak için Müslümanların eziklik kompleksinden sıyrılmaları
gerektiğini savunmuştur. Ona göre öncelikle İslam geleneğinin zenginliğini
yansıtamayan ve tahrif eden Batı menşeli araştırma metotlarının terk edilmesiyle işe
başlanmalıdır. Bu bağlamda eserinde İslam geleneğinin derinliklerinden gelen ve
“tezevvuk” adını verdiği araştırma metoduna vurgu yapmış, bu metodun çıkış süreci
üzerinde durmuştur. Bu çalışmada medeniyet savunusuyla ön plana çıkan Şâkir’in adı
geçen eserinde tarihî verilere dayanılarak ele alınan meselelere dikkat çekilmiştir.
Çalışmada Şâkir’in yaşadığı dönemde benimsenen araştırma metotlarının aksine İslam
geleneğiyle insicamlı olan tezevvuk metodu üzerinde özellikle durulmuştur. Nitekim bu
metot sayesinde Şâkir, eserde işlenen sair meselelerin arka planına ulaşmayı başarmıştır.
Çalışmada Şâkir’in geleneği savunmak için ilke edindiği derinlikli ve titiz çalışma
disiplinine de ayrıca vurgu yapılmıştır.In this study, the work of Maḥmud Moḥammad Shākir, one of the important
researchers of Egypt, named Risāle fi't-tarîki ilā thekāfetinā (Message on the Way to Our
Culture) has been evaluated. Shākir struggled with the strife that emerged in the Islamic
world as a result of the projects carried out. According to him, in order to get rid of
colonial hegemony, Muslims must get rid of their inferiority complex. In addition,
according to him, Western research methods that do not reflect the richness of the
Islamic tradition, as well as falsifying it, should be abandoned. In this context, in his work, he emphasized the research method that comes from the depths of the Islamic
tradition and which he called the method of “tazawwuq”. At the same time, he focused
on the emergence process of this method. In this study, attention was drawn to the
issues that Shākir, who came to the forefront with his defense of Islamic civilization,
based on historical data in his aforementioned work. The study focuses on the tazawwuq
method, which is more compatible with the Islamic tradition, in contrast to the research
methods adopted in the period when Shākir lived. As a matter of fact, thanks to this
method, Shākir managed to reach the background of other issues covered in the work.
In the study, the deep and meticulous work discipline that Shākir adopted as a principle
to defend the tradition was also emphasized
Geleneğin müdafaası: Mahmûd Muhammed Şâkir’in Esrârü’l-Belâga’ya yazdığı ön söz (inceleme-tercüme-notlandırma)
Get PDFXX. yüzyılda İslam âleminde gerçekleştirilen ıslahatlar zamanla siyasi ve askerî boyutları
geride bırakarak dinî ve sosyokültürel alanları kapsayacak şekilde genişlemiştir.
Müsteşriklerin önemli uğrak yerlerinden biri olan Mısır’da sürdürülen eğitim sistemi de bu
ıslahat hareketlerinden nasibini almıştır. Özellikle Ezher’de takip edilen müfredatın gözden
geçirilerek yenilenmesi, ıslahatı hayatın her alanına yaymak isteyenlerin hedefi olmuştur.
Bunların başında gelen Muhammed Abduh’a göre yeni ve özgün bir ilim anlayışı için
Ezher’de okutulan bazı eserlerin yenilenmesi kaçınılmazdı. Abduh, yenilik çağrısı yapmakla
yetinmemiş; aynı zamanda Ezher’de okutulan belâgat eserlerini hedef alarak belâgat
geleneğinde iz bırakan âlimleri tahkir edecek kadar ileriye gitmiştir. O, Ezher uleması ile
girdiği fikri çatışma sürecinde Sekkâkî, Kazvînî ve Teftâzânî gibi müteahhir dönem belâgat
âlimlerini küçümseyici ifadelerle tenkit etmiştir. Bu durum yeni yetişen talebeler arasında
geleneğe karşı küçümseyici bir algının oluşmasına yol açmıştır. Söz konusu algının menfi
etkilerine tanık olan Mahmûd Muhammed Şâkir, geleneği tahkir eden ve âlimleri yıpratan
böyle bir anlayışa karşı çıkmıştır. Yazılarında İslam medeniyetinin ilmî birikim ve
zenginliğine vurgu yaparak geleneği müdafaa eden Şâkir, tahkik ettiği Esrârü’l-belâga isimli
eserin ön sözünde Abduh ve onun söylemlerinin izinden giden Reşîd Rızâ, Berkûkî ve Tâhâ
Hüseyin’in veba olarak tarif ettiği görüşlerine yer vererek sebep oldukları yozlaşmaya
değinmiştir. Buradan hareketle çalışmada Şâkir’in söz konusu görüşleri ele alınmıştır.
Konunun kapsamlı bir şekilde anlaşılabilmesi için öncelikle Şâkir’i geleneği savunmaya sevk
eden sebepler üzerinde durulmuştur. Ardından Abduh ve onun izinden giden isimlere
yönelttiği tenkitlerin iç yüzüne ulaşılmaya çalışılmıştır. Şâkir’in Abduh’u tenkit etmesine yol
açan faktörlerin araştırmacılar tarafından daha iyi anlaşılabilmesi amacıyla çalışmada tarihî
verilere bağlı kalınarak endüksiyon (tümevarım) yöntemi benimsenmiştir. Son kısımda ise
Şâkir’in geleneği müdafaa ettiği ön sözün tercümesine yer verilmiştir. Bu çalışmanın temel
vurgusu, belâgat ilminde otorite âlimlerin ilmî kimliklerini serimlemede önemli işleve sahip
olan derinlikli okumanın zaruretini ortaya koymaktır.The reforms carried out in the Islamic world in the 20th century with time have expanded to
include religious and socio-cultural fields, leaving behind the political and military
dimensions. The education system maintained in Egypt, which was one of the important
haunts of the orientalists, also got its share from these reformist movements. In particular,
the revision and renewed in the curriculums followed in Azhar by reviewing them has been
goal of those who want to spread reform in all areas of life. According to one of these people,
Muhammad Abduh, it was inevitable to renew some of the works taught in Azhar for a new
and original understanding of science. Abduh not only called for innovation; but at the same
time by targeting the rhetoric works taught in Azhar, he took the issue to such a level that he
insulted the scholars who left their mark on the tradition of rhetoric. During the intellectual
conflict with the Azhar scholars, he criticized the rhetoric scholars of the late period such as
al-Sakkākī, al-Ḳazwīnī and al-Taftāzānī with condescending expressions. This situation led
to the formation of a contemptuous perception towards tradition among newly trained
students. Mahmud Muhammad Shākir, who witnessed the negative effects of this mentioned
perception, opposed such an understanding that insulted tradition and tried to wear down
competent scholars. Shākir, who defended the tradition by emphasizing the scientific
accumulation and richness of Islamic civilization in his writings, gave a wide place to the
destruction caused by Abduh and his followers in the preface of the work called Asrār albalāgha. In his foreword, Shākir also mentioned the views of Abduh and who continued his
discourses such as Rashīd Rıḍā, al-Barqūqī and Ṭāhā Ḥusayn, and referred to corruption
caused by the views he described as the plague. From this point of view, in this study, Shākir's
views are discussed. For a better understanding of the subject, first, the reasons that made
Shākir an advocate of tradition were emphasized. In this way, it has been tried to reach the
inner circle of the criticisms directed to Abduh and his followers. In order for the researchers
to better understand the factors that caused Shākir to criticize Abduh, the induction method
was adopted by adhering to the historical data in the study. At the end of the study, the translation of the preface in which Shākir defends the tradition is given. The main emphasis
of this study, which was prepared to understand the scholars who made their influence in the
tradition of rhetoric permanent, in a way that reflects the richness of Islamic civilization, is
the necessity of in-depth reading that reveals the scientific identities of the scholars
- …
