1,720,967 research outputs found

    Application of Nanotechnology for the Discovery of Circulating Proteins as Novel Biomarkers of Breast Cancer

    Get PDF
    [Abstract] Breast cancer is one of the most common cancers in women and accounts for about 14% of cancer-related deaths in females around the world. Breast cancer is a heterogeneous disease that presents a wide variety of molecular and clinical characteristics, as well as variability in clinical progression. For the treatment choice, patients are classified according to intrinsic biological subtypes within the breast spectrum, using clinical-pathological criteria, i.e. the recognition of amplification and/or overexpression of the human epidermal growth factor receptor 2 (HER2) oncogene, the immunohistochemical classification of the estrogen receptor (ER) and the progesterone receptor (PR), and Ki-67 labelling index. This classification allows for a more personalized approach to medical treatments, with favorable results. However, despite that, almost 10-15% of these patients still experience local or distant recurrences in the first 5 years from diagnosis. Classification of breast cancer might be markedly improved if new biomarkers identified with the use of high-throughput “omics” approaches could support diagnosis based on histopathological patterns. In this way, nanomaterials have been introduced into the field of proteomics to establish a new and rapidly evolving research area termed nanoproteomics. It is well known that the dispersion of a nanomaterial in physiological fluid results in the formation of a protein shell named “protein corona” (PC). PC varies depending on the characteristics of the biological media, the physical (size, shape, curvature) and chemical properties (composition, surface charge/chemistry, hydrophobicity/hydrophilicity) of the nanomaterial, and the incubation time. Disease-associated biomarkers comprise less than 1% of serum proteins. In this way, through the formation of the PC, nanoparticles could act as sorbent materials for the enrichment of low-abundance peptides/proteins presented in serum samples before the biomarker identification by mass spectrometry (MS) analysis. Importantly, otherwise undetectable changes in protein concentration at an early stage of the disease (as breast cancer), after any treatment (chemotherapy, immunotherapy) or surgery could be detected analyzing the PC composition. Thus, characterization of the PC around NPs offers distinct advantages over sole proteomic approaches and increases the success of identifying molecular targets. Firstly, this thesis aims to optimize the formation of the bio-corona formed around the surface of gold nanoparticles (AuNPs), silver nanoparticles (AgNPs), platinum nanoparticles (PtNPs) and magnetic nanoparticles (MNPs) after their interaction with proteins present in human serum. After that, it was developed an exhaustive qualitative and quantitative analysis of composition of the PC through electrophoretic separation (SDS-PAGE) in combination with liquid chromatography tandem-mass spectrometry (LC-MS/MS). This methodology was applied for the identification of serum biomarkers of the different breast cancer subtypes. This study shows that nanoproteomics is a valuable tool that can facilitate comprehensive and systematic identification of the serum proteome and the molecular classification of breast cancer.[Resumen] El cáncer de mama es uno de los tipos de cáncer más común en mujeres y supone aproximadamente el 14% de las muertes relacionadas con el cáncer en mujeres de todo el mundo. Se trata de una enfermedad heterogénea con una amplia variedad de características moleculares y clínicas, así como una variabilidad en la progresión clínica. Para la elección del tratamiento adecuado, las pacientes con cáncer de mama se clasifican en distintos subtipos empleando criterios clínico-patológicos que se basan en los niveles de expresión del oncogén del receptor 2 del factor de crecimiento epidérmico humano (HER2), la clasificación inmunohistoquímica del receptor de estrógeno (RE) y el receptor de progesterona (RP), y el índice Ki-67. La clasificación del cáncer de mama en los distintos subtipos permite un abordaje más personalizado de los tratamientos médicos, con resultados favorables. Sin embargo, a pesar de esto, casi el 10-15% de estos pacientes todavía experimentan recidivas locales o distantes en los primeros 5 años tras el diagnóstico. Actualmente, el uso de nuevas herramientas “ómicas” permite la identificación de nuevos biomarcadores que respalden el diagnóstico basado en patrones histopatológicos, lo que se traducirá en una mejora en la clasificación del cáncer de mama. Con esta finalidad se han comenzado a introducer los nanomateriales en el campo de la proteómica, dando lugar a una nueva área de investigación denominada nanoproteómica. La nanoproteómica se basa en que la dispersión de un nanomaterial en un fluido fisiológico da como resultado la formación de una capa de proteinas denominada "corona". Esta corona proteica varía según las características del medio biológico, las propiedades físicas (tamaño, forma, curvatura) y químicas (composición, carga superficial/química, hidrofobicidad/hidrofilicidad) del nanomaterial y el tiempo de incubación. Los biomarcadores asociados a un determinada enfermedad suponen menos del 1% de las proteínas presentes en el suero sanguíneo. Con la formación de la corona de proteínas, los nanomateriales actuan como materiales absorbentes con los que se lleva a cabo el enriquecimiento de péptidos/proteínas de baja abundancia presentes en las muestras de suero sanguíneo. El análisis de estas proteínas ancladas a la superficie de los nanomateriales mediante técnicas de espectrometría de masas permitirá la identificación de nuevos biomarcadores asociados con una determinada enfermedad, como el cancer de mama. Así, mediante este tipo de análisis se podrán detectar cambios en la concentración de proteínas en una fase temprana de una enfermedad, tras cualquier tratamiento (quimioterapia, inmunoterapia) o una intervención quirúrgica. Por lo tanto, la caracterización de la corona de proteínas que se forma alrededor de los nanomateriales ofrece distintas ventajas en relación con los análisis proteómicos convencionales, y es más eficaz a la hora de llevar a cabo la identificación de nuevas dianas moleculares. En primer lugar, esta tesis tiene como objetivo optimizar la formación de la bio-corona formada alrededor de la superficie de nanopartículas de oro (AuNPs), nanopartículas de plata (AgNPs), nanopartículas de platino (PtNPs) y nanopartículas magnéticas (MNPs) tras su interacción con las proteínas presente en suero sanguíneo humano. Posteriormente, se lleva a cabo un análisis cualitativo y cuantitativo exhaustivo de la composición del corona proteica formada mediante la combinación de las técnicas de separación en gel (SDS-PAGE) en combinación con la espectrometría de masas en tándem (MS/MS) acoplada a la cromatografía de líquidos (LC-MS/MS). Tras la optimización de esta metodología, se aplica en la identificación y cuantificación de biomarcadores de los diferentes subtipos de cáncer de mama presentes en muestras de suero sanguíneo. Este estudio muestra que la nanoproteómica es una herramienta valiosa que puede facilitar la identificación integral y sistemática del proteoma sérico y la clasificación molecular del cáncer de mama.[Resumo] O cancro de mama é un dos cancros máis comúns nas mulleres, xa que representa aproximadamente o 14% das mortes relacionadas co cancro en mulleres de todo o mundo. É unha enfermidade heteroxénea cunha gran variedade de características moleculares e clínicas, así como variabilidade na progresión clínica. Para escoller o tratamento axeitado, as pacientes con cancro de mama clasifícanse en diferentes subtipos empregando criterios clínicopatolóxicos baseados nos niveis de expresión do oncóxeno receptor de factor de crecemento epidérmico humano 2 (HER2), a clasificación inmunohistoquímica do receptor de estróxenos (RE) e o receptor de proxesterona (RP), e o índice Ki-67. A clasificación do cancro de mama nos diferentes subtipos permite unha abordaxe máis personalizada dos tratamentos médicos con resultados favorables. Non obstante, a pesar diso, case o 10-15% destas pacientes aínda experimentan recorrencias locais ou distantes nos primeiros 5 anos despois do diagnóstico. Actualmente, o uso de novas ferramentas "ómicas" permite a identificación de novos biomarcadores que apoien o diagnóstico baseado en patróns histopatolóxicos, o que se traducirá nunha mellora na clasificación do cancro de mama. Para iso, comezaron a introducirse nanomateriais no campo da proteómica, dando lugar a unha nova área de investigación chamada nanoproteómica. A nanoproteómica baséase no feito de que a dispersión dun nanomaterial nun fluído fisiolóxico resulta na formación dunha capa de proteínas chamada "coroa". Esta coroa proteica varía segundo as características do medio biolóxico, as propiedades físicas (tamaño, forma, curvatura) e químicas (composición, carga superficial/química, hidrofobicidade / hidrofilicidade) do nanomaterial e o tempo de incubación. Os biomarcadores asociados a unha determinada enfermidade representan menos do 1% das proteínas presentes no soro sanguíneo. Coa formación da coroa proteica, os nanomateriais actúan como materiais absorbentes cos que enriquecen os péptidos/proteínas de baixa abundancia presentes nas mostras de soro sanguíneo. A análise destas proteínas ancoradas á superficie de nanomateriais mediante técnicas de espectrometría de masas permitirá a identificación de novos biomarcadores asociados a unha determinada enfermidade, como o cancro de mama. Así, a través deste tipo de análise, pódense detectar cambios na concentración de proteínas nunha fase inicial dunha enfermidade, despois de calquera tratamento (quimioterapia, inmunoterapia) ou intervención cirúrxica. Polo tanto, a caracterización da coroa proteica que se forma ao redor dos nanomateriais ofrece distintas vantaxes sobre as análises proteómicas convencionais e é máis eficiente na identificación de novas dianas moleculares. En primeiro lugar, esta tese ten como obxectivo optimizar a formación da bio-coroa formada ao redor da superficie de nanopartículas de ouro (AuNPs), nanopartículas de prata (AgNPs), nanopartículas de platino (PtNPs) e nanopartículas magnéticas (MNPs) despois da súa interacción coas proteínas presente no soro sanguíneo humano. Posteriormente, lévase a cabo unha análise cualitativa e cuantitativa completa da composición da coroa proteica formada combinando técnicas de separación de xel (SDS-PAGE) en combinación con espectrometría de masas en tándem (MS/MS) unida a cromatografía líquida (LC-MS / MS). Despois de optimizar esta metodoloxía, aplícase na identificación e cuantificación de biomarcadores dos diferentes subtipos de cancro de mama presentes en mostras de soro sanguíneo. Este estudo demostra que a nanoproteómica é unha valiosa ferramenta que pode facilitar a identificación completa e sistemática do proteoma sérico e a clasificación molecular do cancro de mama

    Role of Connexin43 in Triple Negative Breast Cancer and Skin Regeneration After Oncological Treatments

    Get PDF
    [Resumen] El cáncer de mama es el tumor más diagnosticado en todo el mundo y representa la quinta causa de mortalidad por cáncer a nivel mundial. Se trata de una enfermedad muy heterogénea, y uno de sus subtipos, el cáncer de mama triple negativo (TNBC), se caracteriza por presentar mayor agresividad y peor pronóstico, careciendo actualmente de terapias dirigidas eficientes. Entre las estrategias emergentes para tratar el TNBC, es importante destacar las terapias dirigidas al EGFR y la inmunoterapia. Dentro del TNBC son especialmente interesantes los tumores con mutaciones en BRCA1/2, que presentan deficiencias en la reparación del daño en el ADN por recombinación homóloga. La novedosa y prometedora estrategia representada por los inhibidores de PARP (PARPi) aprovecha esta situación y provoca acumulación de daño en el ADN y la consiguiente muerte celular en los tumores con mutaciones BRCA1/2. Sin embargo, los PARPi también se asocian a resistencia tanto de novo como adquirida, lo que acentúa la necesidad de diseñar nuevas estrategias terapéuticas que aborden esta problemática. Las conexinas (Cxs) son proteínas que forman hemicanales y uniones comunicantes (GJs), y participan en la comunicación celular así como en funciones independientes de canal. Se ha descrito que la Cx43 está altamente desregulada en cáncer de mama, sugiriendo que se trata de un supresor tumoral condicional. Sin embargo, todavía existe controversia y su función en la patogénesis y el desarrollo del cáncer de mama depende del subtipo tumoral y está lejos de ser dilucidado. El objetivo principal de esta tesis fue investigar la implicación de la Cx43 (i) en el TNBC, (ii) en la interacción del TNBC con el microambiente tumoral, como fibroblastos y células natural killer (NK) y (iii) en la respuesta al PARPi olaparib. Empleando muestras derivadas de pacientes con cáncer de mama y líneas celulares humanas de TNBC se detectó que la Cx43 estaba profundamente desregulada, y más significativamente en el TNBC. Tras la restauración de Cx43 mediante transfección plasmídica en células TNBC, la proteína se localizó principalmente en la zona perinuclear y, en cierta medida, en la membrana plasmática, donde formó GJs funcionales. Las células TNBC HCC1937 y MDAMB231 en las que se restauró la Cx43 mostraron una reducción significativa de la proliferación celular 2D y 3D, formación de colonias y migración, así como una reversión de la transición epitelio-mesénquima, resensibilización a Anoikis y una mejora en la adhesión a la proteína de matriz extracelular colágeno I. Las células TNBC HCC1937 con mutación BRCA1 restituidas para la Cx43 desencadenaron una respuesta antitumoral más citotóxica por las células primarias y EGFR-CAR NKs que las células tumorales wild type, presumiblemente de forma independiente a la actividad de GJs. Además, la restitución de Cx43 en las HCC1937 las resensibilizó al olaparib, al que las células wild type presentan resistencia de novo, detectándose una reducción de la proliferación y la formación de colonias, acumulación de daño en el ADN y de senescencia, aumento de la producción de especies reactivas de oxígeno y, finalmente, aumento de la apoptosis mediada por caspasa 3. Estos resultados se recapitularon asimismo en células de carcinoma de ovario con mutación BRCA1. Un objetivo adicional de esta tesis fue abordar un problema clínico aún no resuelto como es la alteración en la cicatrización de heridas y estructura cutánea en pacientes oncológicos después de la radio- o la quimio-terapia. La estrategia propuesta, basada en la combinación del polifenol natural oleuropeína y el inhibidor de p38 BIRB796, actúa sobre la expresión/función de Cx43 y la senescencia celular en fibroblastos humanos irradiados, reduciendo Cx43 pero restaurando su funcionalidad, mejorando la senescencia celular-producción de SASP sobreestimulados por la radioterapia y favoreciendo la migración in vitro. Estos hallazgos indican que la Cx43 podría utilizarse como una doble diana terapéutica capaz de reducir la malignidad tumoral y resensibilizar las células TNBC con mutación BRCA1 a la inmunoterapia con NKs y al PARPi olaparib, así como de contribuir a mejorar la cicatrización de heridas cutáneas tras la radioterapia.[Resumo] O cancro de mama é o tumor máis diagnosticado en todo o mundo e representa a quinta causa de mortalidade por cancro a nivel mundial. Trátase dunha enfermidade moi heteroxénea, e un dos seus subtipos, o cancro de mama triple negativo (TNBC), caracterízase por presentar maior agresividade e peor prognóstico, carecendo actualmente de terapias dirixidas eficientes. Entre as estratexias emerxentes para tratar o TNBC, é importante salientar as terapias dirixidas ao EGFR e a inmunoterapia. Dentro do TNBC son especialmente interesantes os tumores con mutacións en BRCA1/2, que presentan deficiencias na reparación do dano no ADN por recombinación homóloga. A nova e prometedora estratexia representada polos inhibidores de PARP (PARPi) aproveita esta situación e provoca acumulación de dano no ADN e a consecuente morte celular nos tumores con mutacións BRCA1/2. Con todo, os PARPi tamén se asocian a resistencia tanto de novo como adquirida, o que acentúa a necesidade de deseñar novas estratexias terapéuticas que aborden esta problemática. As conexinas (Cxs) son proteínas que forman hemicanles e unións comunicantes (GJs), e participan na comunicación celular así como en funcións independentes de canle. Describiuse que a Cx43 está altamente desregulada en cancro de mama, suxerindo que se trata dun supresor tumoral condicional. Con todo, aínda existe controversia e a súa función na patoxénese e o desenvolvemento do cancro de mama depende do subtipo tumoral e está lonxe de ser dilucidado. O obxectivo principal desta tese foi investigar a implicación da Cx43 (i) no TNBC, (ii) na interacción do TNBC co microambiente tumoral, como fibroblastos e células natural killer (NK) e (iii) na resposta ao PARPi olaparib. Empregando mostras derivadas de pacientes con cancro de mama e liñas celulares humanas de TNBC detectouse que a Cx43 estaba profundamente desregulada, e máis significativamente no TNBC. Tras a restauración de Cx43 mediante transfección plasmídica en células TNBC, a proteína localizouse principalmente na zona perinuclear e, en certa medida, na membrana plasmática, onde formou GJs funcionais. As células TNBC HCC1937 e MDAMB231 nas que se restaurou a Cx43 amosaron unha redución significativa da proliferación celular 2D e 3D, da formación de colonias e da migración, así como unha reversión da transición epitelio-mesénquima, resensibilización a Anoikis e unha mellora na adhesión á proteína de matriz extracelular coláxeno I. As células TNBC HCC1937 con mutación BRCA1 restituídas para a Cx43 desencadearon unha resposta antitumoral máis citotóxica polas células primarias e EGFR-CAR NKs que as células tumorais wild type, presumiblemente de forma independente á actividade de GJs. Ademais, a restitución de Cx43 nas HCC1937 resensibilizounas ao olaparib, ao que as células wild type presentan resistencia de novo, detectándose unha redución da proliferación e a formación de colonias, acumulación de dano no ADN e de senescencia, aumento da produción de especies reactivas de osíxeno e, finalmente, aumento da apoptose mediada por caspasa 3. Estes resultados se recapitularon así mesmo en células de carcinoma de ovario con mutación BRCA1. Un obxectivo adicional desta tese foi abordar un problema clínico aínda non resolvido como é a alteración na cicatrización de feridas e estrutura cutánea en pacientes oncolóxicos despois da radio- ou a quimio-terapia. A estratexia proposta, baseada na combinación do polifenol natural oleuropeína e o inhibidor de p38 BIRB796, actúa sobre a expresión/función de Cx43 e a senescencia celular en fibroblastos humanos irradiados, reducindo Cx43 pero restaurando a súa funcionalidade, mellorando a senescencia celular-produción de SASP sobreestimulados pola radioterapia e favorecendo a migración in vitro. Estes achados indican que a Cx43 podería utilizarse como unha dobre diana terapéutica capaz de reducir a malignidade tumoral e resensibilizar as células TNBC con mutación BRCA1 á inmunoterapia con NKs e ao PARPi olaparib, así como de contribuír a mellorar a cicatrización de feridas cutáneas tras a radioterapia.[Abstract] Breast cancer is the most diagnosed cancer worldwide and represents the fifth cause of cancer mortality globally. It is a highly heterogeneous disease, and one of its subtypes, triple negative breast cancer (TNBC), is characterized by the highest aggressiveness and poorest prognosis, currently lacking efficient targeted therapies. Among emerging strategies to treat TNBC, EGFR-targeted therapies and immunotherapy are being critical. Of particular interest within TNBC are BRCA1/2 mutated tumours, which are deficient in DNA damage repair by homologous recombination. The promising new strategy represented by PARP inhibitors (PARPi) can take advantage of this situation and lead to DNA damage accumulation and cell death in BRCA1/2 mutated tumours. However, PARPi have also been associated with both de novo and acquired resistance, accentuating the need to design new therapeutic strategies to address this issue. Connexins (Cxs) are hemichannel and gap junction (GJ)-forming proteins involved in cellular communication and channel-independent functions. Cx43 has been reported to be highly dysregulated in breast cancer and suggested as a conditional tumour suppressor. However, there is still controversy and its role in the pathogenesis and development of breast cancer depends on the subtype and is far from being elucidated. The main aim of this thesis was to investigate the role of Cx43 (i) in TNBC, (ii) in the interaction of TNBC with the tumour microenvironment such as fibroblasts and natural killer (NK) cells and (iii) in the response to PARPi olaparib. Cx43 was found to be deeply downregulated in human breast cancer patient-derived samples and cell lines, and even more in TNBC. Upon restoration of Cx43 by plasmid transfection of TNBC cells, Cx43 mainly localized perinuclearly and to some extent at the plasma membrane, where it formed functional GJs. Cx43-restituted TNBC HCC1937 and MDAMB231 cells showed reduced 2D and 3D proliferation, colony formation and migration, epithelialmesenchymal transition reversion, resensitization to Anoikis and improved adhesion to extracellular matrix protein collagen I. Cx43-restored TNBC BRCA1 mutated HCC1937 cells triggered a more cytotoxic antitumour response of primary and EGFR-CAR-NK cells than wild type tumour cells, presumably in a GJ-independent manner. Moreover, Cx43 restitution in these cells distinctly resensitized them to olaparib, to which the wild type cells are de novo resistant, via reduced proliferation and colony formation, DNA damage and senescence accumulation, enhanced reactive oxygen species production and eventually increased caspase 3-mediated apoptosis. These results were further recapitulated in BRCA1 mutated ovarian carcinoma cells. An additional objective of this thesis was to address the unsolved clinical burden of wound healing impairment in oncological patients after radio- or chemo-therapy. The proposed strategy, based on the combination of natural polyphenol oleuropein and p38 inhibitor BIRB796, targets Cx43 expression/function and cellular senescence in irradiated human fibroblasts, reducing Cx43 but restoring its functionality, ameliorating overstimulated cellular senescence-SASP production and improving in vitro migration. These findings support Cx43 as a double therapeutic target capable of reducing tumoral malignancy and resensitizing TNBC BRCA1 mutated cells to NK immunotherapy and PARPi, and of improving wound healing after radiotherapy.This PhD work was supported by a Formación de Profesorado Universitario fellowship (FPU15/04237, Ministerio de Universidades) and a short term scientific exchange grant awarded by the European Molecular Biology Organization (STF8630)

    Calidad de vida y satisfacción en la mujer con reconstrucción mamaria inmediata tras mastectomía por cáncer

    Get PDF
    [Resumen]Objetivo. Los objetivos del estudio fueron analizar la calidad de vida y satisfacción tras la reconstrucción mamaria inmediata y sus determinantes. Método. Estudio ambispectivo (n=101; α=0.05; precisión=10%) de reconstrucción mamaria inmediata tras mastectomía por cáncer. Se estudiaron datos antropométricos, culturales, sociales, clínicos, test de Fagerström, comorbilidad de Charlson y cuestionario BREAST-Q©. Se obtuvo consentimiento informado de las pacientes y aprobación del comité de ética (código 2013/ 253). Se realizó análisis de regresión logística para identificar las variables asociadas a la calidad de vida y satisfacción. Resultados. La media de edad al diagnóstico fue 44.87 ± 8.5 años. Se realizó mastectomía ahorradora de piel (42.7%) y reconstrucción con implante (74.5%). El dominio de calidad de vida con menor puntuación fue el bienestar sexual (61.5). El dominio de satisfacción con menor puntuación fue con la mama (59) y el de mayor puntuación fue la satisfacción con los cuidados de los profesionales (100). El peor bienestar físico del tórax se asoció con la mastectomía ahorradora de piel (OR=4.2) y el linfedema (OR=12.9). El tratamiento con anticuerpos se asoció con un peor bienestar psicosocial (OR=4.25) y sexual (OR=7.34).Una mayor dependencia a la nicotina disminuyó la satisfacción con la mama (OR=2.41) y con el resultado (OR=2.45). La mastectomía ahorradora de piel y pezón se asoció con menor satisfacción con la información (OR=4.21). La satisfacción con el cirujano aumentó con mayor edad (OR=0.93)(p=0,07) y el mayor nivel de estudios (OR=0.07). La satisfacción con los cuidados de enfermería fue mayor si la mujer tenía estudios superiores (OR=0.09), reconstrucción con implante (OR=0.13) y estaba a tratamiento hormonal (OR=0.13). En el límite de la significación estadística (p=0.06), el tratamiento con ansiolíticos se asoció con una menor satisfacción con la enfermera (OR=5.65). Conclusiones. Los tratamientos y el linfedema modifican la calidad de vida de la paciente. La satisfacción con la mama y el resultado se asocia con la dependencia a la nicotina. La satisfacción con los cuidados se asocia con los tratamientos y variables socio-demográficas de la paciente.[Resumo]Obxectivo. Os obxetivos foron analizar a calidade de vida e satisfacción tras a reconstrución mamaria inmediata e os seus determinantes. Método. Estudo ambispectivo (n=101; α=0.05; precisión=10%) de reconstrución mamaria tras mastectomía por cancro. Estudáronse datos antropométricos, socio-culturais e clínicos, test de Fagerström, comorbilidade de Charlson e cuestionario BREAST-Q©. Obtívose consentimento informado das pacientes e aprobación do comite de ética (código 2013/253). Realizouse unha análise de regresión loxística para identificar as variables asociadas á calidade de vida e satisfacción. Resultados. A media de idade ao diagnóstico foi de 44.87 ± 8.5 anos. Realizouse mastectomía aforradora de pel (42.7%) e reconstrución con implante (74.5%). O dominio de calidade de vida con menor puntuación foi o benestar sexual (61.5). O dominio de satisfacción con menor puntuación foi coa mama (59) e o de maior puntuación foi a satisfacción cos coidados dos profesionais (100). O peor benestar físico do tórax asociouse coa mastectomía aforradora de pel (OR=4.2) e o linfedema (OR=12.9). O tratamento con anticorpos asociouse con peor benestar psicosocial (OR=4.25) e sexual (OR=7.34). Unha maior dependencia á nicotina disminuíu a satisfacción coa mama (OR=2.41) e co resultado (OR=2.45). A menor satisfacción coa información asociuse coa mastectomía aforradora de pel e mamila (OR=4.21). A satisfacción co cirurxián aumentou coa idade (OR=0.93) (p=0.07) e o maior nivel de estudos (OR=0.07). A satisfacción coa enfermería foi maior se a muller tiña estudos superiores (OR=0.09), reconstrución con implante (OR=0.13) e estaba a tratamento hormonal (OR=0.13). Rozando a significación (p=0.06), menor satisfacción coa enfermeira asociouse con estar a tratamento con ansiolíticos (OR=5.65). Conclusiones. O tratamento e o linfedema modifican a calidade de vida. A satisfacción coa mama e o resultado asóciase coa dependencia á nicotina. A satisfacción cos cuidados asóciase cos tratamentos e as variables sociodemográficas da paciente.[Abstract] Porpouse. The aim of the study was to analyse satisfaction and quality of life after immediate breast reconstruction due to cancer and its determining factors. Method. An ambispective design was used(n=101; α=0.05; precision=10%), studying anthropometric, cultural ,social and clinic data, together with the results from a Fagerström test, Charlson comorbidity index and the BREAST-Q© questionnaire. Informed consent and approval from an ethical review board was obtained (code 2013/253). A logistic regression analysis was performed in order to identify variables associated with quality of life and satisfaction. Results. Mean age on diagnosis was 44.87 ± 8.5 years. A skin-sparing mastectomy was carried out (42.7%) and reconstruction using an implant (74.5%). The domain on the BREAST-Q© for quality of life with the lowest score was sexual well-being (61.5). The satisfaction domain with the lowest score was with the breast (59) and the highest score was health care (100). The variables associated with the worst quality of life in the physical wellbeing chest were the skin-sparing mastectomy (OR=4.2) and lymphedema (OR=12.9). Antibody treatment was associated with a worse score on the psychosocial (OR=4.25) and sexual (OR=7.34) well-being. Satisfaction was associated with nicotine dependence on the breast and outcome scale. The higher the dependence on nicotine, the greater the dissatisfaction with the breast (OR=2.41) and with the outcome (OR=2.45). The lower satisfaction with the information was associated with nipple skin-sparing mastectomy (OR=4.21). Satisfaction with the surgeon increased with age (OR=0.93) (p=0.07), and higher level of education (OR=0.07). Satisfaction with nursing staff care was greather if women had doctor/degree study (OR=0.09), breast implant reconstruction (OR=0.13) and hormonal treatment (OR=0.13). Lower satisfaction with nursing care was associated with anxiolytics treatmet (OR=5.65) (p=0.06). Conclusions. The type of treatments and lymphedema modify the patients’ quality of life. Satisfaction with breast reconstruction is associated with nicotine dependency. Satisfaction with care is associated with treatments, and the patient’s socio-demographic variables

    Estadificación quirúrgica de la axila en la mujer con cáncer de mama durante el periodo 1999-2015: análisis de su evolución técnica y estudio de su impacto en la supervivencia libre de enfermedad, supervivencia global y morbilidad postoperatoria

    Get PDF
    [Resumen] Introducción. El tratamiento axilar en el cáncer de mama ha evolucionado durante los últimos 20 años desde la indicación sistemática de una linfadenectomía axilar (LA) a la biopsia de ganglio centinela (BGC) y, más recientemente, hacia la supresión de la LA en pacientes con ganglio centinela (GC) metastásico. Este estudio analiza la evolución en los procedimientos para la estadificación axilar y su impacto en términos de supervivencia y linfedemas. Pacientes y Método. Estudio retrospectivo de las pacientes intervenidas quirúrgicamente en tres periodos de tiempo definidos por la introducción de la BGC y los criterios ACOSOG Z0011. Resultados. La indicación de la linfadenectomía axilar (LA) disminuyó progresivamente (del 100% al 30%) y en consecuencia las LA fútiles (del 60% al 10%), particularmente en las pacientes con una cirugía primaria conservadora. El tamaño tumoral y la afectación ganglionar son los factores pronósticos más importante para la supervivencia global (SG). Los cambios en los métodos de estadificación ganglionar no modificaron la supervivencia. La radioterapia axilar (RA) permitió un similar control de la enfermedad en estas pacientes que asociaban factores de riesgo. La LA es el principal factor de riesgo para un linfedema. Conclusión. La modificación de los criterios para la indicación de una LA reduce el porcentaje de LA fútiles, sin comprometer la supervivencia y con una menor morbilidad. La RA puede ser una alternativa a la LA en aquellas pacientes con factores de riesgo y afectación ganglionar.[Resumo] Introdución. O tratamento axilar no cancro de mama evolucionou ao longo dos últimos 20 anos, dende a indicación sistemática dunha LA ata unha BGC e, máis recentemente, ata a supresión da LA en pacientes con GC metastático. O presente estudo analiza a evolución nos procedementos para a estadificación axilar e o seu impacto na supervivencia e linfedema. Pacientes e Método. Estudo retrospectivo dos pacientes operados en tres períodos de tempo definidos pola introdución do BGC e criterios ACOSOG Z0011. Resultados. A indicación da LA diminuíu progresivamente (do 100% ao 30%) e, polo tanto, a LA fútil (do 60% ao 10%), especialmente no grupo de cirurxía primaria conservadora. O tamaño tumoral e o compromiso dos linfonodos son os factores pronósticos máis importantes para a supervivencia global. Os cambios nos métodos da estadificación non modificaron a supervivencia. A RA logrou un control da enfermidade semellante nestas pacientes con factores de risco asociados. A LA é o principal factor de risco para o linfedema. Conclusión. A modificación dos criterios de indicación dunha LA reduce a porcentaxe de LA fútiles, sen comprometer a supervivencia e cunha menor morbilidade. A RA pode ser unha alternativa á LA naquelas pacientes con factores de risco e afección ganglionar.[Abstract] Introdution. Axillary treatment in breast cancer has evolved over the past years from the systematic indication of axillary lymph node dissection (ALND) to sentinel lymph node biopsy (SLNB) and, more recently, to the suppression of ALND with metastasic sentinel lymph node. This study analyzes the evolution of axillary staging procedures and its impact on survival and lymphedema. Patients and Method. Retrospective study of surgical patients in three time periods defined by the introduction of sentinel lymph node biopsy and the ACOSOG Z0011 criteria. Results. The indication of ALND progressively decreased (from 100% to 30%) and futile ALND (from 60% to 10%), particularly in patients with conservative primary surgery. Tumor size and nodal involment are the most important prognostic factors for overall survival. Changes in lymph node staging methods did not modify survival. Axillary radiotherapy allowed a similar control of the disease in these patients that associated risk factors. ALND is the main risk factor for lymphedema. Conclusion. The modification of the criteria for an ALND reduces futile ALND, without compromising survival with lower morbidity. Axillary radiotherapy can be an alternative to ALND in those patients with risk factors and lymph node involment

    Cáncer de mama e alteracións asociadas no proceso de cicatrización da pel: implicación da conexina 43

    Get PDF
    [Resumo] As conexinas son proteínas implicadas na comunicación célula-célula (unións comunicantes) e célula-matriz (hemicanles). Mutacións ou alteracións na actividade da conexina43 (Cx43) están relacionadas cun importante número de enfermidades, entre elas o cancro de mama, onde tradicionalmente describiuse que actúa como factor supresor de tumores, mais o seu papel durante o inicio, desenvolvemento e proceso de metástase aínda se atopa suxeito a gran debate. No presente proxecto estudáronse os niveis e a sublocalización celular desta proteína en mostras de diferentes subtipos de cancro de mama. Os resultados obtidos suxiren unha perda da expresión da Cx43 nas zonas tumorais invasivas, presentando niveis moderados no caso dos carcinomas in situ. En canto ao subtipo luminal B con lesións infiltrantes, a Cx43 atópase sobreexpresada nas zonas tumorais tanto a nivel citoplasmático como na membrana. Así mesmo ubicouse esta proteína en dúas ocasións nas células ductais, situación pouco descrita na literatura. Unha segunda liña de traballo centrouse na participación da Cx43 nun problema clínico de gran prevalencia e pouco estudado que afecta a estas pacientes suxeitas a quimioterapia e/ou radioterapia, nas que a estrutura da pel e proceso de cicatrización cutánea atópanse considerablemente alterados. A partir dos resultados adquiridos pódese afirmar que fibroblastos illados de pel de pacientes sometidas a radioterapia presentan cambios no fenotipo, sobreexpresan Cx43 e manifestan niveis moi baixos de acoplamento celular mediante unións comunicantes funcionais. No caso da quimioterapia, a comunicación celular tamén aparece comprometida.[Resumen] Las conexinas son proteínas implicadas en la comunicación célula-célula (uniones comunicantes) y célula-matriz (hemicanales). Mutaciones o alteraciones en la actividad de la conexina43 (Cx43) están relacionadas con un importante número de enfermedades, entre ellas el cáncer de mama, donde tradicionalmente se ha descrito que actúa como factor supresor de tumores, aunque su papel durante el inicio, desarrollo y proceso de metástasis aún se encuentra sujeto a gran debate. En el presente proyecto se han estudiado los niveles y la sublocalización celular de esta proteína en muestras de diferentes subtipos de cáncer de mama. Los resultados obtenidos sugieren una pérdida de la expresión de la Cx43 en las zonas tumorales invasivas, presentando niveles moderados en el caso de los carcinomas in situ. En cuanto al subtipo luminal B con lesiones infiltrantes, la Cx43 se halla sobreexpresada en las zonas tumorales tanto a nivel citoplasmático como en la membrana. Asimismo se ubicó esta proteína en dos ocasiones en las células ductales, situación poco descrita en la literatura. Una segunda línea de trabajo se ha centrado en la participación de la Cx43 en un problema clínico de gran prevalencia y poco estudiado que afecta a estas pacientes sujetas a quimioterapia y/o radioterapia, en las que la estructura de la piel y proceso de cicatrización cutánea se encuentran considerablemente alterados. A partir de los resultados adquiridos se puede afirmar que fibroblastos aislados de piel de pacientes sometidas a radioterapia presentan cambios en el fenotipo, sobreexpresan Cx43 y manifiestan niveles muy bajos de acoplamiento celular mediante uniones comunicantes funcionales. En el caso de la quimioterapia, la comunicación celular también aparece comprometida.[Abstract] Connexins are proteins involved in cell to cell (gap junctions) and cell to matrix communication (hemichannels). Mutations or alterations in the activity of connexin43 (Cx43) are related to a great number of diseases, among them breast cancer, in which it was traditionally assumed as a tumor suppresor, although its role during tumour onset, development and metastasis is still being debated. In this project we studied the levels and cellular sub-location of this protein in samples of different breast cancer subtypes. Our results show that invasive tumours loose the expression of Cx43, while moderate levels of the protein were detected in the in situ carcinomas. However, as for infiltrative regions in the luminal B subtype, Cx43 is overexpressed and found in the cytoplasm and membranes. In a couple of cases, Cx43 was located in the ductal cells, a seldom-described location in the literature. A second line of work focused on connexin 43 participation in a highly-prevalent but poorly-studied clinical problem that affects patients that undergo chemotherapy and/or radiotherapy, for which skin structure and healing are greatly impaired. According to our results, we can affirm that radiated skin fibroblasts show changes in the phenotype, overexpress connexin 43 and display low cell coupling mediated by functional gap junctions. As for chemotherapy, cell communication seems to be damaged as well.Traballo fin de mestrado (UDC.FCS). Asistencia e investigación sanitaria. Especialidade en Fundamentos de Investigación Biomédica. Curso 2015/2016

    Elaboración de un modelo predictivo para la estimación de los costes asistenciales en mujeres con cáncer de mama no metastásico

    No full text
    BACKGROUND // The justification for the research was the economic approach to breast cancer in order to introduce improvements. The objectives were to know the final cost in each subgroup of women with non-metastatic breast cancer, to know the average cost per patient, to predict the cost and to identify groups with the greatest economic impact for health systems.METHODS // A retrospective descriptive study was carried out in 411 women, after systematic random sampling, diagnosed with non-metastatic breast cancer and undergoing surgery in Abente y Lago Hospital (A Coruña) during 2010-2013. The information was obtained from medical records and databases. For cost evaluation, rates for health services in the Galician Health Service were taken into account. Univariates and multivariates analysis were performed.RESULTS // The average cost of non-metastatic breast cancer in women was €23,752.16±€16,015.82 and varied according to ten care profiles based on therapeutic management (p<0.001 in six of the profiles in relation to non-adjuvant surgery; in one, p=0.004; in one, p=0.022; not demonstrable in one with p=0.132). In the profiles with immunotherapy (14.6%) the cost was €54,190.54; €55,238; €69,278.45 and €57,364.81.CONCLUSIONS // In non-metastatic breast cancer, ten care profiles according to therapeutic management best approximate the cost. In addition to having the average cost, the cost per patient can be predicted with a mathematical formula that includes age, origin of screening, infiltrated nodes and care profile. The groups with anti-HER2 treatment have a greater economic impactFUNDAMENTOS // La justificación de la investigación fue el abordaje económico del cáncer de mama para poder introducir mejoras. Los objetivos fueron conocer el coste final en cada subgrupo de mujeres con cáncer de mama no metastásico, conocer el coste medio por paciente, predecir el coste e identificar grupos con mayor impacto económico para los sistemas sanitarios. MÉTODOS // Se realizó un estudio descriptivo retrospectivo en 411 mujeres, tras muestreo aleatorio sistemático, diagnosticadas de cáncer de mama no metastásico e interve-nidas quirúrgicamente en el Hospital Abente y Lago (A Coruña) durante 2010-2013. La información se obtuvo de las historias clínicas y bases de datos. Para evaluación de costes se tuvieron en cuenta tarifas de los servicios sanitarios en el Servicio Gallego de Salud. Se realizaron análisis univariantes y multivariantes. RESULTADOS // El coste medio del cáncer de mama no metastásico en mujeres fue de 23.752,16±16.015,82€ y varió según diez perfiles asistenciales en base al manejo terapéutico (p<0,001 en seis de los perfiles en relación al de cirugía sin adyuvancia; en uno, p=0,004; en otro, p=0,022; no demostrable en otro con p=0,132). En perfiles con inmunoterapia (14,6%), el coste fue de 54.190,54€; 55.238€; 69.278,45€ y 57.364,81€, respectivamente.CONCLUSIONES // En cáncer de mama no metastásico, diez perfiles asistenciales según manejo terapéutico aproximan mejor el coste. Además de disponer del coste medio, se puede predecir el coste por paciente con una fórmula matemática que incluye edad, procedencia de cribado, ganglios infiltrados y perfil asistencial. Los grupos con tratamiento anti HER2 tienen mayor impacto económico

    Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis

    Get PDF
    The present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
    corecore