1,755,893 research outputs found
Introduction: gaze, interaction and eye-tracking: A multidisciplinary endeavor
No full textstatus: Publishe
Assessing the effect of diabetes education on adherence to treatment at the Regional Hospital Limbe
No full texthttps://drive.google.com/file/d/1QWoPERTpAwWPh0YojpczhDLHwSQB6PAt/view
https://drive.google.com/file/d/1DfC2YI8x065OAFzbKlLXxSu50oW_FKSF/view
https://drive.google.com/file/d/1uHcMwLPMooUiq75aCK3zw30BIYrU3T8p/view
https://drive.google.com/file/d/1NrrHgi9DKTdDxaknw9M3M_P9CcymsyOu/vie
The mutational profile in the progression from monoclonal gammopathy of undetermined significance to multiple myeloma
No full textMultiple myeloma (MM), also called Kahler’s disease or plasma cell myeloma, is
the second most common hematological malignancy. This disease is characterized
by the uncontrolled proliferation of a specific type white blood cells, the plasma
cells, in the bone marrow. The expansion of these plasma cells leads to typical
symptoms such as anaemia, renal failure and bone lesions. Despite the extensive
knowledge, the exact cause of MM is still not fully known. To date, this blood
cancer is still incurable.
All cases of MM are known to be preceded by asymptomatic, non-malignant
prestage monoclonal gammopathy of undetermined significance (MGUS) or
smoldering multiple myeloma (SMM). Yearly, 1% of MGUS and 10% of SMM
patients progress to MM. But currently it is still not possible to individually predict
when and which patients will develop MM. The guidelines recommend monitoring
of these precursor patients. But there is no consensus on the optimal follow-up
strategy. Treatment is only started when progressed to MM. This "watch-and-wait"
strategy involves a lot of insecurities, fear and stress.
The knowledge on the genomic profiles of the precursors and molecular
mechanisms driving the progression to MM is still limited. Consequently, the
diagnosis and clinical follow-up of these patients is largely based on indirect
measures and surrogate markers of the disease burden.
The aim of this doctoral thesis is to investigate the role of genomic lesions in
the myeloma precursor conditions and their progression to MM.
As part of this thesis, a systematic review of the literature was performed
summarizing the currently identified clinical, imaging, and molecular markers in
the progression (Chapter 1). Currently, there are still no reliable biomarkers to
individually predict which MGUS patients will progress to MM. The proposed
markers and models are rather useful for identifying high-risk precursor patients,
but are not very valuable for low or medium risk precursors. To study the molecular mechanisms of the prestages and progression to MM, an
unique collection of biobank samples was used. However, storage conditions and
sample handling can influence the reproducibility and quality of the results.
Therefore, a quality control of the bone marrow smears was performed. This
control proved the usefulness of these samples for molecular DNA research, such
as the identification of genetic variants (Chapter 2).
The progression was studied in serial bone marrow smears with a targeted
sequencing panel, designed to detect variants in myeloma-related genes (Chapter
3). The identified variants were heterogeneous and could not be reduced to one
or a few specific mechanism. Almost all variants were already present in the
prestages. However, the panel was limited to a limited number of variants in a
limited number of genes, without copy number changes, translocations and
complex structural variants included.
Due to knowledge gaps in the genomic profile of the myeloma precursor
conditions, the exact cause of progression is still unknown. Whole genome
analyses provided initial evidence that myeloma precursor conditions with an
increased risk of progression can be identified. These insights have the potential
to accurately distinguish two biologically and clinically distinct precursor entities:
(i) stable with an indolent clinical course; and (ii) progressive with the presence
of genomic abnormalities and a high risk of progression to MM (Chapter 4).
The results of this thesis will contribute to an improved biology-oriented risk
assessment of precursor patients, using genomic factors as biomarkers.
Continuing on these data, it is hoped to quickly evolve towards a DNA analysis,
which is clinically accessible. In the future, this will lead to a more personalized
approach for the patients, with potentially early therapy for high-risk patients and
minimized follow-up for stable precursors. These results provide new important
insights into the molecular mechanisms of the precursor conditions and
progression to MM. These data form an important basis for further research.Multipel myeloom (MM), ook de ziekte van Kahler of plasmacel myeloom
genoemd, is de tweede meest voorkomende bloedkanker. Deze ziekte wordt
gekenmerkt door een ongecontroleerde groei van een bepaald type witte
bloedcellen, de plasmacellen, in het beenmerg. De woekering van deze cellen leidt
tot typische symptomen zoals bloedarmoede, nierfalen en botletsels. We weten al
veel over deze ziekte, maar de precieze oorzaak kennen we helaas nog steeds
niet. Tot op heden is deze bloedkanker dan ook nog ongeneeslijk.
Er is wel geweten dat MM wordt voorgegaan door niet-kwaadaardige,
asymptotische voorstadia: monoklonale gammopathie van onbekende betekenis
(MGUS) en sluimerend multipel myeloom (SMM). Jaarlijks evolueren 1% van de
MGUS en 10% van de SMM patiënten naar MM. Maar bij wie, waarom en hoe deze
progressie gebeurt, zijn nog steeds grote vraagtekens. De richtlijnen bevelen
opvolging van deze precursor patiënten. Maar er is geen consensus betreffende
de optimale opvolgingsstrategie. Behandeling wordt pas opgestart bij evolutie
naar MM. Deze ‘kijk-en-wacht’ strategie brengt heel wat onzekerheden, angst en
stress met zich mee.
De kennis over de genomische profielen van de precursors en mechanismen die
de progressie naar MM aansturen is nog vrij beperkt. Bijgevolg zijn de diagnose
en klinische opvolging grotendeels gebaseerd op indirecte metingen en
surrogaatmarkers van de ziektelast.
Het doel van dit proefschrift is om de rol van genomische afwijkingen in de
voorstadia en progressie naar MM te onderzoeken.
In het kader van deze thesis werd er een systematische review van de literatuur
uitgevoerd, met een overzicht van de klinische, beeldvorming en moleculaire
merkers in de progressie (Hoofdstuk 1). Momenteel zijn er nog steeds geen
betrouwbare biomerkers om individueel te voorspellen welke precursor patiënten
naar MM zullen evolueren. De voorgestelde merkers en modellen zijn eerder
bruikbaar voor het identificeren van voorstadia met een hoog risico maar zijn niet
erg waardevol bij laag of gemiddeld risico precursors. Om de moleculaire mechanismen van de voorstadia en de evolutie naar MM te
bestuderen werd een unieke biobank collectie gebruikt. Echter, de opslagcondities
en staalbehandeling kunnen de reproduceerbaarheid en kwaliteit beïnvloeden.
Daarom werd er een kwaliteitscontrole van de beenmerg-uitstrijkjes uitgevoerd.
Deze controle bewees de bruikbaarheid van de stalen voor moleculair DNA
onderzoek, zoals het opsporen van genetische afwijkingen (Hoofdstuk 2).
De progressie werd bestudeerd in seriële beenmerg-uitstrijkjes met een gericht
sequencing panel om varianten te detecteren in myeloom-gerelateerde genen
(Hoofdstuk 3). De geïdentificeerde varianten waren heterogeen en konden niet
worden teruggebracht tot een of enkele specifieke mechanismen. Bijna alle
varianten waren reeds aanwezig in de voorstadia. Echter, het panel was
gelimiteerd tot een beperkt aantal varianten in een beperkt aantal genen, zonder
kopie nummer varianten, translocaties en complexe structurele varianten.
Door lacunes in de kennis over het genomische profiel van de voorstadia is de
exacte oorzaak nog steeds niet gekend. Het analyseren van het volledige genoom
leverde een eerste bewijs dat myeloom precursors met verhoogd risico op
progressie kunnen worden geïdentificeerd (Hoofdstuk 4). Deze nieuwe inzichten
hebben het potentieel een nauwkeurig onderscheid te maken tussen twee
biologisch en klinisch verschillende precursor entiteiten: (i) stabiel met een
indolent klinisch verloop; en (ii) progressief met de aanwezigheid van genomische
afwijkingen en een hoog risico op evolutie naar MM.
De resultaten van dit proefschrift zullen bijdragen aan een verbeterde biologiegerichte risicobepaling van precursor patiënten, met genomische factoren als
biomerkers. Door op deze data verder te bouwen kan er hopelijk snel geëvolueerd
worden naar een eenvoudigere en klinisch toepasbare DNA-analyse. Dit zal in de
toekomst leiden tot een meer gepersonaliseerde aanpak van de patiënten, met
mogelijks vroegtijdige therapie voor hoog risico patiënten en aangepaste
opvolging bij eerder stabiele precursors. Deze resultaten bieden nieuwe inzichten
in de moleculaire mechanismen van de voorstadia en progressie naar MM en
vormen een belangrijke basis voor verder onderzoek
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
- …
