1,721,103 research outputs found
Noninvasive cardiac imaging for the diagnosis of coronary artery disease in women ( Author`s Reply )
No full textAtriyal Fibrilasyon Kateter Ablasyonu Başarısı ve Rekürrensin Strain Ekokardiyografi ve Kardiyak Mrg T1 Haritalama ile İlişkisi
No full textAtrial fibrillation is a common arrithymia which is caracterized with atrial fibrosis in all
aged population. Success rate of atrial fibrillation treatment is lower in patients have
high atrial fibrosis. In this trial, we aimed to evaluate atrial fibrosis burden with some
clinical parameters. In this prospective clinical study, 30 patients which are planned
for atrial fibrillation catheter ablation with cryo-energy in Hacettepe University Adult
Hospital Cardiology Clinic were enrolled. In addition to rutine clinical examination,
patients were examined with cardiac MRI and transthoracic echocardiography. Blood
sampling was done from left atrial cavity and peripheral vessels during the procedure.
It was aimed that atrial disease level of patients were evaluated with cardiac MRI T1
relaxation time and transthoracic echocardiography parameters and blood levels of
FGF-21 and FGF-23 which are fibrosis biomarkers. After the procedure, patients were
followed for 12 months. Four of 30 patients had recurrences of atrial fibrillation during
follow-up. We aimed to examine relationship between atrial fibrosis markers and the
success of atrial fibrillation catheter ablation. Post contrast T1 relaxation time which
was calculated in posterior left atrium was shorter in patients which had recurrences
(325,75±27,11 ms; 431,41±52,59 ms; p=0,004). Blood levels of FGF-21 were not
different neither santral nor peripheral between groups (patients without recurrences
santral: 230,15±147,35 pg/ml, peripheral: 196,50±114,60 pg/ml; patients with
recurrences santral:182,00±96,73 pg/ml, peripheral:128,25±76,36 pg/ml; p=0,625;
p=0,300). Blood levels of FGF-23 were lower in patients without recurrences than
patients with recurrences (patients without recurrences peripheral: 1946,54±302,95
pg/ml, santral:1848,20±286,05 pg/ml; patients with recurrences peripheral:
2392,53±199,00 pg/ml, santral:2367,93±162,86 pg/ml; p=0,009; p=0,002). Left atrial
volüme index (56,00±13,04ml/2
- 27,31±11,41ml/m2
; p=0,003) and left atrial passive
empty fraction (%23,75±5,85 - %13,69±9,51; p=0,025) were higher in patients with
recurrences. Left atrial active empty fraction (%14,50±4,20 - %29,65±11,46 p=0,008)
and peak atrial reservoir strain (%14,00±4,51 - %21,64±7,02; p=0,019) were lower in
patients with recurrences. Left atrial contraction strain index (%70,75±5,38 -
%56,15±11,51 p=0,024) was higher in patients with recurrences. In conclusion, this
study showed that cardiac MRI left atrial T1 relaxation time, blood levels of FGF-23,
volumes of left atrium and left atrial strain could predict the success possibility of atrial
fibrillation catheter ablation procedure. Large scaled, prospective, randomized trials
and long-term outcome data are essential to understand the role of these parameters
about atrial fibrillation catheter ablation success prediction and to use routinely in clinic
approach.Hacettepe Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri KoordinatörlüğüİÇİNDEKİLER
TEŞEKKÜR.................................................................................................... iii
ÖZET .............................................................................................................iv
ABSTRACT................................................................................................... vii
İÇİNDEKİLER ............................................................................................... vii
SİMGELER ve KISALTMALAR.......................................................................x
ŞEKİLLER DİZİNİ ......................................................................................... xii
TABLOLAR DİZİNİ........................................................................................xv
1. Giriş ve Amaç ................................................................................................... 1
2. Genel Bilgiler ....................................................................................................... 4
2.1. Atriyal Fibrilasyon.......................................................................................... 4
2.1.1. Epidemiyoloji........................................................................................... 6
2.1.2. Atriyal Fibrilasyon İlişkili Morbiditeler....................................................... 7
2.1.3. Atriyal Fibrilasyon Patofizyolojisi ve Hipotezler........................................ 8
2.1.4. Tanı .......................................................................................................19
2.1.5. Klinik......................................................................................................21
2.1.6. Tedavi....................................................................................................27
2.2. Atriyal Fibrozis Belirteçleri ............................................................................47
2.2.1. Atriyal Fibrozisin Tespitinde Ekokardiyografinin Rolü .............................48
2.2.2. Atriyal Fibrozisin Tespitinde Kardiyak Manyetik Rezonans
Görüntülemenin Rolü.......................................................................................54
2.2.3 Atriyal Fibrozisin Tespitinde Biyokimyasal Parametreler ve Biyobelirteçler
........................................................................................................................55
3. Hastalar ve Yöntem ...........................................................................................57
3.1. Hastalar........................................................................................................57
3.1.1. Çalışmaya Dahil Edilme Kriterleri...........................................................57
3.1.2. Çalışmadan Dışlanma Kriterleri..............................................................57
3.2. Yöntem.........................................................................................................58
3.2.1. Elektrokardiyografi ve Ritim Monitorizasyonu.........................................59
3.2.2. Ekokardiyografi......................................................................................59
3.2.3. Atriyal Fibrilasyon Kateter Ablasyon İşlemi ve İşlem Başarısı ................62
3.2.4. Kardiyak Manyetik Rezonans Görüntüleme ...........................................64
3.2.5. Serum Örneğinden FGF-21 ve FGF-23 Çalışılması ...............................65
vii
3.3. Etik Kurul Onayı ...........................................................................................66
3.4. Çalışmanın Finansmanı................................................................................66
3.5. İstatistiksel Analiz.........................................................................................66
4. Bulgular ..............................................................................................................67
4.1. Bazal Özellikler ............................................................................................67
4.2. Atriyal Fibrilasyon Ablasyon İşlem Başarısı ..................................................71
4.2.1. İşlem Başarısı ile Kardiyak MRG Sonuçlarının İlişkisi ............................72
4.2.2. İşlem Başarısı ile Biyokimya Sonuçlarının İlişkisi ...................................76
4.2.3. İşlem Başarısı ile Ekokardiyografi Parametrelerinin İlişkisi .....................78
4.3. Biyokimya Sonuçlarının Kendi Arasındaki İlişkisi..........................................85
4.4. MRG Ölçümlerinin Kendi Arasındaki İlişkisi..................................................86
4.5. İncelenen Atriyal Hasar Belirteçlerinin Birbirleri ile İlişkisi .............................89
4.5.1. Biyokimya Sonuçları ile Kardiyak MRG T1 Süreleri Arasındaki İlişki ......89
4.5.2. Biyokimya Sonuçları ile Ekokardiyografik Parametreler Arasındaki İlişki90
4.5.3. Kardiyak MRG T1 Süreleri ile Ekokardiyografik Parametreler Arasındaki
İlişki .................................................................................................................92
4.6. Transtorasik Ekokardiyografi Paremetrelerinin İşlem Sonrası Değişimi ........95
5. Tartışma .............................................................................................................97
6. Sonuç ...............................................................................................................110
7. Kaynakça..........................................................................................................112Atriyal fibrilasyon,
atriyal fibrozis ile karakterize ve toplumda en sık gözlenen aritmilerden birisidir. Atriyal
fibrilasyonun düzeltilmesi için verilen tedavilerin atriyal fibrozisin fazla olduğu
hastalardaki başarısı düşüktür. Bu çalışmada bazı klinik belirteçler ile atriyal fibrozis
miktarı saptanmaya çalışılmıştır. Hesaplanan atriyal fibrozis göstergeleri ile atriyal
fibrilasyon kateter ablasyon başarısı arasındaki ilişki incelenmiştir. Çalışmaya
Hacettepe Üniversitesi Erişkin Hastanesi Kardiyoloji Kliniğinde Mayıs 2017 – Ekim
2017 tarihleri arasında kriyobalon ile kateter ablasyon işlemi planlanmış 30 hasta
dahil edilmiştir. Hastalar rutin klinik değerlendirmenin dışında kardiyak MRG ve
transtorasik ekokardiyografi ile değerlendirilmiştir. Hastalardan işlemleri sırasında sol
atriyum içerisinden ve periferik damarlardan kan serum örneği alınmıştır. Hastaların
işlem öncesi atriyal hastalık durumunun kardiyak MRG T1 relaksasyon zaman
ölçümleri; ekokardiyografik olarak hesaplanan atriyal volüm ve boşalma fraksiyonları,
sol atriyum global longitudinal strain ölçümleri, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu ve
global longitudinal strain ölçümleri; fibrozis biyobelirteci olan FGF-21 ve FGF-23
seviyeleri ile saptanması amaçlanmıştır. Hastalar işlem sonrası 1 yıl süre ile takip
edilmiştir. 30 hastanın 4’ünde takip süresince atriyal fibrilasyon rekürrensi izlenmiştir.
Posterior atriyumdan ölçülen post-kontrast ortalama T1 süresinin rekürrensin izlendiği
hasta grubunda işlemin başarılı olduğu gruba göre belirgin olarak daha kısa olduğu
gözlenmiştir (325,75±27,11 msn; 431,41±52,59 msn; p=0,004). FGF-21 değerlerinin
periferik ve santral kan değerleri için işlemin başarılı olduğu grup ile işlemin başarısız
olduğu grup arasında anlamlı olarak farklı olmadığı izlenmiştir (Başarılı santral:
230,15±147,35 pg/ml, perifer: 196,50±114,60 pg/ml; başarısız santral:182,00±96,73
pg/ml, perifer:128,25±76,36 pg/ml; p=0,625; p=0,300). FGF-23 değerlerinin atriyal
fibrilasyon kateter ablasyonunun başarılı olduğu grupta, işlemin başarısız olduğu
gruba göre belirgin olarak daha düşük olduğu izlenmiştir (başarılı perifer:
1946,54±302,95 pg/ml, santral:1848,20±286,05 pg/ml; başarısız perifer:
2392,53±199,00 pg/ml, santral:2367,93±162,86 pg/ml; p=0,009; p=0,002). LAVI
değerlerinin işlemin başarısız olduğu grupta daha yüksek olduğu (56,00±13,04ml/2
-
27,31±11,41ml/m2
; p=0,003), sol atriyal pasif boşalma fraksiyonunun işlemin
başarısız olduğu grupta daha yüksek olduğu %23,75±5,85 - %13,69±9,51; p=0,025),
sol atriyal aktif boşalma fraksiyonunun işlemin başarısız olduğu grupta daha düşük
olduğu (%14,50±4,20 - %29,65±11,46 p=0,008), pik atriyal rezervuar strainin işlemin
başarısız olduğu grupta daha düşük olduğu (%14,00±4,51 - %21,64±7,02; p=0,019),
sol atriyal kontraksiyon strain indeksinin işlemin başarısız olduğu grupta daha yüksek
olduğu (%70,75±5,38 - %56,15±11,51 p=0,024) izlenmiştir. Sonuç olarak, çalışmada
atriyal fibrilasyon kateter ablasyon işlemi başarısının kardiyak MRG T1 relaksasyon
süresi, serum FGF-23 değerleri, sol atriyum volüm durumu ve boşalma fraksiyonları,
sol atriyal strain değerleri ile ilişkili olabileceği gösterilmiştir. Daha kesin sonuçların
ortaya koyulması ve bu parametrelerin klinikte rutin kullanıma girebilmesi için daha
geniş katılımlı randomize kontrollü prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır
Sol Ventrikül Diyastolik Disfonksiyonunu Belirlemede 3D strain Ekokardiyografi
No full text3D Strain Echocardiography In Assessing Left Ventricular Diastolic Dysfunction; Hacettepe University, Faculty of Medicine, Cardiology Thesis. Ankara, 2018. Diastolic dysfunction is an important factor in the development of heart failure with preserved ejection fraction (HFpEF). Strain-rate imaging and 3D strain echocardiography provide important data for the evaluation of myocardial dysfunction. As the ejection fraction is preserved in HFpEF, the diagnosis of this disease with non-invasive methods is difficult. In this study, the relationship of BNP, NT-proBNP, Ghrelin, and echocardiographic 3D strain findings with diastolic dysfunction was investigated in patients undergoing left heart catheterization. Our study is a cross-sectional study and included 78 patients in whom echocardiography was performed, and who underwent left heart catheterization based on relevant indications. The patient data recorded for evaluation included the findings from left heart catheterization, follow-up 3D echocardiography; and the levels of blood NT-proBNP, and Ghrelin. The rate of diastolic dysfunction was 42.3%. Demographic features were not significantly different between the groups of patients with and without diastolic dysfunction. Longitudinal 2D and 3D mean strain as absolute values were observed to decrease more in patients with diastolic dysfunction. The median levels of BNP, NT-proBNP, and Ghrelin levels were higher in patients with diastolic dysfunction. The independent predictors of diastolic dysfunction were determined to be the left atrial volume index (LAVI) (OR = 1.17; p=0.018), longitudinal 3D strain values (OR=1.88; p < 0.001), NT-proBNP (OR=1.11; p=0.001), and Ghrelin (OR=1.40; p=0.001), respectively. There was a positive correlation between the diastolic dysfunction parameters and echocardiographic 2D and 3D strain values; and with the biomarker levels, which are BNP, NT-proBNP, and Ghrelin levels. In conclusion, our study found out that the reduced 3D strain absolute values and increased levels of NT-proBNP and Ghrelin biomarkers predicted diastolic dysfunction. If further large-scale studies prove the efficiency of these practical, they may not only allow for making a diagnosis of HFpEF more readily but may also eliminate the confusion in diagnostic algorithms.GO 17/496 Hacettepe Üniversitesi bilimsel araştırmalar proje birimiTEŞEKKÜR i
ÖZET ii
ABSTRACT iv
SİMGELER VE KISALTMALAR x
ŞEKİLLER DİZİNİ xiii
TABLOLAR DİZİNİ xiv
1. GİRİŞ VE AMAÇ 1
2. GENEL BİLGİLER 3
2.1. Kalp Yetmezliği 3
2.1.1. Epidemiyoloji 3
2.1.2. Etiyoloji Ve Patofizyoloji 4
2.1.3. Sınıflaması 7
2.1.3.1. Ejeksiyon Fraksiyonuna Göre 7
2.1.3.2. New York Kalp Cemiyeti Kalp Yetmezliği Fonksiyonel Sınıflaması 8
2.1.3.3. ACC / AHA Kalp Yetmezliği Evrelemesi 9
2.1.4. Tanı 10
2.1.4.1. EKG 13
2.1.4.2. Telekardiyografi 13
2.1.4.3. Ekokardiyografi 13
2.1.4.4. Kalp Yetmezliği Tanısında Kullanılan Diğer Tetkikler 14
2.2. Sol Ventrikül 15
2.2.1. Diyastolik Fazlar 16
2.2.2. Diyastolik Disfonksiyonun Değerlendirilmesi 18
2.2.2.1. Mitral Akım Hızları 18
2.2.2.2. Mitral Anülüs Velositeleri 19
2.2.2.3. Sol Atriyal Volümü 19
2.2.2.4. Mitral Flow Propagasyon Velositesi 20
2.2.2.5. İzovolumetrik Relaksasyon Süresi 20
2.2.2.6. Sol Ventrikül Elastansı 20
2.2.2.7. E-E’ Zaman Farkı 21
2.2.3. Diyastolik Disfonksiyon Evreleri 21
2.2.4. Ekokardiyografik değerlendirme 24
2.2.4.1. M-Mod Ekokardiyografi 24
2.2.4.2. Doku Doppler görüntüleme 26
2.2.4.3. Renkli doku doppler 28
2.2.4.4. Strain ekokardiyografi 29
2.3. BNP ve NT-proBNP 34
2.3.1. Sekresyon 35
2.3.2. Reseptörler 35
2.3.3. NT- proBNP ve BNP farklılıkları 36
2.3.4. Tanıdaki Kullanım Alanları 37
2.3.4.1. Dispne İle İlişkisi 38
2.3.4.2. Asemptomatik SolV Sistolik Disfonksiyonu İle İlişkisi 39
2.3.4.3. Diyastolik Kalp Yetmezliği İle İlişkisi 40
2.3.4.4. Kalp Yetmezliği Öyküsü İle İlişkisi 40
2.3.4.5. Akut Koroner Sendrom İle İlişkisi 40
2.3.4.6. Pulmoner Hastalıklar 41
2.3.4.7. Yüksek kardiyak output durumları 41
2.3.4.8. Atrial fibrilasyon: 41
2.3.4.9. BNP’yi yükselten diğer durumlar 41
2.3.4.10. BNP’nin düşük olduğu durumlar: 42
2.4. Ghrelin 43
2.4.1. Etki mekanizması 44
2.4.2. Ghrelinin Etkileri 45
2.4.2.1. Kardiovasküler Etkileri 45
2.4.2.2. Ghrelinin Endokrin Etkileri 47
2.4.2.2.1. Büyüme Hormonu Salınımına Etkileri 48
2.4.2.2.2. Gastrointestinal Sistem Üzerine Etkileri 48
2.4.2.2.3. Ghrelinin İmmün Sisteme Etkisi 49
2.4.2.3. Diğer Etkileri 50
3. GEREÇ VE YÖNTEM 52
3.1. Hasta Özellikleri ve Çalışma Protokolü 52
3.2. Yöntem 53
3.2.1. Kalp Kateterizasyonu 53
3.2.2. Ekokardiyografik Değerlendirme 54
3.2.3. Strain Ölçüm Tekniği 56
3.2.5. Biyobelirteçler 58
3.3. İstatiksel Analiz 58
3.4. Etik Kurul 59
3.5. Çalışmanın Finansmanı 59
4. BULGULAR 60
4.1. Temel Demografik Özellikler 60
4.2. Diyastolik Disfonksiyon İle İlişkili Faktörler 60
4.3. Sol Ventrikül Diyastol Sonu Basıncı ve Strain İle İlişkili Bulgular 70
4.4. BNP ve Ghrelin Düzeyleri ile İlişkili Bulgular 74
5. TARTIŞMA 76
6. ÇALIŞMANIN KISITLILIKLARI 87
7. SONUÇ 88
KAYNAKLAR 89
EKLER 115Özer HT. Sol Ventrikül Diyastolik Disfonksiyonunu Belirlemede 3D Strain Ekokardiyografi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kardiyoloji Tezi. Ankara, 2018. Diyastolik disfonksiyon, korunmuş ejeksiyon fraksiyonlu kalp yetmezliği (KEF-KY) gelişiminde önemli bir etkendir. Miyokardiyal disfonksiyonun değerlendirilmesinde ekokardiyografik 3D strain ve strain-rate görüntüleme yöntemi önemli bilgiler sunmaktadır. KEF-KY’de ejeksiyon fraksiyonun korunmuş olması nedeniyle noninvaziv olarak bu hastalığın tanısının konulmasında güçlükler yaşanmaktadır. Bu çalışmada sol kalp kateterizasyonu yapılmış hastalarda BNP, NT-proBNP, Ghrelin ve ekokardiyografik 3D strain bulgularının diyastolik disfonksiyon ile ilişkileri araştırılmıştır. Çalışmamıza; gerekli endikasyonlarla sol kalp kateterizasyonu ve ekokardiyografi yapılan 78 hasta dahil edildi. Sol kalp kateterizasyonu bulguları, kontrol 3D ekokardiyografi bulguları ve kanda NT-pro BNP ve Ghrelin düzeyleri kaydedildi. Diyastolik disfonksiyonu olan ve olmayan hastalarda demografik özellikler anlamlı farklılık göstermedi. Diyastolik disfonksiyonu olan hastalarda longitudinal 2D ve 3D ortalama strain düzeylerinde mutlak değer olarak azalama saptandı. Ortanca BNP, ortanca NT-proBNP ve ortanca Ghrelin düzeyleri diyastolik disfonksiyonu olan hastalarda yüksek saptandı. Diyastolik disfonksiyonu öngören bağımsız prediktörler; Sol atriyum volüm indeksi (SAVİ) (OR=1,17; p=0,018), 3D strain (OR=1,88; p<0,001), NT-proBNP (OR=1,11; p=0,001) ve Ghrelin (OR=1,40; p=0,001) olarak belirlendi. Diyastolik disfonksiyon parametreleri, ekokardiyografik 2D ve 3D strain düzeyleri ile biyobelirteçlerden BNP, NT-proBNP ve Ghrelin düzeyleri pozitif korelasyon gösterdi. Sonuç olarak, çalışmamızda 3D strain mutlak değerlerindeki azalma ile artan NT-proBNP ve Ghrelin biyobelirteçlerinin diyastolik disfonksiyonu öngördüğü saptandı. Bu parametreler, daha büyük ölçekli çalışmalarda etkinlikleri kanıtlandığı takdirde, KEF-KY tanısını daha kolay hale getirmenin yanında, tanısal algoritmadaki karmaşayı da ortadan kaldırabilir
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Get PDFWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
Kalıcı Kalp Pili, İmplante Edilebilen Kardiyoverter-Defibrilatör ve Kardiyak Resenkronizasyon Tedavisinin Triküspit Kapak ve Sağ Boşluklar Üzerinde Etkisinin 2-Boyutlu Transtorasik Ekokardiyografi Yöntemi ile Değerlendirilmesi
No full textEndocardial lead–induced tricuspid regurgitation has not been well recognized, either clinically or echocardiographically, and yet it is likely a preventable iatrogenic disease. In severe cases, it can lead to right ventricular failure and require tricuspid valve surgery. This complication will become increasingly important, because the numbers of permanent pacemakers and implantable cardioverter-defibrillators are expected to increase due to the aging population and the expanding capabilities of these devices. The mechanism may be mechanical perforation or laceration of leaflets, scarring and restriction of leaflets, or asynchronized activation of the right ventricle. Pacemaker-related TR might cause severe heart failure on the right side, but data regarding associated with mortality is lacking. The aim of this study was to assess the effect of trans-tricuspid placement of permanent pacemaker (PPM), implantable cardioverter defibrillator (ICD) and cardiac resynchronization therapy (CRT) leads on tricuspid valve and right sided heart function by two-dimensional echocardiography. Patients who required dual-chamber pacemakers, ICD and CRT were enrolled in the study. Initial echocardiography was performed before PPM/ICD and CRT implantation and re-evaluation by echocardiography was performed in 1'th ,6'th and 12'th month after implant. A total of 41 patients (31 male,10 female; mean age: 63.6 ±12.2 years) were included in the study, and patients were followed up for an average of 9 months. Echocardiography results demonstrated an absent of tricuspid regurgitation (TR) in 8 (19.5%), mild in 23 (56.1%) and moderate in 10 (24.4%) patients before PPM/ICD and CRT implantation. Patients with baseline absent TR of 8 (19.5% ) developed abnormal TR (9.8% mild , 9.8% moderate) after implant. Patients with baseline mild TR of 23 (56.1%) developed abnormal TR ( 41.5% moderate, 7.3% severe) after implant. Patients with baseline moderate TR of 10 (24.4%) developed abnormal TR (19.5% severe) after implant. TR worsened by 1 grade in 70.8% and 2 grade in 17.1% after implant. After lead implantation, abnormal TR developed in 68.3% and severe TR developed in 7.3% of patients with baseline mild TR or less. In overall, there is no significant difference in the TR worsening between PPMs/ICDs and CRTs groups (P˃0.05). Our results show that implantation of permanent transvenous right ventricular electrodes is not in general associated with an acute worsening of TR. The presence of new significant TR shortly after electrode implantation have not been observed in our patients; However, worsening of TR is observed following first month. The dysfunction the right side of the heart was considered but none of the patients developed symptoms of right ventricular failure related to pacing effect on the tricuspid valves. Transvenous right ventricular electrodes are associated with left ventricular dysfunction and mitral regurgitation.Endokardiyal elektroda bağlı gelişen triküspit yetmezliği klinik veya ekokardiyografik olarak yeterince bilinmemektedir ve önlenebilir iatrojenik bir hastalıktır. Ciddi vakalarda sağ ventrkül yetmezliği gelişebilmekte ve triküspit kapak cerrahisi gerekmektedir. Bu komplikasyonun, yaşlı popülasyonda artış olması ve bu cihazların yeteneklerinin genişlemesi nedeniyle kalıcı kalp pil ve ICD implantasyonunda artış nedeniyle gelecekte daha da önemli olması beklenmektedir. Elektrodla ilişkili sekonder gelişen TY'de, mekanizma kapakçıkların mekanik perforasyonu veya laserasyonu, kapakçıklarda skar oluşumu ve buna bağlı kapakçık hareketlerinde kıstlılık olması ya da sağ ventrikülün asenkron olarak aktif olması olabilir. PM ilişkili TY ciddi sağ kalp yetmezliğine neden olabilir fakat mortalite ile ilgili veriler eksiktir. Bu çalışmanın amacı, PPM, ICD ve KRT elektrodlarının triküspit kapak ve sağ kalp üzerindeki etkisini iki boyutlu ekokardiyografi ile değerlendirmektir. Bu amaçla DDD-PM, ICD ve KRT ihtiyacı olan hastalar çalışmaya alınmıştır. İlk ekokardiyografik değerlendirme PM/ICD ve KRT implantasyonu öncesi yapılmış ve implantasyon sonrası takip 1., 6., 12. aylarda yapılmıştır. Toplamda 41 hasta (31 erkek, 10 kadın; ortalama yaşları:63.6±12.2) çalışmaya dahil edilmiş ve hastalar ortalama 9 ay takip edilmiştir. Bazalde hastaların 8'inde (%19.5) minimal (0), 23'ünde (%56.1) hafif derecede ve 10'unda (%24,4) orta derecede TY bulunmaktadır. Bazalde TY olmayan hastalarda implantasyon sonrası %9.8 hastada hafif, %9.8 hastada orta derecede TY gelişmiştir. Hafif TY olan hastaların %41.5'inde orta, %7.3'ünde ciddi TY ve orta derece TY olan hastaların %19.5'inde ciddi TY gelişmiştir. Hastaların %70.8'inde TY'de 1 derece, %17.1'inde 2 derece artış görülmüştür. Elektrod implantasyonu sonrası bazalde hafif veya daha az TY olan hastaların %68.3'ünde hafif ve %7.3'ünde ciddi TY gelişmiştir. TY artışı açısından kalıcı PM/ICD ve KRT grupları arasında anlamlı bir fark izlenmemiştir(p>0.05). Triküspit yetersizliğinde akut dönemde artış olmazken, birinci ay kontroldan sonra artış görülmektedir. Sağ boşluklarda fonksiyon bozukluğu meydana gelmiştir fakat elektroda bağlı sağ kalp yetmezlik tablosu izlenmemiştir. Ayrıca sol ventrikül fonksiyon bozukluğu ve mitral yetersizliğinde artış izlenmiştir
Epikardiyal Yağ Dokusunun Ekokardiografi ve Bilgisayarlı Tomografi ile Değerlendirilmesi
No full textEpicardial fat is the visceral fatty deposition of the heart. In the last 10 years, interest in epicardial fat has increased substantially and epicardial fat has been shown to be linked with a number of clinical conditions like metabolic syndrome, atherosclerosis, glucose intolerance, insulin resistance, elevated blood pressure, and fatty liver. The aim of this study is to determine the correlation of the measurements of epicardial fat by multislice computed tomography (MDCT) and transthoracic echocardiography (TTE) and to determine the association of the inflammatory markers, resistin and leptin, with epicardial fat. 200 patients (94 men, 106 women), 30-90 years of age, in whom MDCT angiography was performed according to different clinical indications, were included in this study. Epicardial fat thickness was measured by TTE in the parasternal long axis (PLAX) and parasternal short axis (PSAX) at end-systole and an average of a total of three measurements was taken. In MDCT, epicardial fat thickness was measured at basal, mid and apical portions in short axis and in the right and left atrioventicular grooves and the neighborhood of the right and left ventricles in long axis; this accounted to a total of 29 measurements by MDCT. Average measurements made by MDCT in the superior interventricular groove, inferior interventricular groove, anteroinferior portion of the right ventricle, anterosuperior portion of the right ventricle and superior portion of the right ventricle as well as average measurements in the left ventricular apex, left atrioventricular groove, right atrioventricular groove, and right ventricular apex were found to be correlated with the measurements made by TTE. Univariate analysis revealed an association between epicardial fat thickness measured by TTE and MDCT and age, waist diameter, body mass index, presence of hypertension, HDL, uric acid, and leukocyte count. When the effects of these risk factors were evaluated together, age (TTE: β±SH: 0.012±0.005, p: 0.034; MDCT: β±SH: 0.022±0.008, p: 0.007), HDL level (TTE: β±SH: -0.132±0.006, p: 0.027; MDCT: β±SH: -0.016±0.008, p: 0.044), uric acid level (TTE: β±SH: 0.110±0.056, p: 0.045; MDCT: β±SH: 0.119±0.078, p: 0.011), and leukocyte count (TTE: β±SH: 0.126±0.042, p:0.003; MDCT: β±SH: 0.118±0.058, p: 0.001) were found to be independent predictors of epicardial fat thickness. Resistin and leptin was measured in 80 patients. Resistin (β±SH: 0.276± 0.041, p: 0.001) and leptin (β±SH: 0.068± 0.019, p: 0.002) were evaluated according to age, HDL level, uric acid level and leukocyte count. Both resistin and leptin were found to be independent predictors of epicardial fat thickness.Epikardiyal yağ dokusu (EYD) kalbin viseral yağ deposudur. Son 10 yılda EYD'ye ilginin giderek artması ile birlikte klinik çalışmalarda EYD'nin metabolik sendrom, ateroskleroz, glukoz toleransı, insülin rezistansı, kan basıncı yüksekliği, karaciğer yağlanması gibi çok sayıda klinik durum ile ilişkisi ortaya konmuştur. Bu çalışmanın amacı EYD'nin değerlendirilmesinde kullanılan iki yöntem olan çok kesitli bilgisayarlı tomografi (ÇKBT) ve ekokardiyografi (EKO) arasındaki korelasyonu irdelemek ve birer inflamatuvar belirteç olarak kabul gören resistin ve leptin'in EYD ile olan ilişkisini incelemektir. Çalışmaya klinik endikasyonla ÇKBT anjiyografi yapılan 30 ile 90 yaşları arasında 200 hasta (94 erkek,106 kadın) alındı. Epikardiyal yağ dokusu kalınlıkları EKO'da parasternal uzun eksen (PLAX) ve parasternal kısa eksen'de (PSAX) sistol sonunda ölçüldü ve üç ölçümlerin ortalamaları alındı. ÇKBT de kalp çevresinden kısa eksende bazal, mid ve apikalden; uzun eksende ise sağ ve sol atriyo ventriküler oluklar ile sağ ve sol ventrikül komşuluklarından toplam 29 yerden ölçüm yapıldı. ÇKBT'de Superior interventriküler oluk, inferior interventriküler oluk, sağ ventrikül anterior inferior, sağ ventrikül anterior superior ve sağ ventrikül superior ortalamaları; sol ventrikül apeksi, sol atriyo-ventriküler oluk, sağ atriyo-ventriküler oluk, sağ ventrikül apeksi ve ortalama epikardiyal yağ kalınlıkları ile EKO'daki ölçümler arasında korelasyon saptandı. Tek değişkenli analizlerde yaş, bel ölçüsü, vücut kitle indeksi, hipertansiyon varlığı, HDL, ürik asit ve lökosit değerleri ile EKO ve ÇKBT de ölçülen epikardiyal yağ kalınlıkları ilişkili bulundu. Bu risk faktörlerinin etkileri birlikte değerlendirildiğinde yaş (EKO:β±SH: 0,012±0,005, p:0,034;ÇKBT: β±SH: 0,022±0,008, p:0,007), HDL düzeyi (EKO:β±SH:-0,132±0,006, p:0,027;ÇKBT: β±SH: -0,016±0,008, p:0,044), Ürik asit düzeyi (EKO:β±SH: 0,110±0,056, p:0,045;ÇKBT β±SH: 0,119±0,078, p:0,011) ve Lökosit düzeyi (EKO:β±SH: 0,126±0,042, p:0,003;ÇKBT β±SH: 0,118±0,058, p:0,001) epikardiyal yağ kalınlığının bağımsız birer öngördürücüsü olduğu tespit edildi. Resistin ve leptin düzeyleri 80 hastada ölçüldü. Yaş, HDL düzeyi, ürik asit değeri ve lökosit miktarı resistin ve leptin ile birlikte değerlendirildi. Resistin (β±SH: 0,276± 0,041, p:0,001) ve Leptin düzeylerinin (β±SH: 0,068± 0,019, p:0,002) epikardiyal yağ kalınlığının bağımsız birer öngördürücüsü olduğu tespit edildi
- …
