Tasarım+Kuram (E-Journal)
Not a member yet
424 research outputs found
Sort by
Belgelerde ve anılarda “Farklı” bir malzeme hocası: Prof. Tarık Artel ve “20. Yüzyılın ortalarına dek bir dönem” hakkında...: Belgelerde ve anılarda “Farklı” bir malzeme hocası: Prof. Tarık Artel ve “20. Yüzyılın ortalarına dek bir dönem” hakkında...
No full textGecekondulu Gençlerin Kentsel Dönüşüm Algısı: Sarıyer Derbent ve Kazım Karabekir Mahalleleri Örnekleri*: Gecekondulu Gençlerin Kentsel Dönüşüm Algısı: Sarıyer Derbent ve Kazım Karabekir Mahalleleri Örnekleri*
No full textThis research is a putting down of the tought of the young people from 2 different gecekondu neighborhood facing the urban transformation threat. Based on the TUBITAK research findings focusing on the social and economic effects of the urban transformation process on the inhabitants, this paper aims to find how this process is percieved by the young people and how they are touched by the phenomenon. The methodology of the research is a combination of a survey, focus group interviews with young people and participative observation methods. The first finding is that the young people continue the old neighborhood relations and the solidarity networks which are constucted by their previous generation. Secondly, urban transformation process create a closure for the young people of gecekondu neighborhoods. Thirdly and most importantly, urban transformation possibility discomfort them, create an ambiguity about their futur life.Bu araştırmanın amacı, kentsel dönüşüm ile henüz somut olarak karşılaşmamış, ancak kentsel dönüşüm tehdidi ile yüz yüze kalan iki eski gecekondu mahallesindeki gençlerin bu süreç hakkındaki düşüncelerini ortaya koymaktadır. Sarıyer’in Derbent ve Kazım Karabekir mahallelerinde saha araştırması gerçekleştirilen bir TÜBİTAK projesinin sonuçlarından hareketle, kentsel dönüşümün gecekondu mahallelerinde yaşayan gençler tarafından nasıl algılandığı ve bu sürecin gençlerin yaşamını nasıl etkilediği makalenin amacını oluşturur. Araştırma, anket çalışması, odak grup görüşmesi ve katılımcı gözlem yöntemleriyle gerçekleştirilmiştir. İlk bulgu, gençlerin hala önceki kuşaklardan kalan komşuluk, mahallelilik, ekonomik dayanışma, mahalle aidiyeti gibi bağlılık mekânizmalarını olabildiğince koruduklarıdır. İkinci olarak, kentsel dönüşüm süreçlerinin gençler üzerinde içe kapanma etkisi oluşturduğu belirlenmiştir. Üçüncü ve en temel olarak mahalleden kopma ihtimalinin gençleri tedirgin ettiği ve geleceklerine dair bir belirsizlik yarattığı anlaşılmıştır
Tarihi Dokuda “Çağdaş Ek” Kavramının Atölye Ortamında Deneyimlenmesi: Mass’ Workshop 2015: Tarihi Dokuda “Çağdaş Ek” Kavramının Atölye Ortamında Deneyimlenmesi: Mass’ Workshop 2015
No full textMASS’ Workshop 2015 (Mediterranean Architecture Schools Students’ Workshop) is organized by Süleyman Demirel University and Akdeniz University Architecture Departments for the first time. This event was held from 5-9 May 2015 in Isparta. 50 students from S. Demirel University, 30 students in Akdeniz University, a total of 80 students participated in this event. A main topic of this workshop has been determined as “contemporary addition in the historic context”. Isparta Üzüm Bazaar and Köy Bazaar including two different historic areas have been studied in these studios. Students are divided into two groups and have designed top cover to the streets of these areas. As part of this workshop activity, it is expected to combine students’ researches and theoretical information which students received during the courses of the conservation and restoration. In addition it is hoped to develop conversion skills of design projects. Firstly, lecturers made presentations which about contemporary addition in the historic context and the conservation problems of Üzüm Bazaar and Köy Bazaar. Then, spot detection studies wanted from the students in these areas. At this time to get acquainted with working areas, to observe the problems, to do interviews by the users of these areas with keeping in mind of Conservation Board decisions. Lecturers accompanied to the students in the working areas and provided the environment for discussion for the students could understand the problems of the areas and expectations from them. After the spot detection studies all the lecturers and the students turned to the studios of the University. Lecturers wanted from the students to design projects which brings solutions to the problems and respectful to the historical fabric of working areas. Lecturers revised to the students during the studio studies for their projects could go in the positive ways. Thus, thin border between the conservation and design disciplines of architecture education, has tried to draw with theory - research – application bonds in the minds of students. Thanks to this work “con[1]servation restoration theories” are can’t be understand exactly from the students by just undergraduate education lessons. After this theory period , to make students research and draw in the real areas. Thus, research and practice steps will be completed in the architectural conservation education.Süleyman Demirel Üniversitesi ve Akdeniz Üniversitesi mimarlık bölümleri tarafından, ilk kez düzenlenen MASS’ Workshop 2015 (Mediterranean Architecture Schools Students’ Workshop) etkinliği, 5–9 Mayıs 2015 tarihleri arasında Isparta’da Süleyman Demirel Üniversitesi ev sahipliğinde gerçekleştirilmiştir. Bu etkinliğe Süleyman Demirel Üniversitesi’nden 50, Akdeniz Üniversitesi’nden 30 olmak üzere toplam 80 öğrenci katılmıştır. Atölye çalışmasının temel konusu “Tarihi dokuda çağdaş ek” olarak belirlenmiştir. Isparta’nın Üzüm Pazarı ve Köy Pazarı olmak üzere, iki farklı tarihi alanı üzerinde çalışılmıştır. Öğrenciler iki gruba ayrılarak bu alanların sokakları için üst örtü tasarlamışlardır. Atölye etkinliği kapsamında öğrencilerin koruma restorasyon derslerinde aldıkları kuramsal bilgileri, kendi araştırmaları ile birleştirerek tasarım projelerine dönüştürme becerilerini geliştirmeleri hedeflenmiştir. Atölye ortamında öğretim üyelerinin sunumlarıyla öğrencilere “tarihi dokuda çağdaş ek” kavramı ve seçilen çalışma alanlarındaki sorunlar aktarılmış, akabinde öğrencilerin bu alanlarda yerinde tespit araştırmaları yapmaları istenmiştir. Yerinde tespit araştırmalarında öğrencilerin çalışma alanlarını yakından tanımaları, sorunları gözlemlemeleri, Koruma Kurulu kararlarını da göz önünde bulundurarak kullanıcılarla röportajlar yapmaları istenmiştir. Alan çalışmaları sırasında öğretim üyeleri öğrencilere eşlik ederek ve tartışma ortamı sağlayarak, öğrencilerin bu alanlarla ilgili sorunları ve beklentileri iyice kavramaları konusunda bilinçlenmelerini sağlamıştır. Yerinde tespit çalışmalarından sonra atölye ortamına dönülmüş, öğrencilerden çalışma alanlarının sorunlarına çözüm getiren ancak bulundukları tarihi dokuya saygılı tasarım fikirlerini ortaya koydukları çizimler yapmaları istenmiştir. Atölye çalışmaları sürecinde öğretim üyeleri, öğrencilerin projelerini takip ederek tasarım fikirlerinin olumlu yönde gelişebilmesi için tashihler vermişlerdir. Böylece mimarlık eğitiminin koruma ve tasarım disiplinleri arasındaki ince sınır, öğrencilerin zihninde kuram-araştırma-uygulama bağı ile çizilmeye çalışılmıştır. Bu etkinlik sayesinde mimarlık lisans eğitiminde koruma restorasyon kuramlarının öğrencilerin zihninde tam ve doğru olarak canlanmadığı anlaşılmıştır. Öğretim üyelerinin sunduğu kuram aşamasının ardından öğrencilere reel çalışma alanlarında araştırma yaptırarak ve bu alanlara özgü proje tasarlamalarını sağlayarak eğitimin araştırma ve uygulama ayaklarının da tamamlanması gerekliliği tespit edilmiştir
Psikolojik Travmanın Renk Bağlamında Mekânsal Duyumsama Değişimine Etkisinin “L’écume Des Jours” Adlı Eser Üzerinden İncelenmesi: Rengin Mekânsal Duyumsama Değişiminde İncelenmesi
No full textColor is the psychological product of the act of the subject accompanied by light, interpreted through emotions. Only the light and the eye are not enough for the subject to interpret the color they see. Psychological evaluations occurring in the brain along with physiological data accompany this process. The subject may express some cognitive reactions in case of past psychological trauma. One of these is visual distortion is the optical illusions and the perceptual distortions that may occur in size, color, perspective, and detail. The role of the color in the perception of space which changes due to visual distortion after a psychological trauma is important in terms of revealing the relationship between subject, space, and perception. In this context, this study aims to read the role of color as an element that strengthens the expression of interior architecture-literaturecinema disciplines, through the changes in the space perception of a subject that experiences a traumatic experiment. The change in the space perception that may occur after a psychological trauma is addressed in Boris Vian’s novel titled “L’écume des Jours” and Michel Gondry’s film with the same name. Phenomenological film analysis and literary text analysis are used as the method of the study.Renk, nesnenin ışık eşliğindeki ediniminin, duygular yoluyla anlamlandırılan psikolojik ürünüdür. Öznenin, gördüğü rengi anlamlandırması için sadece ışık ve göz yeterli değildir. Fizyolojik verilerle birlikte beyinde gerçekleşen psikolojik değerlendirmeler de bu sürece eşlik eder. Özne, psikolojik travma deneyimi yaşadığında birtakım bilişsel tepkiler gösterebilir. Bunlardan biri olan görsel çarpıtma; boyut, renk, perspektif ve detayda meydana gelebilen algısal çarpıklıklar, optik yanılsamalardır. Rengin psikolojik travma sonrası görsel çarpıtmayla değişen mekânsal duyumsamadaki rolü, özne-mekan-algı ilişkisinin ortaya konulması bakımından önemlidir. Bu bağlamda çalışma; iç mimari-edebiyat-sinema disiplinleri düzleminde rengin anlatımı güçlendiren bir öğe olma rolünü, travmatik bir deneyim yaşayan öznenin mekânsal duyumsama değişimleri üzerinden okumayı amaçlamıştır. Psikolojik travma sonrası oluşabilen mekânsal duyumsama değişimi, Boris Vian’ın “L’écume des Jours” adlı romanı ve Michel Gondry’nin aynı adlı filmi kapsamında ele alınmıştır. Çalışmada yöntem olarak, fenomenolojik film analizi ve edebi eser metin çözümlemesi izlenmiştir
Ekonomik, Siyasi, Toplumsal Çekişme Alanı ve Kamusal Bir Olgu Olarak (Kamusal) Mekan: “Halk Plajı”ndan “Millet Bahçesi”ne Ataköy Kıyı Alanı: Ataköy Kıyı Alanı’nda 1960’lardan Günümüze Kamusallık
No full textKentsel mekân, kullanım hakkı ve mülkiyet üzerinden iktidar, sermaye ve sivil toplum arasında bir çekişme alanı olagelmiştir. Kamusal mekânlar, ilkesel olarak herkese açık olduklarından kullanım hakkına dair çekişmelerin görünür hale geldiği yerlerdir. Bu mücadeleler, kamuoyu oluşturma yoluyla toplumsal tartışma ortamını da beslemektedir. Kamusal mekânlar, sadece herkesin erişebildiği rekreatif alanlar değil, vatandaşlığın deneyimlendiği ve kamusal alanın beslendiği yerlerdir. Makale, kentsel mekânın ekonomik, siyasi ve toplumsal güçlerin çekişme alanı olduğunu ve kamusal alan ile olan ilişkisini Ataköy örneği üzerinden göstermeyi amaçlamaktadır. Ataköy kıyı alanında meydana gelen fiziksel, mülkiyet ve kullanıma ilişkin dönüşümler ekonomik, siyasi ve toplumsal etkiler ışığında ele alınmış, mekânın farklı zamanlarda kamusallığının hangi yönlerde değiştiği incelenmiştir. Bu çalışmada, 1960’lı yıllardan günümüze dek, Ataköy kıyı alanının, Türkiye’nin geçirdiği değişimlere de paralel olarak geçirdiği değişimler incelenmiş ve üç farklı dönem tespit edilmiştir. Bu dönemler, kıyının halk plajı olarak kamusal kullanımı, özelleştirmeler ve özelleştirmelere karşı toplumsal muhalefet, son olarak özelleşen kıyıda bir kamusal mekân olarak millet bahçesi inşası olarak belirlenmiştir. Her dönemde kamusallığın boyutları, vatandaşlık deneyimine etkileri, kullanım biçimleri ve aktörlerin rolleri değişmiştir. Bu dönemleri anlayabilmek için alanın geçmişini bilen ve toplumsal muhalefetin parçası olan kişiler ile mülakat, mekânsal analizler ve özelleştirilen kıyıda kurulan kapalı sitelerin reklamlardaki ve kıyının medyadaki temsilleri incelenmiştir. Sonuç olarak kıyı alanı geçmişe göre daha az kamusal ve daha fazla özelleşmiş haldedir. Ataköy örneğinde, kamusal mekân olarak kıyının kullanımındaki kısıtlamanın sivil toplumun çabaları ile basında görünürlük kazanması, kamusal mekânların toplum yaşamında önemli bir yer tuttuğunu ve kamusal tartışmanın konusu olabildiğini, kentlileri kamuoyu oluşturma hedefiyle bir araya getirebildiğini de göstermektedir.Rights of use and ownership of urban (public) space perpetuates ongoing conflicts between government, capital and civil society. Thereby public spaces are not only recreative spaces accessible to all, but also places fostering citizenship and public sphere. The aim of this study is to show through the case of Ataköy that the urban space is a struggle area of economic, political and social forces, that have reflections on public sphere. To achieve this aim, the physical changes, transfer of ownership and changes in public use are examined parallel to economic, political and social factors regarding changing publicness of the area. Accordingly, the changing publicness of Ataköy Coast has been examined from 1960s to today, and three different periods are identified. These periods could be defined as public use of the coast, privatization of the land and public opposition against privatization, and finally construction a peoples garden. To understand the dynamics determinant to each period, following methods are used: spatial analyses showing the physical change, interviews with people who used the places since 1970s and was/is a part of public opposition, a survey on advertisements of gated communities and representations of the area in the media. Consequently, the coast is less public and more private today. The case of Ataköy shows two important aspects of public spaces; first, public spaces are essential part of urban life that promote public attention and second, a public space itself can be a subject of public opinion through gathering citizens around a common ground
Kullanıcı Merkezli Tasarım ve Konsept Geliştirme: Oyuncak Tasarımı Vaka Çalışması: Kullanıcı Merkezli Tasarım ve Konsept Geliştirme
No full textThe importance of the “user-centered design approach” in design researches has been increasing especially since the 1990s. Within this approach, the users participate in the design process by using different techniques and the user contributions are reported in the literature. It is assumed that the more method stories are shared, the more it will be possible to generate new and more effective alternative ideas for such design processes. This study examines the concept development process, which is shaped by user-centered research via a case study. The case study entitled as the “Toy for preschool children project”, used a usage scenario and students collected data through literature review, interview and observation techniques. In the early stages of the project, students focused on problems rather than form development, and they were able to reach unique syntheses depending on satisfactory situation analyzes utilizing user research. As a result, in this project, the user-centered approach was found to be favorable to develop new products and to discover new concepts.Tasarım araştırmalarında kullanıcı merkezli tasarım yaklaşımının önemi, özellikle 1990’lı yıllardan itibaren giderek artmaktadır. Bu yaklaşım dahilinde farklı tekniklerle kullanıcıların tasarım süreçlerine katılması amaçlanmakta ve kullanıcı katkıları literatürde raporlanmaktadır. Ne kadar çok yöntem hikayesi paylaşılırsa, tasarım süreçleri için yeni ve daha etkili alternatif fikirlerin üretilmesinin o kadar mümkün olacağı varsayılmaktadır. Bu çalışmada, kullanıcı merkezli araştırmaların kullanılması ile şekillenen tasarım konsepti geliştirme süreci örnek bir vaka çalışması olarak incelenmektedir. Çalışmanın konusu olan “Okul öncesi çocuklar için oyuncak” projesinde uygulanan tasarım sürecinde, kullanım senaryosu oluşturulmuş, literatür taraması yapılmış, mülakat ve gözlem teknikleri ile veri toplanmıştır. Projenin erken safhalarında ürün ve form çözümlemesinden ziyade problemlere odaklı kalınmış ve söz konusu kullanıcı araştırmaları sayesinde konu hakkında doyurucu durum analizi yapılarak özgün sentezlere ulaşılmıştır. Sonuç olarak kullanıcı merkezli yaklaşımın yeni ürün geliştirmek için ve yeni konseptlerin keşfi için elverişli olduğu örneklenen bu projede de görülmüştür
Betonarmede Strüktürel Bir Zirve: Hipar Kabuklar: Betonarme Hipar Kabuklar
No full textHyperbolic paraboloid is a type of double curvature surface. The use of this surface type as a structural system became possible with the widespread use of reinforced concrete. This structural form has been used many times in the building industry with the integration of various surfaces with each other. Neutralizing tensile and compressive stresses at every point made it thinner and more aesthetic than other shell structures. On the other hand, the implementations of these structures has been limited to certain regions due to the difficulty of construction such as formwork, reinforcement placement, concrete casting, forming insulation and coating layers. However, with the advancing construction technology and the invention of new materials, it has led to the emergence of various contemporary technics. In this study, a theoretical information for reinforced concrete is given and mentioned thin shell structures. Then the important concrete shell designers of the 20th century and their structures that marked their period, the hyperbolic paraboloid (hypar), which is one of the most ambitious forms among shell structures has been examined in the context of historical development and construction techniques. Reinforced concrete hypar shell applications, which are classified under the titles of pioneers, development / peak and contemporary applications, are summarized in a table containing distinctive features such as construction problems, construction technique and ease, span, structure material and shell thickness. It is thought that the study will contribute to the lack of Turkish resources in this field, especially for the students of architecture and engineering.Hiperbolik paraboloit çift eğrilikli bir yüzey türüdür. Bu yüzey türünün bir strüktür olarak kullanımı betonarmenin yaygınlaşmasıyla birlikte mümkün olmuştur. Bu strüktür yapı endüstrisinde çeşitli yüzeylerin birbiriyle entegrasyonuyla birçok kez ortaya konmuştur. Her noktasında çekme ve basınç gerilmelerini karşılaması onu diğer kabuk yapılara oranla daha ince ve estetik kılmıştır. Öte yandan kalıp işçiliği, donatı yerleştirilmesi, beton dökümü, yalıtım ve kaplama katmanlarının teşkilinin zorluğu nedeniyle bu strüktürlerin uygulanması belirli bölgelerle sınırlı kalmıştır. Bunun yanında ilerleyen yapı teknolojisi ve yeni malzemelerin icat edilmesi çeşitli çağdaş uygulamaların ortaya çıkmasını sağlamıştır. Çalışmada ülkemizde nadir rastlanan hipar kabukların mühendislik ve mimarlık ortak disiplininde betonarmeye yönelik teorik bir çerçeve çizip onun plastik boyutu olan ince kabuk strüktürlerden bahsedilmiştir. 20. yüzyılın önemli kabuk tasarımcıları ve dönemine damga vuran yapılarına değinildikten sonra kabuk strüktürler arasında strüktürel etkinlik ve estetik bağlamında en iddialı formlardan olan hiperbolik paraboloit (hipar) kabuklar tarihi gelişim ve yapım yöntemleri bağlamında incelenmiştir. Öncüler, gelişme/ zirve ve çağdaş uygulamalar başlıkları altında sınıflandırılan betonarme hipar kabuk uygulamaları, yapım sorunları, yapım tekniği ve kolaylığı, geçilen açıklık, strüktür malzemesi ve kalınlığı gibi ayırt edici özellikler içeren bir tabloda özetlenmiştir. Elde edilen bulguların özellikle mimarlık ve mühendislik öğrencileri için alandaki Türkçe kaynak eksikliğine katkı sağlayacağı düşünülmektedir
Kamusal Açık Mekânlarda “Yer Bağlılığı”: İzmir-Bostanlı Kıyı Düzenlemesi Örneği: Kamusal Açık Mekânlarda “Yer Bağlılığı”
No full textPublic spaces, where urban consciousness and collective memory is constructed, are expected to interact and tie strongly with their users. Urban design projects can create and strengthen this bond or damage existing ties and destroy sense of place. It is necessary to develop an approach to understand how urban design projects affect the relationship between citizens and public spaces. In this study, this approach is developed within the framework of “Place Attachment Theory”, on Bostanlı coast which has a sense of place and has been transformed with “İzmir Deniz” project. The physical environment was regenerated and also the relationship between public space and its users has been reestablished with this urban design project. It was sought to answer the questions of how users connect to space after the renewal, how psychological processes work and which features of space are effective in these processes. The field research was conducted to decipher these processes and measure the place[1]attachment by collecting data on behavioral, emotional and cognitive levels. The field research was conducted in “Bostanlı Footbridge & Sunset Lounge” which is the first project applied within the scope of “İzmir Deniz” project and opened to use in 2016. Simple observation and on site interview (structured) methods were used. The simple observation was made on the weekends at three different times in May 2019. The action patterns in the field were discovered by the mapping of evidences which were documented by photographs and video recordings. According to findings of simple observation, the area is used by different age groups, but the majority of users are young people. It is used more in the afternoons and evenings. The footbridge, wooden platforms, trees that create shade and urban furnitures are defined as reference points for place-making practices. Active (cycling, skating, football etc.) and passive actions (picnic, napping, sunbathing, reading, watching, taking photos, smoking hookah) take place simultaneously. Although it has been a short time since the area was opened for use, it has not been well preserved by its users. The wood cover has been damaged and graffiti has been drawn on the surfaces of both the footbridge and the Sunset Terrace. On site interview (structured) was applied in the beginning of June 2019, on weekdays (Monday) and on the weekend, by face-to-face interviews with 38 people (purposive sampling) at different points of the study area to sample variety of uses and user groups. The questionnaire was structured based on Scannell and Gifford’s (2010) tripartite organizing framework (person[1]process-place). The first part of the questionnaire refers to “person” dimension and consists of closed-ended questions about the demographic characteristics of users. The second part is related to “behavior” level in the “process” dimension. The third part is a 5-point Likert scale includes items at “affect” (emotional relationships) and “cognition” level in the “process” dimension. In the fourth part, open-ended questions were asked about “memories” and “meaning” at “cognition” level in the “process” dimension. In the fifth part linked to “place” dimension, the expressions regarding to physical and social components of urban space are ranged on a 5-point Likert scale. In the last part, questions are added to compare the participants’ attachments to place before and after new arrangement. Based on the results, public open space has a diverse range of action patterns (active and passive activities) to meet the needs of the users, and therefore functional value. The emotional process is more effective in the relationship between the place and its users. The effects of natural components are stronger than the effects of built environmental components in emotional and cognitive processes. The place has a value for its users also by its social dimension. As a consequence of these results, it can be claimed that the area has potential for place-attachment. However, the relatively low average values of some scales that measure place attachment, negative environmental behaviors of users and the limited number of answers to questions about memories (almost half of them are memories from time before the new arrangement) indicate that place attachment in the field is still in the development process. This study presents an alternative way to analyze public open spaces that have complex and multi-layered relationships by decoding the connection between space and its users. It is the first in terms of place attachment in public spaces and can be described as a preliminary study. Due to the limitations of the study, it was conducted with a small sample group and the reliability tests and advanced analysis techniques could not be applied to the scales. It is possible to develop this empirical study with larger sample groups, multiple qualitative and quantitative methods, higher number of possible variables that may affect place attachment and analysis techniques that explain the correlation between variables. It is crucial to increase the number of applied studies in this scope to contribute to design research of public open spaces that are qualified, successful and have a sense of place.Kamusal açık mekânların kullanıcısıyla etkileşime girerek güçlü bağlar kurabilmesi beklenmektedir. Kentsel tasarım projeleri bu bağın kurulmasını ve güçlenmesini sağlayabildiği gibi, var olan bağların zarar görmesine ve yer duygusunun yok olmasına sebep olabilmektedir. Kamusal açık mekânların yeni projelerle geçirdiği dönüşümün kentlilerin yer ile kurduğu ilişkiyi ne yönde etkilediğini anlamak için, bu ilişkileri deşifre edecek yaklaşımların geliştirilmesine ve uygulamalı çalışmaların artmasına ihtiyaç vardır. Çalışma, bu yaklaşımı “Yer Bağlılığı Teorisi” çerçevesinde, “İzmir Deniz” projesiyle yenilenen kıyı mekânlarından biri olan Bostanlı Kıyısı üzerinden geliştirmeyi amaçlamıştır. Yeni düzenleme sonrasında kullanıcıların mekânla nasıl bir bağ kurdukları, psikolojik süreçlerin nasıl işlediği ve bu süreçlerde mekânın hangi bileşenlerinin etkili olduğu sorularına yanıt aranmıştır. Bostanlı Kıyı Düzenlemesi kapsamında tasarlanan “Gün Batımı Terası ve Yaya Köprüsü” projesinin uygulandığı bölgede alan çalışması gerçekleştirilmiş, basit gözlem, yüz yüze görüşme yöntemi ve anket tekniğine başvurulmuştur. Anketin yapılandırılmasında literatürde yer bağlılığını açıklayan ve kullanıcıları, psikolojik süreçleri ve yerin özelliklerini dikkate alan kuramsal model kullanılmıştır. Elde edilen bulgulara göre kamusal açık mekânın kullanıcı gereksinimlerini karşılayacak çeşitlilikte eylem örüntüsüne, dolayısıyla işlevsel değere sahip olduğu, kullanıcıların yerle kurdukları ilişkide daha çok duygusal sürecin etkili olduğu, hem duygusal, hem bilişsel süreçte doğal bileşenlerin etkisinin yapılı çevre bileşenlerinin etkisinden daha güçlü olduğu, yerin sosyal boyutuyla da değer taşıdığı gibi sonuçlar dikkati çekmiştir. Ancak, yer bağlılığının bir göstergesi olan çevresel sorumluluk davranışlarının sergilenmiyor olması, yer bağlılığını ölçen bazı maddelerin ortalama değerlerinin görece düşük çıkması, anılara yönelik soruyu az sayıda katılımcının cevaplamış olması ve cevapların yarıya yakınının düzenleme öncesine ait olması, alanda yer bağlılığının henüz gelişme sürecinde olduğunu göstermektedir
Siyaset ve Sermayenin Baskısı, Mesleki İlkeler ve Belediyelerde Çalışan Plancılar: Tarihi Kent Merkezlerinde Tüketim Mekanlarının Dönüşümü
No full textUntil the early 1980s, the authority to make, approve and implement plans in Turkey was in the hands of central institutions. However, parallel to the increase in the effectiveness of neoliberal policies after 1980, the planning system was reorganized, and local governments were given the authority to plan, approve and implement plans by Law No. 3194. The arguments that decentralization of powers in planning will lead to democratization by increasing the efficiency of the local created a great expectation in the public and professional circles at the beginning. However, the real estate-oriented urban growth model of neoliberal policies, clientalism and political populism, which are among the most important phenomena of the Turkey’s urbanization, and the lack of financial and technical powers of municipalities to use planning powers have revealed a different image away from these expectations. Practices contrary to the principles of urbanism and public interest have become widespread in municipalities. This study focuses on the roles of the planner in the planning processes experienced in the municipalities of Turkey, the relations the planner established with other actors and the problem areas he encountered. It aims to analyze the planning experiences of city planners working in municipalities, one of the most important institutions of urban planning. This article is set as a part of a large research project funded by the MSGSÜ Scientific Research Project, which aims to analyze the plan experiences of public sector planners. The project focuses on the working conditions of planners working in municipalities, the techniques they use in the planning process and the problems they encounter. The field study started with the examination of the Professional Audit Practice data for all the works carried out in Turkey between 2003 and 2018. In the second stage, quantitative data on the total city planners working in municipalities in Turkey were collected, and the reports of the Chamber of Urban Planners for planners working in the public sector were examined. In the third stage, an online survey was conducted for planners working in municipalities in Turkey. According to the study of the Ministry of Environment and Urbanization in 2016, there are a total of 1528 city planners working in municipalities. 15% of city planners (233 city planners) working in municipalities have been reached. In the following stage, 8 in-depth interviews were conducted with experienced planners working in the municipality. Urban planners in Turkey graduate with a professional formation that includes the preparation of holistic and fragmented plans for different spatial scales, scientific analyzes in these processes, basic values and qualifications related to urbanism principles and decision-making according to the public interest. However, when planners start working in municipalities, they face dilemmas between their professional values and the democratic legitimacy of political decision makers. According to the research, the relations between politics and capital, politics and citizens, and even between politics and public institutions are determinative in the planning process in municipalities. With the neoliberal urbanization policies implemented for the last forty years, urban rents have become the most important area of accumulation, and all social segments, especially large capital groups, have sought to get a share from the rent created on the land. Especially after 2000, with the construction sector being seen as the engine of the economy, the pressure on the cities increased more. As a result of all these pressures, the spatial planning system has become scattered with fragmented planning approaches. Throughout the period, the most common work done by planners in municipalities was fragmented plans such as plan changes and additional development plans. Planners working in the municipality are expected to evaluate or prepare proposals for plan changes and other fragmentary plans, most of which are rent-oriented, and holistic plans for cities are carried out by self-employed planning offices. The influence of the planner is very limited at the point of making decisions regarding planning according to the planners working in the municipalities. Decisions on plans are made with rent-focused rather than technical and scientific analysis, and the rent relations are determined by patronage or political favoritism developed between politics and capital, or between politics and citizens. The fact that the municipalities are open to the pressure of the capital and local people, the increase of decisiveness of politics and rent on planning, the rent-oriented approach is dominant instead of the public benefit, the continuity of the plans due to the changing administrations, the increase of chaos in terms of scale and authority in planning creates great pressure on the planners. The task of the planner working in the municipality is seen as the technical drawing of the decisions taken as a result of politics and capital, or the relations between politics and the citizen, and to find the deficit of the legislation and adapt it to the legislation. Planners do not have a say in the approval phase of the plans, their technical opinions are not taken into consideration, and the politicians see their own ideas higher than those developed by the planners through scientific methods and technical analysis, often leaving the planners to struggle for professional principles and the public interest. During this struggle, some planners are exposed to mobbing, most of them get tired of this struggle and fall into despair over time.Türkiye’de şehir plancıları farklı mekânsal ölçeklere ilişkin bütüncül ve parçacıl tüm planların hazırlanması, bu süreçlerde bilimsel analizler, şehircilik ilkeleri ve kamu yararına göre karar vermeye ilişkin temel değerleri ve yeterlilikleri içeren mesleki formasyonla mezun olurlar. Ancak plancılar belediyelerde çalışmaya başladıklarında mesleki değerleri ile politik karar vericilerin demokratik meşruluğu arasındaki ikilemlerle karşı karşıya kalırlar. Araştırmaya göre belediyelerde planlama sürecinde siyaset ile sermaye, siyaset ile vatandaş ve hatta siyaset ile kamu kurumları arasındaki kentsel rant ilişkileri belirleyicidir. Türkiye’de belediyede çalışan plancılardan, büyük bir çoğunluğu rant odaklı olan plan değişiklikleri ve diğer parçacıl planlara ilişkin teklifleri değerlendirmesi ya da hazırlaması beklenmektedir. Belediyelerde çalışan plancılara göre planlamaya ilişkin kararların alınması noktasında plancının etkisi çok sınırlıdır. Planlara ilişkin kararlar teknik ve bilimsel analizlerden ziyade rant odaklı alınmakta, rant ilişkilerini ise siyaset ile sermaye arasında ya da siyaset ile vatandaş arasında geliştirilen patronaj ya da siyasi kayırmacılık ilişkileri belirlemektedir. Belediyelerin sermaye ve yerel halkın baskılarına açık olması plancılar üzerinde büyük baskı yaratmaktadır. Belediyede çalışan plancının görevi siyaset ve sermaye ya da siyaset ile vatandaş arasındaki ilişkiler sonucu alınan kararların teknik olarak çizilmesi ve mevzuatın açığını bularak mevzuata uydurulması olarak görülmektedir. Planların onama aşamasında plancıların söz sahibi olmaması, siyasetçinin kendi fikirlerini plancıların bilimsel yöntemler ve teknik analizler üzerinden geliştirdiği görüşlerden daha üstte görmesi plancıları sık sık meslek ilkeleri ve kamu yararı adına mücadele etmek durumunda bırakmaktadır
İç Mimarlık Eğitiminde Koruma Bilincinin Geliştirilmesine Bir Katkı: Mezuniyet Projesi Örneği: İç Mimarlık Eğitiminde Koruma Bilinci
No full textOne of the main interest areas of interior architects is the adaptation of buildings which have lost their authentic functions that they were built for, to new uses, conditions and requirements. These buildings may not be only the new ones but also the historic buildings that are listed as a cultural heritage and have to be preserved. Conservation of cultural heritage and transmitting it to the future generations can only be achieved by raising sensitivity to this value. Therefore, interior architects should enhance their awareness of the conservation of cultural heritage just like all members and groups working in the field of architectural design. It is certain that undergraduate education is one of the most important steps in the development of interior architects’ awareness of conservation. The present study aims to discuss the importance of developing an understanding of conservation in interior architecture education. Firstly, Ozyegin University, Faculty of Architecture and Design, Department of Interior Architecture and Environmental Design undergraduate curriculum was examined to figure out the percentage of theoretical conservation courses in interior design education. This evaluation brought to mind the question if the theoretical knowledge has been reflected in practice or not. Because the graduation studio is the last step before entering professional life, students are expected to demonstrate their skills in interior design by integrating their knowledge from the undergraduate programme. In the view of conservation awareness; the students have to apply their knowledge of conservation that they have learnt throughout the theoretical courses and apply such knowledge in their projects. Therefore, the student works of 2019-2020 Spring Semester Interior Architecture Graduation Studio in which students were expected to create adaptive reuse proposals for a historic building- Paşalimanı Flour Factory- have been evaluated through the relationship between the awareness of conversation and the interior architecture education. With the resources directed about the subject and seminar series and technical trips organized throughout the term, it is aimed that the students would perceive the historical texture in which the historic building is located better, become aware of the unique and need to be protected values of the environment, and enrich their perspectives in order to emphasize these values in their design they would develop. Within the scope of the study, student projects submitted at the end of the semester were examined in terms of the differences in the approach to the historic building and the priorities for preservation. In order to evaluate students’ approaches analytically, the projects were analyzed according to the four different levels defined on the criterion that should be in relation with the historic monument. The extent to which the design proposals made by the students met the criterion was analyzed through the scoring system. In addition to this, at the end of the semester the students who enrolled in the graduation studio were asked to write texts in which they evaluated their studio experiences. The collected texts were first examined for the frequency of the words used via a cloud analysis, and then a content analysis study was conducted by two independent researchers to discover the concepts and relations. In addition to the observations made throughout the term, these analytical analyses based on the projects and collected texts at the end of the term provided important and comparable data for the study. In conclusion, the common tendencies and different approaches of the students to the historic monument were revealed according to the assessments. Although all of the students have developed a sensitivity for conservation, most of them mentioned the difficulties in transferring the theoretical knowledge of conservation to reuse practice. It is important to support the interior design students not only within the scope of the studio course but throughout their education life in order to increase the awareness of conservation. In this direction, it is necessary to increase students’ awareness on conservation with the help of compulsory and elective courses that can be added to their undergraduate curriculum. In addition, it would be beneficial for students to experience adaptive reuse interior design projects related to a historical building that they may encounter in their professional lives, not only in the graduation studio, but also in the other studio classes before reaching this stage, on different scales and requirements.İç mimarların temel çalışma alanlarından birini de inşa edildikleri dönemdeki işlevlerini yitirmiş yapıların yeni kullanım koşulları ve gereksinimleri doğrultusunda yeniden işlevlendirilmesi oluşturmaktadır. Yeniden işlevlendirilen yapılar yakın zamanda inşa edilmiş yeni yapılar olabildiği gibi işlevini yitirmiş ancak korunması gerekli kültür varlığı yapılar da olabilmektedir. Kültür varlıklarının korunabilmesi ve gelecek nesillere ulaştırılabilmesi ancak bu konuda bir hassasiyetin geliştirilmesiyle sağlanabilir. Tasarım alanında çalışan tüm meslek grupları gibi iç mimarların da kültür varlıklarının korunması konusunda farkındalıkları yüksek olmalıdır. İç mimarların koruma bilinci konusunda kendilerini geliştirmelerinde en önemli basamak lisans eğitimidir. Çalışma kapsamında; Özyeğin Üniversitesi, Mimarlık ve Tasarım Fakültesi, İç Mimarlık ve Çevre Tasarımı Bölümü’nde 2019-2020 bahar yarıyılında gerçekleştirilen Mezuniyet Projesi incelenmiş, öğrencilerin tarihi bir yapı için yeniden işlevlendirme önerileri üzerinden koruma bilinci ve eğitim ilişkisi değerlendirilmiştir. Öğrencilerin lisans eğitim programlarında zorunlu ve seçmeli olarak yer alan tarihi yapıların korunmasına yönelik derslerde edindikleri bilgi birikimlerini, tarihi bir yapı ile karşı karşıya kaldıklarında pratiğe aktarabilme becerileri sorgulanmıştır. Öğrencilerin yaklaşımlarını analitik bir şekilde değerlendirebilmek adına; teslim edilen projeler tarihi yapıyla kurulan ilişkide olması gereken hassasiyetler ve kriterler üzerinden tanımlanan dört farklı seviyeye göre analiz edilmiştir. Proje analiz çalışmalarının yanı sıra derse kayıtlı olan öğrencilerden dönem sonunda mezuniyet stüdyosu deneyimlerini değerlendirdikleri bir metin yazmaları istenmiştir. Toplanan metinler önce kullanım sıklıklarına göre etiket bulutu (tag cloud) ile incelenmiş, ardından iki farklı araştırmacı tarafından ana olguların belirlendiği içerik analizi çalışması yürütülmüştür. Yapılan değerlendirmelere göre ortak yönelimler ve farklı yaklaşımlar ortaya konmuştur. İç mimar adaylarını meslek hayatlarında karşılaşmaları olası olan tarihi yapıların yeniden işlevlendirmesi üzerine donanımlı hale getirmek için öneriler sunulmuştur