Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Socjotechnika i styl działania partii Prawo i Sprawiedliwość w latach 2005-2007
No full textPrzedmiotem rozprawy jest socjotechnika i styl działania partii Prawo i Sprawiedliwość (PiS) podczas kampanii wyborczej oraz rządów tegoż ugrupowania w latach 2005-2007.
Głównym celem pracy była próba określenia specyfiki stylu działania politycznego partii PiS oraz „zinwentaryzowania” i zakwalifikowania (z punktu widzenia pojęć socjotechniki) charakterystycznego dla tej partii repertuaru metod działania, taktyk i stosowanych środków. W zadaniu tym, autor przyjął jako klucz do analizy socjotechniczne kategorie perswazji, podstępu, prowokacji, przymusu, sugestii , a także metody oparte na kreowaniu wizerunku poprzez zastosowanie akredytacji, autoprezentacji, autopromocji oraz dyskredytacji. Intencją było ukazanie związku między zasobem zastosowanych środków, a strategią, taktyką, mentalnością i stylem działania omawianego środowiska politycznego. Tym odróżnia się zastosowane podejście do omawianego zjawiska od przeważającego w analizach politologicznych skupienia na wątkach ideologiczno-programowych lub instytucjonalnych samych w sobie. Zadaniem było uchwycenie motywacyjnego lub instrumentalnego związku między deklarowanymi ideami i zasadami polityków PiS, a obranym przez nich sposobem i stylem działania.
W dysertacji, autor stara się zweryfikować hipotezę, że we współczesnej demokracji gabinetowo – parlamentarnej w Polsce zyskuje na znaczeniu praktyczne wykorzystywanie mechanizmów socjotechniki politycznej oraz kreowanie własnego stylu działania w celu pozyskiwania i utrzymania wyborców. Autor starał się udowodnić, że socjotechnika w praktyce oznacza zastosowanie wielu metod oddziaływania: perswazji, podstępu, prowokacji, sugestii, przymusu, a także akredytacji, autoprezentacji, autopromocji oraz dyskredytacji. Innymi słowy, było to odejście od uproszczonego rozumienia socjotechniki tylko w kategoriach manipulacji. Intencją było pokazanie i udowodnienie, że socjotechnika to metoda wywierania wpływu, oparta na repertuarze wielu mechanizmów i narzędzi. Ponadto, zadaniem była - próba syntezy – charakterystycznego stylu działania (ideologicznego i pragmatycznego) przy zastosowaniu rezerwuaru metod rządzenia, kooperacji i konfrontacji. W rozprawie, autor skonfrontował - strategie działania, założenia i deklaracje programowe, projekty z mechanizmami podejmowania decyzji a marketingiem, PR-em oraz spontanicznością i kalkulacją w działaniu politycznym.
Autor uważa, że przeprowadzona w rozprawie analiza metod i płaszczyzn wywierania wpływu przez polityków partii PiS w pierwszym okresie jej rządów dostarcza odpowiedzi na postawione pytania badawcze – dotyczące specyfiki działania tej partii, repertuaru jej metod rządzenia i rywalizacji politycznej, modelu przywództwa i więzi ze zwolennikami.The thesis deals with the sociotechnics and style of operation of the political party Prawo i Sprawiedliwość (PiS) during the electoral campaign and the party's rule in 2005-2007.
The main purpose of the thesis has been an attempt at defining the specific style of political activity of PiS, and at “stocktaking” and classification (from the viewpoint of sociotechnical concepts) of that party's specific repertoire of methods, tactics and means. Within that task, as the key to the analysis, the author has used the sociotechnical categories of persuasion, stratagem, provocation, constraint, suggestion , as well as the methods based on image creation with accreditation, self presentation, self promotion and discrediting. The intention was to demonstrate the relationship between the range of means applied and the strategy, tactics, mentality and style of operation of the discussed political circles. This is the difference between the present author's approach to the discussed phenomenon and the focus on ideological, policy or institutional aspects as such. The task was to capture the motivational or instrumental relationship between the ideas and principles declares by PiS politicians and their specific method and style of operation.
The author aims at verifying the hypothesis that in Poland’s modern cabinet-parliamentary democracy, the use in practice of the political sociotechnics mechanisms as well as creation of one’s own style of operation to win over and to keep voters is gaining importance. The author has aimed at demonstrating that sociotechnics in practice means application of many different methods of influencing others: persuasion, stratagem, provocation, suggestion, constraint, as well as accreditation, self presentation, self promotion and discrediting. In other words, this involves a departure from the simplified conception of sociotechnics solely in the categories of manipulation. It has been the author’s intention to demonstrate and prove that sociotechnics is a method of influencing others based on a repertoire of many different mechanisms and tools. Besides, another task has been an attempt at synthesis of the specific (ideological and pragmatic) style of operation with a range of methods of governance, cooperation and confrontation. In the thesis, the author confronts the strategies of operation, policy assumptions and declarations as well as projects with decision making mechanisms, marketing, PR as well as spontaneity and calculation in political activity.
The author believes that the analysis, carried out in the thesis, of the methods and planes of exerting influence used by PiS politicians during the party's first rule provides the answer to the research question posed - the question about the party's specific nature of operation, the repertoire of its methods of governance and political competition, leadership model, and ties with its followers
Postrzeganie przedmiotów muzealnych w świetle ich statusu ontologicznego
No full textPrzedmiotem rozprawy jest postrzeganie obiektów muzealnych o różnym sposobie istnienia i próba interpretacji ich znaczenia w szerokim kontekście kulturowym i wychowawczym.
Główne problemy badawcze zostały sformułowane następująco: jak kształtuje się charakter postrzegania muzealnych przedmiotów w zależności od ich statusu ontologicznego oraz w jaki sposób postrzeganie muzealnych przedmiotów określa wizje kultury?
Przez przedmioty muzealne rozumiane są kompleksowo pojęte zbiory, czyli ogół gromadzonych, przechowywanych i eksponowanych w instytucjach muzealnych obiektów niezależnie od ich wpisu do muzealnych ksiąg inwentarzowych. A zatem są to muzealia, zabytki, generalnie przedmioty autentyczne, a także kopie oryginalnych obiektów, rekonstrukcje i symulakry prezentowane przez muzea w rzeczywistości materialnej i wirtualnej. Podstawową oś podziału rzeczy oraz zasadnicze dylematy związane ze sposobem istnienia przedmiotów wyznacza w tej pracy kategoria autentyczności. To głównie złożoność pojęcia autentyczności w odniesieniu do rzeczy i wszelkie zawiłości oraz kontrowersje z nim związane, a także fakt eksponowania w przestrzeniach muzealnych coraz większej ilości przedmiotów nieautentycznych, skłania do refleksji nad znaczeniem statusu ontologicznego obiektów we współczesnym muzealnictwie i w kontakcie człowieka z przedmiotami kultury. Sposób istnienia rzeczy odsłania szereg szczególnie palących współczesnych problemów, które nie tylko ukazują dyskusyjny oraz niejasny status muzeów i skomplikowaną sytuację spotkania widza z eksponatem, ale ostatecznie obrazują obecne sposoby rozumienia kultury i panujący między nimi dysonans.
Większość opublikowanych pozycji na temat muzeów i ich kolekcji to opracowania z zakresu historii, historii sztuki, archeologii, etnografii, czy też szeroko rozumianej antropologii kultury. Niewiele miejsca powyższe zagadnienia zajmują w rozważaniach filozoficznych, estetycznych, a jeszcze mniej w pedagogicznych, choć funkcja muzeów jest przede wszystkim edukacyjna. W niniejszej pracy zostało przyjęte założenie, że pojęcia edukacji w kontekście muzeum nie należy ograniczać do zajęć lekcyjnych, warsztatowych czy projektowych, które stanowią jeden z wielu aspektów funkcjonowania muzeum. To całość działalności instytucji muzealnych, przez zachętę do dociekliwej obserwacji i uważnego postrzegania, powinna być rozpatrywana w kategoriach edukacji.
Od strony teoretycznej i metodologicznej postrzeganie jest rozważane w znacznej mierze w odniesieniu do Fenomenologii percepcji Maurice’a Merleau-Ponty. Zgodnie z jego teorią zmysły stanowią jedynie narzędzie do życia w zbiorze sensów, które człowiek nadaje przedmiotom w dialogu ze światem. W tym ujęciu proces percepcji łączy się z zagadnieniem permanentnej interpretacji otaczającej rzeczywistości. Przyjęty fenomenologiczny model postrzegania jest zakorzeniony w indywidualnym przeżyciu i polega na możliwie bezpośrednim kontakcie z przedmiotem. Istotne jest również podjęcie prób docierania do rzeczywistości sprzed jej skatalogowania i nie chodzi przy tym o to, by odrzucić zastaną wiedzę, ale żeby poniekąd stanąć przy jej narodzinach.
Postrzeganie przedmiotów muzealnych jest opisane jako proces szczególny przez wzgląd na ich wyjątkowy status, który wyróżnia je spośród obiektów codziennych, użytkowych, czy tych należących do świata natury. Zasadnicza różnica w postrzeganiu obiektów muzealnych i codziennych jest w niniejszej dysertacji określona w odniesieniu do rozważań Martina Heideggera o pojęciu „rzeczy jako rzeczy”, „dzieła” oraz „rzeczy pod ręką”.
Ważny jest aspekt ontologii rzeczy, gdyż to on w tym przypadku pozwala nam pojąć ich muzealny i kulturowy wymiar. Z perspektywy samych naszych przeżyć trudno byłoby uchwycić ich wyjątkowy charakter. Niemniej jednak to w naszym postrzeganiu prezentują się treści przedmiotów – tajemnice rzeczy.
W dysertacji został zniesiony tradycyjny podział przedmiotów przez wzgląd na dziedzinę, którą reprezentują i choć nie ulega wątpliwości, że kontakt z arcydziełem malarstwa i artefaktem z działu etnografii lub historii stanowi dla odbiorcy zupełnie inny rodzaj przeżycia i doświadczenia to jednak koncentracja na przyjętej klasyfikacji może przysłonić w pewnym sensie jeszcze bardziej zasadniczy podział – na materialnie istniejące oryginały i przedmioty nieautentyczne, do którego prowokuje obecny przyrost nowoczesnych muzeów narracyjnych. Obydwa rozróżnienia wiążą się z wieloma dylematami wokół statusu ontologicznego obiektów. O tym, jak zawiły jest problem pojęcia autentyku przekonują m.in. liczne rekonstrukcje poszczególnych elementów architektonicznych, status samych fotografii, które zależnie od płaszczyzny rozważań mogą się okazać najbardziej i najmniej autentycznymi spośród muzealnych obiektów. Wreszcie o nieoczywistości powyższego rozgraniczenia mogą świadczyć w sensie najogólniejszym właściwie wszystkie przedmioty muzealne, choćby przez fakt, że utraciły swój oryginalny kontekst. Nowe położenie w pewnym sensie nakłada na obiekt nowe znaczenia i to najczęściej w sposób nieprzypadkowy, gdyż z reguły stają się one po prostu elementem kuratorskich narracji. Niemniej istotną kwestią jest namysł także nad tym, czy opisywana przez Waltera Benjamina „aura” autentyczności, której człowiek może doświadczać, posiada w istocie walor pozytywny w szerokim sensie edukacyjnym. Wydaje się, że działalność muzeów ukazuje także jej pejoratywne konotacje. Spór o muzealia, którego podstawę stanowi ich autentyczność, właściwie w żadnym innym przypadku nie przejawiał się tak dramatyczne, jak w sprawie obecności szczątków ludzkich w muzeach, które jako materiał z wielu względów newralgiczny w kulturze, powinny być przedmiotem szczególnej uwagi, gdyż dotyczą człowieka w sposób całkiem bezpośredni, inaczej niż ludzkie wytwory. Wszelkie dzieła sztuki i kultury, które są myśli człowieka bardzo bliskie, urzeczywistniają się w świecie za sprawą materii wywodzącej się ze świata a nie z człowieka. I to jest zasadnicza różnica, choć jak pokazują muzealne realia, również nie jest ona oczywista.
Obok podstawowej kwestii postrzegania oraz problemu nauki patrzenia, a właściwie braku kształcenia w tym zakresie, na który zwraca uwagę Rudolf Arnheim, oraz kwestii namysłu nad ontologią rzeczy, nie mniej istotny w świetle podjętych refleksji jest problem rozumienia kultury i troski o wspólne dobra w kontekście muzealnych zbiorów. Ostatnie z wymienionych kwestii zostały przedstawione w nawiązaniu do koncepcji kultury, która przynależy do „świata” według Hannah Arendt.
Dyskurs dotyczący kultury i pojęcia muzeum, którego istotę stanowią działania skoncentrowane wokół przedmiotów, jest ściśle związany z rozważaniami na temat wyjątkowości sztuki w tym sensie, że przykład dzieła sztuki do pewnego stopnia wytycza ścieżki analizy muzealnych rzeczy, gdyż pozwala zobrazować pewne aspekty, które w przypadku obiektów innego typu nie byłyby tak wyraźnie widoczne, a są w ich kwestii często niemniej ważne. Dzieła sztuki cechuje przede wszystkim nadzwyczajna trwałość, spowodowana wyjątkową troską o ich zachowanie, a to właśnie trwanie rzeczy wynikające również z ich nieużytkowania jest jednym z głównych elementów wspólnych, charakteryzujących zarówno dzieła sztuki, jak i inne cenne obiekty znajdujące się w zbiorach muzeów w charakterze muzealiów. Odchodzenie od trwałości poprzez wprowadzanie do muzeów coraz większej ilości obiektów nowo wyprodukowanych i wymienialnych zasadniczo podważa pojęcie muzeum, które z definicji jest instytucją trwałą. Ten stan rzeczy wiąże się z przyjęciem szerokiego rozumienia kultury, które w przeciwieństwie do wąskiego rozumienia skoncentrowanego na szczególnym dziedzictwie, pozwala na określanie mianem kultury wszelkich ludzkich działań i ich rezultatów różnych od natury. Jednak problem w tym, że o ile wąskie rozumienie kultury nie szkodzi szerokiemu, gdyż zakres pierwszego będzie po prostu stanowić niewielką część tego drugiego, o tyle szerokie rozumienie kultury poniekąd unicestwia jej pojęcie wąskie, gdyż wprowadza do niego zasób treści sprzeczny z jego istotą, dodatkowo nieuchronnie zacierając pod tą samą nazwą tkwiące między nimi jakościowe różnice.The dissertation concerns the perception of various museum objects depending on their form of existence followed by the attempt of their interpretation in a broad cultural and educational context.
The main research issues are: how the perception of the museum objects is shaped by their ontological status and how the perception of the museum objects defines the visions of culture.
The museum objects are understood broadly as comprehensive collections, what means all collected, preserved and exhibited objects by museum institutions, regardless their registration in the inventory books. Thus they are collectibles, antiques, authentic objects as well as their copies, reconstructions and simulacrums exhibited by museums, both material and virtual. The main distinguishing feature of objects and their status of existence in this thesis is the issue of authenticity. The complexity of the term authenticity in relation to objects and all the controversies connected with it, and the exhibition of growing number of non-authentic objects by museums leads to reflexion over the ontological status of objects in contemporary museums and over the contact of man with the objects of culture. The form of existence of objects reveals a number of significant problems, that demonstrate unclear status of modern museums and the complex issue of the relation between a viewer and an exhibit, but in the consequence they illustrate the contemporary ways of understanding the culture and the conflict involved in them.
The significant number of publications concerning museums and their collections approach the issue from the perspective of history, history of arts, archaeology, ethnography or broadly understood cultural anthropology. Little attention is devoted to the topic in philosophical or esthetical debates and even less in pedagogical ones, regardless the fact that museums serve mainly educational purpose. This dissertation assumes that the issue of education in relation to museums must not be limited to museum educational offer of workshops or projects, that constitute only one of many aspects behind functioning of such institutions. The holistic approach towards the activity of museums that throw encouraging the inquisitive observation and careful perception should be understood as education.
From theoretical and methodological perspectives, the perception is considered largely in relation to the Phenomenology of perception by Maurice’a Merleau-Ponty. According to his theory, senses are mere tool for living among concepts that a man imposes on objects in his dialogue with the world. In this view the process of perception is connected with the issue of constant interpretation of the surrounding reality.
The phenomenological model of perception is deeply rooted in individual experience and requires possibly direct contact with an object. Additionally it is important to access the reality before its interpretation and that does not mean rejection of the possessed knowledge, but assisting the origin of that knowledge.
The perception of museum objects is described as an unusual process due to their unique status, that distinguishes them among other objects both practical or belonging to nature. The main difference in perception of museum objects and practical objects is defined in this thesis after Martin Heidegger’s analysis of objects, things and works of art.
The consideration of objects’ ontology is significant for understanding of their museum and cultural dimension. From the perspective of our own experience it would be difficult to grasp their uniqueness. Nonetheless, it is our perception where the meaning of objects is presented – the secret of items.
This dissertation abandons the traditional division of objects according to the field they represent and although it is beyond doubt that an oil painting and ethnological or historical artefacts offer completely different kind of experience for a viewer, the focus on this kind of classification may overshadow even more significant division – into material authentic objects and non-authentic items, which is provoked by the growing number of modern narrative museums.
Both divisions are connected by many dilemmas around ontological status of objects. The complexity of the issue of authenticity is reflected by number of reconstructions of particular architectural elements or the status of photography, that depending on the point of view might be the most or the least authentic of all the museum objects.
Finally, the problematic nature of this division is represented in the most general sense by all the museum objects, by the mere fact that they lost their original context. The new surrounding imposes in a certain way the new signification, that is not accidental as it constitutes an element of curatorial narration. Nonetheless, the important question is whether the aura of authenticity, that a man can experience, is truly the positive aspect in educational sense. It seems that museum activity also demonstrates its negative connotations. The debate over exhibits based on their authenticity is especially dramatic when it concerns human remains at museums, what requires careful investigation due to its significant role in culture and direct relation to a man unlike in case of human creation. All the artworks and cultural objects resulting from the thoughts of a man have their origin in the substance of the world, not a human. And that constitutes the main difference, which however is not that obvious, what is illustrated by museum reality.
Besides the main issue of perception and the problem of developing the skills of perception - namely lack of education programmes in shaping those skills, what is highlighted by Rudolf Arnheim, and the consideration over ontology of items, the equally significant issue of this analysis is the understanding of culture and concern for the common good in the context of museum collections. The latter was presented in relation to the Hannah Arendt’s concept of culture that belongs to the world.
The debate over the culture and the meaning of the term museum, with all the activities focused on material objects, is closely connected with the consideration over the uniqueness of Arts as the example of an artwork creates to some extent the guidelines for analysis of all museum objects, because it allows to highlight the aspects that would not be that clear in case of other kinds of museum items, but not less significant in their case. The main characteristic of an artwork is its durability, that results from the special care to preserve it and it is the unchanged existence connected with non-usage that is the distinguishing feature of both artworks and other valuable items in museum – collectibles. Abandoning the durability through introducing newly produced, replaceable objects in large numbers significantly undermines the very nature of a museum, that by definition is a permanent institution. This results from the broad understanding of culture, that unlike the narrow understanding focused on unique heritage, accepts any form of human activity or its results, that is distinct from nature. And the problem is that insofar as the narrow approach does not affect the broad one, as it simple constitutes the small part of the whole, the broad understanding in a sense annihilates the narrow meaning by introducing some aspects that are in contradiction to its essence and additionally destroying by the same name significant quality differences
Przejścia krytyczne w systemach epileptycznych
No full textComplex systems exhibiting rapid regime shifts have been observed in manydifferent fields like economics, medicine, ecology and geology. Some demonstrateearly warning signals, or predictors, of incoming transition. Epilepticbrain is often used as an example of such system, however very little proofof this claim is given. This thesis presents results of systematic research onthis topic. By an analysis of mathematical model of seizures, investigationof EEG recording of epileptic rats, and a study of over 300 EEG recordingsof seizures from human subjects we aim at answering the question whetherepilepsy seizures exhibit early warning signals, thus showing that epileptictransition can be described using critical transition theory. Because of thelarge number of examined signals a novel, automatic method of analysis is devised.Three predictors commonly discovered in other fields, are investigated:variance, lag-1 autoregressive coefficient (AR(1)), and skewness. In the caseof theoretical model and signals from rats, there is a strong indication ofexistence of early warning signals. About 23% of rat signals display expectedbehavior in all three predictors at the same time, while 65% showed agreementwith the the theory with respect to AR(1) coefficient and variance increasingsimultaneously. In human subjects only 8% of subjects showed statisticallysignificant increase in variance and AR(1) coefficients and no patient exhibitedchanges in all three preditors consistently. The discrepancies betweentheoretical and animal models, and human data indicate that complexitymay be a fundamental issue in transferring theoretical concepts to complexsystems such as human brain.Złożone systemy przejawiające gwałtowne zmiany stanu są obserwowane wwielu dziedzinach, takich jak ekonomia, medycyna, ekologia czy geologia.Jednocześnie mogą być obserwowane predyktory, czyli sygnały zapowiadającetakie przejścia. Mózg epileptyczny często przedstawiany jest jako systemzawierający takie oznaki, zazwyczaj jednak nie podaje się wystarczającychdowodów na potwierdzenie tej tezy. Przedmiotem badan przedstawionych wtej pracy jest gruntowne zbadanie tego zagadnienia. Systematyczna analizamatematycznego modelu napadów epileptycznych, badanie sygnałów EEGpochodzących od szczurów z epilepsją oraz nagrań ponad 300 sygnałów EEGpochodzenia ludzkiego ma na celu zweryfikowanie tezy, ze napady epileptycznepoprzedzone są sygnałami zapowiadającymi. To z kolei oznaczałoby,iż przejścia stanu widoczne w epilepsji da się opisać, stosując metodologięprzejść krytycznych. Z powodu dużej liczby badanych sygnałów opracowanonowy, automatyczny algorytm analizy. Przebadano trzy najczęściej opisywanepredyktory przejść: wariancje, współczynnik autokorelacji pierwszegorzędu (AR(1)) oraz skośność. W przypadku sygnału szczurów oraz modelumatematycznego wykazano duże prawdopodobieństwo istnienia sygnałówzapowiadających. Około 23% sygnałów szczurów przejawiało oczekiwanezachowanie w trzech predyktorach, jednak aż 65% sygnałów pokazywałozgodność z teoria, jeśli brano pod uwagę jednocześnie wariancje i współczynnikautokorelacji. W przypadku ludzi tylko 8% pacjentów wykazywałostatystycznie istotne zmiany w wariancji lub współczynniku autokorelacjii żaden nie pokazywał spójnych zmian w skośności. Niezgodność modelumatematycznego i wyników badan nad zwierzętami z rezultatami analizy ludzkichsygnałów pokazuje, jak wiele może zmienić wzrost złożoności badanegosystemu
Ethos of modern teacher in the opinion of headmasters, teachers and parents of school and kindergarten students
No full textw opinii dyrektorów, nauczycieli oraz rodziców uczniów szkół i przedszkoli
W literaturze naukowej etos definiowany jest na bardzo wiele różnych sposobów.
Niektóre kładą nacisk na zawartość etosu podkreślając wiodącą rolę wartości. Inne zwracają
uwagę na jego zasięg łącząc etos z zagadnieniami kultury czy też stylu życia. Jakkolwiek etos nie
byłby definiowany, jest on istotną kategorią pojęciową związaną z osobą nauczyciela. Pozwala
wniknąć w obszary pracy pedagogicznej jeszcze nieobjęte badaniami.
W dysertacji podjęto próbę odpowiedzenia na dwa główne pytania badawcze:
1. Jak definiują etos trzy najważniejsze podmioty procesu kształcenia dzieci: dyrektorzy
placówek, nauczyciele i rodzice?
2. Czy i w jakim stopniu zbiorowość nauczycieli stanowi grupę etosową współcześnie?
Poza usytuowaniem roli respondentów i typu placówki, z jaką są związani (przedszkole
lub szkoła podstawowa) badanych różnicowały również wiek i płeć. Przebadano łącznie 20
dyrektorów szkół i przedszkoli (10 w każdym z wymienionych typów instytucji oświatowych)
oraz 132 badanych nauczycieli: 52 nauczycieli przedszkolnych i 79 pracujących w szkoł ach
podstawowych. Rodzice to 123 osoby, których dzieci są w wieku przedszkolnym (53
respondentów) i szkolnym (69 respondentów). Jeden rodzic i jeden nauczyciel nie ujawnili
rodzaju placówki . Badania ilościowe (nauczyciele i rodzice) przeprowadzano za pomocą
identycznych papierowych i internetowych ankiet. W badaniu jakościowym (dyrektorzy)
wykorzystano kwestionariusz wywiadu półstandardowego.
Analizy statystyczne wykonano za pomocą oprogramowania STATISTICA 10 PL. W
przeprowadzonych testach statystycznych przyjmowano standardowy, pięcioprocentowy (α =
0,05) poziom istotności statystycznej. Do zbadania istotności statystycznej związku kolejnych
zmiennych zależnych z dwiema zmiennymi niezależnymi głównymi, to znaczy usytuowania roli
względem dziecka (nauczyciele versus rodzice) oraz typu instytucji edukacyjnej (przedszkole
versus szkoła podstawowa), wykorzystano analizę logarytmiczno-liniową. W przypadku efektu
interakcji porównano ze sobą cztery grupy: nauczycieli przedszkolnych, nauczycieli szkolnych,
rodziców dzieci uczęszczających do przedszkoli i rodziców uczniów szkolnych.
2
Związek zmiennych zależnych ze zmienną niezależną szczegółową wieku został poddany
weryfikacji również przy wykorzystaniu analizy log-liniowej. Efekt główny wieku
zbadano poprzez porównania pomiędzy osobami w okresie wczesnej dorosłości (< 35 lat) z
osobami w okresie średniej dorosłości (35-64 lata). W przypadku efektu interakcji, dokonywano
porównań pomiędzy czterema podgrupami uczestników badania - rodzicami w okresie wczesnej i
średniej dorosłości oraz nauczycielami będącymi w analogicznym wieku.
Dokonano również porównań ze względu na zmienną niezależną szczegółową płci. Z
uwagi na to, że mężczyźni stanowią jedynie 13% wszystkich uczestników badania (N = 32), do
pomiaru istotności statystycznej związku pomiędzy kolejnymi zmiennymi zależnymi a płcią
wykorzystywano test chi kwadrat niezależności.
W przypadku dwóch zmiennych zależnych mierzonych na skalach porządkowych (p5 i
p6) do przeprowadzenia porównań międzygrupowych wykorzystywano test nieparametryczny U
Manna-Whitneya.
Do analizy odpowiedzi respondentów udzielanych na pytania otwarte wykorzystano
podejście typu text mining pozwalające na zidentyfikowanie najczęściej pojawiających się
wątków w odpowiedziach respondentów.
Dane zgromadzone za pomocą wywiadów z dyrektorami zostały przeanalizowane z
wykorzystaniem metody teorii ugruntowanej. W badaniach tych wykorzystano tekst wywołany,
co pozwoliło na uzyskanie konkretnych informacji tematycznie związanych z przedmiotem badań
dysertacji.
Już początkowy etap badań pokazał, iż etos jest pojęciem powszechnie znanym i sposób
definiowania tej kategorii pojęciowej nie różnicuje badanych znacząco. Respondenci uważają
etos za zbiór wartość, norm, zasad i wiążą definiowaną kategorię pojęciową z grupą społeczną.
Pytanie o aktualność etosu pokazało pierwsze różnice: 61% respondentów uznała go za pojęcie
nadal aktualne, ale według 39% ankietowanych etos jest już jedynie terminem historycznym.
Etos jest dla większości badanych bardzo ważnym (41%) lub ważnym (42%)
komponentem pracy nauczycielskiej, przy czym to częściej rodzice niż nauczyciele wskazywali
na bardzo duże znaczenie etosu (50% rodziców w stosunku do 33% nauczycieli). Wynik ten
świadczy o zróżnicowanych wymaganiach społecznych. Zostały one potwierdzone w dalszych
analizach, w których to właśnie nauczyciele stwierdzają, iż oczekiwania w stosunku do nich
urosły, podczas gdy rodzice uważają, że zmalały. Tutaj można dopatrywać się czynników
odpowiedzialnych za wykazane różnice w ocenie ważności etosu. Rodzice uważali, że
wymagania społeczne zmniejszyły się, więc należy zwrócić się ku etosowi tego zawodu, zaś
3
nauczyciele, że zwiększyły się i nie ma powodów dla dalszego obciążenia ich kolejnymi
odpowiedzialnościami. Takie zróżnicowanie pokazuje niestety brak zgodności w postrzeganiu
nauczycielskiej roli zawodowej przez dwa tak ważne podmioty wychowawcze - rodziców i
nauczycieli dzieci.
Hipotetyczne założenie o związku pomiędzy nauczycielskimi motywacjami do podjęcia
pracy w zawodzie, a etosem grupy nauczycieli, potwierdziło się. Zarówno kwerenda literatury
związanej z podobnymi badaniami (Zowczak 2009, Janukowicz, Łukasik 2013), jak i badania
własne autorki ukazały zależność tych dwóch kategorii pojęciowych. Aż 75% badanych
nauczycieli i rodziców uważa motywacje do zaangażowania właśnie w tym zawodzie za ważne
dla etosu nauczycieli. Jednak respondenci nie są już tak zgodni co do motywacji nauczycielskiej
grupy zawodowej . Apanaże finansowe, stabilizacja czy potrzeba kontaktu z dziećmi, różnicują
oceny nauczycieli i rodziców związanych z różnymi placówkami oświatowymi.
Badani zapytani czy spotkali kiedykolwiek nauczyciela pozytywnie świadczącego o etosie
własnej grupy zawodowej w większości odpowiedzieli twierdząco (87%). Niemniej jednak już
tylko 26% respondentów stwierdziło, że współcześnie jest jeszcze wielu takich nauczycieli. To
istotne zróżnicowanie z jednej strony potwierdza, jak duże znaczenie ma etos dla badanych, z
drugiej strony pokazuje, iż zauważają oni negatywną zmianę w tym zakresie. Jak uznali badani,
nie tylko nauczyciele są odpowiedzialni za realizację w praktyce treści etosowych. Wśród
przeszkód w wypełnianiu nauczycielskiego etosu wymienili oni czynniki związane również z
placówką edukacyjną, systemem oświaty i rodziną dziecka.
Przeprowadzone badania dowiodły, iż etos nie jest współcześnie jedynie przestarzałym
terminem wiązanym z dawną literaturą piękną. Badani posiadają wiedzę na temat etosu, jest on
obecny pośród ich wymagań wobec nauczycieli. Niemniej jednak zauważa się znaczące
zróżnicowanie w ocenie dawnych i współczesnych nauczycieli. Ci pierwsi częściej godnie
reprezentowali etos swojego zawodu niż nauczyciele obecnie. W kryteriach związanych z
rekrutacją nauczycieli do pracy w placówkach oświatowych brak jest jedno litych wymagań
odnośnie etycznych walorów kandydata, co ujawniły wywiady z dyrektorami.
Odpowiadając na postawione na początku tego streszczenia dwa główne pytania badawcze należy
stwierdzić, że badani są zgodni w definiowaniu pojęcia etos. Niemniej jednak dla rodziców ma on
większe znaczenie niż dla nauczycieli. Wymagania społeczne wobec nauczycieli uległy zmianie i
według badanych współczesna zbiorowość nauczycieli po woli przestaje stanowić grupę etosową.Ethos is defined in many different ways in the scientific literature. Some insist on the
contents of ethos by emphasizing the leading role of values. Others focus on its extension by
associating ethos with the culture or lifestyle issues. Apart from the type of ethos definition
taken into consideration, it is an important conceptual category related to the person of the
teacher. It allows to enter into the teaching work areas that have not been explored yet.
In the dissertation, an attempt to answer two main research questions was made:
1. How the ethos is defined by the three main factors in the children's education: the
directors of institutions, teachers and parents?
2. Whether and to what extent the community of teachers is an ethos group nowadays?
In addition to the criteria of the respondents' role and type of institution with which
they were associated (kindergarten or elementary school), the respondents were also
differentiated by age and gender. The total of 20 directors of schools and kindergartens (10 in
each type of educational institutions) and 132 teachers: 52 kindergarten teachers and 79
primary school teachers were examined, as well as parents (123 people) of children attending
preschools (53 respondents) and schools (69 respondents). One parent and one teacher did not
disclose the type of educational institution. The quantitative study (teachers and parents) was
performed using identical paper and online surveys. The qualitative study (directors of
institutions) used a semi-structured interview's questionnaire.
Statistical analyses were performed using STATISTICA 10 PL software. When
performing statistical tests, the standard 5% level of statistical significance (α = 0.05) was
assumed. To examine statistically significant connection between the successive dependent
variables and the two main independent variables, namely the role in relation to the child
(parents versus teachers) and the type of educational institution (kindergarten versus primary
school), logarithm-linear analysis was used. Regarding interaction effect , each of four groups:
2
kindergarten teachers, school teachers, parents of children attending kindergartens and parents
of school pupils was compared with one another.
Connection of dependent variables with specific independent variable of age was also
verified using logarithm-linear analysis. The main effect of age was examined by comparison
between persons in early adulthood (< 35 years old) and those in their mid-adulthood (35-64years old). Interaction effect was checked by making comparisons between the four groups:
parents in their early and mid adulthood, and teachers at the same age.
The specific independent variable of gender was also taken into consideration in
comparisons. Due to the fact that males represented only 13% of all participants (N = 32), for
calculating the statistical significance of the connection between successive dependent variables
and gender, Chi -Square Test was used.
Nonparametric Mann-Whitney U Test was used to make comparison between groups with
regard to two dependent variables measured on the ordinal scale (p5 and p6).
For the analysis of responses given to open-ended questions, the text mining type of approach
was used, allowing for the identification of the most frequent themes in the responses.
Data collected via interviews with the directors of schools and kindergartens were analyzed
using grounded theory method. In these studies, the prompted text was used, which allowed
for obtaining specific information related to the subject of dissertation research.
The initial stage of the study showed that ethos is a well known category and that the
sheer manner of defining it does not differentiate respondents significantly. Respondents
regarded ethos as the collection of values, norms and rules, and associated the defined
category with a social group. However, the question about the validity of ethos showed the
first differences: 61% of respondents perceived it as a still-valid category but, according to
39% of respondents, ethos was only a historical term .
For majority of respondents, ethos was a very important (41%) or important (42%)
component of the teaching profession, however, it was parents rather than teachers - who
more often indicated the great importance of ethos (50% of parents compared to 33% of
teachers). This result demonstrates a variety of social requirements. They were confirmed in
further studies in which teachers claimed that expectations towards them had grown, while
parents believed that the same requirements had declined. This is where the factors
responsible for the reported differences in assessing the importance of ethos can be located.
Parents felt that social requirements had decreased, so the turn to the ethos of the teaching
profession should be made, whereas teachers believed that the large increase of the
3
requirements had already taken place and there is no reason to burden them with further
responsibility. Such diversity shows a regrettable lack of consensus in the perception of
teachers' professional role by the two important f actors of education - parents and teachers of
children.
Hypothetical assumption about the relationship between teachers' motivation to work
in their profession, and the ethos of teachers’ group was confirmed. Both the query of
literature associated with similar studies (Zowczak 2009, Janukowicz, Łukasik 2013), as well
as the author's own research confirmed the relationship between these two conceptual
categories. As many as 75% of the surveyed teachers and parents believed the motivation to
engage in this profession to be very important for the ethos of teachers. However, respondents
were not so consistent about the motivation of the teachers’ professional group. Financial
benefits, stabilization or the need of contact with children, differentiated the evaluative
responses of teachers and parents who were associated with various educational institutions.
Respondents, when asked if they had ever met a teacher who could be considered a
model in terms of ethos of the profession, generally answered in the affirmative way (87%).
However, only 26% of respondents said that there are still many such teachers today . This
significant distinction confirms, on the one hand, the importance of ethos, and on the other
hand shows that the respondents noticed a negative change in this regard. It was also revealed
that not only teachers are responsible for realization of the ethos content. Among the obstacles
to the last-mentioned, the factors related to the educational institutions, the education system
and the child's family were listed.
The study shows that ethos is not an outdated term nowadays associated with the old
literature. The respondents are aware of ethos and its position among the requirements for
teachers. However, significant differences in the assessment of former and present-day
teachers are noted. The former ones are supposed to have represented the ethos of their
profession often more proudly than teachers do today. There are no consistent requirements as
to the ethical qualities of candidates applying for jobs at the educational institutions, as
revealed in the interviews with the directors of institutions.
In response to the two main research questions posed at the beginning of this abstract, it
should be noted that respondents were consistent in defining the concept of ethos. However,
for parents it was more important than for teachers. Social requirements for teachers have
changed and, according to the respondents, the community of teachers is slowly ceasing to be
an ethos group nowadays
The followers of Sigismund III Vasa in the Grand Duchy of Lithuania (1603–1621)
No full textNiniejsza praca poświęcona jest stronnictwu Zygmunta III Wazy w Wielkim Księstwie Litewskim w latach 1603–1621. Składa się ze wstępu, czterech rozdziałów i zakończenia. Wstęp zawiera omówienie stanu badań, źródeł, metodologii, struktury pracy oraz uzasadnienie przyjętych ram chronologicznych. W rozdziale pierwszym wyjaśniono specyfikę systemu klientalnego w Wielkim Księstwie Litewskim w pierwszej połowie XVII w. Autorowi zależało na komparatystycznym ujęciu zagadnienia, przy czym punktem odniesienia nie była wyłącznie Polska, ale także zjawisko klientelizmu w innych europejskich państwach (zwłaszcza we Francji). Kolejny rozdział dotyczy kształtowania się relacji pomiędzy dworem a czołowymi litewskimi magnatami. Zostały w nim także określone polityczne cele Zygmunta III. W rozdziale trzecim przeanalizowano kariery i kwalifikacje polityczne sympatyzujących z królem magnatów litewskich, a ponadto zaprezentowano skład i strukturę ich fakcji. Ostatni rozdział stanowi problemowe ujęcie zagadnienia praktyki sprawowania władzy w Wielkim Księstwie. Rozpoczyna go omówienie polityki nominacyjnej jako sposobu organizowania zaplecza politycznego monarchy, natomiast w dalszej kolejności scharakteryzowano inne narzędzia służące tronowi do zarządzania elitą władzy. Osobne podrozdziały poświęcono działalności stronnictwa królewskiego na płaszczyźnie sejmikowej i na sejmach walnych oraz generalnej ocenie wpływu polityki Wazy na ewolucję systemu władzy. Zakończenie pracy pokrótce przedstawia zmiany, które zaszły w litewskim życiu publicznym na przestrzeni lat 20. XVII w. Na końcu pracy zamieszczone zostały aneks oraz bibliografia.The present dissertation is devoted to the followers of king Sigismund III Vasa in the Grand Duchy of Lithuania between 1603 and 1621. It consists of the preface, introduction (in which state of research, chronological range, sources, methodology, and structure of the work are presented), four chapters and conclusion. The first chapter covers the specific features of the system of clientage in the Grand Duchy of Lithuania in the first half of the seventeenth century. Author intended to take a comparative approach while discussing the specific of Lithuanian clientage. However, the Polish Crown wasn’t the only reference point; reader can also find multiple references to patron-clients ties in other European countries as well, especially France. The second chapter is dedicated to relations between court and members of the Lithuanian elite. The matter of king’s policy and his main goals are also analyzed. The third chapter, which is essential part of the dissertation, focuses on Lithuanian followers of Sigismund III. It contains an analysis of careers of leading Lithuanian royal adherents, composition and structure of their factions, and political qualifications of so-called “new people” as well as the representatives of the old elite. Last chapter is a problematic approach to the issue of exercising power in Lithuania in practice. It begins with a discussion on king’s nomination policy and the distribution of goods as a method of building the monarch’s political base and support, and managing the ruling elite. Separate subsections show the royal party’s dietine (sejmikowa) and parliamentary activity, and offer a general assessment of the impact of king's policy on the evolution of the system of power. In conclusion, a look into the political situation in Lithuania in the 1620s is provided in order to illustrate the changes that took place in Lithuanian public life. At the end, an appendix and bibliography are featured
Influence of the emission of the platinum group elements on the environment
No full textWprowadzenie do powszechnego użytku katalizatorów samochodowych spowodowało wzrost emisji metali z grupy platynowców (PGE) do środowiska. Podwyższony poziom zawartości platyny, palladu i rodu jest obserwowany szczególnie w okolicach dużych szlaków komunikacyjnych, rzadko jednak przekracza 1 μg g-1. Celem pracy doktorskiej było określenie wpływu, jaki pierwiastki z tej grupy wywierają na środowisko. Aby to było możliwe konieczne jest dysponowanie metodami gwarantującymi zarówno oznaczanie całkowitych zawartości analitów na odpowiednich poziomach stężeń, jak i śledzenie przemian jakim ulegają i identyfikację ich form chemicznych. Aby uzyskane wyniki oznaczeń były wiarygodne należy szczególną uwagę zwrócić na sposób przygotowania badanych materiałów do analizy.
Pod względem analitycznym, oznaczanie śladowych ilości platyny, rodu czy palladu w próbkach środowiskowych nie jest zadaniem prostym. Złożoność matrycy próbek oraz niski poziom stężeń sprawiają, że metody oznaczeń muszą charakteryzować się odpowiednio niskimi granicami oznaczalności. Często w procedurze analitycznej wprowadza się dodatkowy etap zatężania analitów i uproszczenia matrycy próbki. W ramach prowadzonych badań zoptymalizowano procedury roztwarzania próbek gleb i piasków kwarcowych z wykorzystaniem mieszaniny kwasów HNO3 i HCl. W oparciu o wyniki uzyskane dla certyfikowanego materiału odniesienia – pyłu drogowego BCR-723 wykazano efektywne przeprowadzenie PGE do roztworu. Do wydzielania analitów z matrycy wykorzystano metodę ekstrakcji do fazy stałej. W trakcie badań zastosowano sorbenty kationo- i anionowymienne oraz eluenty o różnej sile elucyjnej: 0,1 mol L-1 tiomocznik w 0,1 mol L-1 HCl, 2 mol L-1 HCl, 0,025-0,053 mol L-1 bufor amonowy. Opracowane procedury przygotowania próbek zastosowano do monitorowania PGE w próbkach gleb i piasków kwarcowych, pobieranych z poletek monitoringowych rozmieszczonych wzdłuż ciągów komunikacyjnych i eksponowanych na zanieczyszczenia związane z ruchem drogowym. Szczególną uwagę zwrócono na możliwość zastosowania w oznaczeniach metody woltamperometrii inwersyjnej z adsorpcyjnym zatężaniem (AdSV), która, ze względu na niskie granice oznaczalności może być alternatywą do metody spektrometrii mas z plazmą indukcyjnie sprzężoną (ICP MS). Na podstawie uzyskanych wyników wykazano wpływ ruchu drogowego na wzrastające skażenie środowiska oraz wskazano katalizatory samochodowe, jako główne emitery pierwiastków z grupy platynowców.
Odkładanie się PGE w glebach sprawia, że mogą być one pobierane i akumulowane przez rośliny, co może powodować zaburzenia ich prawidłowego funkcjonowania. W oparciu o materiał roślinny pozyskany w ramach upraw hydroponicznych określono wpływ platyny, palladu i rodu na rozwój gorczycy białej (Sinapis alba L.). Rośliny narażone na stres związany z obecnością różnych soli i nanocząstek PGE zostały scharakteryzowane pod kątem całkowitej zawartości metali pobranych z pożywki i przetransportowanych do części nadziemnych (ICP MS), obecności nanocząstek w wybranych tkankach (SP ICP MS, TEM), jak i tworzenia kompleksów z ligandami obecnymi lub syntezowanymi de novo w roślinie. Powstałe w tkankach fitochelatyny (PC2, PC3 i PC4) zidentyfikowano metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z detekcją fluorescencyjną (HPLC FLD) oraz spektrometrią mas z jonizacją przez elektrorozpraszanie (ESI MS). Dodatkowo dzięki wykorzystaniu metody SEC ICP MS, wykryto i rozdzielono grupy związków palladu powstających w komórkach Sinapis alba L. Z kolei zastosowanie metody HILIC ESI MS umożliwiło zidentyfikowanie wybranych połączeń Pd z ligandami organicznymi, jak histydyna i nikotianamina, odpowiedzialnymi za procesy detoksykacji metali.Introduction of car catalysts for general use caused an increase in emissions of platinum group elements (PGEs) to the environment. The increased level of platinum, palladium and rhodium is observed, especially in the vicinity of main communication routes, but still, rarely exceeds 1 μg g-1. The aim of the doctoral thesis was to determine an impact which PGEs may have on the environment. To make that possible, it's necessary to develop procedures, guaranteeing both, determination of the total content of analytes at appropriate concentration levels, as well as monitoring the changes they undergo and identification of their chemical forms. In order to get the reliable results, particular attention should be paid to the proper way of sample preparation before analysis.
The determination of trace amounts of platinum, rhodium or palladium in environmental samples is not a simple task. The complexity of the sample matrix and the low concentration level of analytes cause that the determination methods must have sufficiently low limits of quantification. Often an additional step of analytes pre-concentration and separation from the matrix is introduced in the analytical procedure. As a part of the conducted research, the digestion procedures of soil and quartz sands samples, using the mixture of HNO3 and HCl acids, were optimized. Based on the results obtained for certified reference material (BCR-723; road dust) the possibility of efficient analytes transfers into the solution was proven. To isolate analytes from the matrix the solid phase extraction method was suggested. During the experiments, cation and anion exchange sorbents, as well as the eluents of various elution strength were used: 0.10 mol L-1 thiourea in 0.10 mol L-1 HCl, 2.0 mol L-1 HCl, 0.025-0.053 mol L-1 ammonium buffer. Developed sample preparation procedures were used to monitor PGEs in soil and quartz sands samples received from the monitoring plots distributed along high-ways and exposed to traffic-related contamination. Particular attention was paid to the possibility of using adsorptive stripping voltammetry (AdSV), which, due to low limits of quantification, can be an alternative method to inductively coupled plasma mass spectrometry (ICP MS). Based on the results obtained, the influence of road traffic on the increasing environmental pollution was proven, along with the indication of car catalysts as main emitters of the platinum group elements.
The deposition of PGEs in soils makes that they can be taken up and accumulated by plants, which may cause disturbances in their proper functioning. The influence of platinum, palladium and rhodium on the growth of white mustard (Sinapis alba L.) was defined based on the plant material obtained from hydroponic cultivation. The plants, exposed to stress from the presence of various salts and nanoparticles of PGEs, have been characterized for the total content of metals taken from the nutrient solution and transported to aboveground organs (ICP MS), the presence of nanoparticles in selected tissues (SP ICP MS, TEM) and the formation of complexes with ligands present or de novo synthesized in the plant. The phytochelatins (PC2, PC3 and PC4), formed in plant cells, were identified by high-performance liquid chromatography with fluorescence detection (HPLC FLD) and electrospray ionization mass spectrometry (ESI MS). Additionally, thanks to the use of the SEC ICP MS method, some palladium compounds formed in Sinapis alba L. cells were detected and separated. The application of HILIC ESI MS method enabled identification of several Pd complexes with organic ligands, like histidine and nicotianamine, responsible for metal detoxification processes
Phenomenon of the national brand from the perspective of social sciences
No full textPrzedmiotem rozważań niniejszej rozprawy jest zagadnienie marki narodowej i brandingu narodowego. W kontekście brandingu miejsc pisano przede wszystkim na temat tożsamości marki kraju, nawiązując do ekonomicznego ujęcia zagadnienia. W swojej pracy kładę nacisk na tożsamość narodową, którą – za pomocą narzędzi marketingowych – próbuje się opakować jak towary, nadając krajom logo i tworząc dla nich slogany.
Celem niniejszej rozprawy jest wieloaspektowe przedstawienie zjawiska place brandingu oraz podjęcie próby określenia ram teoretycznych analizy tego zjawiska i spojrzenie na zagadnienie marek miejsc okiem socjologa.
W I rozdziale pracy odpowiadam na pytanie czym jest marka z perspektywy nauk ekonomicznych. W kolejnych rozdziałach staram się odpowiedzieć na pytanie czym jest marka narodowa oraz co rozumiemy przez zjawisko place brandingu. Wobec coraz większej popularności zagadnienia, za celowe uznałam usystematyzowanie istniejących definicji i wskazanie na elementy wspólne z obszarami promocji wizerunku państwa (soft, hard i smart power oraz idea dyplomacji publicznej, międzynarodowe public relations i marketing terytorialny). W rozdziale IV opisałam różnorodność brandingu narodowego na przykładzie Hiszpanii (ze względu na sukces hiszpańskiego rebrandingu), Nowej Zelandii (głównie turystyczny aspekt promocji kraju), Finlandii i Szwecji (skupiłam się na instytucjonalnym aspekcie procesu narodowego brandingu) oraz Chińskiej Republiki Ludowej (ze względu na odmienne podejście do brandingu i opieranie go na narzędziach dyplomacji publicznej). Omówienie działań brandingowych wybranych państw ma na celu zilustrowanie rozważań teoretycznych i wzbogacenie ich o wymiar praktyczny.
W rozdziale V staram się odpowiedzieć na pytania, w jaki sposób nauki społeczne próbują wyjaśnić popularność brandingu narodowego oraz jakie aspekty tego zjawiska można opisać z ich perspektywy. Wyróżniłam w związku z tym pięć zagadnień, które wpisane są w naturę procesu brandingu miejsc, a które badane są w naukach społecznych. Należą do nich: kwestia tożsamości – w tym tożsamości grupowej, interakcjonizm społeczny i jego rola
w budowaniu wizerunku, społeczna rola stereotypów, rola mitu i opowieści przekazywanych, wreszcie zagadnienia związane z dyskursem, jego ustanawianiem i budowaniem ram interpretacyjnych. Rolę dyskursu medialnego w kształtowaniu wizerunku państwa ilustruję analizą dyskursu prasowego. Opisuję również uwarunkowania społeczne, w których mógł pojawić się place branding (globalizacja, konsumpcjonizm, mediatyzacja, gamifikacja).
W niniejszej rozprawie przyjmuję, że istotnym zasobem, o który współcześnie zabiegają kraje, jest poświęcana im uwaga medialna, która może przekładać się na wymierne korzyści. Sposób, w jaki miejsce się wyróżnia oraz w jaki sposób komunikuje swoją wyjątkowość wpływa na sukces rozumiany jako dobrobyt obywateli spowodowany wzrostem gospodarczym kraju. Ramy, które narzuciliśmy naszemu myśleniu o brandingu narodowym, nawet jeśli obejmują nauki społeczne, traktują je marginalnie. W pracach dotyczących budowania marek narodowych nie pojawia się tematyka budowania tożsamości narodowej – jeśli mowa o tożsamości, to jest nią tożsamość marki, którą należy odkryć. W swojej pracy stawiam tezę, że nie istnieje taki konstrukt, jak marka miejsca. Możemy o niej mówić wyłącznie jako o metaforze, jako o konstrukcie społecznym ułatwiającym zarządzanie miejscami. Sądzę, że nie jest jednak uprawnione przenoszenie mechanizmów zarządzania marką konsumpcyjną na zarządzanie markami miejsc, gdyż te drugie istnieją tylko w dyskursie, a wszelkie próby ich „wyceny” są zadaniem karkołomnym. Aby dotrzeć do „najgłębiej ukrytych struktur”, które pozwolą efektywnie zarządzać wizerunkiem narodowym, należy przeformułować niektóre zagadnienia związane z place brandingiem i – uwzględniając nauki społeczne – zadać nowe pytania, które pozwolą na zbudowanie mechanizmów konstruujących kapitał symboliczny na narodowym poziomie.The subject of this paper is the issue of national brand and national branding. In the context of place branding, first of all, the identity of the country's brand was written, referring to the economic approach to the issue. In my work I put emphasis on national identity, which - with the use of marketing tools - is attempted to pack like goods, giving countries a logo and creating slogans for them.
The aim of this paper is to present the phenomenon of place branding in many aspects and to attempt to define the theoretical framework for the analysis of this phenomenon and to look at the issue of brands through the eyes of a sociologist.
In the first chapter of the paper I answer the question of what a brand is from the perspective of economic sciences. In the following chapters I try to answer the question of what a national brand is and what we mean by the phenomenon of place branding. In view of the growing popularity of the issue, I considered it advisable to systematize the existing definitions and point to elements common to the areas of state image promotion (soft, hard and smart power and the idea of public diplomacy, international public relations and territorial marketing). In Chapter IV I described the diversity of national branding on the example of Spain, New Zealand (mainly tourist aspect of country promotion), Finland and Sweden (I focused on the institutional aspect of the national branding process) and the People's Republic of China. The discussion of branding activities of selected countries is aimed at illustrating theoretical considerations and enriching them with a practical dimension.
In Chapter V I try to answer questions on how social sciences try to explain the popularity of national branding and what aspects of this phenomenon could be described from their perspective. I have identified five issues that are inscribed in the nature of the process of branding places, and which are studied in social sciences. These are: the question of identity - including group identity, social interactionism and its role in image building, the social role of stereotypes, the role of myth and stories conveyed, and finally issues related to discourse, its establishment and building interpretative frameworks. The role of media discourse in shaping the image of the state is illustrated by the analysis of press discourse. I also describe the social conditions in which place branding (globalization, consumerism, media, gamification) might have appeared.
In this dissertation, I assume that an important resource, which is currently being sought by countries, is media attention, which may translate into measurable benefits. The way in which the place stands out and how it communicates its uniqueness influences the success understood as the prosperity of citizens brought about by the country's economic growth. The framework that we have imposed on our thinking about national branding, even if it includes social sciences, treats it marginally. In the work on building national brands there is no theme of building national identity - if we are talking about identity, it is the identity of the brand that should be discovered. In my work I put forward the thesis that there is no such construction as the brand of a place. We can only talk about it as a metaphor, as a social construct facilitating the management of places. I think that it is not legitimate, however, to transfer the mechanisms of consumer brand management to the management of brands of places, because the latter exist only in discourse, and any attempt at their "valuation" is a breakneck task. In order to reach "the deepest hidden structures" which will allow for effective management of the national image, some issues related to place branding need to be reformulated and - taking into account social sciences - new questions need to be asked which will allow for the construction of mechanisms constructing symbolic capital at the national level
Melancholy, madness and other so-called head diseases in the Polish-Lithuanian Commonwealth in the 17th and 18th centuries
No full textPraca doktorska poświęcona kwestii jak postrzegano, diagnozowano i leczono choroby umysłowe w Rzeczypospolitej w XVII-XVIII w. Z uwagi na fakt, że psychiatria jako współczesna nauka zaczęła się kształtować w późniejszym okresie, starano się unikać stosowania współczesnej terminologii. Jako podstawowe źródło wykorzystane zostały poradniki medyczne, a pomocniczo także kalendarze, zielniki i spisy leków. W pierwszym rozdziale omówiono nazewnictwo stosowane w badanym okresie, sytuację prawną szaleńców (w tym ograniczenia, jakim podlegali oraz instytucję kurateli) i metody opieki nad nimi (szpitale, opieka domowa, zakony zajmujące się chorymi umysłowo). Zamieszczono w nim też rozważania na temat społecznych uwarunkowań występowania chorób umysłowych oraz podejściu społeczeństwa do dotkniętych nimi osób.
Kolejny rozdział dotyczy definicji i objawów omawianych dolegliwości występujących w poradnikach medycznych. Znalazły się w nim podrozdziały poświęcone szaleństwu, melancholii, epilepsji, apopleksji oraz chorobom kobiecym takim jak wapory i histeria. Zwrócono uwagę na trudności w ich rozpoznawaniu, a także ich współwystępowanie i szanse na powrót do zdrowia. Zarysowano również wieloznaczność stosowanych wówczas terminów, zwłaszcza melancholii. Ponadto w tej części pracy wyszczególniono przyczyny chorób umysłowych i czynniki zwiększające ryzyko ich wystąpienia, za które uważano np. zaburzenia humorów, układ gwiazd, emocje, płeć, złe obyczaje czy pasożyty.
Tematem trzeciego rozdziału są metody leczenia zalecane w poradnikach medycznych. Poddano analizie surowce pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i mineralnego stosowane do przygotowywania leków, a także zabiegi, którym poddawano chorych, takie jak puszczanie krwi, przeczyszczenia, kąpiele i picie wód mineralnych. Wspomniano też o śladach medycyny staropolskiej występujących w materiałach zebranych przez XIX-wiecznych etnografów.
W rozdziale czwartym zarysowano kwestię, w jaki sposób pisano o chorobach umysłowych w źródłach nie związanych z medycyną, takich jak np. żywoty świętych, katalogi cudów czy literatura piękna. Przykłady te miały na celu pokazanie, na ile obraz chorób umysłowych mógł różnić się w zależności od środowiska lub wykształcenia osoby, która sporządzała zapiski. Na końcu pracy zamieszczono bibliografię oraz zestawienie roślin, których nazwy występujące w źródłach różnią się od współczesnych.PhD thesis devoted to the issue how mental diseases were perceived, diagnosed and treated in the Polish-Lithuanian Commonwealth in the 17th-18th centuries. Due to the fact that psychiatry as modern science began to develop later, author avoids using modern terminology. Main source for the thesis were medical guides and, in some cases, calendars, herbaria and lists of medications. The first chapter discusses the nomenclature used in the analyzed period, the legal situation of the madmen (including the restrictions they were subjected to and the custody institution) and the ways and places of treatment (hospitals, home care, religious orders specialised in treating mentally ill). It also includes reflections on the social determinants of the occurrence of mental illness and the society's approach to the people affected.
The next chapter concentrates on definitions and symptoms of the aforementioned diseases occurring in medical guides. There are sections devoted to madness, melancholy, epilepsy, apoplexy and so-called women's diseases such as vapors and hysteria. Special attention was drawn to difficulties in recognizing them, as well as their co-occurrence and chances of recovery. The ambiguity of the terms used at that time, especially melancholy, was also outlined. Additionally, this part of the study details the causes of mental illnesses and factors that increase the risk of their occurrence such as, for example, disorders of humours, astrology, emotions, sex, bad habits or parasites.
Methods of treatment recommended in medical guides are the topic of the third chapter. Author analyzes raw materials of plant, animal and mineral origin used for the preparation of medicines, as well as treatments for patients, such as bloodletting, purging, bathing and drinking mineral waters. There is also section about the traces of Old Polish medicine appearing in materials collected by nineteenth-century ethnographers.
The fourth chapter outlines how the mental illness was depicted in sources not related to medicine, such as the lives of saints, catalogs of miracles, poetry or literature. These examples were intended to show how the picture of mental illness could differ depending on the environment or the education of the person who made the primary sources. At the end of the thesis there is a bibliography and a list of plants whose names used in the sources differ from contemporary ones
Errors Made by Germans Learning Polish as a Foreign Language – Implications for Foreign Language Teaching
No full textPrzedmiotem niniejszej rozprawy jest analiza błędów popełnionych przez Niemców uczących się języka polskiego jako obcego z perspektywy glottodydaktycznej. Materiał językowy stanowią błędy wyekscerpowane z części pisemnej Państwowego Egzaminu Certyfikatowego z Języka Polskiego jako Obcego z poziomów B1, B2 i C2.
Celem rozprawy jest:
- stworzenie klasyfikacji najczęściej popełnianych błędów przez Niemców w języku polskim jako obcym;
- analiza językowa zebranego materiału prowadząca do ustalenia błędów reprezentatywnych dla Niemców, tzw. trudnych miejsc w polszczyźnie dla tej grupy narodowościowej;
- wskazanie na te elementy w systemie języka polskiego, które nie sprawiają Niemcom większych trudności;
- wysunięcie hipotez w odniesieniu do źródeł błędów, w tym zbadanie rozmiarów interferencji międzyjęzykowej i wewnątrzjęzykowej;
- zbadanie zależności między poziomem opanowania języka polskiego a typem i/lub źródłem błędów;
- stworzenie listy zagadnień, które powinny stać się częścią treści nauczania języka polskiego jako obcego osób niemieckojęzycznych.
Punktem wyjścia są rozważania teoretyczne o błędzie językowym w ujęciu językoznawczym i glottodydaktycznym oraz mechanizmach błędotwórczych – zarówno tych językowych, jak i pozajęzykowych. Następnie zaprezentowano i porównano kilka typologii stworzonych do klasyfikacji błędów popełnianych w języku ojczystym oraz tych wykorzystywanych w procesie nauki języka obcego. W rozdziale pierwszym zostały też omówione typologie błędów obecne w glottodydaktyce polonistycznej, a przede wszystkim klasyfikacja Anny Dąbrowskiej i Małgorzaty Pasieki opublikowana w 2008 r., którą częściowo wykorzystano do analizy błędów w niniejszej rozprawie. Na końcu tego rozdziału została zaprezentowana własna klasyfikacja błędów językowych popełnianych przez Niemców piszących po polsku.
Rozdział drugi prezentuje aktualny stan badań związany z tematem dysertacji. Omówiono w nim wszystkie dostępne monografie i artykuły dotyczące polszczyzny Niemców, zarówno publikację Marii Brzeziny, przedstawiającą obszerną charakterystykę środowiskowej polszczyzny Niemców, jak i niepublikowaną rozprawę doktorską Leona Sikorskiego oraz krótkie artykuły koncentrujące się na przyswajaniu przez Niemców poszczególnych podsystemów języka polskiego. Na końcu tego rozdziału zostały przedstawione publikacje dotyczące opanowywania przez Niemców polskiej etykiety językowej.
Najobszerniejszy trzeci rozdział stanowi część empiryczną rozprawy. Został on poświęcony analizie błędów językowych popełnionych przez Niemców podczas egzaminów certyfikatowych. Wyekscerpowane z wypowiedzi pisemnych błędy zostały zaklasyfikowane do poszczególnych grup, scharakteryzowane i opatrzone komentarzem dotyczącym hipotezy na temat mechanizmów błędotwórczych oraz powiązania danego typu błędu z poziomem zaawansowania. Analiza ma charakter jakościowy, a jej celem jest opis najczęstszych błędów popełnianych przez Niemców na poszczególnych poziomach zaawansowania znajomości języka polskiego jako obcego.
W rozdziale czwartym zostały przedstawione dane liczbowe dotyczące przeanalizowanych błędów: liczby błędów danego typu popełnionych na poszczególnych poziomach oraz liczby błędów popełnianych średnio przez jedną osobę na danym poziomie. Wyciągnięto także wnioski z tych danych liczbowych. Na podstawie analizy jakościowej błędów przeprowadzonej w rozdziale trzecim oraz danych dotyczących liczby poszczególnych typów błędów popełnionych na każdym z badanych poziomów wyróżniono grupę błędów reprezentatywnych – tzw. trudne miejsca w polszczyźnie dla Niemców oraz stworzono listę zagadnień, które powinny zostać włączone do procesu nauczania języka polskiego jako obcego osób niemieckojęzycznych.The subject of this dissertation is the analysis of errors made by Germans learning Polish as a foreign language, considered from the perspective of foreign language teaching. The linguistic material consists of errors excerpted from the written part of the State Certificate Examination in Polish as a Foreign Language at levels B1, B2 and C2.
The subject is introduced with theoretical considerations on the linguistic error from the perspective of linguistics and foreign language teaching, as well as on mechanisms of committing errors, both linguistic and extralinguistic. In the following part, several typologies proposed for classification of errors made in one’s native language and those applied in the course of learning a foreign language are presented and compared. The first chapter also serves to outline the error typologies present in the studies of teaching Polish as a foreign language, with a particular focus on the classification published by Anna Dąbrowska and Małgorzata Pasieka in 2008, which was partially applied in this dissertation for error analysis. At the end of this chapter, the author’s own classification of linguistic errors made by the Germans writing in Polish is presented.
The second chapter contains an overview on the current state of the research connected with the topic of this dissertation. It discusses all the available monographs and articles concerning the Polish language as used by Germans. Those include a publication by Maria Brzezina, presenting extensive characteristics of the Polish argot used by Germans, as well as an unpublished doctoral dissertation of Leon Sikorski, and short articles focusing on the acquisition of particular subsystems of the Polish language by Germans. At the end of this chapter, publications on the acquisition of the Polish language etiquette by Germans are presented.
The most extensive third chapter consists of the empirical part of the dissertation. It is an analysis of linguistic errors made by Germans on certificate examinations. The errors excerpted from written statements are classified into particular groups, characterised and commented on as regards the hypothesis on the mechanisms of making errors, as well as on the association between a certain type of error and one’s level of language proficiency. The analysis is of qualitative nature, and it is made with the aim to provide a description of the most common errors made by Germans at a particular stage of their proficiency in Polish as a foreign language.
The fourth chapter presents numerical data concerning the analysed errors. They include the number of occurrences of each type of error made at a particular level and the average number of errors made by one person at a given proficiency level. Consequently, conclusions are drawn based on the numerical data. Based on the qualitative error analysis presented in the third chapter and additional data concerning the number of particular types of errors committed at each of the investigated levels, a group of characteristic errors was distinguished, i.e. the so-called difficult elements of the Polish language for Germans. Moreover, a list of issues was presented which should be included in the process of teaching the Polish language programmes for German native speakers
Polish-Italian contacts in the field of culture in the years 1945-1980 in the light of archival documents from Polish Ministry of Foreign Affairs, memoirs and literary works.
No full textNiniejsza praca doktorska poświęcona jest kontaktom polsko-włoskim w obszarze kultury w latach 1945-1980. Celem rozprawy jest ukazanie rozwoju wzajemnych stosunków dwóch państw w tym okresie poprzez analizę wydarzeń i związków kulturalnych zachodzących pomiędzy nimi, ze szczególnym uwzględnieniem roli, jaką odegrała kultura w ich wzajemnych relacjach.
Badanie zostało podzielone na dwie części. Część pierwsza ukazuje rozwój kontaktów kulturalnych pomiędzy dwoma państwami w sferze stosunków oficjalnych w trzech podstawowych czasookresach, czemu odpowiadają trzy kolejne rozdziały tej części pracy.
W rozdziale pierwszym przedstawiono kontakty polsko-włoskie w latach 1945-1955. Dwustronne relacje wznowiły się wówczas po II wojnie światowej oraz przechodziły przez trudny dla tych stosunków okres nasilenia zimnej wojny końca lat 40. i początku lat 50., w którym uległy osłabieniu.
W rozdziale drugim, obejmującym drugą połowę lat 50. i lata 60., ukazano próby ponownego ożywienia wzajemnej kooperacji dwóch państw w sytuacji odwilży w stosunkach pomiędzy dwoma przeciwnymi blokami politycznymi, do których należały podówczas dwa nasze państwa, oraz rozwinięcie współpracy po polskim Październiku 1956 roku, stanowiącym również element sprzyjający rozwojowi wzajemnych kontaktów. A ponadto stopniowe intensyfikowanie się tych kontaktów w latach 60., wyrażające się w składaniu sobie przez przedstawicieli dwóch rządów (Republiki Włoskiej i PRL) wzajemnych wizyt państwowych i przełamaniu tendencji wstrzymywania dialogu z okresu nasilenia zimnej wojny, oraz podpisaniu umowy kulturalnej pomiędzy nimi, umożliwiającej dalsze rozwinięcie wzajemnych stosunków w tej dziedzinie.
Rozdział trzeci wreszcie poświęcono współpracy polsko-włoskiej z lat 70., kiedy współpraca ta była już znacznie rozwinięta i udogodniona.
Jako materiał źródłowy do tej części pracy posłużyły głównie dokumenty z Archiwum polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wzbogacone o doniesienia prasowe i dostępną literaturę, dotyczącą omawianych zagadnień.
W tej części rozprawy starano się ukazać ewolucję polsko-włoskich kontaktów kulturalnych, od nawiązania wzajemnych stosunków, poprzez ich osłabienie, ponowne ożywienie i rozwój, uwidaczniając jak kultura pomagała relacjom tym wznawiać się, trwać i rozwijać.
W części drugiej rozprawy, stanowiącej uzupełnienie części pierwszej, ukazane zostały kontakty osobiste intelektualistów, pisarzy i publicystów z Włochami, jak również obecność włoskiej literatury współczesnej w Polsce.
Materiał badawczy dotyczący tej części pracy był dość urozmaicony. Obejmował bowiem korespondencję Polaków, ludzi kultury, przesyłaną do Włoch oraz niektóre listy włoskie, publikacje pokonferencyjne Stacji Naukowej PAN w Rzymie oraz publikacje, jakie ukazały się po konferencjach, organizowanych przez Polską Akademię Nauk we współpracy z wenecką Fundacją Giorgio Cini w latach 60. i 70.. Za materiał badawczy posłużyły tutaj także przekazy osobiste pisarzy polskich, w tym zwłaszcza: Jarosława Iwaszkiewicza, Tadeusza Brezy, Eugeniusza Kabatca, Wacława Kubackiego i Mariana Brandysa, oraz inne wspomnienia i dzieła literackie polskich pisarzy i publicystów, zrodzone z ich kontaktów z Włochami w przedziale lat 1945-1980.
W osobnym rozdziale drugiej części rozprawy, podjęto analizę rozwoju polsko-włoskich kontaktów kulturalnych w oparciu o tłumaczoną w Polsce włoską literaturę współczesną. W tej końcowej już części pracy starano się ukazać odzwierciedlony w doborze utworów włoskich przeznaczonych do przetłumaczenia rozwój kontaktów polsko-włoskich w wyszczególnionych tutaj dwóch okresach: pierwszym powojennym, obejmującego koniec lat 40. i lata 50., oraz drugim lat 60. i 70..
Badanie nad przekładami dodatkowo wzbogacono o sylwetki czterech wybranych tłumaczy: Barbary Sieroszewskiej, Zofii Ernstowej, Stanisława Kasprzysiaka i Haliny Kralowej, którzy odegrali istotną rolę w propagowaniu literatury włoskiej w badanym okresie.
Praca badawcza dowiodła, że kultura w całym okresie powojennym lat 1945-1980 łączyła oba narody, stanowiąc w trudnej częstokroć sytuacji podziałów i utrzymujących się trudności w sferze politycznej, swoiste spoiwo, które pozwalało kontaktom tym przetrwać przez wszystkie trudne okresy, a następnie wznawiać się i rozwijać.This doctoral thesis addresses Polish-Italian contacts in the field of culture in the years 1945-1980. The purpose of the research is to show development of mutual relations between the two countries within the above period through analysis of events and cultural relations between them, especially bearing in mind the role played by culture in their mutual relations.
The work is divided into two parts. The first part presents the development of cultural contacts between the two countries in the area of official relations during three basic time periods, which are reflected in three subsequent chapters of this part of the work.
The first chapter presents Polish-Italian contacts in the years 1945-1955. During such period, their bilateral relations were re-established after the Second World War, and went through a Cold War intensification period, difficult for such relations, at the end of the 40’s and at the beginning of the 50’s, where they became weaker.
In the second chapter comprising the second half of the 50’s and the 60’s, I presented attempts of re-invigorating the mutual co-operation of the both countries in the situation of political thaw in relations between two opposite political blocks in which our two states participated at that time, and development of co-operation after the Polish October 1956, which was also an element encouraging development of mutual contacts. Furthermore, gradual intensification of such contacts in the 60’s, reflected in reciprocal state visits of representatives of the two governments (the Italian Republic and the People’s Republic of Poland), and breaking the trend to suspend their dialogue from the period of intensification of the Cold War, and signing a cultural treaty between them which facilitated further development of mutual relations in this field.
Finally, the third chapter was dedicated to Polish-Italian cooperation in the 70’s, when such cooperation was already significantly developed and facilitated.
As source materials for this part of the work, I have used mainly documents from the Archives of the Polish Ministry of Foreign Affairs, plus press releases and available literature regarding the matters concerned.
In this part of the thesis I tried to show the evolution of Polish-Italian cultural contacts, beginning with the establishment of mutual contacts, through their weakening, reinvigoration and development, showing how culture helped re-establish, maintain and develop such relations.
In the second part of the thesis, which supplements the first part, personal contacts of intellectuals, writers and journalists with Italy, as well as the presence of Italian contemporary literature in Poland, were presented.
The research material regarding this part of the work was quite varied, as it included correspondence of Poles, cultural figures, sent to Italy, and certain Italian letters, post-conference publications of the Scientific Centre of the Polish Academy of Sciences in Rome and publications after conferences organised by the Polish Academy of Sciences in co-operation with the Giorgio Cini Foundation, Venice, in the 60’s and 70’s. As research material here I have used personal messages from Polish writers, including in particular: Jarosław Iwaszkiewicz, Tadeusz Breza, Eugeniusz Kabatc, Wacław Kubacki and Marian Brandys, and other memoirs and literary works of Polish writers and journalists, originating from their contacts with Italy in the period 1945-1980.
In a separate chapter of the second part of the thesis, the development of Polish-Italian cultural contacts was analysed based on the Italian contemporary literature translated in Poland. In this final part of the work, I tried to show the development of Polish-Italian contacts reflected in the selection of Italian works intended to be translated during two periods detailed here: the first post-war period comprising the end of the 40’s and the 50’s, and the second period comprising the 60’s and the 70’s.
Profiles of four selected translators: Barbara Sieroszewska, Zofia Ernstowa, Stanisław Kasprzysiak and Halina Kralowa, who played a significant role in promoting Italian literature during the period under research, were added to the chapter on translations.
The research work proved that culture within the entire post-war period in the years 1945-1980 connected both nations, being, in a situation of divisions and continuing difficulties in the political sphere, a kind of binding material which made it possible for such contacts to survive all difficult periods, and then re-establish and grow