Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
The memory of the Lithuanian-Polish past. Strategies and narratives employed by history teachers of Vilnius
No full textW centrum zainteresowań niniejszej rozprawy stoi nauczyciel historii i obecne na lekcjach historii narracje dotyczące przeszłości. Lekcje historii są pokazane jako wydarzenie wielogłosowe. Z jednej strony o przeszłości mówią podręczniki, materiały pomocnicze np. mapy, teksty źródłowe czy filmy edukacyjne. Uważam je jako głos władz państwa – zostały przecież przygotowane lub zaakceptowane przez podległe mu instytucje – i nazywam „narracjami oficjalnymi”. Analizując sytuację lekcji nie możemy zapominać o obecności nauczyciela. Proponuję, żeby popatrzeć na niego jak na klasowego „dyrygenta”, który decyduje o tym, jakie głosy pojawią się na lekcji i w jaki sposób wybrzmią. Od niego zależy, jak zostaną wykorzystane podręczniki, jak zostaną omówione zawarte w nich treści. On decyduje, czy dane wydarzenie będzie przedstawione jako ważne, czy też jako anegdotyczne i nieistotne. W refleksyjny i świadomy sposób kształtuje narrację o przeszłości przekazywaną młodzieży.
Przedmiotem mojego badania są więc narracje dotyczące przeszłości, które są obecne na lekcjach historii. Interesuje mnie również sposób, w jaki nauczyciele ustosunkowują się do oficjalnych narracji o historii. Pytanie badawcze, na które odpowiadam w tej pracy dotyczy strategii nauczycieli przyjmowanych wobec narracji oficjalnych. Interesuje mnie więc, jakie są to strategie? Uzupełnieniem tak postawionego pytania jest analiza czynników, które wpływają na przyjmowanie określonych strategii przez nauczycieli.
Analizowane zagadnienia przedstawione zostały w perspektywie teorii pamięci społecznej. Narracje o przeszłości, obecne na lekcjach historii postrzegane były jako przekaz pamięci kulturowej specyficznej grupy, jaką jest naród. Za główny cel narracji pamięci obecnych w szkole uznano socjalizację kolejnych pokoleń członków wspólnoty narodowej.
W pracy dokonałam analizy narracji i strategii nauczycieli o różnej tożsamości narodowościowej. Badania prowadzone były w dwóch szkołach średnich – polskojęzycznej i litewskojęzycznej – działających na terenie Wilna. Stolica Litwy jest miejscem, gdzie obserwować można konflikt o pamięć wspólnej, litewsko-polskiej przeszłości. Założono, że sytuacja konfliktu o pamięć spowoduje, że strategie nauczycieli wobec narracji oficjalnych będą bardziej wyraziste i łatwiejsze do zaobserwowania niż w społeczności, w której do takiego konfliktu nie dochodzi.
Praca jest wynikiem badań prowadzonych z wykorzystaniem triangulacji metod. W obydwu szkołach prowadzone były wywiady z nauczycielami historii i dyrektorami szkół. Przeprowadzono też obserwacje uczestniczące, biorąc np. udział w szkolnych uroczystościach. Podstawową metodą moich badań była jednak obserwacja lekcji historii, dotyczące polsko-litewskiej przeszłości prowadzone przez czterech nauczycieli.The focal point of this dissertation is the history teacher and the narratives about the past taught during history classes. History classes are shown as a multivocal social event. On the one hand, schoolbooks, atlases, collections of historical source texts and educational movies tell stories about past; given that they are either prepared or approved by the state and its institutions, I consider them to be the state’s voice and view them as its official narrative. On the other hand, however, while analysing the situation of history classes we must not forget about teachers. I perceive them as a sort of “conductors” for the students, deciding what voices are present in the class and how they are shown to the youth. It is up to the teacher how schoolbooks are used, and how the texts contained therein are discussed. It is up to them to decide whether to present a historical event as crucial or as merely anecdotal and irrelevant. A teacher is perceived as a person who conveys a narrative concerning the past to the youth in a reflective manner.
The subject of my research are narratives about past taught during history classes. I am also interested in discovering how history teachers take their stances on official narratives. The main investigative question answered by the work concerns the strategies adopted by history teachers towards the official narratives. First and foremost, what are they? Finding the answer to the presented question entails analysing the causes that influence the adoption of different strategies by teachers.
The analysed issues are presented from the perspective of social memory studies. The narratives about the past taught during history classes were analysed as acts of conveying the cultural memory of a specific group – a nation. Socialising next generations of members of the national community has been acknowledged to be the main purpose of the narratives of memory prevalent in the schooling process.
The aim of this thesis was to analyse the narratives and strategies used by teachers of different national identities. The research has been carried out in two secondary schools – one with Polish and one with Lithuanian as the language of instruction – operating in Vilnius. The capital of Lithuania is a place where conflicts of memory pertaining to the shared Polish-Lithuanian past may be observed; it was assumed that the situation of the memory conflict would result in more explicit changes to the strategies regarding the official narratives acquired by the teachers than in communities where such conflict was not present.
The work is a result of studies utilising the triangulation of the following methods: in both schools, interviews were conducted with history teachers and their principals. Participant observations were also carried out by taking part in school ceremonies. However, the main method employed in the research was observation of history classes focused on the Polish-Lithuanian past taught by four teachers
Eleonore Kalkowska's (1883-1937) Polish-German Works and its Reception
No full textNiniejsza rozprawa jest pierwszą próbą monograficznego zarysowania "mapy" twórczości i recepcji Eleonory Kalkowskiej: polsko-niemieckiej autorki i dramatopisarki; istotnej, choć zapoznanej, agentce sieci transnarodowego modernizmu. W dotychczasowych badaniach historycznoliterackich Kalkowska funkcjonowała przede wszystkim jako autorka paru sztuk (głównie napisanych w latach 1929-1932 „Sprawy Jakubowskiego” i „Doniesień drobnych”), które przyporządkowały jej dorobek do nurtu politycznego Zeittheater okresu Republiki Weimarskiej. Niniejsza rozprawa dowodzi, że był to jeden z powodów marginalizacji Kalkowskiej w zarówno niemieckiej, jak i polskiej historii literatury. Nie bez znaczenia była też kwestia niejednoznacznej, wielopozycyjnej przynależności narodowej, która na różnych płaszczyznach interferowała z recepcją jej twórczości i wpłynęła na wymazanie autorki z unarodowionych kanonów literackich. Do najważniejszych zadań niniejszej rozprawy należało zatem – z jednej strony – zaprezentowanie przypadku Kalkowskiej jako autorki tekstów znacznie wykraczających poza wąskie ramy kategorii Zeittheater (takich jak m.in. młodopolski zbiór opowiadań "Głód życia" z 1904, feministyczno-pacyfistyczny tom poezji "Der Rauch des Opfers" z 1916, "herstoryczna" sztuka poświęcona carycy Katarzynie ["Katharina", ok. 1926] czy "L'Arc de Triomphe", który zaświadcza o zainteresowaniu pisarki tematyką egzystencjalną). Zaś z drugiej strony, opisanie mechanizmów interferencji pomiędzy kategoriami przynależności narodowej, narzucanymi Kalkowskiej (która określała siebie jako "ucieleśniony skrawek Paneuropy"), a recepcją jej twórczości (i ostatecznie: marginalizacją jej dorobku w obrębie unarodowionych historii literatury).
Główne metodologiczne inspiracje, patronujące niniejszej rozprawie, są zaczerpnięte ze studiów, rozwijanych w ramach tak zwanego "zwrotu przestrzennego". Autorka wykorzystuje koncepcje z takich jego nurtów jak geopoetyka, studia nad modernizmem transnarodowym i uchodźczym (exile studies), a także z zakresu feminizmu umiejscawiania. Istotną dla niniejszej rozprawy jest również idea "światowej republiki literatury" Pascale Casanovy, która opisała m.in. mechanizmy rządzące transnarodowym polem literackim oraz wymagania, stawiane pisarzom języków o "niższej" pozycji w hierarchii "światowego" literackiego prestiżu.
Rozprawa jest podzielona na trzy części, których granice podyktowane zostały przez biograficzno-chronologiczne ramy. Część pierwsza ("Migracje") obejmuje lata 1883-1918 i etap nomadycznych poszukiwań Kalkowskiej (zarówno artystycznych, jak i geograficznych). W drugiej ("Zamek i poetka") zrekonstruowana została działalność pisarki w modernistycznym, kosmopolitycznym Berlinie okresu weimarskiego (1919-1933): jej starania o trafienie na scenę oraz punkt szczytowy kariery, gwałtownie przerwany przez dojście NSDAP do władzy. Część trzecia ("Exodus") dotyczy uchodźczych lat Kalkowskiej (1933-1937), spędzonych w Paryżu i Londynie pomiędzy tysiącami innych wygnańców, którzy w późniejszej historii literatury nazwani zostali formacją "modernizmu uchodźczego". W tym świetle przypadek Kalkowskiej jawi się jako ważne ogniwo w historii różnych "geomodernizmów". Zamykający rozprawę „Epilog” pokazuje, w jaki sposób wpisuje się ona w nowe nurty badań historycznoliterackich.This doctoral thesis is the first attempt to draw a monographical ‘map’ of works and reception of Eleonore Kalkowska, Polish-German modernist poet and playwright, an important, yet forgotten, border-crossing agent of transnational modernism network. In previous studies, Kalkowska functioned mainly as an author of few plays ("Josef" and "Zeitungsnotizen"), written between 1929-1932, which connected her only with political Zeittheater of Weimar Republic. This dissertation argues that it was one of the reasons for Kalkowska’s marginalization in – both Polish and German – literary history. Another factor of this marginalization was Kalkowska's ambiguous, multipositional national affiliation, which interfered with her works and its reception differently in different locations, and ultimately led to her erasure from ‘nationalised’ literary canons. Therefore, the main axis of this thesis is, on the one hand, to present Kalkowska’s case beyond the category of Zeittheater (as an author of e.g. modernist Polish short-stories collection "Głód życia" [The Hunger of Life, 1904], feminist-pacifist poetry from "Der Rauch des Opfers" [The Smoke of Sacrifice, 1916], herstorical play on Catherine the Great ["Katharina", ca. 1926] or "L’Arc de Triomphe" [Triumphal Arch, ca. 1934], which shows Kalkowska’s interest in existential issues). And on the other, is to describe the mechanism of interferences between national categories, which was imposed on Kalkowska (who was describing herself as an „embodied piece of Pan-Europa’s body”), and the reception of her works (eventually: a marginalization from nationalized literary histories).
Main methodological inspirations of this thesis are taken from literary studies, which were developed as a part of ‘spatial turn’. The author uses concepts from ‘geopoetics’, studies of transnational modernism and exile studies, last but not least – locational feminism. An important concept for this thesis is also the idea of the ‘World Republic of Letters’ by Pascale Casanova, who described e.g. the mechanisms governing the transnational literary field and the requirements posed to writers from languages of ‘lower’ positions in the hierarchy of ‘world’ literary prestige.
The doctoral thesis is divided into three parts, framed by the chronological and biographical boundaries. The first ("Migrations") tackles the years between 1883-1918 and the stage of Kalkowska’s nomadic explorations (both artistical and geographical). The second ("The Castle and the Poetess") shows Kalkowska’s years in modernist, Weimar Berlin (1918-1933) – it analyses her artistic networks and constellations, describes her way onto the stage and the high point of her literary career, which was abruptly interrupted by Hitler's rise to power. The third part ("Exodus") tackles the years of exile, which Kalkowska spent in Paris and London, among thousands of other exiles, who were eventually named as a formation of ‘exile modernism’. In this light, Kalkowska’s case appears to be an important link in the history of different ‘geomodernisms’. An Epilogue, which closes this thesis, shows how it corresponds with the new currents of literary history studies
Marcin Hińcza’s “Plęsy Anjołów” - Critical Edition
No full textPraca doktorska "Plęsy Anjołów Marcina Hińczy – edycja krytyczna" składa się z dwóch zasadniczych części: wstępu poświęconego życiu i twórczości jezuity Marcina Hińczy (1592–1668) oraz edycji krytycznej zbioru medytacji Plęsy Anjołów Jezusowi narodzonemu (1638). Ze względu na specyfikę opracowywanego utworu, będącego zbiorem czternastu pisanych prozą medytacji emblematycznych, głównymi problemami badawczymi była rola kultury wizualnej w XVII wieku, wykorzystanie książki w misyjnej działalności jezuitów oraz funkcja przewodniej metafory utworu (anielskiego tańca) w kontekście teologicznym i kulturowym. W celu zrozumienia miejsca edytowanego utworu w dawnej produkcji wydawniczej niezbędna była rekonstrukcja biografii oraz prezentacja działalności literackiej, organizacyjnej i duszpasterskiej Hińczy, a także analiza jego twórczości pod względem wydawniczym oraz tematycznym.
Wstęp historyczno-literacki został z tego względu został podzielony na cztery rozdziały. Pierwszy poświęcony jest rekonstrukcji biografii jezuity, opracowanej w oparciu o dokumenty przechowywane w Rzymie w Archivum Romanum Societatis Iesu (ARSI) oraz pomniejszych archiwach (Zemský archiv v Opavě).
W drugim rozdziale analizie zostało poddane graficzne wyposażenie dwóch zbiorów emblematycznych Hińczy: "Plęsów Anjołów" i "Chwały z Krzyża". Analiza kompozycji w pierwszym ze zbiorów dowiodła silnego oddziaływania szkoły Petera Paula Rubensa na jego rytownika, Egidiusa van Schoora. W przypadku drugiego dzieła nieznany z nazwiska krakowski rytownik wzorował się przede wszystkim (lecz nie jedynie) na dwóch antwerpskich zbiorach emblematycznych "Amoris divini et humani antipathia" (1629) Philippe’a de Vilers oraz "Regia via crucis" (1635) Benedykta van Haeftena.
Trzeci rozdział poświęcony został analizie i interpretacji twórczości Hińczy w kontekście nurtu ilustrowanych medytacji jezuickich. Ukazano ścisłe zależności między strukturą "Ćwiczeń duchownych" Ignacego Loyoli a medytacjami Hińczy. Opisano gatunek ilustrowanych medytacji w kręgu jezuickim, którego początek wyznacza publikacja "Evangelicae historiae imagines" Jerónima Nadala (1594). Wykazano obecność w twórczości Hińczy teologicznych problemów związanych z możliwością przedstawiania Boga, które poddawane były dyskusji przez takich pisarzy reformy katolickiej tego okresu jak Roberto Bellarmino, Jerónimo Nadal czy Antonio Possevino. Rekonstrukcję kulturowego tła zamykają dwa podrozdziały ukazujące specyfikę "Plęsów Anjołów", która wyraża się w ustrukturyzowaniu medytacji w dialogiczne ekfrazy oraz w obecności performatywnych zabiegów, programujących lekturę ikonów emblematycznych jako modlitwę afektywną.
Ostatni rozdział wstępu wyjaśnia nadrzędną metaforę zbioru, a mianowicie anielski taniec z nowo narodzonym Jezusem. Właściwym kontekstem dla tego zagadnienia okazały się wczesnochrześcijańskie pisma (Dionizego Areopagity, Klemensa Aleksandryjskiego, Grzegorza Wielkiego i in.) oraz apokryfy, w których taniec aniołów, Jezusa i Maryi porównywany był do kosmicznego tańca planet i gwiazd na firmamencie. Tradycja ta okazała się zakorzeniona w greckiej kosmologii oraz obecna aż do czasów Hińczy w pismach m.in. Roberta Bellarmina i Cornelisa à Lapide. Poza teologiczno-filozoficznym aspektem tańca przedstawiono jego rolę w jezuickiej działalności edukacyjnej i misyjnej.
Drugą część pracy stanowi edycja "Plęsów Anjołów" uzupełniona o aparat krytyczny, w którym wykazano związki utworu z europejskim piśmiennictwem emblematycznym oraz medytacyjnym.
Pracę domyka aneks, w którym zamieszczono transkrypcję 8 (spośród 47 odnalezionych) łacińskojęzycznych dokumentów z ARSI. W przeważającej części są to listy Hińczy, które dają wgląd w osobistą perspektywę jezuity.The doctoral thesis "Marcin Hińcza’s Plęsy Anjołów – Critical Edition" consists of two principal parts: an introduction devoted to the life and work of Jesuit Marcin Hińcza (1592–1668) as well as a critical edition of the meditative emblem collection "Plęsy Anjołów Jezusowi narodzonemu" (1638). Due to the character of the commented work which is a collection of fourteen meditative emblems written in prose, the main research problems were the role of visual culture in the seventeenth century, the use of books by Jesuits in missionary work, and the function of the text’s key metaphor (the angelic dance) in a theological and cultural context. The understanding of the edited text’s place in the publishing industry of its time required a reconstruction of Hińcza’s biography and the presentation of his literary, organizational and priestly activities as well as the analysis of his works with respect to the publishing process and their main themes. Thus, the historical-literary introduction to the edition was subdivided into four chapters.
In the first chapter, a reconstruction of the Jesuit’s biography is made based on documents stored in Rome at the Archivum Romanum Societatis Iesu (ARSI) as well as other, minor archives (Zemský archiv v Opavě).
In the second chapter, the graphic devices used in two of Hińcza’s emblem collections, "Plęsy Anjołów" and "Chwała z Krzyża", are analyzed. The analysis of the former collection’s composition resulted in the discovery of a strong influence exerted by Peter Paul Ruben’s school on Hińcza’s engraver Egidius van Schoor. Moreover, the unidentified Cracovian engraver of the latter collection modeled his work mainly (but not exclusively) on two Antwerpian emblematic collections "Amoris divini et humani antipathia" (1629) by Phillipe de Vilers (Ludovicus van Leuven) and "Regia via crucis" (1635) by Benedictus van Haeften.
The third chapter contains an analysis and interpretation of Hińcza’s works in the context of illustrated Jesuit meditations. Close relationships were found between the structure of Loyola’s "Spiritual Exercises" and Hińcza’s meditations. The genre of illustrated meditations from the Jesuit milieu is described, starting with the publication "Evangelicae historiae imagines" by Jerónimo Nadal (1594). It is demonstrated that Hińcza’s works included the same theological problems related to the possibility of depicting God which were also discussed by such writers of the Catholic Reformation of that time as Roberto Bellarmino, Jerónimo Nadal, or Antonio Possevino. The reconstruction of the cultural background is concluded in two subchapters which examine the specificity of "Plęsy Anjołów", that is the structuring of the meditations into dialogic ekphrases and the application of performative devices that programmed the reading of emblematic icons as affective prayer.
The last chapter of the introduction explains the overarching metaphor of the collection, namely the dance of the angels with the newborn Christ. The appropriate context for this interpretation was provided by early Christian writings (by Dionysius the Areopagite, Clement of Alexandria, Pope Gregory I, among others) and Apocrypha, where the dance of the angels with Jesus and Mary had been compared to the cosmic dance of planets and stars in the celestial sphere. This tradition proved to have been rooted in Greek cosmology and alive until Hińcza’s times as expressed in writings by Roberto Bellarmino and Cornelis a Lapide. Besides the theological-philosophical aspect of the dance, its role in Jesuit educational and missionary activity is determined.
The second part of the thesis is an edition of Plęsy Anjołów accompanied by critical annotations, where the work’s relationships with European emblematic and meditative writings are demonstrated.
The work is concluded by an annex comprised of 8 (out of the 47 discovered) Latin-language documents found in ARSI (which give insight into the Jesuit’s personal perspective)
Legal and technical aspects of securing and obtaining electronic evidence from cloud computing
No full textPrzedmiotem rozprawy doktorskiej są zagadnienia związane z prawnymi i technicznymi aspektami zabezpieczania dowodów elektronicznych z chmur obliczeniowych. Technologia chmur obliczeniowych znacząco zmieniła sposób przechowywania i przetwarzania danych informatycznych, które coraz częściej zlokalizowane są poza granicami kraju i jedynie widoczne z poziomu sprzętu zlokalizowanego na miejscu zdarzenia. Istniejący stan rzeczy powoduje, że pozyskiwanie danych z chmur obliczeniowych jest czynnością bardziej skomplikowaną i trudniejszą w przeprowadzeniu, niż zabezpieczanie dowodów cyfrowych w ujęciu tradycyjnym. W tradycyjnym podejściu do dowodów elektronicznych, eksperci informatyki śledczej/przedstawiciele organów ścigania uzyskują pełną kontrolą nad dowodami, np. poprzez fizyczne zabezpieczenie nośnika, który następnie poddawany jest badaniu. W przypadku chmur obliczeniowych organy ścigania nie posiadają takiej możliwości, co sprawia, że gromadzenie cyfrowych śladów aktywności przestępczej oraz zabezpieczanie dowodów elektronicznych nacechowane jest różnymi trudnościami i problemami. Istniejący stan rzeczy powoduje, że problematyka zabezpieczania danych cyfrowych zapisanych w chmurze stanowi poważny problem, który skłania do podejmowania wysiłków na rzecz wypracowania rozwiązań prawnych i technicznych umożliwiających gromadzenie tego rodzaju danych przez organy ścigania. Szczególnym wyzwaniem w przypadku danych cyfrowych zapisywanych w chmurze jest rozwiązanie problemu jurysdykcji, ponieważ dane te najczęściej znajdują się poza granicami kraju. Rezultaty pracy badawczej w powyższy zakresie przedstawione zostały w siedmiu rozdziałach, poprzedzonych częścią dotyczącą założeń metodologicznych, w której opisano sytuację problemową, wskazano przedmiot i cel badań, wykorzystane metody, techniki i narzędzia badawcze, a także organizację i przebieg badań. W kolejnym rozdziale dysertacji opisano technologię chmur obliczeniowych, której znajomość jest niezbędna do poznania i zrozumienia problemów i trudności w obszarze zabezpieczania cyfrowych śladów aktywności przestępczej. Następny trzeci rozdział poświęcony został międzynarodowym regulacjom prawnym i rozwiązaniom instytucjonalnym istotnym w kontekście pozyskiwania dowodów z chmur. W czwartym rozdziale omówiono wybrane inicjatywy europejskie
w walce z cyberprzestępczością, które skupiają działania Rady Europy oraz organów Unii Europejskiej, tj. Rady Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego. Rozdział piąty stanowi przegląd krajowych uregulowań prawnych istotnych w kontekście zwalczania cyberprzestępczości i pozyskiwania dowodów elektronicznych z chmur obliczeniowych. W rozdziale tym omówiono przepisy kodeksu karnego oraz kodeksu postępowania karnego, które dotyczą dowodów elektronicznych i odnoszą się do problematyki badawczej podjętej przez autora dysertacji. W szóstym rozdziale przedstawiono wyzwania i problemy w obszarze pozyskiwania i analizy dowodów z chmur obliczeniowych, które związane są m.in. z akwizycją danych, gromadzeniem, korelacją i analizą logów. Zwrócono uwagę na zachowanie ciągłości łańcucha dowodowego w przypadku dowodów elektronicznych zlokalizowanych w chmurze. W rozdziale siódmym dysertacji dotyczącym oceny sytuacji w zakresie pozyskiwania i zabezpieczania dowodów elektronicznych z chmur obliczeniowych zawarte zostały wyniki przeprowadzonych badań ankietowych oraz weryfikacja tez przyjętych w pracy. Ostatni rozdział rozprawy zawiera autorskie propozycje dotyczące pozyskiwania i zabezpieczania dowodów elektronicznych w obszarze technicznym, w zakresie prawa krajowego i regulacji międzynarodowych oraz w obszarze organizacyjnym.The dissertation focuses on issues related to legal and technical aspects of securing electronic evidence from cloud computing. Cloud computing technology has significantly changed the way IT data is stored and processed, which are more and more often located outside the country and only visible from the level of hardware located on the place of the action. The existing state of affairs makes the acquisition of data from cloud computing more complicated and more difficult to carry out than securing digital evidence in traditional way. In the traditional approach to electronic evidence, IT investigators gain full control over the evidence, e.g. by physically securing the medium which is then examined. In the case of cloud computing, law enforcement authorities do not have such a possibility, which makes it difficult to collect digital traces of criminal activity and to secure electronic evidence.
The current state of things makes the problem of securing digital data stored in the cloud, which encourages efforts to develop legal and technical solutions enabling the collection of such data by law enforcement authorities. The particular challenge in the case of digital data which are stored in the cloud, there is a solution to the problem of jurisdiction, as these data are most often located outside the national borders. The results of research work in the above scope are presented in seven chapters, preceded by a part concerning methodological assumptions, in which the problematic situation is described, the subject and purpose of research, methods, techniques and research tools used, as well as the organization and course of research are indicated. The next chapter of the dissertation describes the cloud computing technology, knowledge of which is essential to know and understanding
the problems and difficulties in the area of securing digital traces of criminal activity. The next third chapter is focused on international legal regulations and institutional solutions important in the context of obtaining evidence from clouds. The fourth chapter discusses selected European initiatives in the fight against cybercrime, which bring together the activities of the Council of Europe and the bodies of the European Union, i.e. the Council
of the European Union, the European Commission and the European Parliament. Chapter fifth reviews national legislation relevant to the fight against cybercrime and the extraction of electronic evidence from cloud computing. This chapter discusses the provisions of the Criminal Code and the Criminal Procedure Code, which concern electronic evidence and relate to the research issues raised by the author of the dissertation. The sixth chapter presents challenges and problems in the area of obtaining and analysing evidence from cloud computing, which are related to data acquisition, collection, correlation and analysis of logs. The attention was pointed to the continuity of the chain of evidence in the case of electronic evidence located in the cloud. The seventh chapter of the dissertation concerning the assessment of the situation regarding the acquisition and protection of electronic evidence from cloud computing contains the results of surveys and verification of the theses accepted in the paper. The last chapter of the dissertation contains author’s proposals concerning the acquisition and protection of electronic evidence in the technical area, in the field of national law and international regulations, as well as in the organizational area
Responsibility of International Organizations and the Responsibility of States for Violation of International Law with Particular Emphasis on the Work of the International Law Commission. Attribution of Responsibility in the UN Peace Operations
No full textPrzedmiotem rozprawy jest analiza kwestii przypisania odpowiedzialności państwom oraz organizacjom międzynarodowym, w szczególności Organizacji Narodów Zjednoczonych, w operacjach pokojowych.
Idea organizacji międzynarodowej stającej pomiędzy państwem a jego odpowiedzialnością jest kwestią stosunkowo nową w prawie międzynarodowym. Jest to związane ze wzrostem ilościowym i jakościowym funkcji, jakie nadaje się dziś organizacjom międzynarodowym. Kiedy w XIX wieku zaczęto je powoływać, przypisywano im głównie administracyjne, a nie polityczne zadania. Zmieniło się to wraz z powstaniem Ligi Narodów, a następnie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wraz z rozwojem ich działalności, oraz podejmowaniem coraz to nowych, kompleksowych działań o charakterze polityczno-wojskowym pytanie o to quis custodiet ipsos custodes nabrało nowego znaczenia.
Wagę omawianego zagadnienia uwidacznia grono instytucji, które włączyły je do swoich prac. Zajęły się nim, inter alia, Instytut Prawa Międzynarodowego, Stowarzyszenie Prawa Międzynarodowego, Amerykańskie Stowarzyszenie Prawa Międzynarodowego, Komitet ds. Prawnych i Praw Człowieka Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, a także Komisja Prawa Międzynarodowego, której pracy, ze względu na jej wagę, oraz kompleksowy charakter jej dorobku, poświęcono w rozprawie szczególną uwagę. Owocem prac Komisji Prawa Międzynarodowego stały się Artykuły o odpowiedzialności państw oraz Artykuły o odpowiedzialności organizacji międzynarodowych za naruszenie prawa międzynarodowego. Chociaż w tytule tych ostatnich mowa jest jedynie o odpowiedzialności organizacji międzynarodowych, obejmują one także kwestię odpowiedzialności państw w związku z ich działalnością w ramach organizacji międzynarodowej.
Niniejsza rozprawa ma na celu, po pierwsze, łącząc tematykę operacji pokojowych z pracami Komisji Prawa Międzynarodowego w odniesieniu z jednej strony do Artykułów o odpowiedzialności państw za naruszenie prawa międzynarodowego, z drugiej zaś strony do Artykułów o odpowiedzialności organizacji międzynarodowych za naruszenie prawa międzynarodowego, obalenie tezy o progresywnym charakterze tych ostatnich w sferze operacji pokojowych.
Po drugie, w rozprawie rozwinięto Komentarz Komisji Prawa Międzynarodowego w odniesieniu do tematyki operacji pokojowych, oraz metodologicznie wyszczególniono te spośród Artykułów o odpowiedzialności organizacji międzynarodowych, które będą miały zastosowanie w materii operacji pokojowych, a także te, których prawdopodobieństwo zastosowania jest duże, oddzielając je od artykułów, których znaczenie w tym zakresie będzie raczej znikome.
Po trzecie, w rozprawie przedstawiono argumenty obalające pogląd, wyrażany w doktrynie, jakoby rozwiązania przyjęte przez Komisję Prawa Międzynarodowego nie wnosiły wkładu do ochrony praw osób fizycznych w kontekście ich możliwych naruszeń podczas prowadzenia operacji pokojowych. Autorka nie tylko nie zgadza się z tą tezą, ale także dowodzi, iż Artykuły o odpowiedzialności organizacji międzynarodowych stanowią ważny krok w kierunku poprawy tejże ochrony.
Wreszcie, rozprawa ma na celu wypełnić lukę w piśmiennictwie, i jednocześnie uzasadniając raison d'être Artykułów o odpowiedzialności organizacji międzynarodowych, kompleksowo porównuję ich strukturę ze strukturą Artykułów o odpowiedzialności państw.
Opisywana tematyka jest nie tylko niezmiernie ważna i ciekawa, lecz także aktualna. Kwestia odpowiedzialności organizacji międzynarodowych włączona zostanie bowiem do obrad Zgromadzenia Ogólnego ONZ w 2020 roku.
Odpowiedzialność łączy się silnie z pojęciem wiarygodności (credibility). To one właśnie będą jednymi z kluczowych elementów decydujących o powodzeniu ONZ w obszarze prowadzenia operacji pokojowych przez następne dziesięciolecia.The dissertation deals with the attribution of the responsibility to the states and to the international organizations (IOs), in particular the United Nations (UN), during peace operations.
The idea of an IO standing between the State and its responsibility is a relatively new concept in international law. This intermediary role is related to the recent increase in both the number and qualitative scope of IOs’ functions. When they were created in the nineteenth century, their tasks were mainly administrative and not political. This changed with the creation of the League of Nations and subsequently, the UN. With the expansion of their competences, including more comprehensive political and military tasks, the Juvenal’s question quis custodiet ipsos custodes is no longer satire but a reality.
The importance of the issue in question is evidenced by the number of institutions discussing it, including inter alia the members of the Institute of International Law, the International Law Association, the American Society of International Law, the Committee for Legal Affairs and Human Rights of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, and the International Law Commission (ILC). Due to its importance and the comprehensive nature of the ILC’s achievements in this matter, a special attention has been given to its work in the dissertation. The work of the ILC has resulted in adoption of the Articles on the Responsibility of States for Wrongful Acts (ARSIWA) and the Draft Articles on the Responsibility of International Organizations (DARIO). Although the title of the latter refers solely to the responsibility of IOs, it also includes the issue of the responsibility of states in relation to their activities within an IO.
Firstly, this dissertation rejects, while combining the subject of peace operations and the work of the ILC with both - ARIO and DARIO, the thesis on the progressive character of the latter in the area of peace operations.
Secondly, it elaborates the commentary of the ILC relating to the peace operations, and methodologically divides DARIO into three groups of articles: those articles which will strongly relate to peace operations; those articles whose probability of application is high; and those articles unlikely to be applied.
Thirdly, the dissertation stands against the opinion of the jurisprudential doctrine that the legal proposals adopted by the ILC do not contribute to the protection of the rights of individuals in the context of the potential violations towards them during the peace operations. The author not only disagrees with this view, but also proves that DARIO constitutes an important step towards improving this protection.
Finally, the dissertation aims to fill the gap in the literature, and while justifying the raison d'être of DARIO, comprehensively compares their structure with the structure of ARIO.
The subject matter is not only extremely legally important and interesting, but also current: the topic of the responsibility of international organizations will be deliberated by the UN General Assembly in 2020.
Responsibility is strongly connected with the notion of credibility. Those will be among the key elements determining the success of the UN in the area of peace operations for the decades to come
Synthesis and physicochemical properties of liquid crystals, containing steroidal, azobenzene, N-benzylideneaniline and biphenyl moieties, and their application for surface modification of gold and silver nanoparticles
No full textW niniejszej pracy opisane zostały wyniki badań dotyczące syntezy oraz badań strukturalnych i właściwości fizykochemicznych związków ciekłokrystalicznych oraz hybrydowych nanocząstek złota i srebra. Przebadane zostały cztery nowe serie dimerów mezogenicznych, które oprócz typowych faz ciekłokrystalicznych (występowanie faz nematycznych i smektycznych) charakteryzowały się również pewnymi niewystępującymi powszechnie cechami.
Serie symetrycznych dimerów, zbudowanych z jednostek bifenylowych oraz azobenzenowych, wykazały ciekłokrystaliczną fazę B4, która wcześniej obserwowana była głównie dla ciekłych kryształów o kształcie bananowym. Faza ta wykazuje zdolność tworzenia żeli fizycznych dla różnych rozpuszczalników organicznych. Zbudowana jest z chiralnych nanofilamentów o kształcie „tubuli” lub „skręconych wstążek”.
Seria niesymetrycznych dimerów, zbudowanych z chiralnej jednostki cholesterolowej oraz ugrupowania N-benzylidenoanilinowego, wykazała przejście pomiędzy fazą nematyka chiralnego, a fazą nematyka twist-bend. Otrzymanie związku wykazującego fazę nematyczną twist-bend stabilną w temperaturze pokojowej pozwoliło na przeprowadzenie badań metodą mikroskopii sił atomowych (AFM). Przeprowadzone badania dowiodły, że fazy Ntb tworzone zarówno przez molekuły chiralne, jak i achiralne, są fazami identycznymi termodynamicznie, tak jak fazy nematyczna (N) i cholesteryczna (N*).
Seria homologiczna niesymetrycznych, foto-aktywnych dimerów mezogenicznych, zbudowanych z chiralnej jednostki cholesterolowej oraz jednostki azobenzenowej, wykazała fazę nematyczną chiralną (N*), fazę nematyczną typu twist-bend oraz fazę smektyczną A. Dla sześciu materiałów z tej serii uzyskane zostały struktury krystaliczne rzucające nowe światło na możliwe konformacje molekularne oraz rozmieszczenie cząsteczek w fazie ciekłokrystalicznej. Wykazano, że oprócz modelu struktury interkalowanej należy również zwrócić uwagę na model molekuł o silnie wygiętym kształcie.
W ramach przeprowadzonych badań otrzymano również ciekłokrystaliczne nanocząstki hybrydowe zbudowane z metalicznego rdzenia (złoto oraz srebro) i przyłączonych kowalencyjnie molekuł ciekłokrystalicznych z foto-aktywnymi ugrupowaniami azowymi. Dla otrzymanych materiałów możliwe są zmiany w strukturze ciekłokrystalicznej zachodzące pod wpływem światła. Okazało się, że pochodne azowe przyłączone do powierzchni nanocząstek wykazują różną kinetykę izomeryzacji trans-cis w porównaniu z wolnymi ligandami. Konformacja cis wolnych ligandów w roztworze jest stabilna przez wiele godzin, podczas gdy izomeryzacja formy cis do formy trans dla molekuł przyłączonych do powierzchni nanocząstek zachodzi w kilka minut. Ze względu na zatłoczone środowisko, ligandy azowe przyłączone do powierzchni metalu zachowują się tak, jakby znajdowały się w fazie skondensowanej.The aim of the thesis was organic synthesis and structural studies in the area of self assembly of liquid crystalline materials. During the research four homologous series of mesogenic dimeric compounds have been synthesized: The first group of compounds is series of symmetric mesogenic dimers made of 4-decyloxy-4’-hydroxybiphenyl units connected by flexible alkyl spacers with an odd number of carbon atoms. These materials are thermotropic liquid crystals, exhibiting two B4-type phases and strong gelation ability for various organic solvents with reversible sol–gel phase transition. The gel is formed by helical tubules, which build entangled 3D network, encapsulating the solvent. The equilibrium of left- and right-handed tubules is preserved in the gel, even if the chiral solvent is used. Second group of mesogenic compounds contains photoactive azobenzene units in molecular structure. This series of dimeric compounds also forming a helical nanofilament phase (B4). We have shown that filaments can be aligned in the macro-scale when grown from aligned smectic phase. Due to the photosensitivity of the mesogenic material, the patterning of the sample is possible by selective UV irradiation, which reversibly melts the B4 phase and as a result locally changes the alignment of nanofilaments. Next groups of mesogenic dimers contains chiral cholesterol unit in molecular structure. Investigated compounds exhibit three types of molecular arrangement in the liquid crystalline phase: chiral nematic (N*), twist-bend nematic (Ntb), and smectic A phase (SmA). The occurrence of orthogonal liquid crystalline SmA phase for the studied compounds is quite unique due to bent shape of their molecules. For most of the currently known compounds exhibiting Ntb phase and smectic phases, the lamellar phases are tilted. The single crystal experiments of the studied materials allowed for a thorough analysis of the structure and arrangement of the molecules in the liquid crystalline phase. It has shown that, in addition to the model of intercalated molecules, special attention should be paid to the model of strongly bent molecules. To the best of our knowledge this model of molecular conformation for flexible linked mesogens has never been considered. The studies presented here show that insightful crystal structure analysis allows future design of liquid crystal materials with the strictly required properties. During research hybrid materials consist of gold and silver nano particles covalently bonded with mesogenic molecules containing azo benzene moieties have been also synthesized. I have obtained phototunable liquid crystalline structures made of metallic clusters (gold and silver) coated with photosensitive azo molecules. These nanoparticles are the first reported to form either a lamellar or a columnar phase that can be reversibly melted by UV light. In the case of particles with a low density of photosensitive ligands in the organic corona, dynamic control of layer spacing was observed as a result of light-induced conformational changes of the azo ligands in the organic sublayer. The kinetics of the transition is fast, and the restoration of the original structure does not require irradiation with visible light. These results suggest the design of new LC plasmonic materials with light-controlled optical properties. Such photodriven switching between LC phases could lead to the control of plasmonic properties in future metamaterials, since it offers a feasible way of changing the nearest-neighbor distance between the metallic cores of nanoparticles
Astrofizyczne zastosowania mikrosoczewkowania grawitacyjnego w Drodze Mlecznej
No full textThe first part of my thesis focuses on searching for and constraining the frequency of rogue
planets in the Milky Way. The existence of free-floating planets, which are not gravitationally
tethered to any star, is predicted by current planet formation theories. Although rogue planets
emit little or no light, they can be detected during gravitational microlensing events.
I led the analysis of a large sample of microlensing events that were detected by the
OGLE survey during the years 2010-2015. My statistical analysis showed that Jupiter-mass
free-floating planets are much less common than previously thought (less than 0.25 objects per
star). For the first time, I was able to study the population of the shortest microlensing events
and I have found a few events that were likely caused by free-floating (or wide-orbit) Earth- and
super-Earth-mass objects, as predicted by planet-formation theories.
Recognizing the potential importance for planet formation and evolution of such a huge
population of ejected (or very distant) low-mass planets, I developed a new technique to
characterize them. My subsequent studies, in collaboration with other microlensing surveys
(KMTNet, MOA, Wise), led to the first measurements of the angular Einstein radius of
free-floating planet candidates. These measurements enabled me to constrain masses of
free-floating planet candidates as they remove a degeneracy between the mass and velocity
of the lens.
In the second part of my thesis, I used microlensing events detected by OGLE to study
the structure of the Milky Way. I created the largest and the most accurate microlensing
optical depth and event rate maps of the Galactic bulge. These maps will have numerous
applications: constraints on Galaxy models, constraints on the dark matter content in the Milky
Way center, measurement of the initial mass function in the Galactic bulge, or planning the
future space-based microlensing experiments.Współczesne teorie opisuj ˛ace powstawanie pozasłonecznych układów planetarnych
przewiduj ˛a istnienie planet swobodnych, wyrzuconych z macierzystych układów
i niezwi ˛azanych grawitacyjnie z zadn ˛a gwiazd ˛a. Poniewa ˙ z te obiekty nie emituj ˛a praktycznie ˙
swiatła, jedyn ˛a metod ˛a pozwalaj ˛ac ˛a na ich detekcj˛e jest mikrosoczewkowanie grawitacyjne. ´
W pierwszej cz˛esci rozprawy doktorskiej przedstawiłem wyniki moich bada ´ n dotycz ˛acych ´
poszukiwania i mierzenia cz˛estosci wyst˛epowania planet swobodnych w Drodze Mlecznej ´
na podstawie analizy zjawisk mikrosoczewkowania zaobserwowanych przez przegl ˛ad nieba
OGLE w latach 2010–2015.
Moja analiza pokazała, ze planety swobodne o masach Jowisza s ˛a znacznie rzadsze ni ˙ z˙
wczesniej szacowano (na ka ´ zd ˛a gwiazd˛e w Galaktyce przypada co najwy ˙ zej 0,25 masywnych ˙
planet swobodnych). Dzi˛eki danym fotometrycznym zebranym przez przegl ˛ad OGLE mogłem
równiez zbada ˙ c zjawiska o najkrótszych skalach czasowych. Udało mi si˛e wykry ´ c kilka ´
zjawisk wywołanych prawdopodobnie przez planety swobodne (lub znajduj ˛ace si˛e na szerokich
orbitach) o masach Ziemi, zgodnie z przewidywaniami teorii formowania si˛e planet.
W celu lepszego zbadania populacji tych małomasywnych obiektów, zaproponowałem
now ˛a metod˛e poszukiwania bardzo krótkich zjawisk mikrosoczewkowania. Dzi˛eki
współpracy z innymi przegl ˛adami (KMTNet, MOA, Wise) odkryłem trzy zjawiska wywołane
prawdopodobnie przez planety swobodne i po raz pierwszy zmierzyłem ich rozmiar k ˛atowy
pierscienia Einsteina. Te pomiary daj ˛a lepsze ograniczenia na masy soczewkuj ˛acych obiektów, ´
poniewaz umo ˙ zliwiaj ˛a oszacowanie ich pr˛edko ˙ sci. ´
W drugiej cz˛esci rozprawy wykorzystałem zjawiska mikrosoczewkowania zaobserwowane ´
przez OGLE do badania struktury Drogi Mlecznej. Przygotowałem najwi˛eksze
i najdokładniejsze mapy gł˛ebokosci optycznej i cz˛esto ´ sci zjawisk mikrosoczewkowania ´
w kierunku centrum Galaktyki. Te mapy znajd ˛a liczne zastosowania: ograniczenia na modele
Drogi Mlecznej, ograniczenia na zawartosci ciemnej materii, pomiary funkcji mas gwiazd ´
w Drodze Mlecznej, czy planowanie przyszłych satelitarnych przegl ˛adów mikrosoczewkowych
Methodology for groundwater vulnerability assessment to pollution in urban areas on the example of the Bielany district (Warsaw)
No full textCelem pracy doktorskiej było opracowanie autorskiej metody oceny podatności wód podziemnych na zanieczyszczenia, która pozwoliłaby na uzyskanie optymalnej oceny podatności wód podziemnych dla terenów zurbanizowanych. Jako obszar badań wytypowano warszawską dzielnicę Bielany (poligon badawczy o powierzchni 32,34 km2). Rozpoznano warunki hydrogeologiczne w celu charakterystyki lokalnego systemu krążenia w obrębie przypowierzchniowego poziomu wodonośnego, rozkład parametrów hydrogeologicznych oraz uwarunkowania antropogeniczne. Przeprowadzono hydrodynamiczne badania modelowe, w wyniku których otrzymano rozkład przestrzenny oraz średnią wartość infiltracji efektywnej dla terenu badań. Zgromadzone informacje pozwoliły na ocenę podatności wód podziemnych na zanieczyszczenia metodą DRASTIC. Wyniki poddano analizie wrażliwości w wariancie czułość jednego parametru oraz analizom statystycznym. Przeprowadzone rozpoznanie oraz wyniki analiz pozwoliły na wytypowanie kluczowych parametrów oceny podatności dla terenów zurbanizowanych. Wśród obiektywnie relewantnych parametrów przyrodniczych wyróżniono: głębokość do zwierciadła wód podziemnych, współczynnik filtracji, wpływ/litologię strefy aeracji oraz infiltrację efektywną. Z uwagi na specyfikę terenów zurbanizowanych zaproponowano zastosowanie w ocenie podatności wód podziemnych parametru „topologia – T”, charakteryzującego związek zagospodarowania przestrzennego i współczynnika spływu, które w pełni reprezentują antropogeniczny charakter zlewni miejskich. Do zdefiniowania parametru T wykorzystano narzędzia statystyczne (analizę wrażliwości, analizę regresji, analizę czynnikową). Opracowano rangową metodę oceny podatności wód podziemnych na zanieczyszczenia o nazwie D–CITY. Zaproponowana nazwa odnosi się wytypowanych parametrów oceny, gdzie D to głębokość do zwierciadła wód podziemnych, C – współczynnik filtracji warstwy wodonośnej, I – wpływ/litologia strefy aeracji, T – topologia, Y – infiltracja efektywna. Metoda D-CITY jest dedykowaną modyfikacją metody DRASTIC. W stosunku do metody DRASTIC zrezygnowano z wzięcia pod uwagę parametrów S (rodzaj pokrywy glebowej) i T (topografia terenu) oraz zredukowano liczbę parametrów opisujących strefę saturacji do jednego parametru C (współczynnik filtracji), co spowodowało uproszczenie procedury, jednak bez straty istotnej informacji o ocenianym systemie hydrogeologicznym. Włączony do oceny podatności w metodzie D-CITY parametr T daje możliwość scharakteryzowania cech obszaru miejskiego, które są zmienne w czasie, można więc go określić mianem parametru dynamicznego. Przy takim podejściu do problemu oceny podatności (podatność zmienna w czasie), zwiększa się liczba parametrów dynamicznych w ocenie podatności, ponieważ mianem dynamicznych można określić parametry abiotyczne przyrodnicze D (głębokość do zwierciadła wód podziemnych) oraz Y (infiltracja efektywna).The aim of the doctoral dissertation was to develop an original method for the vulnerability assessment of groundwater pollution, which would allow for obtaining an optimal assessment of groundwater vulnerability for urban areas. The Bielany Warsaw district was selected as the research area (an area of 32.34 km2). Hydrogeological conditions were identified to characterize the local groundwater circulation system within the subsurface aquifer. Also the distribution of hydrogeological parameters and anthropogenic conditions were identified. Hydrodynamic model tests were carried out. The results in the spatial distribution and the average recharge value for the study area were obtained. The collected information allowed to receive the groundwater vulnerability assessment by the DRASTIC method. The results were subjected to the single parameter sensitivity analyzes and statistical analyzes. The diagnosis and analysis of the results allowed selecting of key vulnerability assessment parameters for urbanized areas. Objectively relevant natural parameters included: depth to the groundwater table, aquifer conductivity, impact of vadose zone and net recharge. Due to the specificity of urban areas it was proposed to use the "topology - T" parameter in the assessment of groundwater vulnerability. Parameter T characterizes the relationship between spatial development and runoff coefficient, which entirely represent the anthropogenic nature of urban region. Statistical tools (sensitivity analysis, regression analysis, factor analysis) were used to define the T parameter. A rank method called D-CITY for the vulnerability assessment was proposed. The name refers to the selected assessment parameters, where D is the depth to the groundwater table, C is the conductivity of the aquifer, I - impact of vadose zone, T – topology and Y - net recharge. The D-CITY method is a dedicated modification of the DRASTIC method. In relation to the DRASTIC method, parameters S (soil media) and T (topography) were excluded and the number of parameters describing the saturation zone was reduced to one parameter C (hydraulic conductivity of the aquifer). This simplified the procedure without losing important information about assessed hydrogeological system. The T parameter included in the vulnerability assessment in the D-CITY method makes the possibility to characterize urban area features that are variable over time, so it can be described as a dynamic parameter. The number of the dynamic parameters in the vulnerability assessment increases with this approach ), because the abiotic natural parameters D (depth to the groundwater table) and Y (net recharge) can be also defined as dynamic, so vulnerability assessment will be also significantly varied over time
Application of the directive in a horizontal relationship
No full textRozprawa dotyczy zastosowania dyrektywy w relacji horyzontalnej. Praca składa się z wprowadzenia, czterech rozdziałów oraz zakończenia zawierającego podsumowanie pracy i wnioski końcowe.
Rozdział pierwszy ma na celu przedstawienie miejsca dyrektyw w prawie Unii Europejskiej, ze szczególnym naciskiem na cztery zagadnienia: zmiany w prawie UE od momentu wprowadzenia definicji dyrektyw do obecnego stanu prawnego, istnienie dyrektyw ustawodawczych i nieustawodawczych, różnorodne podstawy prawne umożliwiające przyjęcie dyrektyw, i proces wprowadzania dyrektyw do systemu prawnego UE i ich implementacji.
Rozdział drugi jest poświęcony odpowiedzi na pytanie badawcze, czym jest relacja horyzontalna w kontekście zastosowania dyrektywy. W pierwszej części omówiono odmienną dopuszczalność stosowania dyrektywy w relacjach wertykalnych i horyzontalnych. W dalszej części omówiono dwie kategorie relacji, które mogłyby się wydawać przykładami relacji horyzontalnych, ale z perspektywy stosowania dyrektywy są przykładami relacji wertykalnych. Są to relacje, w których uczestniczy podmiot będący emanacją państwa oraz relacje triangularne.
W rozdziale trzecim omówiono zastosowanie dyrektywy w relacji horyzontalnej w trzech wariantach. W pierwszej części pokazano dopuszczalne zastosowanie dyrektywy łącznie z innym źródłem prawa – krajowym lub unijnym. Dalej przedstawiono zagadnienie odmowy zastosowania źródła prawa krajowego sprzecznego z dyrektywą. W ostatniej części przeanalizowano dopuszczalność samoistnego zastosowania dyrektyw zgodnie z zasadą skutku bezpośredniego.
Rozdział czwarty dotyczy urzeczywistnienia celu dyrektywy w relacji horyzontalnej. Należy przyjąć, że aby prawa przyznane jednostkom w dyrektywach spełniały swoje zadania, muszą istnieć mechanizmy zapobiegające naruszeniu tych praw. Powyższe regulacje można określić jako skuteczne środki ochrony prawnej jednostek. Na skutek odmowy przyznania dyrektywom horyzontalnego skutku bezpośredniego w wielu przypadkach jednostka nie będzie mogła zrealizować prawa przyznanego jej w dyrektywie. Prowadzi to do konieczności przeanalizowania możliwości zmiany obecnie obowiązujących zasad stosowania dyrektyw.The PhD thesis concerns the horizontal application of directives. The text consists of an introduction, four chapters and a conclusion with a summary of the work and final remarks.
The first chapter aims at presenting the role of directives in European Union law, with particular emphasis on four issues: changes in EU law since the introduction of the definition of directives to the current legal status, the existence of legislative and non-legislative directives, various legal bases for the adoption of directives, and the process of introducing directives into the EU legal system and their implementation.
The second chapter is devoted to answering the research question of what is the horizontal relationship in the context of the application of the directive. The first part presents differences between permissibility of application of the directive in vertical and horizontal relations. In the remaining part, two categories of relations are discussed that may seem to be examples of horizontal relations, but in fact represent vertical relations in which an entity that is an emanation of the state participates.
The third chapter is devoted to discussing three options of the horizontal application of the directive. In the first part, the permissible application of the directive together with other source of law, national or EU, is described. The issue of refusal to apply a source of national law contrary to the directive is presented next. The last part contains an examination of the admissibility of application of the directives solely based on the principle of direct effect.
The fourth chapter deals with the realization of the objective of the directive in horizontal relations. It must be recognized that in order for the rights granted to individuals in the directives to serve their purpose, mechanisms must exist that prevent infringement of those rights. These rules can be described as an effective means of protecting the rights of individuals. As a result of the refusal to grant horizontal direct effect to directives, in many cases an individual will not be able to exercise the right conferred on him by a directive. This leads to the need of examining whether the current rules on the application of the directives can be amended
Criminal liability under art. 298§1 of the Criminal Code
No full textTemat oszust ubezpieczeniowych jest tematem dość popularnym. Coraz więcej osób dopuszcza się popełniania przestępstw ubezpieczeniowych, zarówno w sferze ubezpieczeń majątkowych jak i ubezpieczeń osobowych. W sferze wyłudzeń ubezpieczeń majątkowych największą popularnością cieszą się ubezpieczenia komunikacyjne takie jak OC i AC, jak również wyłudzenia w zakresie samego majątku przedsiębiorstw np. podpalenia lokali, towaru, który niedługo traci ważność.
Jeżeli chodzi o wyłudzenia osobowe, najwięcej do takich dochodzi w zakresie fingowania śmierci, chorób nowotworowych, samookaleczenia. Ubezpieczeni sami wyrządzają sobie krzywdę, a następnie składają wnioski o wypłatę świadczeń. Ubezpieczalnie na szczęście posiadają z roku na rok coraz większe doświadczenie w zakresie metod zwalczania przestępczości ubezpieczeniowej. Współpracują z bankami, Policją Narodowym Funduszem Zdrowia. Rozszerzają bazy danych, zbierają wszelkie informacje o wnioskodawcach również z portali społecznościowych, takich jak np. Facebook. Jednakże nie jest sprawą łatwą wykryć, iż osoba, która złożyła wniosek o wypłatę odszkodowania z tytułu ubezpieczenia majątkowego bądź świadczenia z tytułu ubezpieczenia osobowego ma na celu wyłudzenie. Najtrudniejszą sprawą jest wykrycie, czy do zdarzenia doszło, czy zostało ono sfingowane. Ubezpieczalnie szybciej wykrywają próby wyłudzenia, jeżeli w zdarzeniu wzięło udział więcej niż jedna osoba, gdyż w drodze przyjmowanych wyjaśnień, okoliczności zdarzenia zeznania muszą się w 100% pokrywać, jeżeli jest jakaś rozbieżność daje to sygnał ubezpieczalni, iż któraś z osób poświadcza nieprawdę. Wówczas ubezpieczalnia może, ale nie musi złożyć zawiadomienie na prokuraturę o próbie popełnienia przestępstwa z art. 298 §1 k.k., a następnie cała sprawa jest wyjaśniana. Mimo tak wielu przypadków prób wyłudzenia odszkodowań majątkowych, (jest to zawsze ok tysiąca spraw rocznie) liczba ta cały czas wzrasta, metod popełniania przestępstw przybywa, a do najczęstszych sfer wyłudzenia dochodzi w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych. Jest to łatwy sposób na zarobienie szybkich pieniędzy. W ostatnim czasie rozwojowa stała się także sprawa wyłudzeń ubezpieczeń z polis na życie. Ubezpieczeni podejmują próby wyłudzenia udając chorobę, fałszując dokumentację medyczną z udziałem lekarza, a następnie dzielą się zyskiem. Bardzo niebezpieczne stały się zorganizowane grupy przestępcze, które poszukują osób, które np. ucinają sobie palce, a następnie składają wniosek do swojego ubezpieczyciela o wypłatę. Ubezpieczalnia ma obowiązek wówczas wypłacić świadczenie, które może wynieść nawet do kilku tysięcy złotych, a takich osób w takich grupach jest bardzo dużo.
Regulacja prawna z art. 298 kk jest dość łagodna, gdyż z tego tytułu sprawca może odpowiadać karą do 5 lat pozbawienia wolności, gdzie większość wyroków wydawana jest w zawieszeniu bądź sąd orzeka grzywnę. Badania uwzględnione w pracy doktorskiej pokazały, że istnieje społeczne przyzwolenie na popełnianie tego rodzaju przestępstw, gdyż nie można go porównać np. do gwałtu czy rozboju. Ludzie uważają, iż to ubezpieczalnie nas okradają, więc dlaczego to my nie możemy okradać ubezpieczalni. Rodzaj tego przestępstwa zaliczany jest do łagodniejszych, gdzie nie ma większego protestu, a tym samym ustawodawca nie zdecydował się na zwiększenie kary pozbawienia wolności np. do 8 lat, tak jak jest to w przypadku art. 286 §1 k.k. tj. zwykłego oszustwa.
W mojej ocenie należy w przyszłości zadbać o to aby regulacja prawna w zakresie art. 298 §1 kk była bardziej surowa, co miałoby na celu odstraszenie sprawcy od popełnienia tego rodzaju przestępstwa. Uważam także, że ubezpieczalnie powinny bardziej wrócić uwagę na pracowników ubezpieczalni, którzy znają wszelkie procedury wewnętrzne związane ze zwalczaniem przestępczości ubezpieczeniowej w zależności od rodzaju ubezpieczenia. Pracownicy ubezpieczalni często dopuszczają się antydatowania umów ubezpieczenia bądź też fałszują dokumenty co nie powinno mieć miejsca.
Problem przestępczości ubezpieczeniowej istnieje nie tylko w Polsce, ale na terenie bynajmniej całej Europy. Zauważalny jest on dość intensywnie w Niemczech, gdzie największą sferą wyłudzeń pozostają ubezpieczenia domów, mniej samochodów.
Do zwalczania przestępczości ubezpieczeniowej niezbędne jest podjęcie kroków zmiany ustawy kodeks karny, w zakresie zwiększenia kary nawet do 10 lat pozbawienia wolności, także zwrotu kwoty odszkodowania nie tylko z odsetkami, ale w kwocie większej aniżeli pobrana uwzględniając przestępczy charakter czynu. Nie powinno być tutaj żadnych ulg w tym zakresie, a sprawca powinien odpowiadać równie surowo, jak za inne przestępstwa z większą dolegliwością karną. Ubezpieczalnie powinny także położyć większy nacisk na szkolenia swoich pracowników w poznawaniu nowych metod zwalczania przestępczości ubezpieczeniowej, a tym samym ich współpraca ze sprawcą powinna generować nie tylko odpowiedzialność karną w tym zakresie, ale wysokie kary finansowe z uwagi na to, iż dopuszczają się oni także okradania swojego pracodawcy.
Tylko sztywne i surowe prawo może przyczynić się do zmniejszenia przestępczości ubezpieczeniowej, a szeroko rozwinięta technika powinna pomóc w wykrywaniu zdarzeń, które mają charakter przestępczy.The topic of insurance crimes is quite popular. More people and more people commit insurance crimes, including property and personal insurance.
Property insurance fraud consist mainly of communication insurance extorsions (OC and AC) and intentional company property destruction (burning down buildings or expiring merchandise). On the other hand, examples of personal insurance extorsions are faking death, self-inflicting injuries or falsely reporting a cancer disease.
Luckily, each year companies are more experienced in fighting insurance crimes. They cooperate with banks, the Police and the National Health Service. They update their database and collect information of the claimants from social media, such as Facebook. However, it is not easy to discover if the person who files a property or personal insurance claim commits fraud. The hardest part is to discover whether the situation occurrs or is faked. Insurance companies discover fraud faster if more than one person takes part in the event. It happens because the version of events must be a 100% match - if it is not, then it is a signal that someone doesn’t tell the truth. If such situation occurs, the insurance company will notify the prosecution of an attempt to commit crime, based on article 298 par.1 of the polish Criminal Code for further investigation. Despite so many cases of insurance fraud (around a thousand cases each year), the number continues to increase as well as the amount of criminal methods. The most common area is communication insurance especially because this is a fast way to extort money. Lately life insurance crimes also have been growing. People attempt to commit fraud by faking disease or medical documentation. The documentation fraud involves doctors and splitting the shares with them. Organized crime groups have become very dangerous as they search for people who inflict self-injuries for money. For example they cut off their finger and then file a claim with the insurance company which is obliged to pay the claim (up to a few thousand zlotys). Later on victims and the group share their profits.
The legal provisions of article 298 of the polish Criminal Code are quite mild, as the perpetrator may receive up to 5 years of deprivation of liberty, however most often courts sentence limitation of liberty or a fine. Presented in this PhD research shows that there is a public acceptance to commit such crimes, because they cannot be compared to rape or robbery. People share the opinion that insurance companies stole from them, so why couldn’t they stole from the companies? This type of crime is considered light, and the legislator has not decided to raise the punishment to 8 years, contrary to 286 par.1 of the criminal code (regular fraud).
In my opinion, it is important to make 298 par.1 more severe, which would discourage from committing these types of crimes. I also think that insurance companies should become more aware of their employees, who know all the procedures related to fighting insurance crimes, depending on the type of insurance. Insurance employees often fraud dates on insurance certificates or falsify documents, which must not take place.
The problem of insurance crimes is present not only in Poland, but also in Europe. It is noticed in Germany, where the most insurance crimes are committed in the area of property insurance and less in the area of communication insurance.
Inorder to fight insurance fraud, it is necessary to change the Criminal Code. Raising the punishment, even up to 10 years of deprivation of liberty, returning claims with additional interest. There should not be any reliefs in this matter, and the perpetrator should receive punishment as strict as other criminal punishments. Insurance companies should also focus on educating their employees in new methods of committing insurance fraud. Furthermore, the employeescooperation with the perpetrator should result in not only criminal liability, but also high financial penalties, considering that this cooperation is theft of their employer. Only strict laws can contribute to the drop of insurance crime rates, yet broadly developed technology should help discovering such criminal events