Repozytorium UW

Allotment associations

Author: Lipski Jan
Publication venue
Publication date: 30/06/2020
Field of study

The thesis focuses on the problems of the legal status of the so-called allotment associations, i.e. entities whose activity falls within the scope of the Act of 13 December 2013 on Family Allotment Gardens (Dziennik Ustaw of 2017, item 2176) as well as issues relating to the nature of the civil-law relationships, which said associations are party to due to their statutory objectives. Having regard to the fact that these objectives are focused around the establishment and operation of family allotment gardens (Pol. Rodzinne Ogródki Działkowe, ROD), which is related to the problem of acquisition of rights to land and their transfer to allotment gardeners for use, a significant portion of the problem in question is connected with the legal grounds for the use of real property intended as family allotment gardens. The thesis discusses the basic principles which the organisation of allotment gardens in Poland are based on, comparing them to similar solutions adopted abroad, as well as the solutions developed during the period of growth of the allotment garden movement in the first half of the 20th century (until the dissolution of the independent allotment associations in 1949). A separate part of the thesis is dedicated to the constitutional context of the functioning of the allotment associations which is discussed against the backdrop of, among others, several consecutive judgments of the Polish Constitutional Tribunal adjudicating on the issue of organisation of allotment gardens. The findings of the thesis are based on the observation that the establishment and operation of allotment gardens is always a joint undertaking of the allotment gardeners with the support of the organisation set up by them in the form of an association. The role of allotment associations, whose primary function is to serve allotment gardeners, not only determines their obligations but also shapes the nature of the relationship between the association and its members who, by the operation of law, only recruit among current or prospective allotment gardeners. The aim of the thesis is to show that the formation of allotment associations, as a statutory sub-type of association intended to represent allotment gardeners, is justified by the need to transfer property rights to these entities for the purpose of carrying out activities within the scope of establishment and operation of allotment gardens for the benefit of the allotment gardeners, including concluding allotment tenancy agreements. The thesis also investigates the importance of the determination of the objectives, obligations and conditions of acquiring membership in allotment associations for their establishment in line with the 2013 law, as well as the question whether the aforementioned entities constitute a specific type of legal person or, alternatively, a type of association acting pursuant to the provisions of the Act of 7 April 1989 - The Law on Associations (Dziennik Ustaw of 2019, item 713, as amended). The author furthermore attempts to answer the question whether the legal form of association is the most appropriate choice from the perspective of the type of activity which allotment associations are pursuing based on the aforementioned law. The theses studies the interdependence between membership in an allotment association and the parallel contractual relationship, from which right to the individual allotment parcel arises, concluded between the association and its member, at the same time, allotment gardener (usually allotment tenancy agreement). In this context the thesis probes into the reasons why it is the allotment associations, rather than the allotment gardeners themselves, that acquire rights to the plots of land which are to be utilised as family allotment gardens, and attempts to answer the question whether said rights, which are provided for under the law in question, are sufficient for the performance of the obligations associated with the management of family allotment gardens. The work also investigates the question whether the 2013 Law provides for sufficient legal instruments in order to guarantee that the allotment gardeners will have an impact on the management of family allotment gardens and the possibility to supervise the activities of the allotment associations, at the same time suggesting a number of legislative improvements in this respect. The thesis points to areas of inconsistency between the current shape of relationship between the allotment gardeners and the allotment associations and proposes a possibility for binding the right to use an individual allotment parcel with membership in the allotment association managing the property where the given parcel is located.Rozprawa poświęcona jest zagadnieniom związanym ze statusem stowarzyszeń ogrodowych - podmiotów, których działalność reguluje ustawa z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2176) - a także problematyce specyficznych stosunków cywilnoprawnych, w których stowarzyszenia te uczestniczą, ze względu na wyznaczone ustawą cele. Ponieważ cele te koncentrują się na zakładaniu i prowadzeniu rodzinnych ogrodów działkowych (ROD), co wiąże się z nabywaniem praw do gruntów oraz przekazywaniem ich do korzystania działkowcom, znaczna część omawianej problematyki dotyczy podstaw prawnych korzystania z nieruchomości przeznaczonych na ROD. Praca omawia podstawowe zasady, na których oparta jest organizacja ogrodów działkowych w Polsce, odnosząc je do rozwiązań przyjmowanych za granicą, a także do wzorców wypracowanych w okresie rozwoju ogrodów działkowych w pierwszej połowie XX wieku (do chwili likwidacji niezależnych towarzystw ogrodów działkowych w 1949 r.). Odrębnie przedstawiono również konstytucyjny kontekst funkcjonowania stowarzyszeń ogrodowych, bazując m.in. wnioskach płynących z kilku kolejnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego odnoszących się do zasad organizacji ogrodów działkowych. Rozważania zawarte w rozprawie opierają się na obserwacji, że zakładanie i prowadzenie ogrodów działkowych jest zawsze wspólnym przedsięwzięciem działkowców, realizowanym w oparciu o powoływaną przez nich organizację, przyjmującą w polskich warunkach formę prawną stowarzyszenia. Służebna wobec działkowców funkcja stowarzyszeń ogrodowych determinuje nie tylko ich zadania, ale też sposób normatywnego określenia relacji pomiędzy stowarzyszeniem a jego członkami, którymi de lega lata mogą być jedynie działkowcy lub osoby zamierzające korzystać z działki w ROD. Celem pracy jest wykazanie, że wyodrębnienie stowarzyszeń ogrodowych, jako ustawowego podtypu stowarzyszeń zrzeszających działkowców, uzasadnione jest potrzebą przekazywania tym podmiotom praw do nieruchomości ROD dla wykonywania – w interesie działkowców – działań związanych z zakładaniem i prowadzeniem takich ogrodów, w tym zawieraniem umów dzierżawy działkowej. Badaniu poddano to, jakie znaczenie dla wyodrębnienia stowarzyszeń ogrodowych na gruncie ustawy z 2013 r. ma ustawowe wyznaczenie ich celów, zadań i warunków nabywania członkostwa, a także czy podmioty te są odrębnym typem osoby prawnej, czy też rodzajem stowarzyszenia działającego na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 713 ze zm.). Dokonano zarazem analizy, czy forma prawna stowarzyszenia jest odpowiednia dla działalności, którą stowarzyszeniom ogrodowym powierza ustawa. Rozważano współzależność pomiędzy stosunkiem członkostwa w stowarzyszeniu ogrodowym a równoległym stosunkiem umownym z którego wynika prawo do działki (zwykle prawo dzierżawy działkowej), nawiązywanym pomiędzy tym stowarzyszeniem a jego członkiem, będącym zarazem działkowcem. W tym kontekście zweryfikowano przyczyny, dla których to stowarzyszenia ogrodowe, a nie działkowcy, nabywają prawa do gruntów, na których położone są ROD, a także, czy prawa te, przewidziane w obowiązującej ustawie, są odpowiednie dla wypełniania zadań związanych z prowadzeniem ROD. Krytycznej analizie poddano również to, czy ustawa z 2013 r. przewiduje odpowiednie instrumenty zagwarantowania wpływu działkowców na sposób prowadzenia ROD oraz kontroli nad działaniami stowarzyszeń ogrodowych, formułując przy tym szereg postulatów de lege ferenda w powyższym zakresie. W pracy wykazano niekonsekwencje aktualnego ukształtowania stosunków pomiędzy stowarzyszeniami ogrodowymi a działkowcami oraz zaproponowano formalne powiązanie możliwości korzystania z działki w ROD z przynależnością do stowarzyszenia ogrodowego prowadzącego ogród, w którym położona jest ta działka

Bodies of poetry: Tymoteusz Karpowicz's agon with Julian Przyboś

Author: Józefowicz Łukasz
Publication venue
Publication date: 14/07/2020
Field of study

Praca Poetyckie ciała: agon Tymoteusza Karpowicza z Julianem Przybosiem przedstawia łączącą awangardzistów relację uczeń-mistrz w świetle sformułowanej przez Harolda Blooma teorii „lęku przed wpływem”. Przedsięwzięcie to sytuuje się w obszarach historii literatury i antropologii twórczości. W planie historycznoliterackim praca wpisuje się w refleksję nad rolą, jaką poetyccy mistrzowie odgrywają w biografii twórczej Tymoteusza Karpowicza. Za pomocą koncepcji Blooma, w której psychoanaliza quasi-rodzinnych związków między poetami łączy się z wglądem w retoryczne wybiegi języka, pokazuję, iż konstytutywne znaczenie dla kształtowania się artystycznej podmiotowości Karpowicza posiada inicjacyjne spotkanie z poetyckim ojcem w osobie Przybosia i prowadzony przez całe życie ucznia jawny i ukryty agon z dziełem autora W głąb las. Na antropologiczny wymiar moich rozważań wskazuje zawarta w tytule figura poetyckiego ciała, istotna dla twórczości obu awangardzistów i jednocześnie stanowiąca termin techniczny Blooma: agon Karpowicza z Przybosiem stanowi szczególnie sugestywną egzemplifikację intuicji krytyka, iż stawką walki z mistrzem jest cieleśnie rozumiany kształt twórczości ucznia. Podkreślając osobowy, a nie wyłącznie intertekstualny charakter wpływu poetyckiego, Bloom powołuje się na znany z psychoanalizy Jacquesa Lacana koncept stadium lustra: efeb nie tylko przejmuje od prekursora tematy i techniki, ale przede wszystkim identyfikuje się z uosabianym przez niego obrazem Poety, obiera Mistrza za wzór tożsamości twórczej, przyobleka się w poetyckie ciało poprzednika. Kwestia lęku przed wpływem wynika z tego, że uczeń czuje się coraz bardziej skrępowany przejętą od mistrza formą, celem agonu jest zaś taka dekonstrukcja artystycznego ciała, w wyniku której w zapożyczonym kształcie efeb zdoła odcisnąć swoje własne rysy. Ujęcie relacji Karpowicza z Przybosiem w kategoriach lustrzanej imitacji i agonicznej przebudowy dzieła-ciała nie jest zewnętrzną metaforą ubarwiającą narrację – propozycja ta znajduje uzasadnienie zarówno w anatomicznej wyobraźni i somatycznej poetyce obu twórców, jak i w wypełnionej dramatycznymi „przygodami ciała” biografii Tymoteusza Karpowicza. Debiutujący Karpowicz to efeb dosłownie i w przenośni zdezintegrowany: poeta ma za sobą utratę ręki w wypadku i pogłębiające tę traumę doświadczenie zniszczeń II wojny 1 światowej. Autoportret Przybosia, którego patronat wybiera młody awangardzista, ze szczególną mocą akcentuje zwarty i integralny charakter tak dzieła, jak i samej osoby poety. W ten sposób artystyczne stadium lustra staje się remedium na – pomijaną przez Blooma a kluczową dla źródłowego konceptu Lacana – kondycję ciała pokawałkowanego: tak jak raczkujące niemowlę odczuwa swe członki jako niezborne, dopóki nie zidentyfikuje się z lustrzanym obrazem ciała jako całości, tak początkujący i dosłownie pęknięty Karpowicz utożsamia się ze spójnym wizerunkiem Przybosia. W świetle traumatycznej biografii autora Odwróconego światła, lęk przed wpływem, jaki z czasem zaznacza się w postawie Karpowicza, posiada motywację tyleż artystyczną, co egzystencjalną. Dojrzewający poeta dochodzi do wniosku, iż lustrzany ideał, który w Scenie Pouczenia scalił zdezintegrowaną podmiotowość Karpowicza, staje się pancerzem więżącym ciało po lacanowsku realne: będące źródłem bólu, ale też najgłębszego poczucia jednostkowości. W kolejnych aktach agonu Karpowicz stara się w taki sposób rozbić i przemodelować przejęty od Przybosia wzór poetyckiej formy, by przylegał do pękniętego ciała autora Odwróconego światła. Kreśląc teoretyczne możliwości zaistnienia cielesności, która wykracza poza scalone „ja” ze stadium lutra i jednocześnie nie doznaje psychotycznego regresu do stanu pierwotnego pokawałkowania, odwołuję się do badaczy ontologii (znanego Karpowiczowi z autopsji) ciała protetycznego, którzy wskazują na modalność pośrednią zwaną Trzecim ciała. W odniesieniu tych rozpoznań do awangardowego i swoiście autobiograficznego projektu Karpowicza pomaga mi Lacanowska koncepcja Dzieła-symptomu. Narrację o szczegółowym przebiegu agonu Karpowicza z Przybosiem przeprowadzam wedle proponowanego przez Blooma porządku sześciu starć rewizyjnych, traktując każde ogniwo jako modyfikację kolejnej (wraz z rozwojem cyklu – coraz bardziej istotnej) części artystycznego ciała. Wstępne odchylenie (clinamen) łączę z buntowniczym gestem poetyckiej dłoni: rozdźwięk między awangardzistami rodzi się wtedy, gdy Karpowicz zaczyna pisać Przybosiowym „piórem z ognia”, podejmując trop surrealistycznych poematów prozą, które prekursor zarzucił jako eksperyment zbyt ryzykowny dla jego wyobraźni. Logika antytetycznego dopełnienia (tessera) znajduje odpowiednik w obecnej w dziele autora Odwróconego światła i ważnej dla jego biografii figurze protezy. Karpowiczowski projekt człowieka protetycznego, rozpatrywany przeze mnie jako przewrotna kontynuacja maszynistycznej antropologii wczesnego Przybosia, jawi się jako inkorporacja części poetyckiego ciała prekursora, od której sam mistrz gwałtownie 2 się odciął. Strategia kenosis,w której programowe samoponiżenie efeba kładzie się cieniem na wzniosłej postawie prekursora, koresponduje ze szczególnie dobitnie wymierzonym w Przybosia turpizmem autora Odwróconego światła. Sprowadzając akt twórczy do wypływu wydobywających się z ciała odrażających substancji, nieuniknionego upadku w nieczystą materię pisma, bolesnego wydalania i rodzenia wierszy, Karpowicz przeciwstawia się ukształtowanemu w kręgu Tadeusza Peipera a szczególnie gorliwie wyznawanemu przez Przybosia modelowi pisania wstydliwego, wedle którego utwór, traktowany jako intelektualny projekt poetykonstruktora, powinien obyć się bez zbędnych materialnych śladów. Najobszerniejsze rozdziały poświęcam Karpowiczowskiej rewizji dwóch fundamentalnych władz poetyckiego ciała Przybosia: widzenia i głosu. Bloomowskie ujęcie askesis, którą krytyk porównuje do oczyszczającego samooślepienia Edypa, wydaje się stworzone dla re-wizji, jakiej autor Odwróconego światła poddaje wszechogarniające widzenie Przybosia. Omawiając podjętą przez Karpowicza próbę zniwelowania i przetworzenia (dosłownie rozumianego) mistrzowskiego blasku, korzystam z faktu, iż Przyboś i Bloom posługują się tą samą optyczną metaforą wpływu: figurą powidoku. W wieńczącej agon fazie „powrotu zmarłych” (apophrades) uczeń otwiera się na głos mistrza, aby nadać mu wybraną przez siebie tonację. W przypadku Karpowicza i Przybosia proces ten koncentruje się wokół tłumionego przez prekursora a poszukiwanego przez ucznia fizjologicznego aspektu głosu. W finale agonu przepołowione ciało autora Odwróconego światła odnajduje analogicznie pęknięty, dogłębnie cielesny głos. Ukazując fundamentalne znaczenie, jakie dla Karpowicza posiada agon Przybosiem, nie zamierzam (co często przypisuje się Bloomowi) wywodzić całego dzieła ucznia z twórczości jednego jedynego prekursora. W swoich rozważaniach amerykański krytyk dopuszcza sytuację, w których zmagający się z poprzednikiem efeb znajduje wsparcie w innych członkach swej poetyckiej rodziny (tego rodzaju zabieg nosi w dyskursie Blooma miano demonizacji ). Zgodnie z tą zasadą twórczymi „demonami”, które sprzyjają Karpowiczowi w jego walce z Przybosiem okażą się autorytatywni poetyccy dziadowie: Tadeusz Peiper i Bolesław Leśmian. W kontrze do Przybosia jako wspólnego poetyckiego ojca autor Odwróconego światła zawiąże unię z poetyckim bratem w osobie Witolda Wirpszy – bliskiego Karpowiczowi tak wiekiem, jak poszukiwaniami artystycznymi. Z kolei w turpistycznym eksplorowaniu pisania jako wycieku fizjologicznych substancji, którym to gestem Karpowicz najsilniej sprzeciwia się ojcowskim zakazom Przybosia, poeta skorzysta ze skatologicznych doświadczeń własnego artystycznego syna: Rafała Wojaczka. Rozważania o roli, jaką Peiper, Leśmian, Wirpsza i Wojaczek, 3 odgrywają w agonie Karpowicza z Przybosiem, prowadzę w wyraźnie wyodrębnionych podrozdziałach opatrzonych formułą „sprzymierzeńcy”. W momentach, w których anatomiczne figury Karpowicza i Przybosia łączą się opisywanymi przez Blooma chwytami jedynie na poziomie abstrakcyjnej mechaniki, nie znajdując ścisłych ekwiwalentów obrazowych, pomysły krytyka dopełniam wprost odwołującymi się do cielesności konceptami filozofów i teoretyków, z którymi autor Lęku przed wpływem ma więcej wspólnego, niż sam byłby gotów przyznać. Odpowiedniej metaforyki dla odchylenia (clinamen), w ramach którego Karpowicz sięga po „pióro z ognia”, obierając porzucony przez mistrza kierunek twórczych poszukiwań, dostarcza zaczerpnięta od Gilles'a Deleuze'a figura leworęczności. Przekład charakterystyki wstępnego zabiegu rewizyjnego na język francuskiego filozofa umożliwia fakt, iż Deleuze posługuje się tym samym Lukrecjańskim pojęciem clinamen, z którego korzysta Bloom. Cielesny charakter związku antytetycznego dopełnienia (tessera) i protezy, widoczny w Karpowiczowskim stosunku do maszynizmu Przybosia, w planie teoretycznym uwypukli zestawienie pomysłów Blooma i Derridy, który jako protezę przedstawia bliski tesserze mechanizm suplementacji. Zaskakująco oględnie opisany przez Blooma akt pisarskiego samoponiżenia (kenosis) odzyska wypieraną przez krytyka materialność za sprawą sytuującego się w obrębie male studies dyskursu Calvina Thomasa, który dyskutując z autorem Lęku przed wpływem, ujmuje akt twórczy przez pryzmat niepokojących mężczyznę i potencjalnie transgresywnych procesów fizjologicznych: niekontrolowanego wytrysku nasienia, brukającego abstrakcyjny podmiot wydalania i feminizującego pisarza rodzenia. Rozważania, w których genderowa perspektywa Thomasa pozwala przedstawić dziedzictwo Awangardy Krakowskiej na tle przemian męskiej tożsamości twórczej, wpisują się w dyskusję nad ciałem i płcią awangardy. Fakt, iż w przypadku spojrzenia i głosu, ważnych zarówno dla pary Karpowicz-Przyboś, jak i dla Harolda Blooma, zestrojenie języka poetów z metaforami krytyka może dokonać się bez pośrednictwa innych teoretyków, nie oznacza, iż rezygnuję z wprowadzania kontekstów, które są w stanie wzbogacić opis agonu głównych bohaterów pracy. W rozdziale o spojrzeniu tłem zmagań dwóch zdeklarowanych poetów oka będzie metaforyka widzenia i ślepoty, która organizuje spór, jaki sam Bloom wiedzie ze swoim akademickim mentorem: Paulem de Manem. Kanwą finałowego rozdziału o fizjologicznym wymiarze głosu czynię pomysły Lacana (głos jako materialny obiekt a) i Rolanda Barthes'a (ziarno, względnie ziarnistość głosu). Przedstawiając „cykl życiowy” Karpowicza, w ramach którego poeta naśladowczo składa swą pokawałkowaną tożsamość, aby w toku agonu rozbić zapożyczone „ja” i złożyć je w nową, sobie 4 właściwą całość, podejmuję próbę psychobiografii autora Odwróconego światła. Pokazując, iż na drodze przebudowy przejętego od Przybosia ciała poetyckiego Karpowicz twórczo anektuje wątki dzieła mistrza, które ten ostatni uznał za niemożliwe do kontynuacji (eksperymentalne Pióro z ognia), z perspektywy czasu nie zasługujące na akceptację (maszynizm wczesnych tomów), objęte artystyczno-fizjologicznym tabu (pisanie jako wypływ substancji, cielesny charakter głosu), dołączam do tych badaczy autora Narzędzia ze światła, którzy poszukują zapoznanych („ciemnych”), a przez to tym bardziej interesujących aspektów jego twórczości. Dzięki uwzględnieniu roli, jaką w „romansie rodzinnym” Tymoteusza Karpowicza odgrywają Peiper, Leśmian, Wirpsza i Wojaczek, praca urasta do rangi monografii poetyckich związków autora Odwróconego światła, przedstawionych przez pryzmat kategorii cielesności i sfunkcjonalizowanych pod kątem centralnego, formacyjnego agonu z Julianem Przybosiem.In my work I bring forward the disciple-master relationship between the two polish avant-garde poets Tymoteusz Karpowicz and Julian Przyboś in the light of the anxiety of influence theory developed by Harold Bloom. The aim of my study is twofold. In the field of literary history I claim that Przyboś was the crucial Karpowicz's predecessor, the one far more important for his developement than any other poet considered as Karpowicz's ancestor (Leśmian, Norwid, Rilke). In favor of Bloom's theory, derived from Freudian „family romance” concept, I put forward Karpowicz's work as a result of stimulating encounter and lifelong struggle (overt and disguised) with Przyboś, percevied as ambivalent literary father figure. In the area of literary anthropology I follow the corporeal aspects of poetry emphasized in both poet's work and emerging from Bloom's writings as well, showing that deep disciple-master relationship cant't be boiled down to mere transmission of topics, images or ideas (in case of avant-gard poetry: an abstract metaphors and programmatic statements) but lies in the dramatic, personal and bodily process of building and rebuilding of the very poet's identity. In order to point out special role Julian Przyboś must have played in younger poet's imagination I attempt to reconstruct the traumatic circumstences (historical and personal) of Karpowicz's debut. The moment Karpowicz is going to enter the literary world (his first volume, „Żywe wymiary”, was realesed in 1949) the poet appears to be lacanian body-in-pieces, both in metaphorical and quite literal way. On the other hand, Karpowicz has experienced the horror of World War II, on the second hand, just before the hecatomb he had lost his left arm in the accident. As a young poet, haunted by the feeling of being partial and longing to maintain fullness (as autobiographical drama „Dziwny pasażer” tells us), Karpowicz is searching for the ideal figure which would help him to rebuild his identity. As I assume, Karpowicz finds such a figure in his first literary master: Julian Przyboś. On the contrary to Karpowicz's condition, creative persona Przyboś heroically attempts to sustain throughout his life (specially during wartime) appears to be the embodiment of vitality, integrity, solar energy and desire for Wholeness. Discussing the Scene of Instruction in which an epheb identifies with precursor Harold Bloom links it to Lacanian concept of the mirror stage. Reference to Lacan helps the critic to ephasize that precursor is not mere source of literary motifs but the very image of Poet the epheb lovingly clings to. Due to Karpowicz's biography I adopt Lacanian concept including it's inevitable connection to trauma. As French psychonalitic puts it, a toddler finds his body disintegrated till he identifies with it's unified image providing by mirror. Tracing the way Karpowicz imitates Przyboś's creative attitude, I assume that the younger poet, crippled and traumatized by the wartime expercience, treats his precursor as the Lacanian ideal of integral self. As the strong precursor, presenting himself as the poet-builder, Przyboś helps Karpowicz to build up the cohesive body-image in poetry. Having depicted the primal Scene of Instruction in terms of the mirror stage, I try to capture the moment the younger poet rebels against the precursor's image he has adopted at the very beginning of his way. In Lacan's view, the ideal image of self formed in mirror stage reveals it's ambivalent charateristics. On the one hand, it protects the self from dissolution, on the other hand with time it turns into 'armour' which inevitably alienates the subject from himself. In Karpowicz's case the reason why the epheb opposes his precursor attains both artistic and deeply personal nature. Przyboś's strict form not only bounds Karpowicz as a an artist but also makes him feel that the body of his poetry is not the body of his own. It is no accident – as I show in details in my study – that at the same time Karpowicz starts do defeat Przyboś and begins to refer to his crippled body in images, issues and the very framework of his poetry. It doesn't mean that the epheb merely destructs the body-image he has been given in the Scene of Instruction and cosequently regresses to the primordal body-in-pieces state. The aim of the younger poet that is at stake here is to correct and reconstruct the body of Przyboś's poetry in order to make it fit to disabled body of the disciple. Karpowicz's struggle with Przyboś results in inventing the avant-gard form which escapes the perfect cohasiveness provided by mirror stage and avoids regressing to body in pieces as well. In order to do the justice to this paradox (or „impossibillity” in the very poet's term) I employ Wojciech Kalaga's Third-body concept and Lacanian syntom. The core part of my study is devoted to exausting analysis of subsequent stages of Tymoteusz Karpowicz's longelife wrestling with Julian Przyboś. In Anxiety of influence and following books Harold Bloom depicts a spectrum of gestures thank to which an epheb takes a stance towards precursor. My main methodological assumption is to draw analogy between each revisionary phase distinguished by Bloom and several body parts or bodily (dis)abilities of symbolic meaning and great importance for both Przyboś's and Karpowicz's work. According to my approach, in order to form the individal shape of his own poetry Karpowicz deforms and transforms the several parts of his precursor's work. In subsequent chapters I focus on following corporeal figures common to Karpowicz and Przyboś. Karpowicz's struggle with Przyboś begins with the figure of hand representing a poet's creativity. In 1938's experimental cycle entitled „Pióro z ognia” Przyboś turned to surrealism but quit it immediately finding it too dangerous for the poet's imagination. In his mature volume „Znaki równania” Karpowicz daringly follows the path his precursor has abounded. Expanding Przyboś's inclination to surrealism Karpowicz provides a lef-handed re-writing of prercursor's work. According to Bloom's taxonomy I link Karpowicz's approach to his predecessor to the swerving movement called clinamen. Subsequently, I bring forward the figure of prosthesis which echoes the avant-garde dream of omnipotent cyborg typical of early Przyboś and tropes Karpowicz's crippled body as well. Looking from perspective of time at his early volums, Przyboś has violently rejected his vision of human machine. The poet turned to nature among which he has been brought up yet he didn't get rid of the desire for omnipotence and fullness. Exploring the figure of prothesis, Karpowicz re-constructs the amputated part of precursor's work in order to expose it's ironic revers. The avant-gard cyborg returns as a cripple who's not able to grasp Wholeness that Przyboś has never stopped to dream of. Discussing the way the figure of prosthesis works in Karpowicz's revision of Przyboś's poetry, I emphasize it's strinkingly similarity to dynamics of Bloomian tessera, the ratio depicted by the critis as „antithetical completion”. The examination of Karpowicz-Przyboś relationship couldn't go without bringing forth the question of obscene corporeality involved in the very act of writing. Just as Tadeusz Peiper, the father of avant-gard, Przyboś perceives writing as shameful externalisation which makes the creator conditioned by the product including it's abject materiality. In detailed analysis I point out that Karpowicz challanges the fearful attitude he shared with precursor at first and opens himself to the immanent corporeality of creation connecting it with uncontrollable ejaculation, humiliating exertion or the painful process of giving birth to a poem. It is hard to imagine a more suggestive exemplary of Bloomian kenosis, an act of self-abnegation thank to which an epheb voids precursor's divinity. The two most extensive chapters of my work are devoted to the way Karpowicz transforms the faculties of the greatest importance for his precursor, namely: sight and voice. On the contrary to Przyboś Karpowicz prefers achromatic color to bright ones. While Przyboś dreams of clear vision Karpowicz tends to obscurity. Portraying Karpowicz abjuring the sense he has loved the most (as the poet's early work clearly proves) in order to separate himself from his precuror I link the Karpowicz's gesture to Bloomian act called askesis. In the very last part of my study I follow the evolution of Karpowicz's literary voice. As I argue, Karpowicz's distiguishable tone originates in struggle with captivating sound of Przyboś's poetry. The poet's wrestling with Przybos results in finding the 'wounded' voice – so in tune with Kaprowicz's crippled body. On contrary to voices charging Bloom's theory with reducing a poet's work to an influence of one precursor (treated as a father-god figure), I do not claim that Przyboś, the crucial figure for Karpowicz's developement indeed, is the one and only. According to the Bloomian rule of demonization, in struggle with Przyboś Karpowicz is given help by other poets belonging to his artistic family: Tadeusz Peiper and Bolesław Leśmian (as noble grandfathers), Witold Wirpsza (as Kaprowicz's elder brother) and Rafał Wojaczek (Karpowicz's own artistic son who helps the poet to rebel against Przyboś). I discuss the role played by reffered poets in clearly distinguished parts called „mergers”. In the field of theory I complement Bloom's approach with concepts invented by the philosophers and teoreticians with whom Bloom has a lot in common, though he wouldn't like to admit it. As the company for Bloom – and as the context for Karpowicz-Przyboś relationship – I introduce: Roland Barthes, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Jacques Lacan, Paul de Man and Calvin Thomas. In their work – as I argue – the dynamics depicted by Bloom in too abstract and obscure manner recapture it's corporeality what helps me to do the justice to corporeal wrestling between Karpowicz and Przyboś. The missing link between bloomian epheb's initial swerve from precursor and Karpowicz's left-handed mode of writing emerges from figures employed by Deleuze who after all uses the same Lucretian term clinamen wh

Rola krajowych i międzynarodowych uwarunkowań w nieskutecznym procesie transformacji Ukrainy (1991-2017)

Author: Bista Deepen
Publication venue
Publication date: 03/07/2020
Field of study

Failure of Ukraine's transition and the emergence of Euromaidan and Ukrainian Crisis 2013/14 was not only the challenge and problem of Ukraine alone. But it has challenged the European Union (EU) foreign policy mechanism, the strategies of bilateral agencies like the International Monetary Fund (IMF) and even the foreign policy and international leadership of the USA. Thus the proposed research analyses various economic reforms and political situation in Ukraine from 1991 to 2017. This will enable in finding the response to the question of whether the economic reform programs and political leadership of Ukraine were able to provide leverage for transition or failed to do so, as well as the influence of domestic and international determinants in the process of transition of Ukraine. The study attempts to analyse the economic and political behavior of Ukrainian government in regards to the different political changes that have occurred in Ukraine since 1991 to 2017 and support provided by the international institutions for its transition. The focus of this study, on one hand, is the experience of the economy in transition and the problems it had encountered, and on the other hand is to examine how the internal political leadership, economic reforms, and international determinants affected the process of transition. The subject of research is interesting because it involves dealing with multiple determinants that interact with each other during the whole process of transition.Niepowodzenie procesu transformacji Ukrainy, Euromajdan oraz pogłębiający się kryzys ukraiński w latach 2013/14 był nie tylko wyzwaniem i problemem samej Ukrainy. Zakwestionowany został również mechanizm polityki zagranicznej Unii Europejskiej (UE), strategie dwustronnych agencji, takich jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), a nawet polityka zagraniczna i międzynarodowe przywództwo USA. Celem niniejszej rozprawy doktorskiej jest analiza różnych reform gospodarczych, jak również ocena sytuacji politycznej na Ukrainie w latach 1991–2017. Umożliwi to znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy program reform gospodarczych i przywództwo polityczne Ukrainy były w wystarczające aby skutecznie przeprowadzić proces transformacji czy też nie, jak również jaki był wpływ krajowych i międzynarodowych uwarunkowań w procesie transformacji Ukrainy. W badaniu podjęto próbę analizy wysiłków ekonomicznych i politycznych rządu ukraińskiego w odniesieniu do zmian politycznych, które zaszły na Ukrainie w latach 1991–2017, oraz wsparcia udzielonego przez instytucje międzynarodowe w jego przemianę. Badanie skupia się z jednej strony na doświadczeniach gospodarki w okresie przejściowym i napotkanych problemach, a z drugiej strony ma za zadanie określić, w jaki sposób wewnętrzne przywództwo polityczne, reformy gospodarcze i uwarunkowania międzynarodowe wpłynęły na proces transformacji. Przedmiot badań jest interesujący, ponieważ obejmuje radzenie sobie z wieloma determinantami, które współdziałają ze sobą podczas całego procesu transformacji

Ekstremizm religijny w Pakistanie i jego wpływ na bezpieczeństwo narodowe

Author: Hussain Shah Syed Sibtain
Publication venue
Publication date: 06/07/2020
Field of study

The key purpose of the study is to thoroughly analyze the developments related to the religious extremism in order to understand the nature and ideology of the extremism emerged in Pakistan since the 1970s. Subsequently, the aim of the study is to investigate the impact of religious extremism on security of Pakistan, including defining the main threats for different dimensions of the security. The main subject of the research is religious extremism in Pakistan - its development and reasons for strengthening as well as its impact on national security of the country. Apart from outlining the cultural and historical background, and the identification of the main radical groups in Pakistan, all important internal and external factors influencing the development of the religious extremism in this state are examined. It is followed by the analysis of threats for political, military, economic, cultural and human dimensions of the Pakistani security. This research covers the period from 1977 to 2018.Głównym celem niniejszej pracy jest kompleksowa analiza wydarzeń związanych z ekstremizmem religijnym, aby zrozumieć charakter i ideologię zjawiska, które rozwijało się w Pakistanie począwszy od lat 70. XX w. Kolejnym celem jest zbadanie wpływu ekstremizmu religijnego na bezpieczeństwo Pakistanu, w tym zidentyfikowanie głównych zagrożeń dla różnych aspektów tego bezpieczeństwa. Głównym przedmiotem badań jest ekstremizm religijny w Pakistanie – jego rozwój i przyczyny jego nasilenia, a także jego wpływ na bezpieczeństwo narodowe kraju. Oprócz zarysowania tła kulturowego i historycznego, a także opisu głównych ugrupowań radykalnych działających w Pakistanie, analizie poddano wszystkie istotne czynniki wewnętrzne i zewnętrzne, które miały wpływ na rozwój ekstremizmu religijnego w tym państwie. Następnie przeprowadzono analizę zagrożeń dla bezpieczeństwa politycznego, militarnego, gospodarczego, kulturowego i bezpieczeństwa obywateli w Pakistanie. Analiza obejmuje okres od 1977 r. do 2018 r

Risk and risk management in political activity. The experience of Poland and Japan

Author: Pałyska Krystian
Publication venue
Publication date: 22/01/2020
Field of study

Praca poświęcona jest istocie pojęcia ryzyka, uwarunkowaniom w jego odbiorze oraz środkom wykorzystywanym w polityce do zarządzania ryzykiem w warunkach sieciowej, wieloaspektowej gry politycznej. Ryzyko od zawsze jest częścią ludzkiego życia, towarzysząc człowiekowi wszędzie tam, gdzie nadzieje, plany i dążenia do osiągnięcia upragnionego celu zderzają się z nieznajomością czynników pozwalających go zrealizować. Od zawsze też temat lęku o przyszłość, niepewności, a współcześnie ryzyka podejmowany był przez filozofów, artystów i naukowców jako jeden z najważniejszych i w istocie najbliższych człowiekowi w jego trudnym życiu. Choć obecnie w warunkach postępu technologicznego i globalizacji człowiek w mniejszym stopniu obawiać się musi zagrożeń, które jeszcze 100 lat temu zbierały śmiertelne żniwo, takie jak masowe wojny czy epidemie, to współczesny świat bardziej niż kiedykolwiek wcześniej wiąże się z zagrożeniami i ryzykiem. Jest to jednak ryzyko innego rodzaju, związane z kształtem naszej rzeczywistości, z procesami modernizacyjnymi i globalizacyjnymi, ze znacznym przyspieszeniem czy wręcz rewolucją technologiczną wpływającą na stosunki społeczne, wzrostem niepewności w stosunkach ekonomicznych, a przede wszystkim ze wzrostem naszej wiedzy i świadomości w obszarze zagrożeń, skutkującej paradoksalnie wzrostem poczucia lęku. Wszystkie te czynniki mają wpływ na kształt sytuacji politycznej zarówno na szczeblu międzynarodowym, państwowym jak i lokalnym. Dzieje się tak, ponieważ w grze politycznej bierze udział coraz więcej podmiotów, wśród których poza tradycyjnie uwikłanymi w tę grę rządami, instytucjami publicznymi i samymi politykami, wymienić można obecnie także aktorów ponadnarodowych takich jak międzynarodowe organizacje czy instytucje, najróżniejsze podmioty gospodarcze, w tym wielkie korporacje międzynarodowe, a nawet pojedynczych przedsiębiorców posiadających wpływy, organizacje społeczne, pozarządowe, czy wreszcie ruchy społeczne organizujące się ad hoc dzięki z roku na rok bardziej zaawansowanym technologiom komunikacyjnym. W takich warunkach bardzo szybko dostrzec można, że obowiązujące do tej pory relacje hierarchiczne zastępowane są coraz częściej przez relacje o charakterze równoległym, sieciowym, a stosunki polityczne mieszają się coraz silniej z relacjami społecznymi, ekonomicznymi, medialnymi a nawet osobistymi pomiędzy konkretnymi osobami na stanowiskach lub o wysokim autorytecie. Tym bardziej nie sposób nie dostrzec powolnej ale postępującej utraty kontroli nad otoczeniem przez podmioty tradycyjnie postrzegane jako aktorzy sceny politycznej oraz uwikłane w procesy walki o władzę, rządzenia i administrowania, którzy wraz ze wzrostem liczby uwarunkowań tych procesów zdają się posiadać coraz mniejszą siłę sprawczą, w coraz bardziej złożonej i coraz mniej przewidywalnej rzeczywistości politycznej i społeczno-gospodarczej. Wszystko to każe się głęboko zastanowić nad współczesnymi granicami podmiotowości politycznej i wynikającej z niej odpowiedzialności polityków, które w coraz mniej przewidywalnym środowisku z dnia na dzień coraz bardziej zdają się podlegać erozji. Sytuacja taka rodzi ogromne ryzyko zarówno dla samych podmiotów prowadzących działalność polityczną, jak i dla rządzonych przez nie społeczności, które to ryzyko wynika nie tylko ze spadku sterowalności systemów społecznych i gospodarczych, związanym ze wzrostem liczby wspomnianych uwarunkowań, ale także ze wzrostem prawdopodobieństwa popełnienia poważnych nieraz błędów w samej działalności politycznej. Biorąc pod uwagę istotę polityki jako działalności organizacyjnej dla bardzo złożonych systemów, błędy takie mogą mieć z kolei bardzo daleko idące i nieprzewidywalne konsekwencje, zwłaszcza we współczesnym świecie pełnym zagrożeń zarówno tych nowych, potencjalnych czy nieprzewidywalnych, jak i tych znanych od wieków, choć przeżywających obecnie „drugą młodość” w nowych odsłonach. Politycy, stając przed nimi w imieniu własnym i rządzonych przez nich społeczności, są dużo bardziej niż ktokolwiek narażeni na ich skutki. Przedstawiana rozprawa poświęcona jest właśnie tym ostatnim zagadnieniom, mając na celu analizę wymiaru teoretycznego i praktycznego występowania i zarządzania ryzykiem w polityce. W dziedzinie tej, składającej się ze złożonych sieci relacji o charakterze politycznym, ekonomicznym, społecznym itd., nie da się obecnie funkcjonować bez świadomości istnienia wielorakich rodzajów ryzyka oraz bez mechanizmów zarządzania tym ryzykiem. Znajomość tych zagadnień i wiążące się z nimi umiejętności coraz częściej powinny towarzyszyć politykom i partiom politycznym na co dzień, a nie wyłącznie w okresach największych kryzysów. Stać się też muszą jednym z kryteriów oceny kandydatów na stanowiska polityczne, sił politycznych walczących w wyborach o władzę oraz skuteczności machiny urzędniczej. Tym ważniejsze jest wobec tego przeprowadzanie wszechstronnych analiz konstrukcji i charakteru ryzyka występującego w polityce, procedur zarządzania takim ryzykiem na poziomie programowym i administracyjnym, postrzegania odpowiedzialności wśród polityków w zakresie sprawowanych funkcji oraz poczucia zagrożenia i lęku w społeczeństwach oraz jego wpływu na podejmowane wybory o charakterze politycznym. Ambicją pracy jest zarówno uwypuklenie wyżej wymienionych kwestii jak i wypełnienie w pewnym stopniu istniejącej w tym obszarze luki. Podstawowym celem badawczym pracy będzie więc wyjaśnienie jak ryzyko w polityce należy pojmować, jakie środki dostępne są dla decydentów w polityce w porównaniu do innych sfer życia oraz jak skutecznie i na jaką skalę decydenci polityczni z tych środków korzystają. Aby te cele osiągnąć, autor porusza szereg kwestii obrazujących i wyjaśniających m.in. charakter i pochodzenie zagrożeń, problem braku przewidywalności zdarzeń i wynikającej z tego niepewności, czy wpływ kultury i sposobu myślenia na odbiór ryzyka i wybór środków zapobiegawczych. Podejmuje także próbę skonstruowania definicji i klasyfikacji ryzyka politycznego w kontraście do ogólnie rozumianego ryzyka występującego w polityce. Głównymi pytaniami badawczymi przedstawianej rozprawy są w istocie pytania o zakres i skalę ryzyka występującego w działalności politycznej i polityce w ogóle oraz o istnienie i stosowanie systemów zarządzania tym ryzykiem. W związku z tym, przyjętą przez autora hipoteza główną jest uznanie działalności politycznej za „działalność wysokiego ryzyka”, cechującej się ogromną skalą i wieloaspektowością napotykanych zagrożeń, a także założenie, że zarządzanie ryzykiem w działalności politycznej opiera się raczej na wyborze pojedynczych mechanizmów przeciwdziałania zagrożeniom i dopiero po osiągnięciu pewnego stopnia uszczegółowienia, tzn. w działaniu administracji publicznej, przybiera formę, którą nazwać można systemem zarządzania ryzykiem. Autor przyjmuje także szereg hipotez pomocniczych, mających pomóc w odpowiedzi na główne pytania badawcze: 1. Zagrożenia i ryzyko występujące w polityce mają związek z jej charakterystyką jako sferą organizacyjną dla innych, często bardzo złożonych dziedzin życia społecznego co sprawia, że niebezpieczeństwa obecne w tych dziedzinach podlegają swego rodzaju transmisji do obszaru polityki, stając się obiektem politycznym, tzn. tematem debaty publicznej i przesłanką oceny polityków i aparatu państwowego. 2. Struktura danej społeczności, organizacji czy instytucji ma wpływ na charakter zagrożeń, z którymi ta społeczność, organizacja czy instytucja się styka, determinując stosowane środki zarządzania ryzykiem. 3. W społeczeństwie i stosunkach politycznych zorganizowanych na zasadach sieci relacji, informacja o ryzyku staje się zasobem podlegającym wszystkim prawom sieciowości, a kolejne niebezpieczeństwa powstają w przestrzeni publicznej najczęściej na zasadach emergencji. 4. Kultura, w tym kultura polityczna, wpływa na odbiór zagrożeń i ryzyka, kształtując sposób ich pojmowania oraz warunkując wybór sposobów zarządzania ryzykiem. 5. Na pojmowanie i zarządzanie ryzykiem w polityce wpływa pojmowanie idei odpowiedzialności zarówno wśród osób trudniących się działalnością publiczną, jak i w rządzonej społeczności. Tak przedstawiony temat rozprawy skłania do postawienia szeregu dodatkowych pytań badawczych, na które autor próbuje znaleźć odpowiedzi w trakcie badań realizowanych w przedstawianej rozprawie: 1. Skąd bierze się ryzyko w polityce? Czy są to jedynie zagrożenia przyswajane z innych dziedzin życia społecznego, czy też mogą być generowane w samej polityce? 2. Czy każde ryzyko da się dokładnie przewidzieć i oszacować? Jakie są granice przewidywalności zagrożeń? 3. Jakie są różnice pomiędzy rodzajami ryzyka w zależności od typu struktury organizacyjnej? 4. W jaki sposób ryzyko potrafi mieć charakter zbiorowy, a w jaki sposób charakter indywidualny? 5. Jakie są zależności pomiędzy ryzykiem a podejmowaniem decyzji w działalności politycznej? 6. Czym różni się zarządzanie ryzykiem w sferze polityki od zarządzania ryzykiem w gospodarce? Czy są jakieś różnice pomiędzy zarządzaniem ryzykiem na różnych poziomach samej polityki i rządzenia państwem? 7. Czy zarządzaniem ryzykiem nazwać można socjotechnikę polityczną wykorzystującą i wzbudzającą lęk odbiorców? 8. Co ma wpływ na otoczenie decyzyjne polityki w obszarze zarządzania ryzykiem? 9. Jak duży wpływ uwarunkowania kulturowe mają na proces zarządzania ryzykiem? Celem osiągnięcia zdefiniowanych powyżej celów i odpowiedzi na postawione pytania, rozprawa porusza się pomiędzy paradygmatem cybernetycznym a interpretacyjnym, korzystając z dorobku obu tych perspektyw. Pierwsza z nich nieoceniona jest przy poruszaniu zagadnień związanych ze źródłami niepewności i ryzyka występującymi w polityce. Pozwala poszerzyć perspektywę badawczą o analizy kanałów i sieci komunikacyjnych czy przepływy informacji (w tym o zagrożeniach) oraz tłumaczy mechanizmy rozprzestrzeniania się tych informacji. Z drugiej strony, perspektywa interpretacyjna posiada cały szereg narzędzi do badania zjawiska nadawania znaczenia otoczeniu społecznemu, bez których nie może być mowy o skutecznym badaniu kwestii wpływów kulturowych na percepcję zagrożeń i podejmowanie decyzji. W obszarze metodologii, założenia pracy reprezentują charakterystyczne dla nauki o polityce podejście interdyscyplinarne. Analiza przeprowadzona na potrzeby niniejszej rozprawy miała przede wszystkim charakter jakościowy, obejmując głównie analizę i krytykę piśmiennictwa (w tym krytykę źródłową). Przy analizie metod zarządzania ryzykiem posłużono się głównie metodą decyzyjną. Jako metody pomocnicze wykorzystano także metodę systemową (przy ocenie ryzyka w perspektywie typów struktur organizacyjnych), historyczną oraz instytucjonalno-prawną (przy ocenie uwarunkowań kulturowych, historycznych i prawnych postrzegania i zarządzania ryzykiem), a także elementy metody porównawczej (w obszarze różnic kulturowych pomiędzy kręgami cywilizacyjnymi oraz dziedzinami). W rozdziale pierwszym poruszono przyczyny chaotyczności świata i kwestię czynników ograniczających możliwości przewidywania przyszłości. Problem ten od długiego już czasu badany był na gruncie nauk ścisłych, matematyki i fizyki, które wypracowały pewne teorie i narzędzia używane do dziś w obszarach związanych także z polityką, z których najbardziej znane są statystyka i rachunek prawdopodobieństwa. W tym obszarze rozdział ma za zadanie nie tylko przytoczyć konkretne metody badania ryzyka i niepewności, ale także odpowiedzieć na pytanie dlaczego tak trudno jest przewidywać przyszłość i jakie czynniki mają na to wpływ. Kolejną kwestią będzie określenie istoty zagrożeń dla działalności politycznej. Pojęcie zagrożenia pozostaje kluczowe dla zrozumienia ryzyka, jednak nie są to pojęcia tożsame, a różnice definicyjne przytoczone w tej części rozprawy posłużą następnie w dalszych częściach pracy do stworzenia definicji ryzyka politycznego i ryzyka w polityce. Rozdział ten będzie również miejscem opisu rzeczywistości społecznej i politycznej, reprezentowanej przez perspektywę sieci politycznych i teorię złożoności, które to perspektywy posiadają ogromny potencjał w opisywaniu rzeczywistości społecznej doby „rewolucji technologicznej”, tłumacząc także skokowy wzrost liczby zagrożeń dla stabilności współczesnych systemów politycznych. Wreszcie, autor przytoczy charakterystykę struktur hierarchicznych w zestawieniu ze strukturami sieciowymi celem porównania ich cech organizacyjnych i porównania typowych dla nich zagrożeń w kolejnych częściach pracy. W rozdziale drugim poruszana jest kwestia rozwoju perspektyw teoretycznych, definicji i podejść do zagadnienia ryzyka i zarządzania ryzykiem wypracowanych przez najważniejsze dziedziny nauk społecznych i humanistycznych, do których należy filozofia, psychologia, socjologia, zarządzanie i ekonomia oraz bardzo ważna dla zagadnienia zarządzania ryzykiem teoria decyzji. W rozdziale tym dokonany zostanie przegląd najważniejszych koncepcji filozoficznych, socjologicznych i psychologicznych dotyczących ryzyka, jego powstawania, percepcji oraz uspołecznienia, a także relacji pomiędzy ryzykiem a decyzją, w tym polityczną. Wśród poruszanych kwestii znajdzie się również ewolucja filozoficznych koncepcji zmiany i poznania, obiektywizacja ryzyka, wpływ wzorców kulturowych na percepcję ryzyka, ryzyko jako element socjotechniki, przesłanki podejmowania ryzyka, czy też zagadnienie ryzykanctwa. Rozdział trzeci stanowić będzie próbę definicji dwóch typów ryzyka występujących w polityce, czyli ryzyko stricte polityczne oraz ogólnie rozumiane ryzyko w polityce. Przybliża on również zagadnienie wpływu kultury politycznej na odbiór zagrożeń i ryzyka w polityce, oraz stanowi pewną propozycję typologii ryzyka politycznego na kilku płaszczyznach. Wreszcie, przedstawia on uwarunkowania powstawania konkretnych typów ryzyka w strukturach sieciowych i hierarchicznych. W rozdziale czwartym autor podejmuje próbę ogólnej definicji zarządzania ryzykiem w parciu o dorobek nauk ekonomicznych i nauk o zarządzaniu. Rozdział stanowi także próbę rewizji praktyk i metod zarządzania ryzykiem w obszarze zarządzania i ekonomii, ze szczególnym uwzględnieniem sektora finansów jako tego, w którym nastąpiła największa instytucjonalizacja pojęcia ryzyka i zasad jego zarządzania. Na sam koniec, w rozdziale tym przytoczona została charakterystyka zarządzania ryzykiem w oparciu o podział struktur organizacyjnych. Rozdział piąty poświęcony został szczegółowo zarządzaniu ryzykiem w polityce, zarówno jako sposobowi na unikanie czy ubezpieczanie się przed skutkami wystąpienia ryzyka, jak i sposobom jego wykorzystywania w walce politycznej, czy to poprzez socjotechnikę opartą na wywoływaniu lęku, czy też całej polityki skupionej na zarządzaniu przez konflikt. Rozdział porusza te zagadnienia zarówno w kontekście polityki rozumianej jako walka o władzę, jak i w funkcjonowaniu administracji publicznej. Autor podejmuje próbę definicji pojęcia zarządzania ryzykiem w polityce oraz oceny metod tego zarządzania na różnych poziomach działalności politycznej oraz rządzenia i administrowania. W tym miejscu poruszona także została kwestia definicji i zakresu odpowiedzialności polityków za podejmowane przez nich decyzje, będąca podstawą stosowania przez nich strategii zarządzania ryzykiem. Wreszcie, rozdział szósty i siódmy stanowią próbę zarysowania roli kręgu cywilizacyjnego i kulturowego, w tym kultury politycznej, odpowiednio w postrzeganiu zagrożeń, a następnie w wyborze i stosowaniu metod zarządzania ryzykiem. Jako przykłady posłużą tu dwa kraje z różnych kręgów kulturowych, dzielące jednak podobny ustrój polityczny: Polska i Japonia. W rozdziale szóstym poruszone zostaną kwestie takie jak wpływ kultury na środowisko decyzyjne i postrzeganie ryzyka i zagrożeń, rola mediów w kształtowaniu postaw względem ryzyka oraz postrzeganie zagrożeń i modele zarządzania zmianą. Autor skupia się na kulturowych odmiennościach pomiędzy wspomnianymi krajami oraz na ich wpływie na percepcję zagrożeń i ryzyka, który determinować będzie także wybór metod jego „oswajania”. Rozdział siódmy stanowi z kolei próbę zarysu wpływu kultury na postrzeganie samego procesu zarządzania ryzykiem i łączącej się z nim odpowiedzialności za decyzje polityczne. Celem rozdziału jest zarówno poruszenie kwestii różnic kulturowych w obszarze poczucia odpowiedzialności skutki działalności politycznej, jak i porównanie charakterystyk kultury indywidualistycznej i kolektywistycznej w perspektywie zarządzania ryzykiem. Będzie także okazją do przytoczenia uwarunkowanych kulturowo różnic funkcjonowania administracji publicznej w obu krajach. Postawiona na początku hipoteza, zgodnie z którą polityka jest działalnością wysokiego ryzyka, w której środki minimalizacji skutków zagrożeń (czyli zarządzania ryzykiem) wykorzystywane są w zależności od potrzeb tworząc system tylko na pewnym stopniu uszczegółowienia pozwoliła się w toku pracy uzasadnić, jednak z tym zastrzeżeniem, że poza uszczegółowieniem, to także dostępność środków i cel działań decydować będą o istnieniu i kształcie takiego systemu. Pojedynczy politycy bowiem będą mieli tendencję do wykorzystywania złożonych systemów właściwie tylko przy okazji kampanii wyborczych na wyższe urzędy państwowe i w pewnym stopniu lokalne, przenosząc na co dzień ciężar spójnego zarządzania ryzykiem związanym z przekazem medialnym na partie polityczne i ich sztaby wizerunkowe. W istocie, ryzyko w polityce związane jest zarówno z czynnikami zewnętrznymi wobec polityki, przyjętymi z innych dziedzin, takich jak ekonomia, ekologia, nauka itd., jak i wynikającymi z samych decyzji politycznych i administracyjnych. Wszystkie te sfery przenikają się pod względem ryzyka i transmisji zagrożeń tak bardzo, że często zagrożenie powstałe w jednym obszarze posiada swoje nieprzewidziane skutki w innych. Przyswajanie tych zagrożeń w sferze polityki wynika przede wszystkim z jej charakterystyki jako obszaru organizacji innych dziedzin życia. Niestety, nie da się przewidzieć wszystkich tych zagrożeń, co wynika ze stopnia skomplikowania układu sieci relacji tak pomiędzy aktorami na scenie politycznej, jak i sferą polityki oraz innymi dziedzinami. Problemem jest tutaj ilość zmiennych, takich jak czynniki środowiskowe i działania innych aktorów, z których każde pośrednio, w długiej perspektywie czasowej, może mieć swój wpływ na rozwój sytuacji zagrażającej. Czyni to przewidywanie możliwym tylko do momentu, w którym czynniki pośrednie nie zaczną oddziaływać na sytuację bardziej niż pierwotne czynniki mające na nią wpływ bezpośredni. Rodzaje oraz skala zagrożeń i ryzyka, z którymi stykają się organizacje (w tym polityczne) zależą w prostej linii od charakteru ich struktury. Zbyt mało elastyczny, hierarchiczny model organizacyjny czyni strukturę podatną na fluktuacje sytuacji zewnętrznej, podczas gdy brak wystarczającego „kręgosłupa proceduralnego” w organizacji sieciowej potrafi generować konflikty wewnętrzne i sprawi, że pod wpływem takiego konfliktu organizacja rozpadnie się od środka. Stąd też, wybór stopnia elastyczności organizacji politycznej zależny jest zarówno od charakteru dążeń wewnątrz organizacji, jak i od wpływów środowiskowych. Tym bardziej więc w świecie współczesnym organizacje należy pojmować bardziej jako proces, co zostało już zauważone na gruncie ekonomii i w praktyce działania przedsiębiorstw, choć nie stało się jeszcze powszechne w praktyce politycznej, ciążąc także na stabilności sfery polityki. Niezwykły fenomen ryzyka sam w sobie zawiera zarówno charakter zbiorowy, jak i indywidualny. Ogromna skala transmisji informacji o zagrożeniach bardzo łatwo może sprawić, że ryzyko dla jednostki zostanie odebrane i przyswojone przez całą zbiorowość, podobnie jak ryzyko dla zbiorowości zostaje często odebrane jako ryzyko osobiste dla każdego z jej członków. Wynika to z ogromnej, zwłaszcza w ostatnim czasie, świadomości zagrożeń oraz potrzeby poczucia bezpieczeństwa. Pojęcie bezpieczeństwa jest dla polityki kluczowe z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, ogromne poczucie niepewności związane z przyśpieszającymi na każdym polu rzeczywistości zmianami wzmaga pęd do szukania zabezpieczenia, pewności i stałości, których zapewnienia oczekuje się od polityki i aparatu państwowego. Stąd też, po drugie, bezpieczeństwo samo w sobie staje się argumentem w debacie publicznej o tak dużej sile rażenia, że najczęściej zamykającym drogę do dalszej dyskusji (co wykorzystywane jest szeroko właśnie w polityce). Wszystko to powadzi do kolejnych zagrożeń, wynikających tym razem z samych decyzji politycznych i ich skutków, tak przewidywanych jak i nieprzewidzianych. W tym kontekście, wybór metod i skali procesów zarządzania ryzykiem zależny będzie od charakteru ryzyka. Polityka jest tu w położeniu szczególnym, gdyż przez swój charakter i różnorodność oraz skomplikowanie procesów, które przecież powinna regulować, musi posiadać największą skalę doboru metod zarządzania ryzykiem. W istocie jednak także tu dostępność metod zależna jest m.in. od wykonywanych zadań, odpowiedzialności i ograniczeń w posiadanych zasobach. Inaczej wyglądała będzie taka działalność w wykonaniu pojedynczych polityków inaczej w perspektywie całych ugrupowań. Innymi środkami posłuży się rząd, a innymi administracja publiczna. Nie wszystkie też przejawy zarządzania ryzykiem będą zasługiwały na to miano, a jedynie takie, które tworzą spójną strategię wykorzystywania metod zapobiegania ryzyku, choć funkcja taka nie musi być jedyną, którą dana metoda posiada (np. socjotechnika oparta na lęku wcale nie musi być przejawem zarządzania ryzykiem). Warto również poruszyć ogromny wpływ kultury na pojmowanie ryzyka i wybór metod zarządzania ryzykiem. Wynika to stąd, że kultura tworzy pewien rodzaj filtrów poznawczych determinujących odbiór otaczającego świata. Jeśli ot

Educational content of polish textbooks for elementary schools published by Ossolineum during the Second Republic of Poland

Author: Wołoszyn Ewa
Publication venue
Publication date: 26/05/2020
Field of study

Działalność wydawniczą Ossolineum prowadziło od pierwszych dni swego funkcjonowania, a wynikała ona ze statusu opracowanego przez fundatora biblioteki. Tymczasem w wydawanie podręczników szkolnych zaangażowało się dopiero w okresie autonomii galicyjskiej. Okresem rozkwitu działalności wydawniczej Ossolineum były lata odzyskania niepodległości. Kształtujący się wówczas w Polsce wolny rynek dał firmom wydawniczym ogromne możliwości, a zapotrzebowanie na polską literaturę i podręczniki po ponad stuletniej niewoli było bardzo duże. Podręczniki wydane po 1918 r. były pierwszymi polskimi książkami szkolnymi. A zatem były one nowatorskie zarówno pod względem treści w nich zawartych, jak i formy. Ich autorzy nie mieli gotowych wzorów do naśladowania, dlatego musieli wykazać się pomysłowością i inicjatywą pod względem doboru i prezentacji treści. Ponieważ pisano je z myślą o polskich dzieciach i dla dzieci, to były one nie tylko dostosowane do potrzeb odbudowującego się niepodległego państwa polskiego, ale także uwzględniały ówczesne kierunki rozwoju pedagogiki i psychologii. To łącznie zadecydowało o ich oryginalności i niepowtarzalności. W swojej rozprawie analizuję treści wychowawcze zawarte w ossolińskich podręcznikach do języka polskiego, gdyż to one odegrały kluczową rolę w wychowaniu młodzieży. Podręczniki te zawierały najważniejsze zagadnienia z zakresu wiedzy ogólnej, która kształtowała charaktery i postawy młodego pokolenia Polaków. W II Rzeczypospolitej ścierały się ze sobą dwa obozy polityczne narodowy i sanacyjny, różnica polegała na sposobie rozumienia przez ich zwolenników idei państwa, to z kolei pociągało za sobą odmienne sposoby realizacji założeń i celów wychowania, i miało wpływ na sposób doboru treści zawartych w podręcznikach. Podręczniki do języka polskiego wydane w pierwszym dziesięcioleciu II Rzeczypospolitej miały charakter historyczno-literacki oraz ogólnokształcący. Uczyły patriotyzmu, postaw obywatelskich, szacunku do Polski, polskiej historii, literatury, języka oraz symboli narodowych. Postawy patriotyczno-obywatelskie kształtowano przede wszystkim odwołując się do historii Polski, szukając wśród władców, królów i bohaterów narodowych wzorców godnych naśladowania. Treści wychowawcze w nich zawarte miały charakter ponadczasowy i ogólnoludzki ucząc pracowitości, uczciwości, odpowiedzialności, tolerancji i szacunku wobec dorosłych oraz ludzi o odmiennej kulturze i narodowości. Podręczniki sanacyjne główny nacisk położyły na teraźniejszość oraz przyszłość. Do tego celu wykorzystano przede wszystkim treści gospodarcze związane z budową silnego i niezależnego państwa polskiego oraz treści ideologiczne propagujące kult marszałka Piłsudskiego. Akcentowano w nich zagadnienia wychowawcze zmierzające do ukształtowania charakterów młodzieży w duchu przywiązania do państwa, podkreślano potrzebę pracy dla państwa, lojalności wobec państwa i przedstawicieli władzy oraz odpowiedzialności za państwo. Podręczniki te uczyły poczucia dumy narodowej, optymizmu i wiary we własne siły oraz w możliwość zbudowania silnej i niezależnej Polski. Sanacja rozumiała patriotyzm jako aktywność, działanie, inicjatywę i przedsiębiorczość. Sentymenty oraz wspominanie przeszłości, charakterystyczne dla pierwszego dziesięciolecia II Rzeczypospolitej zostały wyparte przez życie, które teraz wymagało od jednostki pracy, siły, karności i zaangażowania.Publishing activities were conducted by Ossolineum from its establishment. It was a part of the rules and procedures defined by the founder of the institute. During the Galician autonomy, Ossolineum started to publish textbooks for elementary schools. The time of regaining independence was the period of rapid development of publishing activities. Free market, which started to develop at that time in Poland, gave big opportunities for all publishers. It resulted from the great demand for Polish literature and textbooks. Textbooks published after 1918 were the first Polish school books. They were innovative because of their contest and shape. Their authors did not have any patterns to follow. Because of this, they had to be creative and innovative choosing and presenting learning and educational content. The textbooks were written and designed for children; they were not only created for the needs of independent Poland but also included the directions of pedagogy and psychology development at the time. Because of this the textbooks were original and unique. In my doctoral thesis I analyze educational contest of Polish textbooks for elementary school published by Ossolineum because they were crucial to raising up and educating the youth. The textbooks contained general knowledge including literature, history, geography and nature, which created and shaped the characters and personalities of children. During the Second Republic of Poland, two political camps, viz. national democracy and sanation clashed with each other. The difference between them was the way of understanding the idea of the State. This influenced the way of implementation of the crucial educational aims and consequently affected the contest of the textbooks. The textbooks, published during the first decade of the Second Republic of Poland, had historical and literary character and contained general knowledge. They taught patriotism, citizenship, respect for Poland, the Polish history, literature, language and national symbols. Patriotism and civic conduct were taught using mainly the Polish history that was pointing to the kings, rulers and national heroes deserving imitation. The educational content had timeless and universal character teaching diligence, honesty, responsibility, tolerance and respect for adults and people of different nations and cultures. Sanation textbooks emphasized the present times. For this purpose they used mainly economic content connected with creating strong and independent state as well as ideological the content propagating the cult of Piłsudski. They emphasized educational issues which shaped the characters of young people in allegiance to the State, the necessity of working for the State, responsibility for the State also loyalty to the State and the State authorities. The textbooks taught national pride, optimism, self-confidence, and the possibility to create a strong and independent Poland. Sanation understood patriotism as activity, action, initiative and entrepreneurship. Sentimentality and contemplating of the past, which were characteristic during the first decade of the Second Republic of Poland were replaced by real life which required from individuals work, strength, discipline and involvement. Not only teaching content but also activities organized in schools took an important part in upbringing children and shaping their characters. The organization of school life taught children to work and solve problems together, also to help each other while approaching the common goal. That approach taught children self-reliance, team work, initiative and creativity

Dynamika cen towarów w skali czasowej

Author: Mbara Gilbert
Publication venue
Publication date: 26/05/2020
Field of study

Introduction Commodity markets are distinct from other product markets due to the existence of forward sales and futures contracts. Forward selling and the trading of a commodity derivative implies prices are subject to the influence of economic agents who are not directly engaged in consumption or production of the commodity. As a result, even when the forces of supply and demand are in equilibrium, prices may still move and vary purely due to activities of agents operating in the futures markets. Inspired by this observation, the dissertation provides a new analysis of the role of futures markets trading on the dynamics of commodity prices over different time scales. Throughout the dissertation, the underlying economy can be conceived of as populated by a commodity producing firm with access to a stochastic production technology that yields new output of the commodity every time period. The firm also has access to a storage technology which it can use to hold inventory. The firm’s sales are made either in a spot market for cash or can be sold ahead of production for future delivery using a forward contract specifying the price and date of delivery to the holder or buyer. When such forward contracts are traded or exchanged in a centralized market, they become futures contracts. Stochastic production and consumption of the commodity implies that the firm faces a risk of losses from volatile prices. The firm would therefore like to sell forward as much of its output as it can. Those who buy the firm’s contract take on the risk of changing prices (are subject to loss) and demand a risk–premium as compensation for taking over the firm’s risk. In commodity markets, this risk premium is measured either as the basis, the contemporaneous difference between the current spot price and the forward price or the expected return, the difference between the expected future spot price and the forward price (Yang, 2013). These risk premiums depend on transaction costs incurred when trading futures in a commodity exchange (Hasbrouck, 2009) and will have an effect on the firms investments in physical production of the commodity – as it reflects the cost of hedging. Given that the risk premiums are a function of the transaction costs, quantifying the size of these costs has become an important endeavor in understanding of price dynamics. The first paper takes on this task by developing parametric models that can be used to measure liquidity costs using exchange traded futures transactions prices only. Simple dynamic linear regressions with switching are used in this task. The models treat underlying price processes and liquidity costs as unobserved components in state space systems with trade direction indicators of buyer and seller initiated transactions being the outcomes of hidden Markov processes. Simulation studies show that the model provides accurate effective transaction cost estimates and beats the tick-rule method of signing trades using prices. 1 Having developed a way to accurately measure the liquidity costs, focus turns to what is driving price changes observed at a high frequency tick-by-tick level. The second paper presents a new theory of history dependent price setting in limit order book market for commodity futures. In traditional financial markets theory, the price discovery process is a form of tâtonnement; informed agents trading against liquidity providers or market markers slowly reveals private information which is incorporated into prices. The marketmarkers adjust their quotations to reflect the information revealed by the informed agents transactions until a new equilibrium is attained. However, when trading contracts of physically delivered commodities, the transactions are directly informative of expected future supply and demand since they reflect production and consumption intentions. Transactions therefore have price impact: a buyer initiated trade tends to push prices upwards with the opposite effect following a seller initiated trade. The history dependent framework takes this hypothesis to the data and shows that agents trading in a limit order book market for commodity futures adjust their prices in response to order flow – the sequence of trade originator signs. Over long time periods, commodity price time series exhibit boom–bust cycles that may be accompanied by periods of either high or low volatility. One way to model time series subject to such boom and bust cycles is the hidden Markov or regime switching model popularized in economics by Hamilton (1990). The standard regime switching model assumes that the growth and volatility phases of a time series coincide and that autoregressive lag lengths are similar across regimes. This assumption results into biases in estimates of unconditional variances across different regimes. To overcome these problems, the third paper presents a new “Double Mixture Autoregressive” model for time series subject to potentially independent changes in level and volatility. This model allows for the autocorrelation structure of the data generating process to vary across variance regimes. By accounting for the change in the lag length of time series across the different volatility periods, more precise estimates of the unconditional moments are obtained. The model is applied to set of industrial commodity prices and is shown to accurately represent the boom–bust cycles and volatility switches that characterize the time series. The dissertation is divided into three related chapters/papers. The first chapter/paper, “New Open to Old Close: Signs and Spreads in Daily Prices” presents state space models that can be used to obtain accurate measures of transaction costs using daily summaries of trading activity: open, close, max and min prices. The second chapter/paper, “Price impact as reaction to order flow imbalance”, develops and successfully tests a theory of history dependent price formation in a limit order book market of commodity futures. Finally, the third chapter/paper, “A Double Mixture Autoregressive Model of Commodity Prices”, presents a new type of non-linear econometric model that captures the boom– bust cycles and volatility switches that characterize the long term behavior of commodity price time series. I now give compact overviews of each chapter, followed by a brief conclusion of how the works are all related. (I) New Open to Old Close: Signs and Spreads in Daily Prices This chapter shows how to estimate bid-ask spreads using observed transactions prices only. The main contribution of this chapter is to provide a method that almost always guarantees positive estimates of the transaction costs. Concretely, let pt = logPt be the log price of a commodity futures contract. The price follows: pt = mt + sqt , where mt is the unobserved efficient or fundamental price process, s ≥ 0 is the bid-ask spread and qt = ±1 is a trade initiator indicator: qt = +1 if a transaction is buyer initiated, −1 if seller initiated. The fundamental price follows the process mt = mt−1 +u m t where u m t is a zero-mean disturbance uncorrelated with qt . Bid and ask prices are: p Bid t = mt−1 + s and p Ask t = mt−1 − s which imply the pre-trade mid–prices are given by midt = 1 2 (p Bid t + p Ask t ) = mt−1 and bid–ask spreads are p Bid t − p Ask t = 2s. Log returns can be written as: ∆pt = s∆qt +u m t . If qt is observed, we have: sbMLE = Cov(∆pt ,∆qt) Var(∆qt) = s. But qt may not be observed or recorded in some datasets, e.g. open outcry markets. Assuming Prob(qt = +1) = Prob(qt = −1) = 1 2 , Roll (1984) estimated s by: sbRoll = p −Cov(∆pt ,∆pt−1). One major shortcoming of this estimator is that if the sample autocovariance is positive, then sbRoll is undefined. This had led to an active research area with alternatives to Roll’s estimator: Gibbs sampling approach of Hasbrouck (2002), a time consuming and difficult to implement method; Non-parametric estimators of Abdi and Ranaldo (2017), similar to Roll’s estimator: gives +ve autocovariances; and the empirical characteristic function of Chen, Linton and Yi (2017) which is useful but incomplete. We propose an alternative parametric estimator that is: easy and fast to implement, more informative: estimates mt , s and qt , and based on transaction prices only. We make the following assumptions: (i). transaction prices are generated by pt = mt + st qt , mt = mt−1 +u m t , qt = ±1, u m t ∼ N(0,σ 2 m) where {u m t ,qt } ∞ t=1 is a strictly stationary process; (ii). st is a random variable defined by st = s +u s t , where u s t ∼ N ¡ 0,σ 2 s ¢ with u s t ⊥ u m t ; (iii.) the trade initiator indicator is the outcome of a first order Markov process defined by the transition matrix: P = h pj k i where pj k = Prob(qt = k|qt−1 = j), for j,k = 1, 2 and qt = ±1 are transition probabilities. The price process pt = mt + st qt can be written in state space form as: yt ≡ ∆pt = mt − mt−1 + st qt − st−1qt−1 = At xt where xt = ³ mt ,mt−1,st ,st−1 ´0 is an unobserved state VAR(1) process: xt = φxt−1 + γs + ut , and At = h 1,−1,qt ,−qt−1 i is a measurement/observation matrix taking on 4 distinct values. At is a first order Markov process, inheriting properties of qt . The error vector ut = ¡ u m t , 0,u s t , 0¢0 is i.i.d N(0,Σu) where Σu is a (4×4) variance–covariance matrix with off–diagonal elements equal to zero and diagonal (σ 2 m, 0,σ 2 s , 0). To test the model’s ability to give reliable estimates of bid-ask spread and mid–prices, we generate artificial data following Hasbrouck (2004). We assume that: (i) log-prices generated by the equation pt = mt + st qt , with m0 = 100, σ 2 m = 0.012 , st = s = 0.01 each day, (ii) trades per day are drawn from the set {15, 16,..., 25} for 100 days giving 1, 981 observations with a median of 20 trades per day. The model is able to reproduce these vales in after maximum likelihood estimation, providing estimates as precise as the Gibbs sampling estimator of Hasbrouck (2002). Using qt = +1 if Prob[qt = +1|ψt−1] > 1 2 labels 76% of 3 trades correctly which beats the “tick rule” method used for signing trades in the absence of quotes. (II) Price Impact as Reaction Order Flow Imbalance Most modern financial markets are organized around a limit order book (LOB): when a buy(sell) order is submitted, it is matched against still unmatched sell(buy) orders, in which case a transaction occurs. If not immediately matched, remains active in the book until a match against a future incoming order or canceled. We postulate a theory of price dynamics in the LOB market of commodity futures. We begin by assuming: (i) the buyer–seller initiator indicators qt = ±1 are Markovian with transition matrix P as in chapter 1; (ii) the spread st is time varying and, (iii) the LOB’s mid-price/fundamental value mt is updated in a history dependent manner. Our hypothesis is that agents submitting orders to the LOB adjust their prices such that the mid–price evolves according to the price update rule: mt+1 = mt + st+1(qt − qbt+1)+u m t+1 where qbt+1 = E £ qt+1|qt ¤ is the prediction of the next trade sign given the sign of the last observed transaction and u m t+1 ∼ N ¡ 0,σ 2 m ¢ is an innovation to the mid price reflecting public information unrelated to the sequence {qt } ∞ t=1 . Markovian trade signs imply the best linear one-step forecast: qbt+1 = E £ qt+1|qt ¤ = qt ×Prob(qt+1 = qt)− qt ×Prob(qt+1 6= qt) = (1−2π)qt , where π = Prob(qt+1 6= qt) = 1−(π1p11+π2p22), is the probability of a sign reversal. The expected price change is therefore: Et∆mt+1 = 2πsqt . The three assumptions lead to the following properties. (i) Martingale Prices: the transaction price process is a martingale, i.e.: E(pt+1) = pt . (ii) Bid-Ask Spread: regret free price quotations require that the ask and bid prices are respectively set such that: p Ask t = Et £ pt+1|qt+1 = +1 ¤ = mt +(1+2πqt)s and p Bid t = Et £ pt+1|qt+1 = −1 ¤ = mt −(1−2πqt)s, which implies the bid–ask spread given by: p Ask t − p Bid t = 2s. (iii) No Quasi-Arbitrage: the transaction price process pt does not admit quasi-arbitrage or price-manipulation of Huberman and Stanzl (2004). The three assumptions also lead to testable predictions: lag-1 unconditional impact of Bouchaud, Kockelkoren and Potters (2006), defined as : R(1) := (mt+1 −mt)· qt ® t , where the empirical average 〈·〉t is taken over all transactions of any volume. For any k > 0, we can define the lag-k response function: R(k) = E £ (mt+k −mt)· qt ¤ ≡ 〈(mt+k −mt)· qt〉 t , which measures the information content of the current trade on the mid-price k trades into the future. Defining the symbols a = (π1 − π2) 2 , b = 4π1π2 and λ = 1 − p12 − p21 where π1 = p21 p12+p21 and the lag-k anti-correlation function: C(k) = a(k − 1) − b ³ 1 − 1−λ k 1−λ ´ , for k > 0, with C(1) = 0, we find the following one-to-one relationships between lag-1 and lag-k response functions: R(1) = 1 1+C(k) · R(k) for k = 1, 2,.... Stochastic volatility over k trades is the average: 1 k Pk `=1 £ ∆pt+` ¤2 . The price difference between any two trades is ∆pt+1 ≈ ∆mt+1 u 2πst+1qt and we can approximate volatility over k trades by the empirical average: 1 k Pk `=1 E £ ∆pt+` ¤2 ≈ 4π 2 × ¡ s 2 t+1 +σ 2 s ¢® k . We use data from the Tokyo Commodity Exchange (TOCOM) for two of the most liquid commodity futures contracts: Gold Standard (TOCOM Product Code: 11, Bloomberg: JGA ) and Platinum Standard (TOCOM Product Code: 13, Bloomberg: JAA), with the delivery month of February 2020, over the day-time trading session, from 8:45 a.m. to 3:15 p.m. Japanese Standard Time on the 24th April 2019. Each contract has a minimum price increment of JPY 1 per gram. We estimate the model described in Chapter 1 and compute the response functions: R(1) to R(k) and run the regressions R(1) = α + β 1 1+C(k) · R(k) for k = 2, 3, 4, 5 and find that statistically α = 0 and β = 1 with R 2 ≥ 60% in all cases. For stochastic volatility that at least 85% is explained by the update rule. (III) A Double Mixture Autoregressive Model of Commodity Price Many commodity prices exhibit boom–bust type behavior: sustained periods of price increases are followed by sudden sharp collapses. Since around the year 2000, booms have become longer while busts have tended to be short but steep, suggesting a structural change in growth and persistence. We model these features of the data using a novel double mixture autoregression with two independent hidden Markov chains. One chain models shifts in mean growth rates that accounts for rising and falling prices, while a second chain tracks changes in volatility and lag-structure. While the two chains are independent, the persistence of price growth depends on the volatility state, which allows the lag-structure to vary across variance regimes. Let yt = ∆log(Pt) represent a time series of the change in the log price of a commodity. Let S m t and S υ t represent, respectively, indicators of a mean and variance regime. Here S υ t = {0, 1} captures volatility changes characterizing many commodity price series while S m t = {0, 1} represents shifts in the growth rate related to price boom–bust cycles. The regimes S m t and S υ t are each the outcome of an independent first order Markov chain with transition matrices: P m = £ p m j|i ¤ and P υ = £ p υ j|i ¤ ,i, j = {0, 1}, respectively. The two components correspond to a restricted four regime model, with state St = S m t ×S υ t and transition matrix: P m ⊗P υ . The state St defines a dynamic linear model: yt = µS m t + P`S υ t ) l=1 φS υ t ,l ³ yt−l −µS m t−l ´ + σS υ t et , et ∼ i.i.d N(0, 1), with time varying intercepts µS m t and volatilities σS υ t . The lag length `(S υ t ) is potentially changing across variance regimes. This is the first novelty in the paper. In the original model of Hamilton (1989), there are no volatility changes and the state σ can be thought of as a nuisance parameter, in the sense of Sartori (2003) or Elliott, Müller and Watson (2015), which we are not interested in. In the present context, we are interested in modeling the boom–bust related shifts in mean growth rates while treating the change in volatility as incidental shift parameters in the sense of Neyman and Scott (1948, Example 1). This conceptual approach allows us to form a profile likelihood and filtering technique that can be used to estimate the model in two stages. Initially, location related parameters are estimated while suppressing the underlying autoregressive structure. These parameters are then held fixed while the optimal lag-structure across variance regimes is determined. We apply the model to three industrial commodities price time series: Crude Oil, Aluminium and Rubber. We find that in each case, the model captures boom and bust cycles, with data from more recent periods exhibiting higher volatility, longer price rallies 5 and steeper collapses. In order to show the models relevance for other applications in macroeconomics such the identification by heteroskedasticity method of Lütkepohl and Velinov (2016), we aggregate monthly frequency data to quarterly. This temporal aggregation allows us to show that the methods can be used for instance in a structural vector autoregression that includes data only available at the quarterly frequency such as GDP. This avoids using the more complex mixed frequency type models such as those advanced by Christensen, Posch and Van Der Wel (2016). Conclusion The analysis covers a variety of commodities at different observation frequencies or time scales. The first uses commodity price series at a daily frequency for periods of up to one year, approximately 252 days of market open to close futures prices from a commodity exchange. The second paper uses high-frequency trade-by-trade or tick-level data from a continuous trading session in a single day. Finally the third paper uses long time series spanning decades. It is important to look at data from the microscopic(ticklevel) to the macroscopic(decades) time scale in order to obtain a holistic view of the behavior of prices. Over very short time periods, the tick size is the smallest movement over any two prices and price changes can be viewed as random walks over a grid, with jumps occurring at arbitrary times (Curato and Lillo, 2014). This calls for the modeling of the microstructural features of the data such as the bid–ask spread; usually equal to half a tick for highly liquid assets, and the sequence of buy–sell orders which may predict the direction of short term price movements. At a coarser time-scale of months, quarters or years, the microstructural issues can be dispensed with and a more traditional time series approach used to describe price dynamics. While I separate the analysis based on the observation time scales, multi frequency models of price dynamics are possible, albeit with a more complex structure to capture the volatility components at play over every time scale (Calvet and Fisher, 2001, 2004)

Assessment of the Perception of Computer Games Linguistic Localization Based on Eye-tracking Data

Author: Kudła Dominik
Publication venue
Publication date: 13/07/2020
Field of study

Celem niniejszej rozprawy była próba porównania odbioru wzrokowego pełnej i częściowej lokalizacji językowej wybranej komputerowej przygodowej gry akcji z odbiorem oryginalnej wersji językowej tej gry. Celem rozprawy była także próba przedstawienia wyników krytycznej analizy dotychczasowych rozważań i badań nad lokalizacją językową gier wideo, w szczególności gier komputerowych, jakie zostały przeprowadzone na gruncie translatoryki, a także uwag pochodzących z praktyki translacyjnej. Wyniki krytycznego oglądu literatury przedmiotu uzupełniłem o wyniki własnych badań eksperymentalnych wykorzystujących metodologię okulograficzną. Translatoryka podjęła kwestie związane z procesem tworzenia nowych wersji językowych gier wideo na początku XXI wieku. W tym samym czasie wprowadziła ona też do swoich metod badawczych metodę okulograficzną. Jak wynika z przeprowadzonej analizy dostępnych publikacji naukowych, nie wykonano jednak dotąd udanej próby połączenia tych dwóch zagadnień w ramach jednego projektu badawczego. Zrealizowany przeze mnie projekt badawczy, w ramach którego przeprowadzono eksperyment okulograficzny miał na celu analizę uwagi wzrokowej na obszarze napisów dialogowych, nakładek oraz ekranów dodatkowych w pełnej angielskiej, częściowej polskiej oraz pełnej polskiej wersji językowej gry Shadow of the Tomb Raider u osób mających duże lub bardzo duże doświadczenie z grami wideo, ale różniących się między sobą poziomem kompetencji translacyjnych i translatorycznych.The present thesis is aimed at comparing visual perception of full and partial language localization of an action adventure computer game juxtaposed with the perception of its original language version. Another objective of the thesis is trying to critically analyse the results of theoretical considerations and experiments addressing language localization of video games, especially computer games, by translation-studies scholars and remarks by translation practitioners. The results of this critical analysis of the literature on the subject have been supplemented with the results of the experiments utilising eye tracking methodology carried out by the author of the thesis. Translation scholars raised the questions regarding the process of creating new language versions of video games at the beginning of 21st century. At the same time, eye tracking methodology was added to the spectrum of translation-studies methods. As it has been discovered while analysing the available scientific publications, no successful trial of combining the two issues within one research project has been conducted to date. Consequently, the research project described here included carrying out an eye tracking experiment and has been aimed at analysing visual attention at the area of dialogue subtitles, overlays and additional screens in the full English, as well as partial and full Polish language versions of the Shadow of the Tomb Raider game among subjects having vast and very vast experience with video games, who differed from one another with the levels of translation competence and formal university translation trainin

Gebelein w Okresie Pre- i Wczesnodynastycznym w Kontekście Innych Ośrodków

Author: Ejsmond Wojciech
Publication venue
Publication date: 15/06/2020
Field of study

Tematem niniejszej rozprawy doktorskiej są badania stanowisk archeologicznych położonych w mikro-regionie Gebelein, znajdującym się w południowym Egipcie, około 28 km na południowy zachód od Luksoru. Są one datowane na IV tys. p.n.e. Miejsce to było przedmiotem licznych nielegalnych poszukiwań zabytków i prac archeologicznych, co najmniej od 1884 r. Wyniki tych wczesnych badań nigdy nie zostały opublikowane na dostatecznym poziomie, podobnie jak rezultaty późniejszych prac archeologicznych. Nie mniej, były one kamieniem milowym w badaniach nad genezą starożytnego Egiptu. Północna Nekropola w Gebelein była pierwszym przebadanym predynastycznym stanowiskiem archeologicznym z opublikowanymi wynikami badań. Odkryte tam zabytki wywołały zainteresowanie specjalistów. Nie potrafiono jeszcze wtedy ustalić właściwego datowania owych artefaktów, jednak stały się one przyczyną, wraz z zabytkami z innych miejsc w Egipcie, ożywionej dyskusji wśród badaczy, która w późniejszych latach doprowadziła do prawidłowego przyporządkowania ich do czasów pre- i wczesnodynastycznych. Od 1885 roku na obszarze Gebelein miały miejsce regularne prace archeologiczne. O ich wynikach prawie nic nie wiadomo. Pierwszym celem niniejszej rozprawy jest więc rekonstrukcja historii badań mikro-regionu Gebelein. W oparciu o publikacje, niepublikowane archiwalne dokumenty (np. inwentarze muzealne, dzienniki badań, korespondencje, fotografie), jak i prace terenowe autora niniejszej rozprawy, ustalono miejsca wykopalisk różnych misji archeologicznych. Zabytki pochodzące z Gebelein zostały przedstawione w katalogu będącym częścią rozprawy. Udało się też ustalić w niektórych przypadkach, na których stanowiskach je odnaleziono. Powyższe działania umożliwiły realizacje kolejnego celu badań, tj. rekonstrukcji topografii archeologicznej tego terenu. Ustalono położenie, funkcje i datowanie stanowisk archeologicznych w obrębie Gebelein. Liczne zabytki, które pochodzą z Gebelein skłaniały badaczy do spekulacji na temat rangi ośrodka znajdującego się w czasach pre- i wczesnodynastycznych w tym mikroregionie. Niektórzy specjaliści sugerowali, że mogła się tam znajdować stolica proto-państwa. Inni natomiast podważali takie interpretacje. Wszyscy jednak wskazywali na brak dostatecznych badań nad Gebelein w owych czasach. Ostatnim więc celem niniejszej rozprawy doktorskiej jest ocena znaczenia i roli jaką pełnił mikro-region Gebelein w czasach formowania się państwa egipskiego. Niezbędne jest zaprezentowanie szerokiego tła procesów jakie dokonywały się wtedy nad Nilem, a zwłaszcza na terenach wczesnych ośrodków politycznych, opisanie zabytków pochodzących z Gebelein i porównanie owych artefaktów, jak i procesów z analogiami z innych stolic proto-państw. W efekcie badań ustalono, że na Północnej Nekropoli Gebelein odkryto najwięcej zabytków świadczących o wysokim statusie społecznym pochowanych tam osób. Było to cmentarzysko miasta Sumenu. Na podstawie dostępnego materiału można wnioskować, że najpewniej to ono było wiodącym ośrodkiem tego mikro-regionu i stolicą miejscowego protopaństwa. Co więcej, wychodząc poza ścisłe ramy celów niniejszej rozprawy, autor zauważył, że stolice proto-państw znajdowały się w równych od siebie odległościach około 50 km. Zapewne geneza ich rang jako stolic wywodzi się z ich wcześniejszej roli jako lokalnych ośrodków centralnych związanych z redystrybucją dóbr.The subject of this doctoral thesis is the study of archaeological sites located in the micro-region of Gebelein, which is located in southern Egypt, about 28 km south-west of Luxor. They are dated to the 4th and early 3rd millennium BC. This place was the subject of numerous legal and illegal excavations since at least 1884. The results of these works have never been published in sufficient extent. Nevertheless, they were crucial for studies of the origins of ancient Egypt. The Northern Necropolis of Gebelein was the first excavated predynastic site with published research results (although in very limited extent). The artefacts discovered there brought interest of specialists. The Predynastic Period was not yet recognised back then, so the objects found at Gebelein and other sites fuelled a discussion among researchers, which in later years led to the correct dating of these objects to the Pre- and Early Dynastic Periods. Official archaeological works at Gebelein were initiated in 1885 and were continued by several scholar for the following years in irregular time intervals, but most of their results are almost unknown. Therefore, the first goal of this dissertation was the reconstruction of the research history of the Gebelein micro-region. Based on publications, unpublished archival documents (e.g. museum inventories, excavations journals, correspondence, photographs etc.), as well as field works of the author of this dissertation, locations of the archaeological sites have been established, as well as where and when various archaeological missions were working. Artefacts sourced from Gebelein are presented in the catalogue being part of this dissertation. It was also possible to establish, in some cases, where at Gebelein some objects were found. This helped to reconstruct the archaeological topography of this area. Numerous artefacts that come from Gebelein prompted researchers to speculate on the rank of the centre located in pre- and early dynastic times in this micro-region. Some specialists suggested that a proto-state capital was located there. While others challenged such interpretations. Nonetheless, everyone agree that the lack of sufficient research on Gebelein unable proper evaluation of the significance of this area. Therefore, one of the goals of this PhD thesis is an assessment of the importance and role played by the settlements at Gebelein in the times of formation of ancient Egyptian state. To achieve this it was necessary to present a wide background of the processes that took place along the Nile during the times in question, especially in the areas of early political centres, analysing artefacts from Gebelein, and comparing these objects and archaeological topography of Gebelein with proto-state capitals and low-ranking sites to understand the significance of Gebelein. As a result of the research, it was concluded that there was a political centre in the Gebelein micro-region, and it was established that the largest number of opulent artefacts at Gebelein was found at the North Necropolis, which was cemetery of the city of Sumenu. Based on the available material, it can be concluded that most likely this town was the leading centre of this micro-region and the capital of the local proto-state. Furthermore, going beyond the strict objectives of this dissertation, the author observed that capitals of the proto-states were at equal distances from each other, about 50 km from each other (with the exception of Middle Egypt where such early sites are poorly known). The genesis of their rank as capitals of proto-states originated from their earlier roles as local centres related to the redistribution of goods

Music and Economy. Ideas and Practices from Enlightenment to Romanticism

Author: Siechowicz Paweł
Publication venue
Publication date: 23/06/2020
Field of study

Tematyka rozprawy dotyczy najistotniejszej ekonomicznej przemiany w dziejach muzyki jako praktyki społecznej. Za taką właśnie zmianę należy uznać przejście od sytuacji, w której kompozytor pozostawał na służbie znanego mu osobiście i zapewniającego mu stałą pensję możnego patrona, do sytuacji, w której jego przeżycie zależało wyłącznie od sukcesu na anonimowym rynku. W tym samym czasie dokonywały się także inne rewolucyjne przemiany świata muzycznego. Od koncepcji sztuki twórczo wykorzystującej tradycyjne środki i treści nastąpiło przejście do koncepcji sztuki jako wyrazu głębokiego Ja artysty. Muzyka zaś ze sztuki mimetycznej skierowała się ku sztuce abstrakcyjnej.The most important economic transformation of musical practices that shaped the history of music can be described as a change from the situation in which composers were serving their wealthy patrons (whether ecclesiastical or secular) whose responsibility was to assure them a steady income to the situation in which composers’ finances depended on their success on the anonymous market. While this change was happening, two other revolutions of musical practices took place: the idea of art that creatively manipulated its traditional means and contents was replaced by the idea of art that expresses the depths of artist’s psyche; and still at the very same time the paradigm of music changed from mimesis to abstraction

471

full texts

2,396

metadata records

Updated in last 30 days.

Repozytorium UW

Access Repository Dashboard

Do you manage Open Research Online? Become a CORE Member to access insider analytics, issue reports and manage access to outputs from your repository in the CORE Repository Dashboard! 👇