Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Literatura, muzyka, teatr? Performatywny charakter twórczości zespołu Rammstein
No full textCelem rozprawy doktorskiej było udzielenie odpowiedzi na pytania badawcze: czy występy sceniczne niemieckiego zespołu muzycznego ‘Rammstein’ mają charakter performatywny, czyli czy istnieje wzmożone oddziaływanie na widza środkami artystycznymi, wytrącenie go z biernej postawy obserwującego i skłonienie do podjęcia działania w obrębie tworzonego w czasie rzeczywistym spektaklu?
Problem badawczy niniejszej dysertacji ma charakter interdyscyplinarny, a obranym przeze mnie kierunkiem badawczym są badania komparatystyczne, które zajmują się literaturą w szerokim kontekście kulturowym. Podczas analizy tekstu w kontekście kultury brane są bowiem pod uwagę wszystkie wytwory człowieka determinowane społecznie. Tekst w kontekście kultury może być więc dziełem pisanym, ale również wizualnym, audiowizualnym czy multimedialnym, reprezentującym kulturę danej społeczności. W określeniu metody badawczej sięgnęłam zatem do badań kulturowych, a przedmiot moich badań sytuuję w zakresie badań nad komparatystyką tekstu i kultury.
Z uwagi na to, że badany przeze mnie tekst kultury to występ sceniczny, analiza materiału empirycznego jest również ściśle związana z elementami procesu komunikacji. Wykonawcy przekazują bowiem komunikaty różnymi kanałami komunikacyjnymi, które w trakcie trwania koncertu łączą się ze sobą na wielu płaszczyznach. Elementy ramy inscenizacyjnej koncertu, jak scenografia, choreografia czy kostiumy wzmacniają efekty tego przekazu.
Część teoretyczna mojej pracy składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym rozdziale przedstawiłam współczesne spojrzenie na badania komparatystyczne, teksty w kontekście kultury oraz opisałam ich interdyscyplinarny charakter.
Następnie przybliżyłam stan badań nad relacją pomiędzy literaturą, muzyką i teatrem oraz umieściłam w nich przedmiot mojej pracy. W niniejszej dysertacji koncerty zespołu Rammstein są traktowane jako praktyki teatralne, czyli sztuka performansu, która sytuuje się pomiędzy dramatem scenicznym a dramatem społecznym.
W trzecim rozdziale pracy przedstawiłam oraz opisałam interesujące mnie zagadnienie performatywności, Nakreśliłam tło powstania zwrotu performatywnego, objaśniłam pojęcia jak performans oraz performatywność oraz przedstawiłam główne nurty badań performatywnych, obierając jeden z nich jako kluczowy w moich ustaleniach. W przypadku poniższej dysertacji to rytualno-analityczne podejście do performansu Victora Turnera, które pozwala badać je w kategorii trójdzielnej struktury rytuału.
W kolejnej części opisałam wcześniej wspomniany proces komunikacji oraz jego elementy. Ponadto przedstawiłam koncepcje performatywności scenicznej oraz opisałam performatywny charakter wystąpień scenicznych.
W celu uzyskania bardziej jednolitych wyników badań, podczas analizy brałam pod uwagę nie tylko komunikację werbalną oraz niewerbalną, lecz także efekty dźwiękowe oraz elementy ramy inscenizacyjnej wystąpienia, którą opisałam w kolejnym podrozdziale.
W poniższej dysertacji narzędziem badawczym materiału empirycznego była metoda analizy ramy inscenizacyjnej, której elementami były: montaż, oświetlenie, choreografia, scenografia i organizacja przestrzeni, kostiumy, maski, rekwizyty, jak również komunikaty wysyłane przez muzyków oraz reakcje, obecnej podczas występu, publiczności.
W czwartym rozdziale przedstawiłam aktualny stan badań nad działaniami performatywnymi w muzyce, ponieważ dotychczas nie było badań związanych z podejmowaną problematyką w kontekście twórczości zespołu Rammstein.
Piąta część pracy zawiera analizę materiału empirycznego, który stanowią nagrania występów scenicznych zespołu (wybrane pod kątem badanego problemu). W mojej dysertacji analizowałam najnowszy film koncertowy zespołu Rammstein: Paris, który miał swoją światową premierę w Berlinie 16 marca 2017 roku, a którego płyta została wydana 19 maja 2017 roku.
Analizując film koncertowy niemieckiego zespołu Rammstein, posługiwałam się poniższymi skróconymi nazwami elementów ramy inscenizacyjnej:
1. T.: studyjny tekst piosenki;
2. CZ.: czas trwania piosenki;
3. MON.: rodzaj montażu; efekty specjalne; kolory; kamera: ustawienia i perspektywa, praca kamer;
4. ŚW.: intensywność i kolor światła, sposób oświetlenia bądź zaciemnienia sceny;
5. CH.: choreografia (ustawienia, ruch aktorów); gra aktorów (odgrywanie ról);
6. SC.: scenografia i organizacja przestrzeni; typ sceny i miejsca scenicznego; miejsce wejść i wyjść aktorów; zmienność dystansu wobec sceny; dodatkowe efekty (efekty pirotechniczne, dodatkowe dźwięki);
7. KOS: kostiumy; M: maska, makijaż; REK: rekwizyty;
8. PUB: reakcja i zachowania publiczności;
9. MOD: wprowadzane modyfikacje (struktura utworu, włączony element językowy/ kulturowy).
Analizę przeprowadziłam w postaci tabeli, którą podzieliłam na poniższe kategorie:
- M/S.: minuta/sekunda trwania filmu, w którym wydarzyła się dana akcja;
- Rama: element ramy inscenizacyjnej występu (Scenografia, Choreografia, Montaż);
- Element: opis poszczególnych elementów oraz zachowań;
- Klucz: narzędzie interpretacyjne ułatwiające odbiór i zrozumienie dzieła;
- Performatywność: jaki rodzaj performatywności powstaje w trakcie trwania poszczególnych elementów przedstawienia (materialna, kognitywna, emotywna).
Analizę materiału badawczego przeprowadziłam w postaci tabeli, co pozwoliło mi na odnalezienie klucza, którym posługują się twórcy przedsięwzięcia, nie tylko w celu ułatwienia odbioru dzieła, ale również wytrącenia odbiorcy (poprzez wzbudzenie odpowiednich emocji oraz przemyśleń) z biernej postawy obserwującego i skłonienie go do podjęcia działania w obrębie tworzonego w czasie rzeczywistym spektaklu, uzyskując odpowiedni (performatywny) efekt.
W przedłożonej pracy posługiwałam się następującymi kategoriami klucza: zachowania werbalne artystów, zachowania niewerbalne artystów, zmiana oświetlenia, wstrzymanie momentu, układ montażu, tempo, tabu/kontrowersja, symbol, ruchomy element scenografii, rock (zachowania charakterystyczne dla tej kultury), reakcja interwencyjna publiczności, reakcja bierna publiczności, osłabienie bodźców, multiplikacja, multimodalność, monumentalność, mieszanie perspektyw, kreacja aktorska, integracja zespołu z publicznością, elementy pirotechniczne, efekty dźwiękowe, dystans, dodatkowe efekty montażu oraz atrybut utworu.
Podsumowaniem mojej dysertacji jest przedstawienie rezultatów analizy badawczej oraz ich interpretacja
Predispositions to perform highly routinized work - recommendations for human resources management
No full textSkutkiem silnej globalizacji biznesu jest potrzeba takiego wykonywania czynności
w miejscu pracy, aby procesy i ich rezultaty mogły być porównywane w różnych
organizacjach i miejscach na świecie. Umożliwia to organizacjom rutynizacja pracy
i realizowanych procesów. Pracownicy realizują wtedy z góry narzucone schematy i
kolejność działań. Chociaż w literaturze dotyczącej zarządzania jasno określone są
warunki, kiedy wysoka rutynizacja pracy jest potrzebna, a kiedy szkodliwa to problem
różnic indywidualnych jest często pomijany. Rozprawa doktorska ma charakter
empiryczny. Część pierwszą stanowi przegląd literatury. W części drugiej, empirycznej
przedstawiono wyniki analiz trzech badań. W Rozdziale 1. dokonano przeglądu
literatury z nauk o zarządzaniu pod kątem negatywnych i pozytywnych konsekwencji
wysokiego stopnia rutynizacji. Punktem wyjścia oprócz cyfrowego tayloryzmu była
teoria dualizmu Feldmana i Pentlanda, W Rozdziale 2 wykorzystano teorię dopasowania
do pracy i model ASA, transakcyjny model temperamentu Eliasza i koncepcję
przedziałowości Wieczorkowskiej, aby wyprowadzić hipotezy dotyczące predyspozycji
do wykonywania pracy wysoko zrutynizowanej. W części empirycznej przedstawiono
wyniki analiz trzech badań. Badanie A – badanie internetowe ogólnopolskiej próby
losowej 732 pracowników z co najmniej średnim wykształceniem w wieku od 24 do 42
lat. Badanie B - badanie internetowe 1132 pracowników korporacji o różnym profilu
działalności i 4748 ich współpracowników. Badanie C - dwanaście eksperymentalnych
studiów. Pierwszy problem badawczy to rozstrzygniecie sprzeczności wynikających z
wyników wcześniejszych badań dotyczących predyspozycji do wykonywania pracy
wysoko zrutynizowanej: Wieczorkowskiej i Eliasza (2004) oraz Nowaka (2019). Drugi
zidentyfikowany problem badawczy dotyczy ograniczeń metod samoopisowych
wykorzystywanych do diagnozy predyspozycji do pracy wysoko zrutynizowanej.
Rozprawa kończy się rekomendacjami dla zarządzania zasobami ludzkimi.The result of a strong globalization of business is the need to perform activities in the workplace in order
that processes and their results can be compared in various organizations and places around the world. It
is possible when organizations routinize work and processes. Employees implement then predefined
diagrams and sequences of actions. Although the management literature clearly defines the conditions
when highly routinized work is needed or harmful the issue of individual differences is often overlooked.
The doctoral dissertation is empirical. The first part is a review of the literature. In the second, empirical
part, the results of three analyses are presented. In Chapter 1, the literature on management science was
reviewed in terms of the negative and positive consequences of a high degree of routine. The starting point,
apart from Digital Taylorism, was the theory of Feldman's and Pentland's duality of routines, In Chapter 2
I used the theory of work adjustment and the ASA model, Eliasz’s transactional model of temperament
and Wieczorkowska's theory of point and interval styles to derive hypotheses regarding predispositions to
perform highly routinized work. The empirical part presents the results of analyses of three studies.
Research A - Internet survey of a nationwide random sample of 732 employees with at least secondary
education aged 24 to 42. Research B - Internet survey of 1132 employees of corporations with various
profiles and 4748 of their associates. Study C - twelve experimental studies. The first research problem is
to resolve the contradictions resulting from the outcome of previous research on predisposition to perform
highly routinized work: Wieczorkowska and Eliasz (2004) and Nowak (2019). The second identified
research problem concerns the limitations of self-assessment methods used to diagnose predispositions to
highly routinized work. The dissertation ends with recommendations for human resources management
Dynamika kanonicznych modeli pętlowej grawitacji kwantowej
No full textLoop quantum gravity is a tentative but relatively well-developed attempt at a manifestly background independent theory of quantum gravity. The kinematical structure of loop quantum gravity is well understood, with the elementary kinematical states of the theory having a physically appealing interpretation as states describing quantized, discrete spatial geometries. However, formulating the dynamics of the theory in a fully satisfactory way has proven to be surprisingly challenging, and to a significant extent, the issue of dynamics still remains an open problem in loop quantum gravity.
In this thesis we consider the problem of dynamics in canonical loop quantum gravity primarily in the context of deparametrized models, in which a scalar field is taken as a physical time variable for the dynamics of the gravitational field. The dynamics of the quantum states of the gravitational field is then generated directly by a physical Hamiltonian operator, instead of being implicitly defined through the kernel of a Hamiltonian constraint. The deparametrized approach therefore bypasses many of the considerable technical difficulties one encounters when working with the constraint operator.
We introduce a new construction of a Hamiltonian operator for loop quantum gravity, which has both mathematical and practical advantages in comparison to earlier proposals. Most importantly, our Hamiltonian can be constructed as a symmetric operator, and is therefore a mathematically consistent candidate for a generator of unitary physical time evolution in deparametrized models. Furthermore, by employing the recently introduced curvature operator in our construction, we obtain a significant practical simplification in the structure of the Hamiltonian operator.
After having completed the definition of several variations of the new Hamiltonian, we develop methods for evaluating the dynamics generated by a given physical Hamiltonian in an approximate form, even if an exact solution to the eigenvalue problem of the Hamiltonian cannot be achieved. In particular, we show that for large values of the Barbero-Immirzi parameter, the Euclidean part of the Hamiltonian can be considered as a perturbation over the comparatively simple curvature operator, and hence standard perturbation theory can be used to approximate the spectrum of the complete Hamiltonian in terms of the known eigenvalues and eigenstates of the curvature operator. We illustrate the use of our approximation methods with simple numerical calculations.
We also introduce a new representation for intertwiners in loop quantum gravity. By considering intertwiners projected onto coherent states of angular momentum, we obtain a description in which intertwiners are represented as polynomials of certain complex variables, and operators in loop quantum gravity are expressed as differential operators acting on these variables. This makes it possible to describe the action of the Hamiltonian geometrically, in terms of the unit vectors parametrizing the angular momentum coherent states, as opposed to complicated, non-intuitive expressions involving combinations of the Wigner nj-symbols of SU(2) recoupling theory. The new representation could therefore turn out to be a useful tool for analyzing the dynamics in loop quantum gravity.
In addition to reviewing the results of the author's scientific work, this thesis also gives a thorough introduction to the basic framework of canonical loop quantum gravity, as well as a self-contained presentation of the graphical formalism for SU(2) recoupling theory, which is the invaluable tool for performing practical calculations in loop quantum gravity in the spin network basis. The author therefore hopes that parts of this thesis could serve as a comprehensible source of information for anyone interested in learning the elements of loop quantum gravity.Pętlowa grawitacja kwantowa jest pierwszą i stosunkowo zaawansowaną próbą konstrukcji jawnie niezależnej od tła teorii grawitacji kwantowej. Kinematyczna struktura pętlowej grawitacji kwantowej jest dobrze poznana, przy czym elementarne stany kinematyczne teorii mają fizycznie dobrze zrozumiałą interpretację jako stany opisujące skwantowane, dyskretne geometrie przestrzenne. Sformułowanie dynamiki teorii w sposób w pełni zadowalający okazało się jednak zaskakująco trudne i w znacznym stopniu kwestia dynamiki nadal pozostaje otwartym problemem w kwantowej grawitacji pętli.
W rozprawie tej rozważamy problem dynamiki w kanonicznej kwantowej grawitacji pętlowej głównie w kontekście modeli deparametryzowanych, w których pole skalarne pełni funkcję czasu fizycznego dla dynamiki pola grawitacyjnego. Dynamika stanów kwantowych pola grawitacyjnego jest następnie generowana bezpośrednio przez fizyczny operator Hamiltona, zamiast być domyślnie definiowana przez jądro hamiltonowskiego operatora więzów. W związku z tym podejście zdeparametryzowane pozwala ominąć wiele znacznych trudności technicznych napotykanych podczas pracy z więzami hamiltonowskimi.
Wprowadzamy nową konstrukcję operatora hamiltonowskiego dla pętlowej grawitacji kwantowej, która ma zarówno zalety matematyczne, jak i praktyczne w porównaniu z wcześniejszymi propozycjami. Co najważniejsze, nasz Hamiltonian może być skonstruowany jako operator symetryczny, a zatem jest matematycznie spójnym kandydatem na generator unitarnej ewolucji czasowej w zdeparametryzowanych modelach. Ponadto, dzięki zastosowaniu niedawno wprowadzonego w naszej konstrukcji operatora krzywizny, jesteśmy w stanie dokonać znacznego i praktycznego uproszczenia w strukturze operatora hamiltonowskiego.
Po zakończeniu analizy różnych możliwych definicji nowego hamiltonianu, opracowujemy przybliżone metody badań dynamiki generowanej przez dany fizyczny hamiltonian przydatne, gdy nie można uzyskać dokładnego rozwiązania problemu wartości własnych hamiltonianu. W szczególności pokazujemy, że dla dużych wartości parametru Barbero-Immirzi, część euklidesową hamiltonianu można uznać za zaburzenie względnie prostego operatora krzywizny, a zatem można zastosować standardową teorię zaburzeń w celu przybliżenia widma pełnego hamiltonianu pod względem znanych wartości własnych i stanów własnych operatora krzywizny. Zilustrowaliśmy wykorzystanie naszych metod aproksymacji za pomocą prostych obliczeń numerycznych.
Wprowadzamy również nową reprezentację dla operatorów splatających w pętlowej grawitacji kwantowej. Rozpatrując operatory splatające rzutowane na stany koherentne momentu pędu, otrzymujemy opis, w którym operatory splatające są reprezentowane jako wielomiany pewnych zmiennych zespolonych, a operatory w kwantowej grawitacji pętlowej są wyrażane jako operatory różnicowe działające na te zmienne. Umożliwia to opisanie działania hamiltonianu geometrycznie, pod względem znormalizowanych wektorów parametryzujących stany koherentne momentu pędu, w przeciwieństwie do skomplikowanych, nieintuicyjnych wyrażeń obejmujących kombinacje symboli Wignera nj teorii sprzężenia SU(2). Nowa reprezentacja może zatem okazać się użytecznym narzędziem do analizy dynamiki w kwantowej grawitacji pętli.
Oprócz przeglądu wyników pracy naukowej autora, rozprawa zawiera również dokładne wprowadzenie do formalizmu kanonicznej kwantowej grawitacji pętlowej, a także samodzielną prezentację metod graficznych dla teorii sprzężenia SU(2), która jest nieocenionym narzędziem do wykonywania praktycznych obliczeń w kwantowej grawitacji pętlowej w bazie sieci spinowej. Autor ma zatem nadzieję, że część rozprawy może służyć jako zrozumiałe źródło wiedzy dla wszystkich zainteresowanych nauką elementów kwantowej grawitacji pętlowej
Preparation, physicochemical characterization and evaluation of anticancer properties of sulforaphane-modified selenium and tellurium nanoparticles
No full textCelem pracy doktorskiej było otrzymanie nowych nanostruktur o selektywnych właściwościach przeciwnowotworowych, a zarazem niskiej toksyczności układowej. Dwa rodzaje struktur zostały otrzymane: nanocząstki selenu modyfikowane sulforafanem oraz nanocząstki telluru. Sulforafan to związek pochodzenia naturalnego o działaniu przeciwnowotworowym. Natomiast nanocząstki selenu i telluru były przedmiotem badań z punktu widzenia ich działania przeciwnowotworowego, aczkolwiek selen jest pierwiastkiem znacznie lepiej poznanym niż tellur pod tym względem.
W niniejszej pracy otrzymane struktury zostały scharakteryzowane za pomocą szeregu metod fizykochemicznych. Otrzymano nanocząstki telluru przypominające morfologicznie kwiaty o średnicy równej ponad 100 nm oraz nanocząstki selenu modyfikowane sulforafanem charakteryzujące się sferycznym kształtem i rozmiarem równym około 80 nm. Modyfikacja powierzchni nanocząstek selenu za pomocą sulforafanu spowodowała stabilizację ich powierzchni, a zarazem ograniczenie agregacji nanocząstek. W przypadku nanocząstek telluru cząsteczki sulforafanu ulegały degradacji termicznej, a produkty dekompozycji sulforafanu pełniły rolę reduktora oraz czynnika nadającego kształt nanocząstkom.
Kolejną częścią pracy były badania biologiczne otrzymanych struktur. Przeprowadzono badania toksyczności in vivo oraz akumulacji ex vivo otrzymanych nanocząstek na szczurach rasy Wistar. Nanocząstki selenu modyfikowane sulforafanem w dawce odpowiadającej dawce letalnej dla seleninu sodu nie powodowały toksycznych efektów po czasie dwudziestu czterech godzin od podania nanocząstek. Badane nanocząstki były wydalane z organizmu zarówno z moczem jak i z kałem oraz akumulowane głównie w wątrobie. Natomiast nanocząstki telluru w takiej samej dawce powodowały zaburzenia funkcji wątroby oraz były akumulowane praktycznie wyłącznie w trzustce.
Dalsze badania były ukierunkowane na zbadanie cytotoksyczności in vitro nanocząstek selenu modyfikowanych sulforafanem oraz nanocząstek telluru wobec komórek nowotworowych i prawidłowych piersi oraz jelita. Nanocząstki selenu modyfikowane sulforafanem charakteryzują się wysoką selektywnością (około dwudziestokrotną) wobec komórek nowotworowych.
Oddziaływanie synergistyczne między nanocząstkami selenu i sulforafanem (obecnymi w strukturze nanocząstek selenu modyfikowanych sulforafanem) zostało zaobserwowane wobec komórek nowotworowych, jednocześnie będąc oddziaływaniem antagonistycznym wobec komórek prawidłowych. Najprawdopodobniej modyfikacja powierzchni nanocząstek selenu poprzez sulforafan intensyfikuje proces wchłaniania nanocząstek przez komórki. Ponadto, otrzymane nanocząstki powodują silniejszą indukcję reaktywnych form tlenu w komórkach nowotworowych niż prawidłowych. Depolaryzacja mitochondriów powodowana przez reaktywne formy tlenu jest częściowo odwracalna w komórkach prawidłowych, co jest najprawdopodobniej spowodowane ich efektywniejszymi systemami naprawczymi. Depolaryzacja mitochondriów prowadzi do indukcji procesu apoptozy w komórkach nowotworowych, natomiast w komórkach prawidłowych proces apotozy zachodzi w znacznie mniejszym stopniu, przy czym komórki ulegają zatrzymaniu cyklu podczas którego najprawdopodobniej dochodzi do usunięcia powstałych uszkodzeń.
Nanocząstki selenu modyfikowane sulforafanem wykazują bardzo duży potencjał do zastosowania w terapii przeciwnowotworowej. Z perspektywy dalszych badań ważnym obszarem działań jest przeprowadzenie kolejnych badań przedklinicznych oraz klinicznych. W przypadku nanocząstek telluru wykazana selektywność działania przeciwnowotworowego jest znacznie niższa. Dodatkowo około dziesięciokrotnie wyższe stężenia telluru niż selenu były konieczne w celu uzyskania takiego samego efektu terapeutycznego. Pomimo uzyskanych wyników, nie można wykluczyć, iż nanocząstki telluru mogłyby być wykorzystane w terapii fototermicznej nowotworów.The aim of the study was to synthesize nanostructures possessing selective anticancer properties and low systemic toxicity. Two types of structures were synthesized: selenium modified by sulforaphane and tellurium nanoparticles. Sulforaphane is a naturally occurring antitumor agent. Both selenium and tellurium also reveal anticancer properties, however, selenium is much more investigated from this perspective.
The obtained structures were examined using several physicochemical techniques. The synthesized tellurium nanoparticles morphologically resemble nanoflowers composed from several crystallites while the sulforaphane-modified selenium nanoparticles are spherical, with the average diameter of 80 nm. The sulforaphane molecules present on the surface of selenium nanoparticles act as stabilizing agents preventing aggregation of the nanoparticles. On the other hand, during the preparation of tellurium nanoparticles the sulforaphane molecules become thermally degraded and the decomposition products are responsible for the formation and shape-directing of the nanoparticles.
The next chapter of the dissertation reports in vivo toxicity studies and ex vivo biodistribution investigations on rats. It was observed that the sulforaphane-modified selenium nanoparticles do not reveal toxicity 24 hours after intraperitoneal injection in dose corresponding to the lethal dose of sodium selenite. The investigated nanoparticles were excreted with urine and feces and mainly accumulated in liver. On the other hand, the tellurium nanoparticles at the same dose accumulated practically exclusively in pancreas and resulted in disruption of the liver function.
Furthermore, in vitro experiments were performed to investigate the cytotoxicity of the synthesized sulforaphane-modified selenium and tellurium nanoparticles. The investigations were performed on human cancer and normal cell lines (breast, colon). It was found that the examined sulforaphane-modified selenium nanoparticles exhibit high selectivity toward cancer cells (around 20 times higher than toward normal cells).
The synergistic effect of selenium and sulforaphane (assembled in one structure) toward cancer cells and at the same time the antagonistic effect toward normal cells were observed. It is proposed that the modification of the surface of selenium nanoparticles with sulforaphane likely selectively increases the nanoparticle internalization process by the cells. Moreover, the sulforaphane-modified selenium nanoparticles induce more reactive oxygen species in cancer cells than in normal cells. The depolarization of mitochondria leads to apoptosis in cancer cells while it is significantly less pronounced in normal cell. The induced depolarization of mitochondria seems to be reversible in normal cells probably due to stronger remedial mechanisms. In consequence the normal cells undergo cell cycle arrest during which the cell damages are repaired.
The obtained sulforaphane-modified selenium nanoparticles are very promising agents from the point of view of cancer treatment. Further studies are required, however, to evaluate their potential in pre-clinical and clinical trials. On the other hand, the tellurium nanoparticles do not reveal high selectivity toward cancer cells. Moreover, approximately ten times higher concentration of tellurium than selenium is required in order to obtain the same therapeutic effect. Nevertheless, the therapeutic potential of tellurium nanoparticles cannot be excluded, because of their potential photochemical properties providing opportunities in photothermal therapy
Metallogeny of the Mezoproteozoic Suwałki Anorthosite Massif, NE Poland
No full textGłównym celem niniejszej pracy było rozpoznanie składu mineralnego i opracowanie ewolucji metalogenezy kruszcowej w próbkach skał masywu suwalskiego przy pomocy dostępnych, nowoczesnych, instrumentalnych technik badawczych w wybranych fazach mineralnych, zwłaszcza siarczkowych.
Podstawą rozpoznania mineralizacji siarczkowej i stowarzyszonej z nią mineralizacji pierwiastkami szlachetnymi stanowiło 246 próbek pozyskanych z 35 otworów wiertniczych, zlokalizowanych na terenie złóż Krzemianka, Udryn i obszarów perspektywicznych Jeleniewo i Jezioro Okrągłe, przechowywanych w magazynach rdzeni PIG-PIB Szurpiły, Iwiczna i Halinów oraz z kolekcji Pani Profesor Janiny Wiszniewskiej z PIG-PIB.
Wyniki zaprezentowane w pracy otrzymano dzięki zastosowaniu najnowocześniejszych metod instrumentalnych,takich jak: analizy mikroskopowe w spolaryzowanym świetle odbitym i przechodzącym oraz metod analitycznych: elektronowej mikroskopii skaningowej SEM-EDS, mikrosondy elektronowej EPMA, spektrometrii mas LA ICP-MS, mikrosondy jonowej SHRIMP IIe\Mc oraz katodoluminescencji (CL). Posłużyły one do zbadania tekstur, składu fazowego oraz składu chemicznego rozpoznanej mineralizacji polimetalicznej i jej relacji z minerałami otaczającymi
O społecznym znaczeniu nudy. Zjawisko nudy w środowisku uniwersyteckim
No full textThe presented research concerns the phenomenon of workplace boredom through the example of academic work. The thesis are to (1) show the significance of boredom in social life, (2) provide a detailed overview of existing conceptualisations of boredom in various academic disciplines, (3) propose a sociological definition of boredom, and (4) describe and analyse work-related boredom through the example of academic work. The premise of social significance of boredom is based on three complementary arguments that have received much literature coverage, namely that boredom is ubiquitous, leads to many both negative and positive outcomes simultaneously, serving vital functions on both individual and social levels. The significant issue raised in the thesis are methodological problems in researching boredom: (a) difficulties in observing boredom in vivo (phenomenological problem), (b) frequent participants’ denials of ever been bored, and (c) the poor conceptualisation of boredom frequently perceived as a synonym for idleness, rest or laziness. The thesis summarises the main problems in the operationalisation of boredom for the purposes of research, and reveals the further need for definitional reflection – thereby, it may serve as a ‘handbook’ for researching boredom. The thesis extensively summarises the existing approaches to the conceptualisation of boredom (psychology and philosophy of boredom, macro-social and microsociological approaches) and proposes an original proposition of the sociological, interactional definition of boredom, which is defined as an emotion or feeling of engagement withdrawal from interactions with the social/physical environment due to a sense of meaninglessness. The second part of the thesis is devoted to boredom in the academic work and constitutes a result of qualitative research conducted at the University of Warsaw (72 individual in-depth interviews with scientific-didactic employees representing 15 faculties of the UW at each stage of vocational career, 450 hours of participant observation during scientific conferences, students classes, staff meetings, authoethnography). The thesis describes and analyses causes and symptoms of academic boredom felt during scientific conferences, faculty meetings, didactics and scientific work. Boredom was analysed as an effect of systemic factors (organisational, institutional, normative), as a social construct, an emotion emerging in the relationship between an individual and their institutional/organisational/social workplace environment. Boredom constitutes the role distance response to all these situations that lack real communication, exchange and interaction, in which meaning is superseded with mere functionality, and an genuine interest with disengagement. Boredom is interpreted as an inevitable experience of rationalised, bureaucratised, secularised and commodified academic work. The thesis presents a new perspective on academic work from the viewpoint of boredom, which constitutes an analytical tool that serves to describe the Polish academic system in general.Prezentowane badanie dotyczy zagadnienia nudy w pracy na przykładzie pracy akademickiej. Praca ma na celu (1) pokazanie znaczenia nudy w życiu społecznym, (2) dostarczenie szczegółowego przeglądu istniejących konceptualizacji nudy w różnych dyscyplinach akademickich, (3) zaproponowanie socjologicznej definicji nudy, oraz (4) opisanie i przeanalizowanie nudy w pracy na przykładzie pracy akademickiej. Założenie o społecznym znaczeniu nudy oparte jest na trzech wzajemnie uzupełniających się argumentach, które znalazły szerokie potwierdzenie w literaturze przedmiotu – mianowicie, że nuda jest powszechna, prowadzi do wielu zarówno negatywnych jak pozytywnych rezultatów i jednocześnie spełnia ważne funkcje zarówno na poziomie jednostkowym jak i społecznym. Istotnym zagadnieniem poruszonym w pracy są metodologiczne problem badania nudy: (a) trudności w zaobserwowaniu nudy in vivo (problem fenomenologiczny), (b) częste zaprzeczanie przez uczestników, że kiedykolwiek się nudzą, oraz (c) niski poziom konceptualizacji nudy często utożsamianej z bezczynnością, odpoczynkiem lub lenistwem. Praca podsumowuje główne problemy w operacjonalizacji nudy dla celów badawczych i ujawnia potrzebę dalszej refleksji nad definicją – tym samym może służyć jako „poradnik” badania nudy. Praca szczegółowo podsumowuje istniejące podejścia do konceptualizacji nudy (psychologia i filozofia nudy, podejścia makrospołeczne oraz mikrosocjologiczne) oraz zawiera oryginalną propozycję socjologicznej, interakcyjnej definicji nudy, która jest zdefiniowana jako emocja lub uczucie wycofania zaangażowania z interakcji z otoczeniem społecznym bądź fizycznym z powodu poczucia braku sensu. Druga część pracy poświęcona jest nudzie w pracy akademickiej i stanowi efekt jakościowego badania przeprowadzonego na Uniwersytecie Warszawskim (72 indywidualne wywiady pogłębione z pracownikami naukowo-dydaktycznymi reprezentującym 15 wydziałów UW na każdym szczeblu kariery zawodowej, 450 godzin obserwacji uczestniczącej w trakcie konferencji naukowych, zajęć ze studentami, spotkań kadry akademickiej, autoetnografia). Praca opisuje i analizuje przyczyny i objawy akademickiej nudy odczuwanej w trakcie konferencji naukowych, rad wydziału, dydaktyki oraz pracy naukowej. Nuda omówiona została jako efekt czynników systemowych (organizacyjnych, instytucjonalnych, normatywnych), jako konstrukt społeczny, emocja powstająca w relacji pomiędzy jednostką a jej instytucjonalnym, organizacyjnym, społecznym środowiskiem pracy. Nuda stanowi reakcję dystansu do roli w tych wszystkich sytuacjach, które pozbawione są rzeczywistej komunikacji, wymiany, interakcji, w których znaczenie jest zastępowane przez czystą funkcjonalność a szczere zainteresowanie przez brak zaangażowania. Nuda jest interpretowana jako nieuniknione doświadczenie zracjonalizowanej, zbiurokratyzowanej, zsekularyzowanej i utowarowionej pracy akademickiej. Niniejsza praca prezentuje nowe spojrzenie na pracę akademicką z punktu widzenia nudy, która stanowi narzędzie analityczne służące do opisu polskiego systemu akademickiego w ogólności
The study of isospin-symmetry-violation effects resulting from the strong interaction within a framework rooted in the nuclear density functional theory
No full textCelem niniejszej pracy było zbadanie naruszenia symetrii izospinowej (ISB) przez efektywne oddziaływanie jądrowe. Przedstawiono w niej wyniki rachunków dotyczących własności, struktury i rozpadów jąder atomowych, które wykonano, wykorzystując formalizm teorii funkcjonału gęstości oraz metody wychodzące poza przybliżenie pola średniego.
Punktem wyjścia przy definiowaniu oddziaływania nukleon-nukleon użytego w tej pracy była efektywna, izoskalarna siła Skyrme'a oparta na kontaktowym potencjale typu delta Diraca. Oddziaływanie to wzbogacono o nowe człony o charakterze ISB, posiłkując się przy tym klasyfikacją Henley'a-Millera. Uwzględniono człon izowektorowy, który wprowadza do modelu oddziaływanie naruszające symetrię ładunkową oraz wkład izotensorowy, naruszający niezależność ładunkową. Człony te dodano zarówno w wiodącym (LO), jak i w kolejnym rzędzie (NLO) rozwinięcia teorii efektywnej. Dla tak zmodyfikowanej siły Skyrme'a wyprowadzono funkcjonał gęstości energii, który zaimplementowano w kodzie numerycznym HFODD. Stałe sprzężenia członów o charakterze ISB zdefiniowano poprzez dwa wolne parametry w rozwinięciu LO oraz sześć wolnych parametrów w rozwinięciu NLO.
Parametry modelu zostały dopasowane do różnic eksperymentalnych energii wiązania jąder zwierciadlanych (MDE) i jąder w trypletach izospinowych (TDE). Obliczenia wykonano dla dubletów i trypletów izospinowych w szerokim zakresie mas (od A = 6 do 75) dla trzech różnych parametryzacji izoskalarnej części oddziaływania Skyrme'a: SVT, SkM* i SLy4. Dzięki wykorzystaniu oddziaływania ISB z dopasowanymi stałymi sprzężenia usunięto anomalię Nolena-Schiffera dla MDE zarówno dla dubletów, jak i trypletów izospinowych oraz odtworzono oscylujący charakter wielkości TDE. Pokazano, że dokładność obliczeń MDE i TDE poprawia się przy uwzględnieniu członów ISB w rozwinięciu NLO.
Następnym krokiem było zbadanie fizycznego charakteru nowo dodanych członów. W tym celu wyznaczono współczynniki izobarycznej formuły masowej i zestawiono je z wynikami obliczeń ab initio z użyciem potencjału AV18. Porównanie to pokazało, że wkłady elektromagnetyczne do tych współczynników są jednakowe w obu modelach, a człony kontaktowe ISB wprowadzone do oddziaływania Skyrme'a z dużym prawdopodobieństwem modelują oddziaływanie silne.
W ostatniej części pracy zaprezentowano rachunki wykorzystujące formalizmy wychodzące poza przybliżenie pola średniego: metody rzutowe oraz mieszanie konfiguracji (NCCI). Pierwszym zagadnieniem, które badano były różnice energii wzbudzenia w jądrach zwierciadlanych (MED). Wyniki otrzymane dla dubletu izospinowego A = 45 pokazują, że obliczenia NCCI są w stanie odtworzyć eksperymentalne wartości MED dla niskich i średnich spinów z zadowalającą dokładnością. Rola członów ISB w tym opisie wymaga jednak dalszych badań. Kolejnym tematem były rozpady β jąder w dubletach izospinowych. Sprawdzono, że oddziaływanie kontaktowe o charakterze ISB jest istotne przy precyzyjnym wyznaczaniu poprawek δC dla przejść Fermiego, a w konsekwencji przy obliczaniu elementu Vud macierzy Cabibbo-Kobayashi-Maskawy.The main goal of the thesis is to study the isospin-symmetry-breaking (ISB) character of the effective nuclear force by looking at theoretical calculations of properties, structure and decays of atomic nuclei. The calculations are performed in the framework of density functional theory and other methods going beyond mean-field approximation.
The starting point for constructing the nucleon-nucleon interaction is the effective isoscalar Skyrme force based on a contact potential of Dirac-δ type. New ISB terms include isovector and isotensor terms contributing to charge symmetry breaking and charge independence breaking, respectively. These are class-II and class-III contact forces according to the Henley-Miller classification. The above-mentioned terms are considered in leading- (LO) and next-to-leading (NLO) order of the effective theory. The Skyrme force enriched in this way is then used for deriving energy density functional (EDF) which is finally implemented in the numerical solver HFODD. The theory introduces two and six low-energy coupling constants in the LO and NLO variants, respectively.
The adjustable parameters of the model are fitted to differences of the experimental binding energies of N ≈ Z nuclei, namely mirror and triplet displacement energies (MDE and TDE). The calculations are performed for isospin doublets and triplets in a wide range of masses (from A = 6 to 75). Three different parametrizations of isoscalar Skyrme force are employed, i.e. SVT, SkM* and SLy4. After the ISB terms are introduced to the interaction, the Nolen-Schiffer anomaly in MDE is removed for both isospin doublets and triplets and the staggering of TDE values is reproduced correctly. The accuracy of the calculations is increased by extending the formalism by including NLO terms.
Next, the investigation of the physical content of the newly-added terms is conducted. The coefficients of the isobaric multiplet mass equation are calculated with ISB EDF and then compared with those obtained with ab initio calculations involving AV18 potential. It turns out that the electromagnetic contribution is almost the same in both models, what leads us to the conclusion that the ISB terms added as a contact interaction most likely model the strong nuclear force.
Finally, the calculations invoking beyond-mean-field methods, i.e. projection techniques and configuration mixing (NCCI) are performed. Differences of excitation energies between states in mirror nuclei (MED) are studied. The results obtained for A = 45 show that the NCCI approach is capable of reproducing the experimental values of MED for low and medium spins. However, the role of ISB terms is still to be verified. Further, the β decay in isospin doublets is studied. It is shown, that the ISB terms play an important role in calculations of isospin corrections to the Fermi matrix element δC and, in turn, are essential for precise determination of the Vud element of the Cabibbo-Kobayashi-Maskawa quark mixing matrix
Mechanizmy produkcji i samooddziaływania wektorowej ciemnej materii
No full textModel standardowy fizyki cząstek i ΛCDM – model standardowy kosmologii stanowią podstawę naszego rozumienia Wszechświata począwszy od najmniejszych, eksperymentalnie dostępnych skal aż po rozmiar kosmologicznego horyzontu cząstek. Mimo, że ciemna materia jest niezbędnym elementem drugiej z wymienionych teorii, to pierwsza z nich nie zawiera żadnego kandydata na cząstkę ciemnej materii. Ponadto, eksperymenty bezpośredniej detekcji nie dostarczyły jednoznacznych sygnałów obecności ciemnej materii nakładając jednocześnie silne ograniczenia na liczne, istniejące modele. Z drugiej strony, problemy modelu ΛCDM z wyjaśnieniem cech struktur na mniejszych skalach astrofizycznych motywują badanie modeli z samooddziałującą ciemną materią.
Niniejsza dysertacja poświęcona jest rozszerzeniu modelu standardowego z Abelową wektorową ciemną materią, która jest stabilna, a jej gęstość reliktowa odpowiada obserwowanej wartości. Rozpatrywany model jest prosty, ale renormalizowalny i może być poprawnym opisem oddziaływań również dla bardzo wysokich skal energii. Jego przewidywania kosmologiczne i eksperymentalne sygnatury są warte dokładnego zbadania, jednak w tej pracy stanowi on również bazę do szerszej dyskusji możliwych mechanizmów generowania cząstek ciemnej materii i ich samooddziaływań, których rzeczywista realizacja może być inna.
W pierwszej części pracy przedstawione zostały teoretyczne i eksperymentalne ograniczenia dla przypadku wektorowej ciemnej materii o masie rzędu GeV, która jest produkowana termicznie. W szczególności, wyznaczony został region w przestrzeni parametrów modelu, gdzie wielkość sprzężeń umożliwia rozwinięcie perturbacyjne, a próżnia pozostaje stabilna przy skalach energii rzędu masy Plancka. W dalszej kolejności nałożone zostały więzy pochodzące z eksperymentów akceleratorowych i bezpośredniej detekcji oraz z obserwowanej gęstości reliktowej. Przewidywania modelu wektorowego zostały porównane z podobnym modelem pseudo-Goldstonowej ciemnej materii. W kolejnych rozdziałach przeanalizowane zostały trzy scenariusze ciemnej materii z silnymi samooddziaływaniami. W pierwszym z nich anihilacja i samorozpraszanie ciemnej materii wzmocnione są rezonansowo. Okazuje się, że w ograniczenia pochodzące z pośredniej detekcji wykluczają samooddziaływania na poziomie koniecznym do rozwiązania problemów z małymi kosmologicznymi strukturami. Niemniej jednak, przypadek ten został dokładnie zbadany wykorzystując niezależne od cechowania amplitudy obliczone przy użyciu pinch technique i nowe metody obliczanie gęstości reliktowej uwzględniające wczesne kinetyczne odprzęganie. W drugim rozpatrywanym scenariuszu, silne samoodziaływania generowe są poprzez obecność lekkiego mediatora. Dzięki wykorzystaniu mechanizmu freeze-in do produkcji ciemnej materii, silne ograniczenia eksperymentalne dla termicznej produkcji z lekkim mediatorem są złagodzone, jednak masa ciemnej materii i mediatora muszą pozostawać odpowiednio w zakresie MeV i keV. W ostatniej części przedstawione zostało rozszerzenie modelu o dodatkowe dwa fermiony Majorany. W takim wielokomponentowym modelu ciemnej materii, cząstka wektorowa może pełnić rolę lekkiego mediatora, który będąc stabilnym nie generuję widocznych produktów rozpadu. W ten sposób, astrofizyczne sygnały ciemnej materii pozostają w zgodzie z eksperymentami pośredniej detekcji, a liczne ograniczenia kosmologiczne na obecność lekkich, niestabilnych cząstek nie muszą być brane pod uwagę.The standard model of particle physics and the ΛCDM – the standard model of cosmology are two bases of our understanding of the Universe from the smallest experimental scales up to the size of the cosmological horizon. Although dark matter is the essential element in the latter theory, the former one does not contain any dark matter particle candidate. Moreover, dark matter detection experiments have not provided any conclusive discovery signal, therefore multiple models of dark matter have to face with tight constraints. On the other hand, the small scale structure problems of the ΛCDM motivate the models of self-interacting dark matter.
This dissertation is devoted to the specific extension of the standard model, the Abelian vector dark matter model, which provides a stable dark matter candidate with density matching the observed relic abundance. It is a simple yet renormalizable theory, which may be valid up to the high energy scales, with cosmological predictions and experimental signatures that are worth to be studied in detail. However, we treat this model also as a useful tool to facilitate a more general discussion of possible mechanisms for generation of dark matter density and its large self-interactions, even if their exact realization in nature may be different.
First, we give a detailed analysis of theoretical and experimental constraints on the scenario of thermally produced vector dark matter with a mass in the GeV range. We determine the region in the parameter space where couplings are perturbative and the vacuum is stable up to the Planck energy scale. Furthermore, we impose bounds coming from the collider or direct detection probes and dark matter relic abundance and present a comparison with a similar model of pseudo-Goldstone dark matter. In the following chapters, we analyze three scenarios with possible large dark matter self-interactions. In the first case, where we focus on the resonant dark matter annihilation, indirect detection bounds exclude the self-scattering cross-section at the level required to alleviate the small-scale structure problems. However, we recognize here the importance of the kinetic decoupling effects on the calculation of dark matter abundance and employ the pinch technique to discuss the gauge-invariance of the amplitudes calculated beyond the Breit-Wigner approximation. In the second scenario, we discuss dark matter self-interactions enhanced by the presence of a light mediator. We utilize the freeze-in production mechanism to avoid the evident tension with experimental data which nonetheless restrict masses of the dark matter and the mediator to the keV and MeV range, respectively. Finally, we present the extension of the model with two Majorana fermions. In this multicomponent scenario, the vector boson acts as a light mediator for the dominant, fermionic component of the dark matter. As the stable particle, the vector boson does not generate any visible decay products. Consequently, the astrophysical signals comply with the indirect detection and the cosmological bounds on the light decaying particles are avoided
Początki nurtu feministycznego w literaturze koreańskiej w latach 1910 - 1945. Twórczość pisarek Kim Myõng-sun, Na Hye-sõk i Kim Wõn-ju
No full textPrzedmiotem rozprawy doktorskiej jest próba opisu twórczości literackiej
i publicystycznej trzech pisarek Kim Myŏng-sun (1896-1951), Na Hye-sǒk (1896-1948)
i Kim Wǒn-ju (1896-1971) oraz wykazanie ich twórczości jako literackiej formy manifestu
feministycznego. Wymienione tutaj pisarki wywodziły się z nielicznej grupy młodych
feministek koreańskich i reprezentowały pierwsze pokolenie koreańskich „nowych kobiet”
(신여성, shinyǒsǒng)
1
. Większość z nich tworzyła pod wpływem wtórnej recepcji zachodnich
prądów intelektualnych, szczególnie pierwszej fali feminizmu, która przeniknęła do Korei
poprzez Japonię wraz z ukazaniem się przekładów dzieł literatury zachodniej, w tym także
utworów o kobietach i pisanych przez kobiety na początku XX wieku, popularyzowanych
z inicjatywy japońskich „nowych kobiet” (新婦人, shinfujin)
2
. Podążając za nowymi
wzorcami i wychodząc naprzeciw postulatom wykształconych postępowych elit, koreańskie
feministki angażowały się w działalność publiczną, kulturalną i literacką. W swojej
twórczości dawały wyraz zbiorowym postulatom równouprawnienia społecznego, swobód
obywatelskich kobiet, przewartościowania ich tradycyjnego wizerunku w świadomości
społecznej, a także samorealizacji i prawa do decydowania o sobie. Ich pisarstwo,
nierozerwalnie związane z życiem osobistym, które przypadło na okres gwałtownych
przemian historycznych, społecznych, politycznych i obyczajowych, będących wynikiem
tyleż otwarcia się Korei na zdobycze świata zachodniego, co przypadającej na ten okres
okupacji japońskiej (1910-1945), powołało do życia nowy typ postaci kobiecych. Większość
tych autorek kontestowała tradycję paternalistyczną, stanowiąc pierwowzór dla rodzącego się
w Korei nurtu literatury feministycznej
The impact of the regulatory environment on the development of tobacco cultivation and production and on the importance of the tobacco sector for the Polish national economy
Get PDFPrzedmiotem rozprawy doktorskiej jest szczegółowa i wieloaspektowa ocena wpływu otoczenia
regulacyjnego na rozwój upraw i produkcję tytoniu w Polsce oraz oddziaływania norm prawnych
na pozycję sektora tytoniowego w gospodarce krajowej. Analiza wybranych regulacji prawnych,
dotyczących zróżnicowanych aspektów funkcjonowania państwa i społeczeństwa, m.in. takich
jak: prowadzenie działalności rolniczej, system opodatkowania, system ochrony zdrowia,
wykazała ich bezpośrednie lub pośrednie zaangażowanie w kształtowanie sytuacji prawnej
uczestników tzw. branży tytoniowej. Dokonana identyfikacja w tym zakresie pozwoliła na
przedstawienie osądu w kwestii spójności przedmiotowo istotnej polityki legislacyjnej
Rzeczypospolitej Polskiej oraz Unii Europejskiej oraz wniosków dotyczących skuteczności
ustanowionych regulacji, w tych ich faktycznego odziaływania na sytuację ekonomiczną
plantatorów tytoniu i innych uczestników branży tytoniowej.
W procesie badań naukowych, ukierunkowanych na przegotowanie dysertacji zastosowano
metodę formalno-dogmatyczną, metodę historyczno-prawną, jak również – w niezbędnym
zakresie – metodę prawnoporównawczą. Ze względu na powiązanie analizowanej tematyki z
zagadnieniami z zakresu nauk ekonomicznych oraz socjologii ustaleń dokonywano również przy
wykorzystaniu metodologii właściwej dla innych dziedzin nauki, w tym metody empirycznej.
Wartościowe dla wniosków rozprawy były też efekty stosowania ekonomicznej analizy prawa
(Law and Economics), analizy statystycznej oraz teoretyczno-ekonomicznej, z wykorzystaniem
tzw. krzywej Laffera.
Przeprowadzone badania wykazały istotne niedomagania systemu prawnego w zakresie
spójności celów i adekwatności regulacyjnych instrumentów prawnych obieranych przez
prawodawcę przy kształtowaniu uwarunkowań prowadzenia produkcji tytoniu oraz innych
aspektów funkcjonowania branży tytoniowej. Chodzi tu przede wszystkim o brak konsekwencji
w kwestii ustalenia charakteru prawnego uprawy tytoniu w ramach krajowej i unijnej polityki
rolnej, regulacji procesu przetworzenia przemysłowego tytoniu, dopuszczalności spożywania
wyrobów tytoniowych, obrotu nimi, opodatkowania, zwalczania tzw. szarej strefy oraz
redukowania negatywnych skutków zdrowotnych używania wyrobów tytoniowych przez
społeczeństwo.
Przedstawiając wnioski de lege lata oraz postulaty de lege ferenda odwołano się do koncepcji
doktrynalnej ciągu działań prawnych, która odróżnia poszczególne elementy rozwiązań
normatywnych w obszarze tożsamej materii tematycznej w zależności od sytuacji prawnej
wynikającej ze struktury jurydycznej regulowanego przedmiotu, z wyodrębnieniem
„segmentów” regulacji prawnej, które mogą być ujęte w odmienne struktury prawne i
organizacyjne.
W świetle powyższego ukazano również oddziaływanie zmieniających się przedmiotowo
istotnych regulacji prawnych oraz ich wzajemnych relacji na pogarszającą się pozycję sektora
tytoniowego w ramach gospodarki krajowej