Qazvin University of Medical Sciences
Qazvin University of Medical Sciences RepositoryNot a member yet
10283 research outputs found
Sort by
Comparison of Microleakage of Mineral Trioxide Aggregate Apical Plug Applied by the Manual Technique and Indirect Use of Ultrasonic with Different Powers
Get PDFAntibiotic susceptibility and genetic relatedness of Shigella species isolated from food and human stool samples in Qazvin, Iran
Get PDFObjective: The aim of this study was to investigate the genetic relatedness and antimicrobial resistance among Shigella species isolated from food and stool samples. Using cross sectional study method, Shigella spp. were isolated from food and clinical samples using culture-based, biochemical and serological methods. Antimicrobial susceptibility and genetic relatedness among the isolates were evaluated using disk diffusion and RAPD-PCR methods respectively.
Results: The prevalence of Shigella spp. were 4.84 and 7.7% in food and stool samples respectively. All food isolates were Sh. sonnei. 91.42% of the Shigella stool isolates were Sh. sonnei. 62.5% of food isolates were resistant to tetracycline. 46.8, 50 and 65.8% of clinical isolates were resistant to imipenem, amikacin and azithromycin respectively. 50 and 85.7% of the food and clinical isolates respectively were MDR. Dendrogram generated by RAPD-PCR showed that the isolates from food and stool samples were categorized in a same group. Close genetic relatedness between MDR Shigella isolates from food and clinical samples indicate that foods can be considered as one of the main vehicles for transmission of MDR Shigella to human causing acute diseases. Survey of MDR Shigella among food and clinical samples is strongly suggested to be implemented.
Keywords: Antimicrobial susceptibility; Food samples; Genetic relatedness; Shigella species; Stool specimens
Examining the Existence of Synthetic Dyes in the Nuts Offered in Marivan County, West of Iran
Get PDFThese days, making use of synthetic dyes in producing and processing food, such as nuts, is enhancing
due to customer attention. Considering that the application of this type of dyes is not permitted in accordance with the
current regulations of the country, controlling nut products in terms of dye is required and overriding. In this study,
sampling was performed randomly in 10 nut distribution centers at one-week intervals. Samples were tested respecting
the type of dye. A Thin-Layer Chromatography (TLC) method was applied to identify the types of dye. After
conducting tests on different samples of nuts, it was recognized that different synthetic dyes such as tartrazine,
quinoline yellow, and Ponceau 4R were used in the sample nuts. Of the 50 samples tested and analyzed, 23 samples
(46%) had non-permitted synthetic dye, and 27 samples (54%) had permitted synthetic dye. The frequency distribution
of synthetic dye among different nuts was significantly different. Furthermore, consumption of almond is associated
with lower risk of permitted and non-permitted synthetic compared to pistachio (p< 0.05). Application of these types
of dye, due to their glamorous appearance, will be significantly improved in the future. Therefore, with regard to the
high consumption of synthetic dyes in food and their adverse effects on health, it seems that measures like increasing
the level of awareness of producers and consumers about the effects of consumption or non-consumption of these
compounds as well as continuous monitoring of units by health inspectors are necessary
Molecular Characterization of Echinococcus granulosus Sensu Stricto Isolated from the Livestock of Qazvin, Iran
Get PDFIntroduction: Hydatidiosis is a serious parasitic disease in humans and livestock, worldwide. Echinococcus granulosus shows notable genetic variation among intermediate hosts. Several genotypes of the worm have been reported from different parts of Iran, but no information on the parasite genotypes status in the study region is available. The current study investigated the presence of different genotypes of E. granulosus in the livestock of Qazvin, Iran, by sequencing the mitochondrial Cox1 genes.
Methodology: One hundred twenty E. granulosus isolates, including 30 from goats, 40 from cattle and 50 from sheep, were collected from the slaughterhouses in Qazvin province. Mitochondrial Cox1 gene region was amplified by PCR and 30 isolates were sequenced. Phylogenetic analysis was performed by using the MEGA 7.0 software. Morphological analysis was performed on rostellar hook length of protoscoleces.
Results: All isolates were identified as E. granulosus sensu stricto (G1-G3 complex) among 17% of the isolates clarified as G3 genotypes. G1 was the predominant genotype among the specimens. No significant difference between the rostellar hooks measurements of different genotypes was observed.
Conclusion: Our findings confirmed the presence of E. granulosus sensu stricto in the region, although further studies are required to determine the haplotype diversity of E. granulosus using different mitochondrial and nuclear genes.
Keywords: Cox1; Echinococcus granulosus; Iran.; Qazvin; genotype; livestock
Inhibitory effect of ferula persica, ginkgo biloba, nelumbo nucifera, and dicyclomine on the activity of pancreatic lipase
Get PDFBackground and purpose: Pancreatic lipase is a major digestive enzyme in digestion and absorption of fats. Inhibition of the pancreatic lipase activity has always been one of the goals of researchers to control obesity and related disorders. Current inhibitory agents have several side effects. The aim of this study was to investigate the inhibitory effect of Ferula persica, Ginkgo biloba, Nelumbo nucifera, and Dicyclomine on pancreatic lipase activity. Materials and methods: In this experimental study, Ferula persica, Ginkgo biloba, and Nelumbo nucifera were extracted by soxhlet method. Methanolic or aqueous extracts of plants and dicyclomine at 10, 25, 50, 100, 200, and 400 μg/ml were prepared and their inhibitory effect on a fixed concentration of commercial pancreatic lipase were investigated. The combined extracts of Ferula persica and Nelumbo nucifera were also applied to the enzyme at the ratio of 1:3, 2:2, 3:1, and without quotas. Lipase activity was measured based on the release of methyl resorphine as colorimetric assay. Results: Extracts of Ferula persica and Nelumbo nucifera alone or combined in a ratio of 1:2 at 50 μg/ml led to further decrease in pancreatic lipase activity compared to the unexposed enzyme. Ginkgo biloba and Dicyclomine did not show any considerable inhibitory effect at concentrations and ratios studied. Conclusion: The extracts of Ferula persica and Nelumbo nucifera, alone or in combination, showed inhibitory effect on pancreatic lipase activity. Further studies, especially clinical trials are suggested to evaluate the efficacy and safety of these compounds
Molecular survey of aminoglycoside-resistant Acinetobacter baumannii isolated from tertiary hospitals in Qazvin, Iran
Get PDFAminoglycoside-modifying enzymes (AMEs) and 16S rRNA methylases (16S RMTase) are two main resistance mechanisms against
aminoglycosides. This study aimed to evaluate the frequency of AMEs and 16S rRNA methylase genes among aminoglycoside nonsusceptible Acinetobacter baumannii isolates and to assess their clonal relationship using repetitive extragenic palindromic-PCR (rep-PCR).
In this cross-sectional study, a total of 192 A. baumannii isolates were collected from the patients hospitalized in Qazvin, Iran (January
2016 to January 2018). Identification of isolates was performed by standard laboratory methods and API 20E strips. Antimicrobial
susceptibility was determined by Kirby–Bauer method followed by examination of the genes encoding the AMEs and 16S RMTase by
PCR and sequencing methods. The clonal relationship of isolates was carried out by rep-PCR. In total, 98.4% of isolates were nonsusceptible to aminoglycosides, 98.4%, 97.9% and 83.9% of isolates were found to be non-susceptible against gentamicin, tobramycin and
amikacin, respectively. The frequencies of aph(30
)-VI, aac(60
)-Ib, aac(3)-II, aph(30
)-Ia and armA genes were 59.3%, 39.2%, 39.2%, 31.7% and
69.8%, respectively, either alone or in combination. Rep-PCR results showed that the aminoglycoside non-susceptible isolates belonged to
three distinct clones: A (79.4%), B (17.5%) and C (3.2%). The findings of this study showed a high frequency for AMEs with the
emergence of armA genes among the aminoglycoside non-susceptible A. baumannii isolates. Rational administration of aminoglycosides as
well as using an appropriate infection control policy may reduce the presence of resistance to antibiotics in medical centres
تعیین فنوتیپی و ژنوتیپی مقاومت به مواد ضدعفونی کننده رایج در بین سویههای MDR، XDRوPDR سودوموناس آئروژینوزاهای تولید کننده و غیر تولید کننده بیوفیلم جداشده از بیمارستانهای آموزشی شهر قزوین
Get PDFچکیده:
مقدمه: امروزه مقاومت به آنتی بیوتیکها و مواد ضدعفونی کننده در سویههای مختلف باکتریایی یک مشکل اساسی سلامت عمومی در جهان محسوب میشود، که افزایش روز افزون آن در سطح جهان مطرح است. سودوموناس آئروژینوزا به عنوان یک باکتری گرم منفی فرصت طلب در سراسر جهان شناخته شده است. ظهور سویههای مقاوم به چند دارو و مواد ضدعفونی کننده از این باکتری به عنوان تهدیدی جدی برای سلامت انسان مطرح است. سودوموناس آئروژینوزا یکی از مهمترین پاتوژنها به ویژه در میزبانهای با ایمنی تضعیف شده میباشد، که سبب عفونتهای بیمارستانی میشود. مطالعه حاضر به تعیین فنوتیپی و ژنوتیپی مقاومت به مواد ضدعفونی کننده رایج مانند هیپوکلریت سدیم5%، الکل اتانول 70%، سایاسپت2%، کلرهگزیدین2%، دتول8/4%و اتیلن دی آمین تترا استیک اسید17% در بین سویههای سودوموناس آئروژینوزاهای تولید کننده و غیر تولید کننده بیوفیلم جداشده از بیمارستانهای آموزشی شهر قزوین میباشد.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی مقطعی، تعداد 120 ایزوله سودوموناس آئروژینوزا از نمونههای بالینی از بیمارستانهای شهر قزوین در سالهای 1398-1399 جمع آوری گردید. پس از تشخیص ایزولهها با تستهای بیوشیمیایی روتین آزمایشگاهی، و تایید به روش PCR ،حساسیت آنتی بیوتیکی آنها با روش دیسک دیفیوژن طبق توصیه 2020CLSI قبل و بعد از مواجهه با هایپوکلریت سدیم جهت بررسی اثر Sub-inhibitory این ماده ضدعفونی کننده در مقاومت به کلاسهای مختلف آنتی بیوتیکی تعیین گردید. همچنین MIC و MBC تمامی سویهها نسبت به هیپوکلریت سدیم 5%، اتانول 70%، دتول 8/4%، سایاسپت 2%، و کلرهگزیدین 2% به تنهایی و همچنین مخلوط با ماده اتیلن دی آمین تترا استیک اسید (EDTA 17%)، و تعیین اثر هم افزایی این ماده به روش میکروپلیت تعیین گردید. همچنین شیوع ژنهای مقاومت به مواد ضدعفونی کنندهqacE ,qacEΔ1 و sug-E1 که مربوط به پمپهای افلاکس میباشند به روش PCR مشخص شد، و تعیین قدرت تشکیل بیوفیلم سویهها به روش میکروپلیت انجام شد. برای تعیین کارایی مواد ضدعفونی کننده استفاده شده در این تحقیق از آزمون ضریب فنلی Rideal-Walker استفاده شد.
نتایج: در این مطالعه بیشترین درصد مقاومت مربوط به آنتی بیوتیکهای سفوکسیتین و آمپیسیلین/سولباکتام (100%) بود. موثرترین ماده آنتی بیوتیکی، کلیستین با (96.7%)، پیپراسیلین/تازوباکتام با (78.3%) بودند. همچنین (38.3%)46 از جدایه ها دارای مقاومت چند دارویی(MDR) و (15.8%)19 جدایه دارای مقاومت گسترده(XDR) بودند. در این مطالعه اختلاف معنی داری بین نتایج آنتی بیوگرام قبل و بعد از قرار گرفتن در معرض هایپوکلریت سدیم در اکثر آنتی بیوتیکها به وجود آمد، که از کل جدایهها 16 جدایه از حالت جدایه حساس به آنتی بیوتیکی خارج شده، که 12 جدایه MDR و 4 جدایه در گروه بندی XDR اضافه شدند. از تعداد 120 جدایه سودوموناس آئروژینوزا، (92.5%)111 حامل ژن qacE، میزان فراوانی ژن qacEΔ1(17.5%)21، و(95%)114 جدایه حامل ژن sug-E1 بودند. از لحاظ تشکیل بیوفیلم تعداد(37.5%)45 جدایهها تولید بیوفیلم قوی، (42.5%)51 ایزوله تولید بیوفیلم متوسط، (17.5%)21 ضعیف و (2.5%) 3 جدایه بدون تولید بیوفیلم بودند. در این مطالعه به ترتیب بهترین تاثیر مواد ضدعفونی کننده برای هیپوکلریت سدیم 5%، دتول 8/4%، سایاسپت اچ پی 2%، کلر هگزدین 2% و الکل 70% گزارش شد. اضافه کردن ماده17% EDTA به مواد ضدعفونی کننده در مطالعه حاضر دارای اثر کشندگی و مهار کنندگی بیشتر در مقایسه با مواد ضدعفونی کننده این مطالعه به تنهایی داشت. استفاده از مخلوط 17% EDTA با الکل 70%، هیپوکلریت سدیم 5%، و سایاسپت 2% به ترتیب بهترین اثر هم افزایی را داشتند. در حالیکه ماده 17% EDTA کمترین اثر هم افزایی را بر روی دتول و کلرهگزیدین داشت. در بررسی ضریب فنلی در این مطالعه به ترتیب هایپوکلریت سدیم با ضریب فنلی 4.87، بیشتر از فنل قدرت کشندگی در برابر سویه سالمونلا تیفی موریوم ، و دتول و کلرهگزیدین با ضریب فنلی 0.6، سایاسپت 0.15، و الکل اتانول 0.036 به ترتیب کمترین ضریب فنلی را در برابر سویه سالمونلا تیفی موریوم داشتند. در تمامی ارزیابیها از لحاظ آنالیز آماری (P<0.05)و یا روش فیشر معنی دار تلقی شد.
نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که قرار گرفتن در معرض رقتهای Sub-inhibitory مواد ضدعفونی کننده باعث افزایش مقاومت به مواد آنتی بیوتیکی میشود. بیشتر جدایههای این مطالعه تولید بیوفیلم قوی و متوسط داشتند. همچنین ماده EDTA 17% در افزایش قدرت کشندگی و مهار کنندگی مواد ضدعفونی کننده اثر افزایشی قابل توجهی داشت. همچنین این مطالعه نشان داد که هایپوکلریت سدیم دارای قدرت کشندگی و مهار کنندگی بالا و الکل اتانول دارای قدرت کشندگی پایینی در برابر جدایههای این مطالعه دارد.
واژگان کلیدی: سودوموناس آئروژینوزا، Sub-inhibitory، بیوفیلم، اتیلن دی آمین تترا استیک اسید،MDR ، XDR، مقاومت آنتی بیوتیکی، افلاکس پمپ
بررسی اثر کورکومین بر سمینال وزیکول موش نرسوري
Get PDFچکیده
زمینه و هدف: کورکومین ماده موثر در زرد چوبه می باشد که با توجه به دارا بودن خواص ضد التهابی و آنتی اکسیدانی، اثرات محافظتی بر سیستم تناسلی مذکر و غدد ضمیمه جنسی دارد. در اغلب مطالعات اثر محافظتی آن ثابت شده است اما در مورد غلظت موثر آن و اثرات آپوپتوزی آن بررسی کافی صورت نگرفته است. هدف اصلی این تحقیق بررسی اثرات کورکومین در غلظت های مختلف بر سمینال وزیکول موش نر سوری و همچنین بررسی اثرات آپوپتوزی آن بر سمینال وزیکول می باشد.\ud
مواد و روشها: 50 سر موش سوری نر NMRI بالغ به طور تصادفی به پنج گروه (هر گروه 10موش) شامل گروه کنترل، گروه شاهد(DMSO) ، گروه های کورکومین50، 100 و200mg/kg تقسیم شدند. کورکومین در غلظت های ذکر شده به مدت ۴ هفته به حیوانات به صورت داخل صفاقی تزریق شد. بعد از تعیین وزن، حیوانات بیهوش شده و عمل خونگیری برای سنجش هورمون تستوسترون صورت گرفت.
به منظور مطالعات میکروسکوپی سمینال وزیکول حیوانات در گروه های مورد مطالعه جدا، لام های پارافینی تهیه و به روش هماتوکسیلین – ائوزین رنگ آمیزی شدند. سپس ارتفاع اپیتلیوم سمینال وزیکول ، ضخامت لایه عضلانی در سمینال وزیکول در گروه های مورد مطالعه تعیین و داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS و آزمون آماری آنالیز واریانس یک طرفه و توکی مورد بررسی قرار گرفتند. سطح معنی داری05/0>P در نظر گرفته شد. جهت مطالعات میکروسکوپی تهیه جهت تشخیص آپوپتوز در سلول هاي اپیتلیوم سمینال وزیکول از کیت TUNELاستفاده شد.
یافته ها: طبق نتایج به دست آمده در مورد وزن موش ها بین گروه های کورکومین وکنترل اختلاف معنی داری وجود ندارد. میزان هورمون تستوسترون در گروه های کورکومین افزایش معنی داری داشته است. ضخامت بافت اپیتلیال در گروه های کورکومین 100و200 نسبت به گروه کنترل و DMSO وکورکومین 50 افزایش معنی داری دارد ولی بین گروه کورکومین 200 نسبت کورکومین 100 تفاوت معنی داری وجود ندارد. ضخامت لایه عضلانی تمام گروه های کورکومین نسبت به کنترل تفاوت معنی داری را نشان می دهد. همچنین گروه های کورکومین 100و200 نسبت به گروه 50 افزایش معنی داری دارد. درمورد میزان آپوپتوز در گروه کورکومین 200 نسبت به کورکومین 50، کنترل و DMSO کاهش معنی داری مشاهده شد.
نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که تجویز کورکومین با غلظت های 100 و200 میلی گرم بر کیلوگرم می تواند با ایجاد تغییرات مورفومتریک وکاهش آپوپتوز بر روی سمینال وزیکول موش نرسوری اثرات مثبتی داشته باشد.
کلمات کلیدی: کورکومین، موش نر سوری، سمینال وزیکول، ناباروری، آپوپتو