Institutional Repository of the Technical University of Crete
Not a member yet
19304 research outputs found
Sort by
Green space visits and their impact on citizens' physical health: A case study in the Chania Region
No full textSummarization: Urban green spaces (UGS) are well-established contributors to physiological and physical health (PH), yet research has primarily focused on spatial availability and proximity. Comparatively little attention has been given to UGS visitation patterns, such as frequency, duration, and types of activities, despite their key role in influencing health-related behaviors and outcomes. Addressing this gap, this study investigates how visitation patterns relate to PH and activity levels in Chania, Crete, offering evidence to inform locally responsive planning strategies.
A structured, multi-phase statistical approach was employed to analyze data from a 35-item questionnaire administered to a sample of 718 adult residents. The survey captured data on demographics, UGS use, lifestyle behaviors, and self-reported physical and mental health. Statistical analyses included descriptive statistics, reliability testing, sample representativeness, chi-square tests of independence to investigate associations between UGS use and health outcomes, and logistic regression. In addition, Exploratory Factor Analysis (EFA) identified latent dimensions related to UGS quality and health perceptions. Analyses were conducted using SPSS to assess relationships between UGS accessibility, usage behaviors, perceived quality, and various health outcomes.
The sample was found to be demographically representative. Reliability analyses confirmed strong internal consistency across key scales. Chi-square and logistic regression analyses revealed significant associations between UGS accessibility and both behavioral (e.g., frequency and duration of visits, physical activity (PA) engagement) and PH outcomes (e.g., hypertension, cholesterol, coronary artery disease (CAD)). Participants with greater walking distances to UGSs had higher odds of reporting chronic conditions and reduced visit duration. Perceived quality and preferred UGS type were linked to more frequent and prolonged visits. EFA identified eight underlying constructs related to health, UGS use, and well-being, five of which showed acceptable to high internal consistency.
The study demonstrates that UGS accessibility, visit duration, and perceived quality are significantly associated with a range of PH outcomes and health-related behaviors. Frequent and sustained engagement with UGSs was linked to improved PA patterns and reduced prevalence of chronic conditions such as hypertension, high cholesterol, and CAD. These findings highlight the critical role of urban green infrastructure in supporting population health and reinforce the need for integrated planning and policy efforts that ensure equitable access to high-quality green environments as part of comprehensive public health strategies
Reapproaching the past towards a sustainable future adaptive reuse as a practice of urban resilience and cohesion
No full textΠερίληψη: Η παρούσα ερευνητική εργασία εξετάζει τη σχέση της αρχιτεκτονικής με τον χρόνο, εστιάζοντας στην επανάχρηση του υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος ως πρακτική βιώσιμης αρχιτεκτονικής έχοντας ως αρχικό κίνητρο το ελάχιστο ενεργειακό και οικολογικό αποτύπωμα. Εξετάζοντας την ιστορική αναδρομή,
βασιζόμενοι στο θεωρητικό πλαίσιο και την ανάλυση σύγχρονων παραδειγμάτων, αναδεικνύεται πώς η αρχιτεκτονική λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσο διατήρησης της συλλογικής μνήμης αλλά και ως μηχανισμός προσαρμογής στις απαιτήσεις του παρόντος. Στο πλαίσιο της επιλογής της επανάχρησης ως προσέγγιση, η
κατεδάφιση δίνει τη θέση της στη δημιουργική προσαρμογή. Το παρελθόν ανανεώνεται και συνδιαλέγεται με τον σύγχρονο άνθρωπο και τις ανάγκες του. Μέσα από παραδείγματα έργων, αποδεικνύεται πως η αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο σχεδιασμός κτιρίων, αλλά και διαμόρφωση νέων συνθηκών ζωής μέσα από το
ήδη υπάρχον. Η μελέτη εξετάζει τις διαφορετικές προσεγγίσεις της επανάχρησης, θέτοντας στο επίκεντρο την αλληλεπίδρασή της με τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Καταγράφει παραδείγματα όπου το παλιό αποκτά νέο ρόλο και εντάσσεται στις ανάγκες του σήμερα. Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται το ερώτημα του κατά πόσο η πρακτική αυτή μπορεί να προσφέρει ουσιαστική συμβολή στη μείωση του οικολογικού αποτυπώματος της αρχιτεκτονικής.Presented on
Architecture and its representation in manga and anime: Akira’s case
No full textΠερίληψη: Τα manga και anime αποτελούν ιδιαίτερο τρόπο εξερεύνησης της κουλτούρας και του πολιτισμού της Ιαπωνίας. Έχουν γνωρίσει τεράστια άνοδο στην δημοφιλία τους από την δεκαετία του 1980 όταν το Akira προβλήθηκε για πρώτη φορά στον δυτικό κόσμο. Η παρούσα ερευνητική εργασία μελετά την απεικόνιση αρχιτεκτονικών στοιχείων στα manga και anime, με κύριο παράδειγμα το Akira του Katsuhiro Otomo.
Στο πρώτο κεφάλαιο, διερευνάται η χρήση αρχιτεκτονικών στοιχείων σε έργα manga και anime. Έπειτα, εξετάζονται ορισμένα παραδείγματα τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με σκοπό να εισάγουν τον αναγνώστη στους τρόπους και τεχνοτροπίες που χρησιμοποιούνται για την αρχιτεκτονική απεικόνιση σε αυτά.
Η αρχή του δευτέρου κεφαλαίου αποτελείται από μια συνοπτική βιογραφία του Katsuhiro Otomo. Στο υπόλοιπο κεφάλαιο, γίνεται εμβάθυνση στις καλλιτεχνικές επιρροές του καλλιτέχνη που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και στυλ του τα οποία τελειοποιήθηκαν στην απεικόνιση της φουτουριστικής μεγαλούπολης του Neo Tokyo.
Στο τρίτο κεφάλαιο, η έρευνα επικεντρώνεται στο Neo Tokyo, το cyberpunk περιβάλλον του Akira. Αναφέρονται επιρροές του όπως το κίνημα του Μεταβολισμού. Το μεγαλύτερο μέρος αποτελείται από τις συγκρίσεις επιλεγμένων εικόνων του Neo Tokyo, με φωτογραφίες αρχιτεκτονικών στοιχείων του σημερινού Tokyo στοχεύοντας στην ανάδειξη κοινών γνωρισμάτων και αποδεικνύοντας έτσι την βαρύτητα της αρχιτεκτονικής στην δημιουργία αυτού του φαντασιακού κόσμου.Summarization: Manga and anime comprise a special way of exploring Japanese culture and civilization. They have enjoyed a huge rise in popularity since the 1980s when Akira was first shown in the Western world. This research paper explores the depiction of architectural elements in manga and anime, with Katsuhiro Otomo's Akira as the main example.
The first chapter studies the use of architectural elements in manga and anime. It then examines a few examples of particular interest, with the aim of introducing the reader to the methods and techniques used for the architectural representation in them.
The beginning of the second chapter consists of a brief biography of Katsuhiro Otomo. The rest of the chapter delves into the artist's influences that shaped his character and style, which were perfected in his depiction of the futuristic metropolis of Neo Tokyo.
In the third chapter, the research focuses on Neo Tokyo, Akira's cyberpunk setting. Architectural influences such as the Metabolism movement are mentioned. The largest part consists of comparisons of selected images from Neo Tokyo, with photographs of architectural elements of modern Tokyo, aiming to highlight common features and thus demonstrate the importance of architecture in the creation of this imaginary world.Presented on
SCHOOL OF FINE ARTS – FILM DEPARTMENT IN KASTELLA
No full textΠερίληψη: Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο την επανάχρηση και αξιοποίηση του πολιτιστικού κέντρου Ζαχαρίου του οποίου η κατοικία αρχικά βρισκόταν στο ίδιο σημείο στην Καστέλλα .Το όραμα αυτής της δωρεάς ήταν η φιλοξενία καλλιτεχνικών δράσεων. Αργότερα η οικία κατεδαφίστηκε και ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ιωάννη Λιάπη σχεδιασμός πολιτιστικού κέντρου, το οποίο ανεγέρθηκε το 1974 με σκοπό να συνεχιστεί το όραμα του δωρητή. Το έργο του Ιωάννη Λιάπη δεν αποπερατώθηκε λόγω προυπολογισμού.Με την παρούσα εργασία δημιουργείται ένα σύμπλεγμα κτηριακών μονάδων ,ως συμπλήρωμα του υφιστάμενου κτίσματος, ικανών να στεγάσουν σχολή καλών τεχνών κινηματογράφου και ταυτόχρονα επιχειρείται η ένταξη και σύνδεση της εν λόγω σχολής στο παραλιακό μέτωπο του μικρολίμανου ως κατά το δυνατόν συνέχεια του δημόσιου χώρου. Επίσης μέσω της σχεδίασης συγκεκριμένων συστημάτων επιχειρείται η σύνδεση δημόσιων ασυνεχιών που υπάρχουν λόγω του ανάγλυφου της περιοχής
Ofiousa Gi: Reviving the cultural identity of the Ursuline Monastery in Loutra, Tinos – Creation of an educational winery
No full textΠερίληψη: "Οφιούσα" (κυριολεκτικά) αυτή που μοιάζει με φίδι, έχει χαρακτηριστικά φιδιού, ή κινείται σαν φίδι· ελισσόμενη, συστρεφόμενη. Κατά την αρχαιότητα η λέξη Οφιούσα ήταν παραδοσιακό προσωνύμιο της Τήνου.
Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη δημιουργία ενός σύγχρονου επισκέψιμου οινοποιείου, στην αναζωογόνηση του χώρου της Μονής Ουρσουλινών στα Λουτρά Τήνου και στην αναβίωση του εκπαιδευτικού χαρακτήρα που διέθετε η περιοχή παλαιότερα. Η εργασία αποτελεί συνέχεια της βιβλιογραφικής έρευνας για την οργάνωση και τον σχεδιασμό οινοποιείων που λειτουργούν ως φορείς πολιτισμού του τόπου που βρίσκονται.
Όσα χρόνια βρίσκονταν οι Ουρσουλίνες στα Λουτρά, το χωριό αποτελούσε ένα μοναδικό πυρήνα εκπαίδευσης και πολιτισμού για όλη την Ελλάδα. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την σχέση της Τήνου με το κρασί και την άμπελο, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για την πρόταση. Το επιβλητικό κτίριο της Μονής διατηρεί αναλλοίωτο τον χαρακτήρα του, στεγάζοντας τα δωμάτια φιλοξενίας των εκπαιδευόμενων και των εργαζόμενων αλλά και τους χώρους των σεμιναρίων. Η νέα προσθήκη αποτελεί ένα υπόσκαφο κτίριο εναρμονισμένο στο τοπίο, το οποίο συνδέεται με τα υφιστάμενα πέτρινα κτίρια που βρίσκονται στον περιβάλλοντα χώρο της Μονής και όλα μαζί αποτελούν το οινοποιείο. Ο επισκέπτης ξεκινά την πορεία του με περιήγηση στους αμπελώνες, η οποία συνεχίζει με επίσκεψη στο μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία των Ουρσουλινών. Μέσω εξωτερικής διαδρομής, η επίσκεψη συνεχίζει στο οινοποιείο, στις δεξαμενές ζύμωσης, στην κάβα παλαίωσης, και καταλήγει στον εξωτερικό χώρο γευσιγνωσίας με θέα τους αμπελώνες. Η πρόταση επιδιώκει την αρμονική ''συμβίωση'' της ιστορίας των Ουρσουλινών και των Λουτρών, του ιδιαίτερου τοπίου της Τήνου και του σύγχρονου σχεδιασμού. Ο τίτλος ''Οφιούσα Γη'', πέρα της σχέσης με την Τήνο, επιλέχθηκε συγκεκριμένα για τα Λουτρά λόγω της ελικοειδούς γεωμορφολογίας τους, με διαδοχικές καμπές, φυσικά μονοπάτια και αναβαθμίδες που ακολουθούν μια συστρεφόμενη, "ρευστή" πορεία, η οποία σε κάτοψη συγκροτεί ένα σχήμα που μορφολογικά παραπέμπει σε έρπουσα κίνηση, ανάλογη με εκείνη του φιδιού
Διαχείριση και διάχυση ανοιχτών δεδομένων δημόσιων έργων υποδομής και ανάπτυξης: Η περίπτωση του Οργανισμού Ανάπτυξης Κρήτης Α. Ε.
No full textΠερίληψη: H Διαχείριση και Διάχυση Ανοιχτών Δεδομένων Δημόσιων Έργων Υποδομής και Ανάπτυξης με μελέτη περίπτωσης τον Οργανισμό Ανάπτυξης Κρήτης Α.Ε, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας εργασίας. Το ζητούμενο είναι το κατά πόσο δημόσιοι Οργανισμοί και Αναπτυξιακές Εταιρείες που υλοποιούν δημόσια έργα και μελέτες στην Ελλάδα δίνουν ανοικτά δημόσια δεδομένα και μάλιστα σε καλά δομημένη μορφή.
Αρχικά γίνεται προσπάθεια αποσαφήνισης των εννοιών ανοικτά και δημόσια ανοικτά δεδομένα . Γίνεται διερεύνηση του κατά πόσο υπάρχουν και διατίθενται δημόσια ανοικτά δεδομένα στην Ελλάδα από διάφορους φορείς και κυρίως αν υπάρχουν ανοικτά δημόσια δεδομένα σε έργα υποδομής και ανάπτυξης. Αναζητούνται λοιπόν δημόσιοι οργανισμοί και εταιρείες, που ασχολούνται με έργα υποδομής και ανάπτυξης, οι οποίοι να δίνουν ανοικτά δημόσια δεδομένα. Η αναζήτηση σε Οργανισμούς και Εταιρείες έργων υποδομής περιορίζεται στις 13 Περιφέρειες της χώρας γεωγραφικά. Εξετάζεται αν οι 13 Οργανισμοί και Αναπτυξιακές Εταιρείες που ανήκουν γεωγραφικά στις Περιφέρειες της Ελλάδας, και οι οποίοι υλοποιούν έργα υποδομής και ανάπτυξης δίνουν ανοικτά δημόσια δεδομένα και μάλιστα σε μορφή που να μπορεί να είναι ευρέσιμη, προσβάσιμη, διαλειτουργική και διαχειρίσιμη.
Μελέτη περίπτωσης της παρούσας εργασίας αποτελεί ο Οργανισμός Ανάπτυξης Κρήτης. Στόχος είναι η συγκέντρωση και η καταγραφή των διαφόρων τύπων δεδομένων που σχετίζονται με έργα υποδομής και ανάπτυξης, καθώς και η οργάνωσή τους σε μια ενιαία και καλά δομημένη μορφή, σε έναν πίνακα ανάλυσης, ώστε να διευκολύνεται η αξιοποίησή τους, όπως η οπτικοποίησή τους σε χάρτη.
Τέλος, παρουσιάζονται τα βασικά ευρήματα της μελέτης και διατυπώνονται συμπεράσματα που μπορούν να υποστηρίξουν μελλοντική εργασία
Rethinking Aging: Social Perspectives and Human-Centered Design for the Elderly
No full textΠερίληψη: Η παρούσα ερευνητική εργασία πραγματεύεται τον κοινωνικό ρόλο, τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες της τρίτης ηλικίας. Κατανοώντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, εξετάζει την αξία του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού στη δημιουργία δομών φροντίδας για ηλικιωμένους, με στόχο τη βελτιστοποίηση την καθημερινότητας τους. Αναλύεται η σημασία ενός καταλληλά διαμορφωμένου χώρου στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας, της κοινωνικής και ψυχικής τους ανέλιξης. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση τόσο στις εργονομικές όσο και στις αισθητικές λεπτομέρειες, σε συνάρτηση με την ενσωμάτωση του φυσικού στοιχείου. Παρουσιάζονται, επίσης, διεθνή παραδείγματα και σύγχρονες αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις που μπορούν να αξιοποιηθούν και για την πραγματοποίηση αυτού του στόχου.Presented on
Studio Drapetsona: Academic Commons and Technical Education, Transformation of an Industrial Complex in the port of Piraeus
No full textΠερίληψη: Η παρούσα διπλωματική αναπτύσσει έναν διάλογο μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, προσωρινότητας και ευελιξίας. Το έργο επαναχρησιμοποιεί ένα απειλούμενο με κατεδάφιση μοντερνιστικό βιομηχανικό συγκρότημα που βρίσκεται στο λιμάνι του Πειραιά και ανήκει στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς. Στόχος είναι η μετατροπή του σε ένα βιώσιμο αστικό πόλο έλξης μέσω της δημιουργίας ενός ακαδημαϊκού και τεχνικού κέντρου αφιερωμένου στη γνώση και την εφαρμογή παραδοσιακών και σύγχρονων κατασκευαστικών τεχνικών. Με τη συνύπαρξη τεχνικών για την πέτρα, το ξύλο, το μέταλλο και τον πηλό, σε συνδυασμό με προηγμένες τεχνολογίες όπως η ρομποτική, το κέντρο στοχεύει στην αναβίωση των παραδοσιακών τεχνικών κατασκευής, εμπλουτισμένων με καινοτόμες προσεγγίσεις. Η σύνθεση μεταμορφώνει το αστικό τοπίο μέσα από μια σύνθεση ανοιχτών χώρων, ελεύθερης κίνησης και διαλόγου με το περιβάλλον.
Αντί να αποδεχτεί τη μοίρα των βιομηχανικών κτιρίων από σκυρόδεμα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο - που συχνά απορρίπτονται ως αναποτελεσματικά και ξεπερασμένα - το έργο προτείνει έναν ολιστικό μετασχηματισμό μέσω μιας στρατηγικής επαναχρησιμοποίησης που εξισορροπεί την αρχιτεκτονική διατήρηση, την ενεργειακή απόδοση και τις υλικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Βασική αρχή του μετασχηματισμού είναι η αντιστρεψιμότητα, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι τροποποιήσεις δεν περιορίζουν τη μελλοντική προσαρμοστικότητα, ενισχύοντας έτσι τη μακροπρόθεσμη ευελιξία. Ο σχεδιασμός επικεντρώνεται στην κοινότητα και τη συνεργασία: εσωτερικές αυλές, ημιυπαίθριοι χώροι, εργαστήρια, στούντιο δημιουργών, εκθεσιακοί χώροι, βιβλιοθήκη και γραφεία, όλα συνδεδεμένα μέσω μιας κοινής πλατφόρμας-διαδρόμου, η οποία λειτουργεί ως οργανωτικός και συμβολικός άξονας του έργου. Η πρόταση δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη βιωσιμότητα, προωθώντας τη χρήση ανακυκλώσιμων υλικών και την επαναχρησιμοποίηση υφιστάμενων στοιχείων του χώρου. Στόχος είναι η δημιουργία ενός πολυλειτουργικού χώρου εκπαίδευσης, δημιουργίας και έρευνας, που θα λειτουργεί ως πυρήνας για την κοινωνική και πολιτιστική ενεργοποίηση της περιοχής, ενισχύοντας τη σύνδεση της τεχνικής γνώσης με την εκπαιδευτική και παραγωγική διαδικασία. Η προσέγγιση αυτή επαναπροσδιορίζει την αποκατάσταση όχι ως μια απλή συγκρατημένη προσπάθεια, αλλά ως μια δυναμική και βιωματική διαδικασία προσαρμογής που προάγει την αστική ανθεκτικότητα.Summarization: This project unfolds a careful dialog between past and future, permanence and adaptability. The project reimagines a demolition-threatened modernist industrial complex situated in the Port of Piraeus, owned by the Piraeus Port Authority. The goal is to transform it into a sustainable residential, cultural, and socially inclusive urban attractor. Through the creation of an academic and technical centre dedicated to the knowledge and application of traditional and modern construction techniques. By the coexistence of techniques for stone, wood, metal and clay, combined with advanced technologies such as robotics, the centre aims to revive traditional construction techniques, enriched with innovative approaches.
The composition transforms the urban landscape through a synthesis of open spaces, free movement and dialogue with the environment.
Rather than accepting the fate of post WWII concrete buildings—often dismissed as inefficient and outdated —the project proposes a holistic transformation through an adaptive reuse strategy that balances architectural preservation, energy performance, and material environmental impact. A key principle of the transformation is reversibility to ensure that the modifications do not limit future adaptability, thus enhancing long-term flexibility and reuse.
The design focuses on community and collaboration: internal courtyards, semi-outdoor spaces, workshops, makers' studios, exhibition spaces, library and offices, all connected through a common platform-corridor, which acts as an organizational and symbolic axis of the project. The proposal places particular emphasis on sustainability, promoting the use of recyclable materials and the reuse of existing elements of the site. The aim is to create a multi-functional space for education, creation and research, acting as a nucleus for the social and cultural activation of the area, reinforcing the link between technical knowledge and the educational and productive process. Introducing affordable housing, public programs, and cultural initiatives, the project transforms an isolated structure into a vibrant hub for community life. This approach redefines preservation not as a merely conservative effort, but as a dynamic and sustainable process of adaptation that promotes urban resilience
Architecture and Music: Synesthetic Intersections
No full textΠερίληψη: Η αλληλεπίδραση μεταξύ μουσικής και αρχιτεκτονικής μπορεί να δημιουργήσει μια ιδιαίτερη εμπειρία που ενθαρρύνει τη συναισθησία και τη διατροπική αντίληψη. Μέσω της συνέργειας αυτών των δύο τεχνών, μπορούν να δημιουργηθούν χώροι που ενισχύουν τις αισθητικές εμπειρίες και προκαλούν εντάσεις συναισθημάτων, οδηγώντας σε βαθύτερη διατροπική αντίληψη. Πρόθεση αυτής της εργασίας είναι να εντοπιστεί η συνέργεια αυτών των δύο τεχνών σε διάφορα αρχιτεκτονικά έργα και να μελετηθούν αυτά βάσει αυτής της συνέργειάς τους.
Στο πρώτο κεφάλαιο δίνεται η έννοια του όρου συναισθησία, διασπάται στο τι είναι αυτή για την μουσική και την αρχιτεκτονική ξεχωριστά και έπειτα, μελετάται η τριβή που έχει η μουσική με την αρχιτεκτονική και πώς μπορεί να γίνει αυτή η συνεργασία μεταξύ τους. Στο επόμενο κεφάλαιο, εντοπίζονται παραδείγματα χώρων που συνδυάζονται οι δύο τέχνες και δημιουργούν συναισθησιακές εμπειρίες, καταγράφονται αναλύσεις γύρω από τα έργα που αφορούν την δημιουργία τους και την εμπειρία του χρήστη. Αυτά είναι το Philips Pavilion, Le Corbusier, Iannis Xenakis και το Stretto House του Steven Holl.
Η εργασία κλείνει με την αναφορά τρόπων που μπορεί να αξιοποιηθεί αυτή η συνεργασία με το αποτέλεσμα της συναισθησίας με στόχο την επανασύνδεση του ανθρώπου στον χώρο και στα συναισθήματά του αλλά και γενικότερα μια καλύτερη βιωσιμότητα.Summarization: The interaction between music and architecture can create a unique experience that encourages synesthesia and cross-modal perception. Through the synergy of these two arts, it is possible to design spaces that enhance aesthetic experiences and evoke emotional intensities, ultimately leading to a deeper cross-sensory understanding. The aim of this study is to identify and explore the synergy between music and architecture in various architectural works and to examine them through this lens of synthesis.
The first chapter introduces the concept of synesthesia, breaking it down to examine how it manifests in music and architecture separately, and then exploring the friction and collaboration between these two fields. The following chapter presents specific examples of spaces where music and architecture converge to create synesthetic experiences. It includes detailed analyses of the design and experiential qualities of selected case studies, particularly the Philips Pavilion by Le Corbusier and Iannis Xenakis, and the Stretto House by Steven Holl.
The study concludes by discussing ways in which this synergy and the resulting synesthetic effect can be applied to re-establish a meaningful connection between people, space, and emotion, ultimately contributing to improved spatial quality and sustainability.Presented on
Adsorption of ammoniacal nitrogen from pretreated landfill leachate on clinoptilolite.
No full textΠερίληψη: Το μέλλον της διαχείρισης των αποβλήτων είναι η μείωση της παραγωγής τους, και η επαναχρησιμοποίησή τους. Μέσα από τη χωροθέτηση και λειτουργία χώρων
υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ), καθίσταται αναγκαίος ο έλεγχος των
στραγγισμάτων που προέρχονται από τη διάσπαση των αποβλήτων και των
κατακρημνίσεων. Το pH των στραγγισμάτων επηρεάζεται από αλλαγές στη σύσταση των απορριμμάτων ή την ύπαρξη χημικών ενώσεων σε αυτά, τις περιβαλλοντικές συνθήκες και κυρίως από το χρόνο λειτουργίας του ΧΥΤΑ ή από τεχνικές παρεμβάσεις.
Στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των στραγγισμάτων είναι η συγκέντρωση αμμωνιακού αζώτου (ΝΗ3-Ν), που στα υδατικά διαλύματα μετατρέπεται σε αμμωνιακά κατιόντα (NH4+) και για τη δέσμευση του μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο κλινοπτιλόλιθος, γνωστός για την υψηλή προσροφητική του ικανότητα σε κατιόντα, κυρίως των NH4+.
Προέρχεται από τον ζεόλιθο, ένα ορυκτό που βρίσκεται σε αφθονία, σε εθνικό και
παγκόσμιο επίπεδο, συνεπώς με εύκολη και οικονομική απόκτηση. Σκοπός της
παρούσας διπλωματικής είναι η διερεύνηση της απομάκρυνσης ΝΗ3-Ν με τη
διαδικασία της φυσικoχημικής προσρόφησης από κλινοπτιλόλιθο σε αντιδραστήρες
διαλείποντος έργου, ώστε οι μονάδες να παράγουν μια εκροή υδάτων με χαμηλή
συγκέντρωση αμμωνίας που μπορεί με ασφάλεια να διοχετευτεί στον υδάτινο
αποδέκτη ή να ανακυκλοφορεί στη μονάδα. Εξετάστηκαν 4 δείγματα κλινοπτιλόλιθου,
1g και 2g χημικά ενεργοποιημένου, 1g χημικά και θερμικά ενεργοποιημένου και 1g
πλυμένου και ξηραμένου ανά 200ml υδατικού διαλύματος ΝΗ3-Ν και στραγγισμάτος, προεπεξεργασμένο με αντίστροφη ώσμωση, που προμηθεύτηκε από την μονάδα επεξεργασίας στραγγισμάτων (ΜΕΣ) του χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) Μαυροράχης. Τα υδατικά διαλύματα είχαν χαμηλή αρχική συγκέντρωση σε NH4+, μεταξύ 8 με 15mg/L και διαφορετικές συνθήκες pH, από 4 έως 8, τιμές που συναντώνται συνήθως στα στραγγίσματα. Οι μετρήσεις κατέδειξαν την ταχεία προσρόφηση των NH4+, επιτυγχάνοντας πάνω από 50% απομάκρυνση στα πρώτα 10 λεπτά στην πλειονότητα των δειγμάτων κλινοπτιλόλιθου, ενώ επιτεύχθηκε και ολοκληρωτική (100%) απομάκρυνση πριν από το πέρας των 3 ωρών. Τα 4 δείγματα κλινοπτιλόλιθου που χρησιμοποιήθηκαν για την προσρόφηση του NH3-N ανά 200mL στραγγίσματος, κατάφεραν παρόμοια απόδοση με εκείνη στα υδατικά διαλύματα NH3-N μεγαλύτερης συγκέντρωσης, επιτυγχάνοντας έναν μέσο όρο 65% απομάκρυνσης από τα 10 λεπτά και φτάνοντας έως και 94% στην τελευταία μέτρηση των 180 λεπτών.
Συμπερασματικά, η δέσμευση NH3-N από στραγγίσματα ως επιπρόσθετη
επεξεργασία σε μια μονάδα επεξεργασίας στραγγισμάτων ΧΥΤΑ, ενισχύει την ασφαλή εκροή σε φυσικούς αποδέκτες ή την επαναχρησιμοποίησή τους στην ίδια τη μονάδα, ενώ δίνει λύσεις και σε μια μονάδα πόσιμου νερού που χρήζει να συμμορφωθεί σε πιο αυστηρά νομοθετικά όρια.Summarization: The future management of waste is to reduce its production and by extension, to their continued reuse. Through the site planning and operation of landfills, it’s necessary to control the leachates resulting from the decomposition of waste and precipitation. The pH of leachate is affected by changes in the composition of the waste or the presence of chemical compounds in it, environmental conditions and mainly by the operating time of the landfill or by technical interventions. One of their qualitative characteristics is their concentration in ammonia nitrogen (NH3-N), which in aqueous solutions is converted to ammonium cations (NH4+) and clinoptilolite, known for its high adsorption capacity for cations, including NH4+
, can be used to bind it. It is a subcategory of zeolites, minerals that are found in abundance, nationally and globally, and therefore easy and affordable to obtain. In this thesis, the investigation of NH3-N removal is chosen through the process of physicochemical adsorption from clinoptilolite in batch reactors, so that the units produce a water effluent with a low ammonia concentration that can be safely discharged to the water recipient or recirculated to the unit. Four samples of clinoptilolite have been examined, 1g and 2g of chemical treated, 1g of
chemical and thermal treated, 1g washed and air- dried per 200mL of aqueous NH3-N solution and per 200mL of leachate, pre-treated with reverse osmosis, was carried out, which was supplied by the leachate treatment unit (LTU) of the Mavrorachi landfill site.
The aqueous solutions had a low initial NH4+ concentration, between 8 and 15mg/L, and different pH conditions, from 4 to 8, values commonly found in leachates. The measurements demonstrated the rapid adsorption of NH4+
, achieving over 50% percent removal in the first 10 minutes in the majority of clinoptilolite samples, while complete (100%) removal was achieved before the end of 3 hours. Measurements from the pretreated leachate were similar to those of adsorption from aqueous NH3-N solutions of higher concentration, achieving an average of 65% removal from 10 minutes and reaching up to 94% in the last measurement of 180 minutes. In conclusion, NH3-N adsorption from leachate as an additional treatment in a landfill leachate treatment plant enhances safe discharge to natural recipients or their reuse in the plant itself, while also providing solutions to a drinking water plant that needs to comply with stricter legislative limits