Institutional Repository of the Technical University of Crete
Not a member yet
19304 research outputs found
Sort by
Punishment and Imprisonment: The evolution of space in prison architecture and its impact on the psychology of inmates
No full textΗ παρούσα εργασία πραγματεύεται την ιστορική εξέλιξη του θεσμού της φυλάκισης και την μετάλλαξη του μέσα από κοινωνικές, νομικές και αρχιτεκτονικές ζυμώσεις. Κεντρικός πυλώνας της μελέτης αποτελεί η διερεύνηση της σχέσης ανάμεσά στους χώρους εγκλεισμού, τις πρακτικές τιμωρίας, αλλά και σωφρονισμού, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον ψυχισμό των κρατουμένων και το πως αυτός επηρεάζεται από τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό.
Αναλύονται μορφές ποινής και κράτησης από την αρχαιότητα έως τον σύγχρονο Δυτικό κόσμο, με ιδιαίτερη έμφαση στην μετάβαση από τις σωματικές και δημόσιες μορφές τιμωρίας, προς ένα περισσότερο ανθρωποκεντρικό και μεταρρυθμιστικό μοντέλο σωφρονισμού. Μέσα από παραδείγματα παλαιοτέρων και νεότερων δομών κράτησης, αναδεικνύονται οι πολυεπίπεδες επιπτώσεις που φέρουν ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός και η χωρική διαρρύθμιση των φυλακών στη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική υγεία των εγκλείστων.
Η εργασία θέτει ως κύριο προβληματισμό το κατά πόσο οι σύγχρονες μορφές εγκλεισμού υπηρετούν ουσιαστικά τον σωφρονιστικό σκοπό ή αν συνεχίζουν να λειτουργούν ως μηχανισμοί κοινωνικού αποκλεισμού, αναπαράγοντας δομές επιτήρησης, πειθάρχησης και εκφοβισμού.Περίληψη: Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την ιστορική εξέλιξη του θεσμού της φυλάκισης και την μετάλλαξη του μέσα από κοινωνικές, νομικές και αρχιτεκτονικές ζυμώσεις. Κεντρικός πυλώνας της μελέτης αποτελεί η διερεύνηση της σχέσης ανάμεσά στους χώρους εγκλεισμού, τις πρακτικές τιμωρίας, αλλά και σωφρονισμού, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον ψυχισμό των κρατουμένων και το πως αυτός επηρεάζεται από τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό.
Αναλύονται μορφές ποινής και κράτησης από την αρχαιότητα έως τον σύγχρονο Δυτικό κόσμο, με ιδιαίτερη έμφαση στην μετάβαση από τις σωματικές και δημόσιες μορφές τιμωρίας, προς ένα περισσότερο ανθρωποκεντρικό και μεταρρυθμιστικό μοντέλο σωφρονισμού. Μέσα από παραδείγματα παλαιοτέρων και νεότερων δομών κράτησης, αναδεικνύονται οι πολυεπίπεδες επιπτώσεις που φέρουν ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός και η χωρική διαρρύθμιση των φυλακών στη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική υγεία των εγκλείστων.
Η εργασία θέτει ως κύριο προβληματισμό το κατά πόσο οι σύγχρονες μορφές εγκλεισμού υπηρετούν ουσιαστικά τον σωφρονιστικό σκοπό ή αν συνεχίζουν να λειτουργούν ως μηχανισμοί κοινωνικού αποκλεισμού, αναπαράγοντας δομές επιτήρησης, πειθάρχησης και εκφοβισμού.Presented on
Distributed maximum power point tracking of photovoltaic array with multilevel DC/AC converter
No full textΠερίληψη: Η αυξανόμενη παγκόσμια ζήτηση για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έχει οδηγήσει σε σημαντικές προόδους στα φωτοβολταϊκά (PV) συστήματα, ιδιαίτερα όσον αφορά την ενσωμάτωση τους στο ηλεκτρικό δίκτυο. Μεταξύ των διαφόρων τεχνολογιών μετατροπής ισχύος, οι πολυεπίπεδοι αντιστροφείς έχουν αποκτήσει σημαντική σημασία, λόγω της ικανότητας τους να βελτιώνουν την ποιότητα της ισχύος, να μειώνουν την αρμονική παραμόρφωση και να αυξάνουν τη συνολική απόδοση του συστήματος. Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη μοντελοποίηση και προσομοίωση ενός πολυεπίπεδου αντιστροφέα πλήρους γέφυρας, ο οποίος τροφοδοτείται από ανεξάρτητες φωτοβολταϊκές συστοιχίες, κάθε μια με τον δικό της, αποκεντρωμένο αλγόριθμο MPPT, σε σύγκριση με τα ευρέως προτεινόμενα συστήματα, που αυτός ο υπολογισμός είναι ενιαίος. Ο κύριος στόχος της μελέτης αυτής είναι η ανάλυση της απόδοσης του πολυεπίπεδου αντιστροφέα και η ορθή υπολογιστική προσέγγιση του MPPT για κάθε φωτοβολταϊκή συστοιχία ξεχωριστά,
υπό διαφορετικές συνθήκες λειτουργίας, εστιάζοντας κυρίως στις μεταβολές της ηλιακής ακτινοβολίας. Αρχικά, αναλύονται οι χαρακτηριστικές καμπύλες, τόσο των φωτοβολταϊκών πλαισίων, όσο και των αντίστοιχων συστοιχιών, και εξετάζεται η λειτουργία τους υπό διαφορετικά επίπεδα ηλιακής ακτινοβολίας. Στη συνέχεια, μελετώνται και προτείνονται δύο αλγόριθμοι MPPT για το σύστημα, με ιδιαίτερη έμφαση στη χρήση της τεχνικής ‘power feed-forward’, ώστε να επιταχυνθεί ο υπολογισμός του MPPT. Αφού διασφαλιστεί ότι το σύστημα λειτουργεί στη μέγιστη δυνατή ισχύ του, αξιολογούνται τα γραφήματα για την επαλήθευση της αποδοτικότητάς του. Τέλος, εξετάζεται η συνολική απόδοση τόσο του συστήματος, όσο και των αλγορίθμων MPPT υπό διαφορετικές συνθήκες ακτινοβολίας, προκειμένου να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητά τους.Summarization: The increasing global demand for renewable energy has driven significant advancements in photovoltaic (PV) systems, particularly in their integration with the electrical grid. Among various power conversion technologies, multilevel inverters have gained prominence due to their ability to improve power quality, reduce harmonic distortion and enhance overall system efficiency. This thesis focuses on the modeling and simulation of a multilevel full-bridge inverter powered by independent PV arrays, each with its own, distributed Maximum Power Point Tracking (MPPT) algorithm, in comparison to widely proposed systems, which have a single unit for that calculation. The primary objective of this study is to analyze the performance of the inverter, and ensure the accurate calculation of MPPT for each array individually under different operating conditions, particularly in response to variations in solar irradiance and temperature. First, the characteristic curves of both the PV panels and arrays are analyzed, to examine their behavior under different solar irradiance levels. Next, two MPPT algorithms are studied and proposed for the system, with a strong emphasis on the power feed-forward technique, to accelerate MPPT calculations. Once the system is confirmed to be operating at its maximum possible power, key performance graphs are evaluated, to verify its efficiency. Finally, both the overall system and the MPPT algorithms are assessed under varying irradiance conditions, to determine their effectiveness and their correctness
Αλκαλική ενεργοποίηση αργιλικών στείρων εκμεταλλεύσεων βιομηχανικών ορυκτών
No full textΠερίληψη: Τα αλκαλικά ενεργοποιημένα υλικά (ΑΕΥ), αποτελούν μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση των συμβατικών δομικών υλικών από τσιμέντο Portland. Μπορούν επίσης να αξιοποιηθούν μεγάλες ποσότητες δευτερογενών προϊόντων πλούσιων σε αργιλοπυριτικά ορυκτά, όπως ιπτάμενες τέφρες, ηφαιστειακές τέφρες, άργιλοι και σκωρίες. Η μεταλλευτική και μεταλλουργική βιομηχανία παράγει κάθε χρόνο εκατομμύρια τόνους στείρων υλικών τα οποία αποτίθενται και δεν αξιοποιούνται επαρκώς.
Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η αλκαλική ενεργοποίηση αργιλικών στείρων εκμεταλλεύσεων βιομηχανικών ορυκτών. Στόχος της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας είναι η μελέτη της συμπεριφοράς παραγόμενων υλικών που προκύπτουν από αλκαλική ενεργοποίηση αργιλικών στείρων. Συγκεκριμένα, ως πρώτη ύλη χρησιμοποιήθηκαν τα στείρα αργιλικά υλικά ενδιάμεσα της εξορυκτικής διαδικασίας (σμεκτίτης με ψηφίδες και χάλικες σερπεντίνη) από τα λατομεία της εταιρείας ΓΕΩΕΛΛΑΣ Α.Μ.Μ.Α.Ε στην περιοχή της Κνίδης Γρεβενών. Διερευνήθηκε η επίδραση διαφόρων παραγόντων, όπως το είδος και η συγκέντρωση του διαλύματος ενεργοποίησης, η ορυκτολογία και η κοκκομετρία των πρώτων υλών, η θερμοκρασία ωρίμανσης και η περίοδος γήρανσης, στην αντοχή σε θλίψη των αλκαλικά ενεργοποιημένων υλικών.
Επίσης, διερευνήθηκε η δυνατότητα συνδιαχείρισης των αργιλικών στείρων με μεταλλουργικά παραπροϊόντα όπως η σκωρία σιδηρονικελίου της ΛΑΡΚΟ και ο μετακαολίνης ως πληρωτικό υλικό. Τα διαλύματα ενεργοποίησης που χρησιμοποιηθήκαν είναι το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) ή υδροξείδιο του καλίου (ΚΟΗ) και πυριτικό νάτριο (Na2SiO3).
Για τη σύνθεση των γεωπολυμερών οι πρώτες ύλες αναμίχθηκαν με το διάλυμα ενεργοποίησης (pellets ΚΟΗ ή NaOH, απιονισμένο νερό και διάλυμα Na2SiO3). Μετά από συνεχή μηχανική ανάδευση τους σχηματίστηκε ο γεωπολυμερικός πολφός ο οποίος στη συνέχεια χυτεύτηκε σε κυβικές μήτρες. Αφού αφέθηκε για 48 ώρες έως ότου να στερεοποιηθεί επαρκώς θερμάνθηκε σε θερμοκρασία ωρίμανσης 60οC για 24h. Η διάρκεια γήρανσης των δοκιμίων ορίστηκε στις 7 και 28 ημέρες. Έπειτα υποβλήθηκαν σε δοκιμή μονοαξονικής θλίψης. Οι συγκεντρώσεις που εξετάστηκαν ήταν 4 – 8Μ KOH ή NaOH και τα ποσοστά των προσμίξεων, σκωρίας ή μετακαολίνη 15, 30 και 50%. Οδηγός για την σύγκριση αποτέλεσε δοκίμιο αναφοράς (control) που προήλθε από αλκαλική ενεργοποίηση μόνο των αργιλικών στείρων.
Η μεγαλύτερη αντοχή σε θλίψη που προέκυψε από τις πειραματικές δοκιμές είναι 5,82 MPa, για το αλκαλικά ενεργοποιημένο υλικό που παρασκευάστηκε με αργιλικά στείρα και μετακαολίνη σε αναλογία 70:30 για θερμοκρασία ωρίμανσης 25 C και περίοδο γήρανσης 28 ημέρες.Summarization: Alkali–activated materials (AAMs) are a promising alternative to conventional Portland cement building materials. Large quantities of secondary products rich in clay-silicate minerals such as fly ash, volcanic ash, clays, and slags can be exploited as well. The mining and metallurgical industry produces millions of tons of inert materials every year, which are left unattended in the environment and are not-valorized.
The subject of the present diploma thesis is the alkaline activation of inert industrial clay mineral wastes. The aim is to investigate the behavior of geopolymers resulting from alkaline activation of clayey wastes. Specifically, inert clay materials (smectite and serpentine wastes) from the quarries of Geohellas in Knidi, Grevena, were used as raw material. The effect of various factors, such as the type and concentration of the alkaline activating solution, the mineralogy and particle size distribution of the raw materials, the curing temperature, and the aging period, on the compressive strength of the geopolymers was investigated.
Also, in this study the possibility of co-utilisation of clayey wastes with metallurgical by-products such as LARCO’s ferronickel slag or commercial metakaolin, was exploited. The alkaline activators used consisted of sodium hydroxide (NaOH) or potassium hydroxide (KOH) and sodium silicate (Na2SiO3) solutions.
For the synthesis of the geopolymers, the raw materials were mixed with the alkaline activator (KOH or NaOH, and Na2SiO3 solution). After continuous mechanical stirring, the formed geopolymer slurry was added into cubic molds. After being left for 48 h to sufficiently solidify, it was cured at 60 °C for 24 h. The aging period of the specimens was set at 7 and 28 days. They were then subjected to uniaxial compression testing. The molarities of the alkaline activators tested were 4 - 8M KOH or NaOH, while the percentages of slag and metakaolin additions were 15, 30 and 50 wt%. A reference (control) specimen, produced from alkaline activation of only clay wastes, was used as a guide for comparison.
The highest compressive strength obtained from the experimental tests was 5.82 MPa, for the geopolymer produced from clayey wastes and metakaolin using a mass ratio of 70:30 after curing at 25 C and ageing for 28 days
Spatial imprints in the school environment: exploring the architectural vocabulary of the modern educational theories
No full textΕρευνητική εργασία που υποβλήθηκε στο τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πολυτεχνείου ΚρήτηςΠερίληψη: Η παρούσα ερευνητική εργασία διερευνά τα σχεδιαστικά εργαλεία που ενισχύουν τον διάλογο μεταξύ αρχιτεκτονικής και παιδαγωγικής στα πρώιμα χρόνια εκπαίδευσης (νηπιαγωγείο και δημοτικό). Αφετηριακή σκέψη υπήρξε η ανάγκη κατανόησης της σχέσης μεταξύ χρηστή και χώρου στο σχολικό περιβάλλον καθώς και του ρόλου του αρχιτέκτονα σε αυτή τη δυναμική.
Σε πρώτο στάδιο η έρευνα εστιάζει στην μελέτη των σύγχρονων εκπαιδευτικών θεωριών. Μέσα από τις συνεχείς έρευνες και περιγραφές των εκπαιδευτικών, καταγράφονται οι χωρικές ποιότητες που πρέπει να έχει ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον στο οποίο παιδιά, γονείς και δάσκαλοι ζουν ευχάριστα. Στην συνέχεια, επιχειρείται ο σχεδιασμός των χωρικών ποιοτήτων σε απλά διαγράμματα, με έμφαση στις σχέσεις και όχι στις μορφές και τα οποία συνθέτουν το αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο της μελέτης. Στο τελευταίο στάδιο πραγματοποιείται τεκμηρίωση του λεξιλογίου μέσα από παραδείγματα σχολικών χώρων, που αντιπροσωπεύουν τις παιδαγωγικές θεωρίες.
Η εργασία δεν αποτελεί μια ‘’συνταγή’’ για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να οργανωθεί το σχολικό περιβάλλον, αλλά πρόκειται για ένα σημείο αναφοράς και αναστοχασμού για τον αναγνώστη. Προσπαθεί να τον πείσει ότι η σχεδιαστική πράξη πρέπει να εξελίσσεται παράλληλα με την θεωρία καθώς και να τον παροτρύνει να εμπνευστεί και να δημιουργήσει νέα σχεδιαστικά εργαλεία.Presented on
Investigation of pilot aerated constructed wetlands for municipal wastewater treatment
No full textΠερίληψη: Ο σκοπός της παρούσας πτυχιακής εργασίας είναι να διερευνηθεί η ικανότητα των αεριζόμενων τεχνητών υγροβιότοπων κατακόρυφης ροής στην επεξεργασία αστικών υγρών αποβλήτων αλλά και η επιρροή που έχει η βλάστηση και το είδος του υλικού του υποστρώματος στην αποτελεσματικότητά τους. Για τις ανάγκες του πειράματος χρησιμοποιήθηκαν τρεις πιλοτικές μονάδες στις οποίες εφαρμοζόταν τεχνητός αερισμός και ήταν τοποθετημένες στον εξωτερικό χώρο του θερμοκηπίου της Σχολής Χημικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Η πρώτη μονάδα είχε ως βλάστηση το κοινό καλάμι με την επιστημονική ονομασία Phragmites Australis και ονομάστηκε G(Gravel) επειδή είχε ως υλικό υποστρώματος χαλίκι. Η δεύτερη μονάδα είχε επίσης βλάστηση το Phragmites Australis και ονομάστηκε P (Plastic) επειδή είχε ως υλικό υποστρώματος ανακυκλωμένο πλαστικό υψηλής πυκνότητας (HDPE). Στην τρίτη μονάδα δεν υπήρχε βλάστηση, το υλικό του υποστρώματος ήταν ανακυκλωμένο πλαστικό υψηλής πυκνότητας (HDPE) και ονομάστηκε C(Control). Οι πιλοτικές μονάδες είχαν εγκατασταθεί και ήταν ήδη σε λειτουργία 1 χρόνο πριν την έναρξη του πειράματος της παρούσας πτυχιακής εργασίας, με αποτέλεσμα την πλήρη ανάπτυξη των φυτών και τον κορεσμό ως ένα βαθμό του υποστρώματος από την χρόνια επαφή με τα λύματα. Για εισροή στις μονάδες χρησιμοποιήθηκε υγρό απόβλητο από την ΕΕΛ Χανίων, το οποίο συλλεγόταν αμέσως μετά από την δεξαμενή πρωτοβάθμιας καθίζησης. Γινόταν εμπλουτισμός των μονάδων με το λύμα ανά δύο μέρες με 12 λίτρα σε κάθε πιλοτική μονάδα. Κάθε βδομάδα περίπου γινόταν δειγματοληψία από το λύμα στην εισροή In (Initial) που εφαρμόζονταν στους υγροβιότοπους και από την εκροή του κάθε υγροβιότοπου G, P, C. Στα δείγματα, γινόντουσαν αναλύσεις BOD5, COD, TN, NΗ4+-N, NO3--N, TP, PO43--P, TSS, EC, pH στο Εργαστήριο Τεχνολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος, της σχολής Χημικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης
Παρακάτω αναφέρονται τα αποτελέσματα της μέσης τιμής και της τυπικής απόκλισης των απομακρύνσεων επί τοις εκατό από την εισροή In για τους υγροβιότοπους G, P, C. Έτσι λοιπόν για BOD5 η μέση τιμή και η τυπική απόκλιση της απομάκρυνσης, είναι για τον υγροβιότοπο G 86,7±7,9%, για τον υγροβιότοπο P 94,2±6,0%, για τον υγροβιότοπο C 69,2±9,9%. Για COD είναι για τον υγροβιότοπο G 83,5±8,9%, για τον υγροβιότοπο P 91,2±6,0%, για τον υγροβιότοπο C 64,7±11,0%. Για ΤΝ είναι για τον υγροβιότοπο G 73,3±9,7%, για τον υγροβιότοπο P 85,4±11,5%, για τον υγροβιότοπο C 56,8±14,1%. Για NΗ4+-N είναι για τον υγροβιότοπο G 91,1±11,1%, για τον υγροβιότοπο P 96,1±7,8%, για τον υγροβιότοπο C 66,7±16,4%. Για NO3--N δεν υπάρχει απομάκρυνση γιατί δημιουργείται ως προϊόν της διεργασίας της νιτροποίησης που συμβαίνει στους υγροβιότοπους. Για ΤP είναι για τον υγροβιότοπο G 55,7±13,9%, για τον υγροβιότοπο P 63,3±18,0%, για τον υγροβιότοπο C 34,6±18,5%. Για PO43- -P είναι για τον υγροβιότοπο G 56,2±14,3%, για τον υγροβιότοπο P 60,0±20,0%, για τον υγροβιότοπο C 26,4±9,6%. Για TSS είναι για τον υγροβιότοπο G 70,7±43,7%, για τον υγροβιότοπο P 69,3±20,5%, για τον υγροβιότοπο C 61,5±22,4%. Η μέση τιμή και η τυπική απόκλιση της ηλεκτρικής αγωγιμότητας
(EC) στην εισροή In είναι 1125±109(μS/cm), στον G είναι 1920±668(μS/cm), στον P είναι 2375±993(μS/cm), στον C είναι 1132±219(μS/cm). Η μέση τιμή και η τυπική απόκλιση του pH στην εισροή In είναι 7,04±0,10, στον G είναι 7,45±0,48, στον P είναι 7,65±0,39, στον C είναι 7,56±0,26.
Παρατηρώντας τα αποτελέσματα του πειράματος, βγαίνει το συμπέρασμα πως οι αεριζόμενοι τεχνητοί υγροβιότοποι κατακόρυφης ροής απομακρύνουν σε μεγάλο βαθμό οργανικό φορτίο και θρεπτικά συστατικά από τα λύματα. Επίσης όσον αφορά τα υλικά πλήρωσης εκτιμάται πως αυτό με το μεγαλύτερο πορώδες είναι αποτελεσματικότερο και τέλος ο πιο σημαντικός παράγοντας στην απόδοση του συστήματος, βάση των παραμέτρων που εξετάστηκαν στην παρούσα πτυχιακή εργασία αναδείχθηκε η βλάστηση.Περίληψη: The goal of this thesis is to investigate the ability of ventilated vertical flow constructed wetlands to treat municipal wastewater and the influence of vegetation and substrate materials. The location of the experiment was an outdoor space at
Technical University of Crete, where three pilot units were used in which artificial ventilation was applied.
The first unit had Phragmites Australis as vegetation which is commonly known as reed and was named G from the contained substrate material which was gravel. The second unit had also Phragmites Australis as vegetation and was named P from the contained substrate material which was plastic and more specific high density polyethylene (HDPE). At the third unit vegetation wasn’t exist, the contained substrate material was also HDPE and was named C or Control. The operation of the units started one year before the start of the experiment of this thesis, resulting in full plant growth and perhaps partial saturation of substrate materials, due to continuous contact with wastewaters. Liquid municipal waste from the effluent treatment installation of Chania, which was collected after the primary processing, was used as input to the units. Every two days 12 liters of wastewater was used in every pilot unit. Samples from input and output of constructed wetlands were analyzed at the Laboratory of Environmental Engineering and Management of Technical University of Crete one time per week, to identify the efficiency of G, P, and C pilot units to remove BOD5, COD, TN, NΗ4+-N, NO3--N, TP, PO43--P, TSS and also pH and electrical conductivity measurements at the samples.
Average removal value of BOD5 is 86,7±7,9% for G, 94,2±6,0% for P, 69,2±9,9% for C. COD average removal value is 83,5±8,9% for G, 91,2±6,0% for P, 64,7±11,0% for C. ΤΝ is 73,3±9,7% for G, 85,4±11,5% for P, 56,8±14,1% for C. NΗ4+-N is 91,1±11,1% for G, 96,1±7,8% for P, 66,7±16,4% for C. NO3-- N concentrations was lower in the Input sample than the output because NO3-- N was a product of nitrification which takes place during the wastewater treatment by constructed wetlands. ΤP average removal value is 55,7±13,9% for G, 63,3±18,0% for P, 34,6±18,5% for C. PO43—P is 56,2±14,3% for G, 60,0±20,0% for P, 26,4±9,6% for C. TSS is 70,7±43,7% for G, 69,3±20,5% for P, 61,5±22,4% for C. The average value of Electrical Conductivity (EC) for input(In) is 1125±109(μS/cm), 1920±668(μS/cm) for G, 2375±993(μS/cm) for P, 1132±219(μS/cm) for C. The average pH value for input (In) is 7,04±0,10, for G is 7,45±0,48, for P is 7,65±0,39, for C is 7,56±0,26.
Observing the results of the experiment, it is concluded that Ventilated Vertical Flow Constructed Wetlands are very capable to remove organic matter and nutrients from wastewaters. Also, in terms of substrate materials it is estimated that the one with largest porosity has better impact in the system performance and finally vegetation was highlighted as the most important factor in the performance of the system, based on the examined parameters in this thesis
The impact of new technologies in managerial accounting
No full textΠερίληψη: Η εργασία αυτή παρουσιάζει την ιστορική εξέλιξη της διοικητικής λογιστικής από την εισαγωγή τεχνικών Διοικητικής Λογιστικής πριν από τη δεκαετία του 1950. Σύμφωνα με τη (Διεθνή Ομοσπονδία Λογιστών, 1998) η διοικητική λογιστική πριν από το 1950 είναι μια τεχνική δραστηριότητα που απαιτείται για την επιδίωξη των οργανωτικών στόχων. Ήταν κυρίως προσανατολισμένη στον προσδιορισμό του κόστους του προϊόντος. Σύμφωνα με τον (Chandler, 1977), τα συστήματα λογιστικής διαχείρισης (MAS) εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα. Αυτά τα MAS χρησιμοποιούσαν απλές και πολύπλοκες λογιστικές μεθόδους. Οι λογαριασμοί κόστους χρησιμοποιήθηκαν για τον προσδιορισμό του άμεσου κόστους εργασίας και των γενικών εξόδων μετατροπής των πρώτων υλών σε αγαθά. Η χρήση εξελιγμένων λογιστικών διαδικασιών χρονολογείται επίσης από τον δέκατο ένατο αιώνα. Έπειτα παρουσιάζεται η εισαγωγή τεχνικών Διοικητικής Λογιστικής κατά την περίοδο 1950-1979. Το επίκεντρο της διοικητικής λογιστικής μετατοπίστηκε στην παροχή πληροφοριών για σκοπούς προγραμματισμού και ελέγχου στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Σε αυτή τη φάση, η διοικητική λογιστική θεωρείται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Λογιστών ως διοικητική δραστηριότητα, αλλά σε ρόλο προσωπικού. Περιλάμβανε την υποστήριξη προσωπικού (διεύθυνσης) στη διαχείριση γραμμής μέσω της χρήσης τεχνολογιών όπως η ανάλυση αποφάσεων. Επιπλέον, παρουσιάζεται η εισαγωγή τεχνικών Διοικητικής Λογιστικής κατά την περίοδο 1980-1989. Ο αυξημένος παγκόσμιος ανταγωνισμός στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και η παγκόσμια ύφεση στη δεκαετία του 1970 μετά το σοκ στις τιμές του πετρελαίου απείλησαν τις παγιωμένες δυτικές αγορές. Ο αυξημένος ανταγωνισμός συνοδεύτηκε και υποστηρίχθηκε από την ταχεία τεχνολογική ανάπτυξη που επηρέασε πολλές πτυχές του βιομηχανικού τομέα. Επιπλέον, οι εξελίξεις στους υπολογιστές, ειδικά η εμφάνιση των προσωπικών υπολογιστών, άλλαξαν προφανώς τη φύση και τον όγκο των δεδομένων στα οποία μπορούσαν να έχουν πρόσβαση οι διαχειριστές. Ως εκ τούτου, ο σχεδιασμός, η συντήρηση και η ερμηνεία των πληροφοριακών συστημάτων απέκτησε μεγάλη σημασία στην αποτελεσματική διαχείριση (Ashton et al., 1995). Τέλος, έχουμε την εισαγωγή τεχνικών Διοικητικής Λογιστικής από τη δεκαετία του 1990. Στη δεκαετία του 1990, η παγκόσμια βιομηχανία γνώρισε μια άνευ προηγουμένου πρόοδο στις τεχνολογίες κατασκευής και επεξεργασίας πληροφοριών. Για παράδειγμα, η επέκταση του παγκόσμιου ιστού και των συναφών τεχνολογιών οδήγησε στην εμφάνιση του ηλεκτρονικού εμπορίου. Η εστίαση των διοικητικών λογιστών μετατοπίστηκε στη δημιουργία αξίας μέσω της αποτελεσματικής χρήσης των πόρων. Αυτό επρόκειτο να επιτευχθεί μέσω της χρήσης τεχνολογιών που ελέγχουν τους οδηγούς της αξίας των πελατών, της αξίας των μετόχων και της οργανωτικής καινοτομίας. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης στη διοικητική λογιστική, οι προκλήσεις στην εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης στη διοικητική λογιστική και οι ευκαιρίες που προκύπτουν από την τεχνητή νοημοσύνη στη διοικητική λογιστική. Έπειτα, αναλύονται οι επιπτώσεις των μεγάλων δεδομένων στην διοικητική λογιστική και ο ρόλος τους στην επιτάχυνση της ροής εργασίας των διοικητικών λογιστών. Επίσης, παρουσιάζεται η επίδραση των εργαλείων business intelligence στην αύξηση της αποτελεσματικότητας της σύγχρονης διοικητικής λογιστικής. Στη συνέχεια η εργασία αναφέρεται στις επιπτώσεις του Chatgpt και γενικότερα των chatbot, καθώς και στις επιπτώσεις του ERP (Enterprise resource planning) και του Fintech
Investigation of A-Cypermethrin biodegradation by Saccharomyces cerevisiae
No full textΠροπτυχιακή διατριβή που κατατέθηκε στο Πολυτεχνείο Κρήτης για την απόκτηση προπτυχιακού τίτλου σπουδώνΠερίληψη: Στην παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε μελέτη της αποικοδομητικής δράσης του κλασικού σακχαρομύκητα Saccharomyces cerevisiae έναντι της εντομοκτόνου ουσίας A-cypermethrin σε υγρές καλλιέργειες του μύκητα και σε νωπά φρούτα (πορτοκάλια). Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία προκύπτει ότι οι σακχαρομύκητες παρουσιάζουν ενζυμική (εστερική) δράση εναντίον των συνθετικών πυρεθροειδών. Κατά συνέπεια, ο συγκεκριμένος σακχαρομύκητας επιλέχθηκε και αναπτύχθηκε με τη μέθοδο της υγρής καλλιέργειας και τη χρήση της A-cypermethrin ως κύριας πηγής ενέργειας. Στη συνέχεια, απομονώθηκε και χρησιμοποιήθηκε εκ νέου σε μελέτες αποικοδόμησης, με σκοπό τον προσδιορισμό τόσο του εύρους των συγκεντρώσεών της A-cypermethrin στα οποία ο σακχαρομύκητας έχει σημαντική επίδραση αλλά και τον προσδιορισμό/ταυτοποίηση των προϊόντων διάσπασής της. Απώτερος στόχος ήταν ο προσδιορισμός της συγκέντρωσης της A-cypermethrin, αλλά και η σκιαγράφηση του τοξικολογικού προφίλ των προϊόντων διάσπασης. Η τελευταία πραγματοποιήθηκε έτσι ώστε να διαπιστωθεί εάν υπάρχει επικινδυνότητα για τον τελικό καταναλωτή μέσω της διατροφικής οδού, τόσο από τα υπολείμματα της κύριας δραστικής ουσίας όσο και από τα προϊόντα διάσπασης αυτής. Ο σακχαρομύκητας παρουσίασε ισχυρή ενζυμική δράση διασπώντας την A-cypermethrin ακόμα και σε υψηλές συγκεντρώσεις έως 100 ppm.
Από τη μελέτη των προϊόντων διάσπασης προέκυψε ότι ο βασικός μεταβολίτης της A-cypermethrin (3-phenoxy-benzaldehyde), ο οποίος παρουσιάζει υψηλή τοξικότητα, με τη πάροδο του χρόνου δεν ανιχνεύεται ή ανιχνεύεται σε πολύ χαμηλά ποσοστά. Από τη μείωση της συγκεκριμένης ουσίας και της Α-cypermethrin προκύπτει ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, δεδομένου του χαμηλού επιπέδου τοξικότητας των προϊόντων διάσπασης.
Κατά συνέπεια, ο συγκεκριμένος σακχαρομύκητας θα μπορούσε να ενταχθεί στα πλαίσια της παρούσας ερευνητικής πρότασης, θέτοντας μια ακόμη παράμετρο για τη διερεύνηση και επιλογή των ενζύμων του που διασπούν την A-cypermethrin, αυτή του τοξικολογικού προφίλ των προϊόντων διάσπασης της ουσίας.
Summarization: The current study investigated the biodegradative potential of the conventional yeast Saccharomyces cerevisiae against the insecticidal compound A-cypermethrin, both in liquid fungal cultures and on fresh fruit (oranges). According to the international literature, yeasts demonstrate esterase enzymatic activity capable of degrading synthetic pyrethroids. Based on this, S. cerevisiae was selected and cultured in liquid medium using A-cypermethrin as the primary energy source.
Following initial cultivation, the yeast was isolated and further applied in degradation studies to determine the concentration range of A-cypermethrin at which the yeast exerts a significant effect, as well as to identify and characterize its degradation products. The ultimate aim was to quantify residual A-cypermethrin and assess the toxicological profile of its breakdown products. This evaluation was essential to determine potential dietary risks to the end consumer, both from the parent compound and its metabolites.
The yeast exhibited strong enzymatic activity, successfully degrading A-cypermethrin even at elevated concentrations (up to 100 ppm).
Analysis of degradation products revealed that the major metabolite, 3-phenoxy-benzaldehyde—known for its high toxicity—was either not detected or detected only at trace levels over time. The observed reduction in both A-cypermethrin and this metabolite indicates a favorable outcome, as the remaining degradation products were found to exhibit low toxicity.
Therefore, this strain of S. cerevisiae may be considered within the scope of the current research framework, adding value through the investigation and selection of its enzymatic systems that degrade A-cypermethrin, particularly in terms of the toxicological profile of its degradation byproducts
Kastraki Polytope: spatial transitions on Kastraki Hill in the port of Piraeus
No full textΠερίληψη: Στο άκρο του Πειραιά, εκεί όπου τα αρχαία τείχη της Ηετιώνειας Πύλης κάποτε λειτουργούσαν ως είσοδος για την πόλη, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο μετάβασης ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Το Καστράκι προσεγγίζεται όχι ως στατικό μνημείο αλλά ως ένα "πολύτοπο" εμπειρίας, μία σύνθεση από ανοιχτούς χώρους, ελεύθερη κυκλοφορία και διάλογο με το περιβάλλον. Η αρχιτεκτονική επέμβαση ξεκινά από το αρχαιολογικό όριο και εκτυλίσσεται ως γραμμική πορεία αποκάλυψης. Η διαδρομή λειτουργεί ως χωρικός κόμβος: ένας μηχανισμός σύνδεσης ετερόκλητων χωρικών εμπειριών με διαφορετικές χωρικές ποιότητες λειτουργώντας ως ενιαίο σύνολο.
Οι χρήσεις ακολουθούν τον άξονα βορρά-νότου, από την πόλη στα αρχαία, ενώ η φύτευση ακολουθεί τον άξονα δύσης-ανατολής: από το πυκνό, μεσογειακό αστικό πράσινο στο πιο ήπιο, σχεδόν ερημικό τοπίο προς το υδάτινο στοιχείο του λιμανιού. Η επέμβαση λειτουργεί ως συνέχεια αλλά και ως παύση· μια σχισμή στον αστικό ιστό, που μετατρέπει την καθημερινή κίνηση σε χωρική αφήγηση, αποκαλύπτοντας τα σημάδια του χρόνου και προσφέροντας έναν τόπο αστικής ανάσας, μνήμης και συνομιλίας με το τοπίο.Summarization: At the outskirts of the port of Piraeus, where the ancient walls of the Eetionian Gate once served as an entrance to the old city, a new landscape of transition between the past and the present is taking shape. Kastraki is approached not as a static monument but as a "polytope" of experiences, a synthesis of open spaces, free movement and dialogue with the environment. The architectural intervention starts from the archaeological boundary and unfolds as a linear path of revelation. The route functions as a spatial node: a mechanism to connect heterogenous but at the same time well interconnected spatial experiences with different spatial qualities, functioning as a unified whole.
The uses follow the north-south axis, from the city to the ancient relics, while the vegetation follows the west-east axis: from a dense, Mediterranean urban forest to the milder, almost desert-like landscape of a harbour. The intervention functions as both a continuity and a pause; a slit in the urban fabric, transforming everyday movement into a spatial narrative, revealing the signs of time and offering a place of urban breath, memory and conversation with the landscape
The multifaceted reinforced concrete : from a lowly material to a material of sculptural art in architectural and artistic collaborations in post - war Greece
No full textΣκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της πέραν του πεδίου της κατασκευής και της τεχνολογίας, χρήσης του οπλισμένου σκυροδέματος, ως υλικού γλυπτικής, ειδικότερα σε συνθέσεις ενταγμένες σε μεταπολεμικά ελληνικά αρχιτεκτονήματα.
Αντικείμενο της μελέτης είναι τα 65 γλυπτά μεγάλων διαστάσεων από οπλισμένο σκυρόδεμα ενταγμένα σε αρχιτεκτονήματα και δημόσιο χώρο. Έργα σχεδιασμένα είτε από Έλληνες γλύπτες, όπως ο Δημήτρης Αρμακόλας, ο Θανάσης Εξαρχόπουλος, ο Γιάννης Μόραλης, ο Φιλόλαος Τλούπας και άλλοι, είτε από Έλληνες αρχιτέκτονες, όπως ο Κοσμάς Ξενάκης, η Νέλλα Γκόλαντα, ο Τάκης Ζενέτος και ο Γιάννης Κούτσης. Τα έργα βρίσκονται κατά κύριο λόγο στον ελλαδικό χώρο, ωστόσο υπάρχουν και εκφράσεις στο εξωτερικό.Περίληψη: Η παρούσα ερευνητική εργασία παρουσιάζει την συμβολή του οπλισμένου σκυροδέματος στην καλλιτεχνική διαδικασία, πώς δηλαδή μπορεί να παράξει τέχνη μέσω του κατάλληλου χειρισμού και της καλής γνώσης των ιδιοτήτων του. Το θέμα αναλύεται και τεκμηριώνεται με παραδείγματα από Έλληνες αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τέλος εξάγονται συμπεράσματά και απαντώνται τα ερευνητικά ερωτήματα που έχουν τεθεί στην αρχή της εργασίας.Presented on
Απομάκρυνση μαγγανίου από υδατικά διαλύματα μέσω προσρόφησης σε βιοεξανθρακώματα αγροτικών υπολειμμάτων ενεργοποιημένα με ατμό ή διοξείδιο του άνθρακα
No full textΠερίληψη: Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη μελέτη της απομάκρυνσης μαγγανίου (Mn) από υδατικά διαλύματα μέσω προσρόφησης σε βιοεξανθρακώματα αγροτικών υπολειμμάτων, ενεργοποιημένα με φυσικές μεθόδους. Συγκεκριμένα, ως πρώτες ύλες χρησιμοποιήθηκαν φλοιοί αμυγδάλου και φλοιοί καρυδιού, τα οποία υποβλήθηκαν σε θερμική επεξεργασία (πυρόλυση) και φυσική ενεργοποίηση με χρήση ατμού (H₂Oν) ή διοξειδίου του άνθρακα (CO₂).
Τα δείγματα αρχικά χαρακτηρίστηκαν ως προς τη φυσικοχημική τους σύσταση, τη στοιχειακή και χημική τους σύνθεση, καθώς και ως προς την ειδική επιφάνεια και τον όγκο των πόρων. Ακολούθησαν πειράματα κινητικής και ισορροπίας προσρόφησης με στόχο την αποτίμηση της προσροφητικής ικανότητας των υλικών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ενεργοποίηση με ατμό στους 700°C οδήγησε σε σημαντική αύξηση της ειδικής επιφάνειας (έως 654.9 m²/g) και κατ’ επέκταση της προσροφητικής ικανότητας. Το δείγμα του καρυδιού παρουσίασε την υψηλότερη απόδοση, με μέγιστη προσρόφηση μαγγανίου 99.6% στα 120 λεπτά για αρχική συγκέντρωση 10 ppm.
Η προσρόφηση μοντελοποιήθηκε με τις ισόθερμες Langmuir και Freundlich, με το μοντέλο Langmuir να παρέχει καλύτερη προσαρμογή για τα περισσότερα δείγματα, επιβεβαιώνοντας τη μονοστρωματική φύση της προσρόφησης. Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των ενεργοποιημένων βιοεξανθρακωμάτων ως προσροφητικά υλικά για την απομάκρυνση μαγγανίου, αναδεικνύοντας τη δυναμική αξιοποίησης αγροτικών αποβλήτων στο πλαίσιο της κυκλικής οικονομίας και της προστασίας των υδάτινων πόρων