University of Groningen Digital Archive
Not a member yet
80723 research outputs found
Sort by
Prediction of Energy Consumption Using Historical Data and Twitter
No full textOne of the visions for the smart grid is the creation of a dynamic energy market with multiple active buyers and sellers of energy. Renewables will be more widespread and generated energy may be traded in small to large energy markets. This entails a systems that rely on the buying and selling of energy at the right time in any amount. These systems benefit from having accurate predictions of future energy use.
This thesis proposes a system that uses historical data to predict electrical load on the network using several machine learning algorithms: Decision tree learning, Artificial Neural Networks and Support Vector Machines. An attempt to predict energy usage by mining social media is explored and is shown to be unreliable. The results of the application are made available by a web service that provides data in JSON or XML format.
Adolescent growth: genes, hormones and the peer group. Proceedings of the 20th Aschauer Soiree, held at Glücksburg castle, Germany, 15th to 17th November 2013
No full textThe association between poverty, malnutrition, illness and poor socioeconomic conditions on the one side, and poor growth and short adult stature on the other side, is well recognized. Yet, the simple assumption by implication that poor growth and short stature result from poor living conditions, should be questioned. Recent evidence on the impact of the social network on adolescent growth and adult height further challenges the traditional concept of growth being a mirror of health. Twenty-nine scientists met at Glücksburg castle, Northern Germany, November 15th - 17th 2013, to discuss genetic, endocrine, mathematical and psychological aspects and related issues, of child and adolescent growth and final height. <br/> <br/>
Arthrocentesis and viscosupplementation as treatment modalities for arthralgia of the temporomandibular joint
No full textAtrocentese eerder toepassen als behandeling voor pijnlijk kaakgewricht
Patiënten met kaakgewrichtsklachten hebben baat bij het eerder inzetten van artrocentese (spoelen van het gewricht door middel van een gewrichtspunctie). Deze therapie geeft een snellere verlichting van de pijn en draagt bij aan het reduceren van ziektekosten. Dat concludeert Lukas Vos in zijn promotieonderzoek. Artrocentese wordt nu pas gebruikt als conventionele behandeltechnieken onvoldoende hebben geholpen.
Pijn aan het kaakgewricht komt vaak voor. Er kunnen verschillende oorzaken aan ten grondslag liggen, maar vaak is de exacte oorzaak niet duidelijk. Patiënten krijgen het advies hun dieet aan te passen en thuis bewegingsoefeningen te doen, eventueel in combinatie met fysiotherapie en het plaatsen van een splint. Atrocentese wordt pas ingezet als de klachten blijven.
Vos onderzocht welke invloed het eerder inzetten van zo’n gewrichtspunctie heeft op de klinische effectiviteit en op de kosten. Ook ging hij na of viscosupplementatie (het herhaaldelijk inspuiten van een bepaalde stof die vervolgens werkt als glijmiddel in een schurend gewricht, nu nog alleen toegepast in het kniegewricht) ook in het kaakgewricht succesvol kan zijn. Hij concludeert dat artrocentese een meer prominente plaats verdient in de behandelstrategie van gewrichtspijn in het kaakgewricht, en pleit bovendien voor verder onderzoek naar behandelingen die succesvol zijn gebleken in vergelijkbare gewrichten.
Arthralgia of the temporomandibular joint (TMJ) is often associated with a chronic degenerative process and may have considerable impact on normal daily life. In order to minimize the effects of this process on the quality of life or even preventing it from becoming chronic, adequate intervention is essential. Initial treatment usually consists of explaining the nature and expected course of the disorder, and prescription of a soft diet and home exercises. If indicated, physical therapy and splint therapy can be applied. Usually, when this conventional therapy fails, arthrocentesis is the next step.
The general aim of this thesis was to investigate the clinical and cost effectiveness of arthrocentesis as initial treatment and explore the applicability in the TMJ of a related therapeutic treatment modality that proved to be successful in treating arthralgia of the knee joint, i.e. viscosupplementation.
From this thesis it can be concluded that a more prominent place of arthrocentesis in the treatment TMJ arthralgia seems justified. The indication of arthrocentesis as initial treatment results in better health outcomes, especially with regard to pain reduction, and also may contribute to the reduction of healthcare costs. However, modification of existing treatment modalities or development of novel therapeutic options is still necessary to increase the clinical effectiveness. Hereby treatment options that have been tested in larger synovial joints may serve as a starting point. However, thoroughly testing of these treatment modalities in the TMJ itself remains needed, because differences in pathophysiology between the TMJ and other joints may influence the clinical results.
Light-harvesting complex II (LHCII) and its supramolecular organization in Chlamydomonas reinhardtii
No full textLHCII is the most abundant membrane protein on earth. It participates in the first steps of photosynthesis by harvesting sunlight and transferring excitation energy to the core complex. Here we have analyzed the LHCII complex of the green alga Chlamydomonas reinhardtii and its association with the core of Photosystem II (PSII) to form multiprotein complexes. Several PSII supercomplexes with different antenna sizes have been purified, the largest of which contains three LHCII trimers (named S, M and N) per monomeric core. A projection map at a 13 Å resolution was obtained allowing the reconstruction of the 3D structure of the supercomplex. The position and orientation of the S trimer are the same as in plants; trimer M is rotated by 45° and the additional trimer (named here as LHCII-N), which is taking the position occupied in plants by CP24, is directly associated with the core. The analysis of supercomplexes with different antenna sizes suggests that LhcbM1, LhcbM2/7 and LhcbM3 are the major components of the trimers in the PSII supercomplex, while LhcbM5 is part of the “extra” LHCII pool not directly associated with the supercomplex. It is also shown that Chlamydomonas LHCII has a slightly lower Chlorophyll a/b ratio than the complex from plants and a blue shifted absorption spectrum. Finally the data indicate that there are at least six LHCII trimers per dimeric core in the thylakoid membranes, meaning that the antenna size of PSII of C. reinhardtii is larger than that of plants.
Dynamically-generated baryon resonances with heavy flavor
No full textDe studie van zware hadronen is een belangrijk onderwerp in de deeltjesfysica. In tegenstelling tot deeltjes die opgebouwd zijn uit lichte quarks,zijn toestanden met zware quarks (bijvoorbeeld charm of bottom quarks) moeilijk te beschrijven, omdat er geen goed model is.
De ontwikkeling van nieuwe experimentele technieken maakt het echter mogelijk om nieuwe toestanden met zware quarks te observeren. Tegenwoordig is het een uitdaging om de aard van deze nieuwe deeltjes te interpreteren. Hadronresonanties, deeltjes die kunnen vervallen, kunnen worden beschreven als toestanden bestaand uit quarks en/of als toestanden bestaand uit hadronen, de zogenaamde moleculaire toestanden.
Olena Romanets bestudeert in haar proefschrift baryonresonanties met zware quarks, moleculaire toestanden die dynamisch worden gegenereerd uit mesonen en baryonen. Hiervoor gebruikt ze een model dat twee belangrijke symmetrieën van de sterke interactie behoudt, de chirale symmetrie en de zware-quark spinsymmetrie.
Ze vond een aantal charm en strange baryonresonanties die vergeleken kunnen worden met experimentele toestanden en deed voorspellingen voor andere toestanden met totale charm nummer 1, 2 en 3. Bovendien verkreeg ze met het model twee bottomtoestanden met massa’s 5912 en 5920 MeV. Deze toestanden zijn vorig jaar gevonden door de LHCb collaboratie. ‘We hebben ook baryonresonanties met verborgen charm geanalyseerd en we voorspellen een aantal toestanden met massa’s rond de 4 GeV, de meesten als een gebonden toestand. Al onze resultaten zullen binnenkort worden getest in het PANDA experiment bij de FAIR faciliteit in Duitsland.’
The study of heavy hadrons is a central topic in particle physics. In contrast to the particles built of light quarks, states that contain heavy quarks (charm or bottom) are difficult to treat, because there is no rigorous model to describe these states.
On the other hand, the development of new techniques in experimental physics makes possible the observation of new states with heavy flavor. It is nowadays a challenge to interpret the nature of these new detected particles. Hadron resonances (particles that can decay in other ones) can be interpreted as states made of quarks or/and states built of hadrons, called molecular states.
In this thesis we study baryon resonances with heavy flavor, molecular states generated dynamically from the scattering of mesons with baryons. For this purpose we use a model which respects two important symmetries Quantum Chromodynamics, chiral symmetry and heavy-quark spin symmetry.
We find charm and strange baryon resonances that can be compared to experimental states, and also make predictions for other states, with total number of charm 1, 2, and 3. Moreover, two bottom-flavored states with masses 5912 and 5920 MeV have been obtained in our model. These states were found by the LHCb collaboration last year. We have also analyzed hidden-charm baryon resonances, and predict states with masses around 4 GeV, most of them as bound states. All these results will be tested in the near future by the PANDA experiment at the FAIR facility in Germany.
Medically unexplained symptoms in later life
No full textHet onderzoek in dit proefschrift is voortgekomen uit ervaringen in de klinische praktijk.
Ouderen presenteren zich regelmatig met lichamelijke klachten zonder dat er bij uitvoerig lichamelijk onderzoek lichamelijke oorzaken worden gevonden die deze klachten volledig kunnen verklaren. Ouderen richten zich met deze klachten vaak in eerste instantie tot de huisarts of een somatisch georiënteerde specialist. Wanneer deze geen afwijkingen vindt, zijn oudere patiënten moeilijk te motiveren psychologische aspecten nader te laten onderzoeken door een psychiater of psycholoog. Patiënten ervaren een dergelijke doorverwijzing vaak als een afwijzing. Om dit probleem het hoofd te bieden is er een polikliniek opgericht voor onderzoek en behandeling van Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten (SOLK) bij ouderen in Nijmegen waar patiënten achtereenvolgens worden gezien door klinisch geriater, psychiater en psycholoog.
Onze kennis over SOLK is nagenoeg volledig gebaseerd op onderzoek bij jongere volwassenen.
Zo weten we dat SOLK bij deze leeftijdsgroep veel voorkomen: tussen 30-50% van de klachten waarvoor patiënten hun huisarts bezoeken zijn klachten zonder duidelijke lichamelijke oorzaak. Als de klachten aanhouden en patiënten hulp blijven zoeken, kan dat frustraties opleveren voor zowel patiënten als hulpverleners. Mensen met SOLK ervaren vaak een hoge lijdensdruk en rapporteren vaak een lage kwaliteit van leven. Tevens is er een hoge co-morbiditeit met depressie en angstproblemen. In hoeverre SOLK voorkomen bij ouderen en hoe dit samenhangt met de kwaliteit van leven voor ouderen is nauwelijks bekend.
In hoofdstuk 1 illustreren we drie oudere patiënten die de specifieke problemen bij SOLK op latere leeftijd goed weergeven. Vermoedelijk dat juist deze specifieke problemen bijdragen aan de geringe aandacht voor SOLK in deze leeftijdsgroep.
Voorbeeld 1 betreft een 75 jarige vrouw met pijn aan haar benen. Diverse medisch specialisten vonden geen oorzaak voor haar klachten; de medische verslaglegging spreekt over “leeftijd gerelateerde klachten” of “slijtage”. De huisarts dacht vervolgens aan een (gemaskeerde) depressie, maar behandeling hierop gericht sloeg niet aan. Hierop werd zij verwezen naar onze polikliniek in verband met onverklaarde pijn aan haar benen. Bij aanvullend onderzoek door de klinisch geriater werd alsnog een lichamelijke oorzaak gevonden, namelijk een vernauwing van haar wervelkanaal. Dit voorbeeld illustreert hoe moeilijk het is om verklaarde en onverklaarde klachten bij ouderen uit elkaar te houden. Met enige regelmaat worden lichamelijke klachten ten onrechte aan normale veroudering toegewezen.
Voorbeeld 2 betreft een 75-jarige vrouw met langdurige maag- en darmklachten. Zij is tevens bekend met recidiverende, depressieve stemmingen. Ondanks verschillende behandelingen door zowel een psychiater als door internist en gynaecoloog blijven de klachten bestaan.
Op onze polikliniek stellen we een depressieve stoornis vast. Wanneer we deze strak volgens de richtlijnen behandelen verbetert niet alleen haar stemming, maar verdwijnen ook haar de lichamelijke klachten. Dit voorbeeld geeft aan dat depressies en SOLK nauw met elkaar zijn verweven op latere leeftijd en soms moeilijk uit elkaar te houden zijn.
The aim of this thesis was to expand our knowledge about the presence, clinical presentation, and consequences of medically unexplained symptoms (MUS) in later life. Whereas for the adult population there is a substantive body of literature on MUS and somatoform disorders, studies on this subject in later life are scarce. In this final chapter, the results of previous chapters will be summarized and integrated, and methodological considerations will be discussed. Finally, implications and recommendations for intervention strategies and future research will be considered.
Three main themes can be distinguished in the studies described in this thesis: the prevalence of MUS and somatoform disorders in later life, the co-morbidity of MUS with depression, and finally the relationship between MUS and medically explained symptoms (MES). These themes will subsequently be outlined in this chapter, keeping in mind the key question to be answered in this thesis: Does age affect prevalence, clinical presentation, or impact of MUS on health-related quality of life (HRQoL).
Prevalence of MUS and somatoform disorders in later life In chapter 2, we reviewed studies on prevalence of MUS and somatoform disorders, and concluded that the available data suggest that prevalence rates of MUS and of somatoform disorders decline after the age of 65 years. Possible explanations for this decline include inappropriate classification models, invalid measurement instruments, a higher attribution of bodily symptoms to physical conditions in later life, and finally the possibility of more subsyndromal forms of somatoform disorders in later life. Our findings in this thesis are in line with these explanations. For example, somatic symptoms in later life are believed to be part of the phenomenology of late life depressions 1. This might lead to lower rates of somatoform disorders in elderly if somatic symptoms are interpreted as reflections of depression instead of separately classified as MUS or a somatoform disorder. In chapter 3, we found that co-morbiddepression was present in more than half of the patients with MUS who are referred to an old age psychiatric secondary care setting. Further research is needed to establish whether the decline of somatoform disorders in later life is indeed an effect of inadequate classification.
In chapter 5, we showed that in about half of the older patients with MUS who visited an outpatient clinic for old age psychiatry, somatic pathology partly explained the severity of their symptoms. In younger adults with MUS, proportion of symptoms which is partially explained will probably be lower because of the lower burden of chronic physical diseases 2.
In patients with comorbid chronic physical diseases, doctors and researchers are more reluctant to define a somatic complaint as unexplained 3. In general, doctors in primary care are more likely to err symptoms as explained rather than medically unexplained, with age being the most important risk factor for false positive diagnosis of medically explained symptoms 4.
Patients themselves also tend to attribute symptoms as medically explained in order to be taken more seriously by their general practitioner 5, 6.
Diagnosis and Treatment of Unconjugated Hyperbilirubinemia
No full textBilirubine is een geel afbraakproduct van heem met tegenstrijdige eigenschappen. In lage concentraties is (ongeconjugeerd) bilirubine een antioxidant, maar in hoge concentraties is het zeer schadelijk voor onze hersencellen. Ophoping van (ongeconjugeerd) bilirubine in ons lichaam kan leiden tot permanente schade in ons brein. Ongeconjugeerde hyperbilirubinemie (de ophoping van bilirubine in het bloed) komt hoofdzakelijk voor bij mensen met de ziekte van Crigler Najjar en bij te vroeg geboren baby’s. De standaardbehandeling voor ongeconjugeerde hyperbilirubinemie is fototherapie: de bestraling van de huid met blauw licht. Fototherapie is weliswaar een relatief veilige behandeling, maar is niet altijd voldoende effectief. Patiënten met de ziekte van Crigler Najjar hebben een levenslange (erfelijke) vorm van ongeconjugeerde hyperbilirubinemie en moeten daarom tot 16 uur per dag met fototherapie behandeld worden. Helaas ontwikkelt circa 25 % van deze patiënten alsnog hersenschade ondanks deze zeer belastende behandeling. Ook bij pasgeborenen bestaat er nog altijd een kans op hersenbeschadiging, wanneer de bilirubine waarden extreem hoog zijn. Wij hebben in dit proefschrift nieuwe diagnostische en therapeutische mogelijkheden onderzocht om hersenschade te voorkomen. Wij laten zien dat de combinatietherapie van fototherapie en albumine de neerslag van bilirubine in de hersenen kan voorkomen bij Gunn ratten, een diermodel voor ongeconjugeerde hyperbilirubinemie. Daarnaast is in ons diermodel gebleken dat een wisseltransfusie, een “laatste redmiddel” bij een snel stijgende, fototherapie-resistente hyperbilirubinemie, de meest effectieve behandeling is om snel de plasma bilirubine spiegels te laten dalen. Als vervolgbehandeling is opnieuw de combinatietherapie van fototherapie en albumine het meest effectief voor het behouden van dit hypobilirubinemische effect. Met functioneel diagnostische testen (zogenaamde “Brainstem Auditory Evoked Potentials”) werd in Gunn rat pups aangetoond dat albumine toediening gehoorschade kan voorkomen. Ook konden wij een succesvolle preventieve strategie ontwikkelen: enterale behandeling met polyethyleen glycol of cholaat voorkwam de hyperbilirubinemische piek kort na de geboorte in Gunn rat pups. Ten slotte, in een patiëntenstudie met premature zuigelingen toonden wij aan dat de bilirubine/albumine ratio in vergelijking met totaal plasma bilirubine weinig toevoegt aan het schatten van de vrije bilirubine concentraties bij prematuren. De nieuwe diagnostische en behandelstrategieën zouden uiteindelijk kunnen dienen als een alternatieve of aanvullende optie voor de standaard behandeling. Ook zouden deze nieuwe strategieën wellicht hersenschade kunnen voorkomen bij patiënten met hyperbilirubinemie. Daaropvolgend denken wij dat onze resultaten de basis kunnen zijn voor het ontwikkelen van klinische studies bij Crigler Najjar patiënten en pasgeborenen met ernstige hyperbilirubinemie.
Bilirubin is a yellow breakdown product of heam with contradictory properties. In low concentrations (unconjugated) bilirubin is an antioxidant, but in high concentrations it is very toxic for our braincells. Accumulation of (unconjugated) bilirubin in our body can lead to permanent brain damage. Unconjugated hyperbilirubinemia (the accumulation of bilirubin in the blood) is mainly seen in patients with Crigler Najjar disease and in preterm neonates. The standard treatment of unconjugated hyperbilirubinemia is phototherapy: the radiation of the skin with blue light. Although phototherapy is relatively safe, it is not always effective. Patients with Crigler Najjar disease have a life-long (inherited) form of unconjugated hyperbilirubinemia, and need up to 16 hours a day of treatment with phototherapy. Unfortunately, about 25% of these patients develops brain damage despite this intensive treatment regimen. Also in newborns there is still a change of developing brain damage when bilirubin levels are extremely high. In this thesis we have examined new diagnostic and therapeutic options to prevent brain damage. We show that the combination therapy of phototherapy and albumin can prevent the accumulation of bilirubin in the brain of Gunn rats, an animal model for unconjugated hyperbilirubinemia. Next, in our animal model we have shown that an exchange transfusion, a final “rescue treatment” when bilirubin levels are extremely high and fail to respond to phototherapy, is the most effective treatment to establish a rapid decrease in plasma bilirubin levels. As a follow-up treatment, again the combination of phototherapy and albumin is the most effective option in maintaining this hypobilirubinemic effect. With functional diagnostic tests (so called “Brainstem Auditory Evoked Potentials”) we demonstrated in Gunn rat pups that albumin administration can prevent hearing loss. Also, we were able to develop a successful preventive strategy: enteral treatment with polyethylene glycol and ursodeoxycholic acid prevented the hyperbilirubinemic peak in Gunn rat pups shortly after birth. Finally, in a patient study with premature neonates we showed that there is little added advantage by using the bilirubin/albumin ratio compared to total serum bilirubin alone for estimating free bilirubin. The new strategies may ultimately serve as an alternative or additional option for routine treatment, and may prevent bilirubin-induced brain damage in hyperbilirubinemic patients. Accordingly, we think that our results can be used as a starting point for the development of clinical trials in Crigler Najjar patients and in neonates with severe unconjugated hyperbilirubinemia.
Een longitudinaal onderzoek naar de lees- en spellingprestaties en cognitieve vaardigheden als leesvoorspellers, bij kinderen met een familiair risico op dyslexie in groep 5 en groep 8 van de basisschool.
No full textIn de huidige studie is onderzoek gedaan naar de cognitieve vaardigheden van kinderen met een familiair risico op dyslexie. Aan de hand van uitgebreide gedragsmetingen zijn drie onderzoeksgroepen getest: kinderen met een familiair risico met dyslexie, kinderen met een familiair risico die uiteindelijk geen dyslexie ontwikkelen en een controlegroep zonder dyslexie. Er is onderzocht welke cognitieve vaardigheden (RAN, PD, Vocabulaire) het best de lees- en spellingvaardigheden (EMT, Klepel, OCT) in groep 5 en groep 8 van de basisschool verklaren. Uit de resultaten blijkt dat de FRdys-kinderen significant slechter scoren op de leestaken en de RAN, vergeleken de FRnondys-kinderen en de controlegroep. Uit een Repeated Measures-ANOVA blijkt dat kinderen met dyslexie eenzelfde leespatroon laten zien, vergeleken met FRnondys-kinderen en de controlegroep zonder dyslexie, maar er is sprake van een mindere groei tussen groep 5 en groep 8. Ten slotte blijkt dat de RAN en de FD in groep 5 significant correleren met de lees- en spellingtaken, terwijl in groep 8 enkel de RAN nog significant correleert met de lees- en spellingvaardigheid. Aan de hand van een regressie-analyse blijkt dat de bijdrage van de PD op de lees- en spellingvaardigheid tussen groep 5 en groep 8 afneemt, terwijl de bijdrage van de RAN significant toe lijkt te nemen.
Capturing the stochastic mechanical behavior of micro and nanopillars
No full textExperimental evidence has illustrated that micropillar deformation is highly stochastic, as the stress–strain curves are manifested by multiple strain bursts. Although initial theoretical works employing gradient plasticity can predict the stress–strain response of individual pillars, they cannot capture the stochastic effects observed for multiple same diameter specimens. This article presents simulations that are not only in precise qualitative and quantitative agreement with experimental stress–strain curves for varying diameter pillars, but can also account for the observed stochasticity in same diameter micropillars. This is accomplished by implementing gradient plasticity within a cellular automaton, while allowing the yield-stress to randomly vary within the micropillar. In concluding, it is shown that the aforementioned numerical code can also capture the stress drops and size dependent strengthening observed in metallic glass nanopillars.