University of Groningen Digital Archive
Not a member yet
80723 research outputs found
Sort by
Into the light : a study of the changing burial customs at Crustumerium in the 7th and 6th centuries BC
No full textDe late zevende en zesde eeuw voor Christus in Centraal-Italië zijn lang beschouwd als obscuur, omdat slechts een klein aantal graven aan deze periode kon worden toegeschreven en omdat deze graven vaak heel weinig of geen giften bevatten. Opgravingen op de grafvelden rondom de Latiale nederzetting Crustumerium (nabij Rome) in het recente verleden, hebben echter een groot aantal graven opgeleverd die tot deze periode behoren, waardoor nieuw licht geworpen kon worden op deze slecht begrepen periode. De bestudering van het funeraire archief van Crustumerium heeft aangetoond dat er een aantal opmerkelijke veranderingen in de grafgebruiken optrad vanaf het eind van de zevende eeuw voor Christus. Niet alleen nam het aantal grafgiften dat met de dode werd meegegeven sterk af, er werden ook nieuwe, meer monumentale graftypen geïntroduceerd waarin meerdere doden konden worden bijgezet. Het lijkt er daarnaast op dat de regels omtrent de behandeling van het lichaam en de positionering, de oriëntatie en afsluiting van de graven minder streng werden nageleefd.
Veel van de veranderingen lijken te zijn veroorzaakt door een verschuivende investering van de elite; niet langer in de grafvelden maar in de pas geürbaniseerde nederzettingen. De ontwikkeling kunnen tevens worden gezien als een teken van een veranderd ideologisch concept van de dood en het hiernamaals. Al met al is het funeraire archief van Crustumerium van groot belang gebleken om nieuw licht te werpen op een obscure periode.
The late 7th and 6th century BC in Central Italy have long been regarded as obscure, because only a small number of graves could be ascribed to this period and because these tombs generally contained very few or no grave gifts. However, recent excavations at the burial grounds surrounding the Latial settlement Crustumerium (near Rome) have yielded a fairly large number of tombs dating to this period, shedding new light on this poorly understood period. The study of the Crustumerian funerary archive has revealed a number of remarkable changes in the funerary rituals after the end of the 7th century BC. Apart from a dwindling number of grave gifts granted to deceased individuals, the period witnessed the introduction of more monumental tombs for the deposition of more than one burial. In addition, it seems that people abided less strongly by former strict rules for the treatment of the bodies and the spacing, orientation and closing of the tombs.
Many of the changes in the burial customs seem to be prompted by a shifting locus of investment of the elite; from the sepulchral areas to the now urbanised settlements. The developments can also be viewed as the result of an altered ideological concept of death and afterlife. Overall, the funerary archive of Crustumerium has proven to be of great importance to bring a previously obscure period “into the light”.
Loe de Jong : historicus met een missie: 1914-2005
No full textEen eigenzinnig man, die zich niet door kritiek van de wijs liet brengen. Een man ook met een missie. Dat beeld van historicus Loe de Jong rijst op uit zijn biografie, waarop Boudewijn Smits op 24 april, de honderdste geboortedag van De Jong, promoveert aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Dr. Loe de Jong is vooral bekend van de dertiendelige serie Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog - 16.800 bladzijden in 27 boekbanden. Deze ongeëvenaarde prestatie maakt hem tot de meest in het oog springende, meest productieve en best verdienende Nederlandse historicus ooit. Hij was tevens directeur van het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie van 1945 tot 1979 en werd bij het Nederlandse publiek beroemd door zijn televisieserie De Bezetting, uitgezonden van 1960 tot 1965. Boudewijn Smits schetst in zijn proefschrift, dat 24 april verschijnt, op basis van vele archieven, correspondenties en gesprekken met tijdgenoten een levendig beeld van de persoon, organisator, historicus en mediafiguur Loe de Jong.
Loe de Jong is een ikoon van de Nederlandse geschiedenis en geschiedschrijving. Er is al veel over hem gezegd en geschreven, maar een biografie kan daar zeker wat aan toevoegen, aldus Smits. ‘De combinatie van leven en werk is nog niet eerder op zo’n intensieve manier onderzocht, aan de hand van een schat aan bronnen. Ik heb onder meer een dossier van de Binnenlandse Veiligheids Dienst (BVD) kunnen traceren. De Jong is vanaf 1948 geschaduwd wegens onterechte verdenking van communistische sympathieën. Daarnaast had ik ook exclusief toegang tot het persoonlijk archief van De Jong bij het NIOD, wat nooit eerder is geraadpleegd,’ vertelt de biograaf. ‘Het bevat unieke correspondentie met zijn vervolgde joodse familie in Nederland.’ Smits sprak met meer dan honderd mensen die De Jong van nabij hebben meegemaakt en met de journalisten die als eersten berichtten over De Jongs geheime onderzoek naar Aantjes. De toenmalige partijleider van het CDA kwam na De Jongs onthulling over zijn oorlogsverleden in november 1978 ten val. ‘De Jong liep hierbij ernstige reputatieschade op,’ merkt Smits op.
‘Deze biografie gaat vooral ook over de verwerking van de Tweede Wereldoorlog door het Nederlandse volk. Dankzij zijn gezaghebbend optreden voor de camera en zijn geijkte opvattingen over de bezettingsjaren maakte De Jong de televisiedocumentaireserie De Bezetting en zijn levenswerk Het Koninkrijk tot een groot succes,’ aldus Smits. ‘Zijn verhaal over onderdrukking en verzet maakte diepe indruk via het nieuwe medium televisie dat begin jaren zestig massaal doorbrak.’ Maar de serie begon in 1965 ook irritaties op te roepen bij een aanstormende generatie linkse journalisten. De Jong had de grens bereikt in zijn aanpak om het aankweken van patriottisch burgerschap te laten prevaleren boven het weergeven van wetenschappelijke inzichten. ‘Hij vond echter een gepast antwoord om het grote publiek te blijven boeien,’ aldus Smits. ‘Hij verrijkte de tegenstelling onderdrukking-verzet door er het overkoepelend thema collaboratie aan toe te voegen, waardoor hij in Het Koninkrijk wetenschappelijk beschouwend kon schrijven en oordelen.’
‘Veel vakgenoten beschouwden De Jong als een “wetenschapper-onder-voorbehoud”,’ vervolgt Smits, ‘die met zijn moraliserende goed-fout benadering naar de gunst dong van het grote publiek, ten koste van objectieve geschiedschrijving.’ Smits maakt er een kanttekening bij. ‘De Jong beoefende het genre van nationale geschiedschrijving dat getuigde van democratische burgerzin en rechtschapen vaderlandsliefde die in de bezettingstijd waren bevochten.’
A self-willed man, unswayed by criticism. A man with a definite mission. This is the picture painted by the biography of historian Loe de Jong, for which Boudewijn Smits will be awarded a PhD by the University of Groningen on 24 April, to coincide with what would have been De Jong’s one hundredth birthday.
Dr Loe de Jong is mainly known for the thirteen-part series Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog, a 16,800-page tome about the Netherlands in the Second World War, published in 27 volumes. This unparalleled achievement makes him the most illustrious, most productive and highest earning Dutch historian of all times. He was also director of the Netherlands State Institute for War Documentation from 1945 to 1979, and became a Dutch household name thanks to his television series De Bezetting (The Occupation), which was broadcast between 1960 and 1965. Boudewijn Smits has written a thesis based on material from countless archives, correspondence and conversations with his peers, in which he manages to sketch a lively portrait of Loe de Jong the man, organiser, historian and media figure.
Loe de Jong is an icon of Dutch history and historiography. Although a great deal has already been said and written about him, Smits thinks that there is still room for a biography. ‘Nobody has explored the combination of his life and work with such intensity, using so many sources. I was even able to trace a file kept on him by the National Security Office (BVD). De Jong was shadowed from 1948 after being mistakenly suspected of having communist sympathies. I was also given exclusive access to De Jong’s personal archive in the Netherlands State Institute for War Documentation (NIOD), a source that has never been consulted before,’ continues the biographer. ‘It contains unique correspondence with his persecuted Jewish family in the Netherlands.’ Smits spoke to more than a hundred people who had known De Jong and with the journalists who first reported De Jong’s secret investigation into Aantjes. In November 1978, the then-leader of the Christian Democratic Alliance fell from power after De Jong’s revelations about his war years. ‘This was an episode that seriously damaged De Jong’s reputation,’ comments Smits.
‘This biography is largely about how the Dutch people came to terms with the Second World War. De Jong’s authoritative television persona and his set opinions about the occupation brought him huge success in the television documentary series De Bezetting and his life’s work Het Koninkrijk,’ says Smits. ‘His account of oppression and resistance made a deep impression thanks to television, a new medium that was taking Europe by storm in the 1960s.’ But from 1965 on, the series became a thorn in the side of an up-and-coming generation of left-wing journalists. De Jong had reached the limits of what he could achieve in terms of fostering patriotic citizenship over reporting academic insights. ‘However, he still managed to find a way of holding the interest of the general public,’ according to Smits. ‘He enlarged upon the oppression-resistance contrast by adding the overarching theme of collaboration, thereby providing himself with academic justification for what he wrote and expounded in Het Koninkrijk.’
‘Many of De Jong’s peers considered him a ‘scholar-under-restrictions,’ continues Smits, ‘vying for favour from the general public with his moralizing right/wrong opinions, at the expense of objective historiography.’ Smits adds this comment. ‘We must remember that De Jong’s genre of national historiography was characterized by a hard-won sense of democratic public responsibility and righteous patriotism that had been generated during the occupation.’
Eiwitexpressie en secretie systemen in Lactococcus voor therapeutische doeleinden
No full textDe begeleider en/of auteur heeft geen toestemming gegeven tot het openbaar maken van de scriptie.
The supervisor and/or the author did not authorize public publication of the thesis.
Social Organization through Self-Organization : model and empirical data of macaques
No full textIn primaten groepen lijkt het erop dat individuen diensten uitwisselen: de ruil van vlooigedrag voor steun in gevechten, verdraagzaamheid, voedsel, seks enz. Individuen lijken na gevechten met voormalige opponenten te verzoenen of te troosten, en dan vooral met ‘vrienden’. Van deze gedragingen wordt normaliter aangenomen dat ze hogere intelligentie vereisen, namelijk dat individuen gegeven en ontvangen handelingen bijhouden, de waarde van relaties kunnen bijhouden en de emotionele status van anderen herkennen. Echter, het is ook bekend dat de cognitieve capaciteiten van primaten, meer specifiek die van niet-mensapen , beperkt is: zij begrijpen gedachten, overtuigingen en verlangens van andere niet, ze zijn niet in staat toekomstplannen te maken noch zich gebeurtenissen uit het verleden te herinneren, noch oorzakelijk noch analoog te redeneren. Dus als complexe intelligentie deze intelligent lijkende gedragingen niet kan verklaren, wat dan wel? De doelstelling van dit proefschrift was het zoeken naar alternatieve mechanismen die deze vraag kunnen beantwoorden. Ik heb een op het individu gebaseerd model van groeperen en agressie uitgebreid met vlooigedrag. In dit nieuwe model groeperen individuen zich en wanneer ze dichtbij elkaar zijn, vechten ze als ze goede winkansen hebben; anders kunnen ze vlooien, vooral wanneer ze angstig zijn. Deze eenvoudige cognitieve regels in combinatie met de ruimtelijke locatie van individuen in de groep zijn voldoende om de meest voorkomende sociale gedragingen (bijvoorbeeld het uitwisselen van vlooigedrag voor steun en verzoening) van primaatgemeenschappen, vooral die van makaken, te beschrijven. Hopelijk inspireren deze bevindingen empirici de mechanismen naar voren gebracht door het model te onderzoeken.
In primate societies, individuals seem to trade social services: exchange grooming for the receipt of grooming, support in fights, tolerance, food, sex, etc. Further, after fights individuals seem to reconcile, console, or appease former opponents, especially those opponents considered ‘friends’. These behavioral patterns are usually assumed to illustrate the great intelligence of primates, i.e. that individuals are able to keep track of the records of acts given and received, estimate the value of relationships, understand the emotional state of others, etc. However, nowadays it is known that cognitive capacities of primates, especially monkeys, are limited: they lack an understanding of thoughts, beliefs, and desires of others; and are unable to plan for the future, remember past events, or engage in causal or analogical reasoning. So, if complex cognition is unlikely to explain these seemingly intelligent behaviours, then, what is? The goal of this PhD thesis was to search alternative mechanisms that may answer this question. I extended an individual-based model of grouping and aggression with grooming behavior. In the new model, GrooFiWorld, individuals group and, when nearby each other, they fight if they are likely to win; otherwise, they may groom, especially when they are anxious. These simple cognitive rules in combination with the spatial location of individuals in the group were sufficient to generate all commonly described behavioural patterns (e.g. exchange of grooming for support, reconciliation, consolation) of primate societies, especially macaques. Hopefully, these findings will inspire empirical researchers to investigate the mechanisms suggested by the model.
Bacterial infections in burn wounds
No full textThermal injury destroys the skin, the natural barrier to the external environment. As a result the burned area is prone to infection and colonization of microorganisms. The most common pathogenic colonizing bacteria are Staphylococcus aureus and Pseudomonas aeruginosa. S. aureus is both a human commensal bacterium, as it is carried by a significant amount of individuals, and a possible infectious pathogen. Other prevalent bacteria in burn wounds are Acinetobacter baumannii and Klebsiella pneumonia. All these pathogenic species of bacteria can contribute to the inflammatory immune responses induced by thermal injuries. Hyperactivity of human macrophages induces an increased production of cytokines, radical oxygen agents and endotoxins. This leads to a diminished function of the adaptive immune system. Thereby, there is a destruction of cell membranes and denaturation of proteins in endothelial cells. Severe thermal injuries may lead to impaired functioning of the cardiovascular, the excretory, the respiratory and the gastrointestinal system. The most common treatment method used to be treatment with topical antibacterial agents. However, most pathogenic strains have acquired resistance to antibiotics. Several different treatment strategies have been effectively developed. Negative wound pressure therapy has been proved to inhibit bacterial proliferation and to reduce cytokine production. Garlic ointment showed effective inhibition of biofilm formation by all prevalent pathogenic bacterial strains.
Detecting Music in an Everyday, Noisy environment
No full textThis paper is written to describe how music can be broken down to features understandable for a computer using Continuity Preserving Signal Processing. The music used in this project was mixed with ambient noise consisting of seventeen everyday scenarios. By analyzing the sound samples and extracting general features that may indicate music it has been made possible to design and implement a detector which can detect music in seventeen everyday scenarios using these features. This paper shows how the features were found, the design process of the detector, its early results and mentions possible improvements.
Hydrolase-catalyzed synthesis of polyamides and polyester amides
No full textDe ontwikkeling van enzymatische polymerisaties duurt al tientallen jaren voort. Er zijn verschillende onderzoeken gedaan op het gebied van enzymatische synthese van polyesters, polycarbonaten, polysaccharides, polypeptides en polyamides, en een aantal hebben reeds industriële toepassing gevonden. Lipases zijn de meest gebruikte katalysatoren bij de synthese van polyesters en polyamides. Er zijn inmiddels uitgebreide studies naar de kinetiek en het mechanisme van de lipase-gekatalyseerde synthese van polyesters gedaan, maar de enzymatische synthese van polyamides heeft vooralsnog minder aandacht gekregen. Daarom richt het huidige onderzoek zich op de enzymatische synthese van polyamides, zodat het reactie mechanisme in de toekomst beter kan worden begrepen.
Polyamides worden wereldwijd gebruikt in dagelijkse en industriële toepassingen, vanwege hun mechanische sterkte en uitstekende hitte resistentie. Bij de gebruikelijke synthese van polyamides worden agressieve chemicaliën en hoge temperaturen toegepast. Een bio-katalytische benadering bevat veel voordelen ten opzichte van de conventionele synthese routes, vanwege de milde reactiecondities die kunnen worden gebruikt. In dit onderzoek is de synthese van alifatische oligoamides (nylon-4,10, nylon-6,10 en nylon-8,10), alifatische-aromatische oligoamides en poly(ε-CL-co-β-lactam) onderzocht. Deze reacties werden gekatalyseerd door geïmmobiliseerd Fusarium solani pisi cutinase of Candida antarctica lipase B (CAL-B). Geïmmobiliseerd Fusarium solani pisi cutinase werd gemaakt met behulp van twee verschillende technieken: (1) fysische adsorptie op Lewatit (polymethylmethacrylaat) korrels en (2) gecrosslinkte enzym aggregaten (CLEA).
Developments in enzymatic polymerization have been ongoing for decades. Various studies on the enzymatic synthesis of polyesters, polycarbonates, polysaccharides, polypeptides, and polyamides have been performed and some of them have been implemented on industrial scale. Lipases are the most used catalyst in the synthesis of polyesters and polyamides. Extensive studies on the kinetics and the mechanism of lipase-catalyzed synthesis of polyesters have been carried out already, but the enzymatic synthesis of polyamides has received less attention. Therefore, the current research aims to address this by focusing more on the enzymatic synthesis of polyamides in order to get a better understanding of its reaction mechanism.
Polyamides are widely used polymers in daily and industrial applications, due to their high mechanical strength and good thermal resistance. Synthesis of most polyamides involves the use of aggressive chemicals and high temperatures. Bio-catalytic approaches might be superior alternative synthesis routes, which can be performed under mild reaction conditions. In this research, the synthesis of aliphatic oligoamides (nylon-4,10, nylon-6,10, and nylon-8,10), aliphatic-aromatic oligoamides, and poly(ε-CL-co-β-lactam) was performed. These reactions were catalyzed by immobilized Fusarium solani pisi cutinase or Candida antarctica lipase B (CAL-B). Immobilized Fusarium solani pisi cutinase was prepared by two different methods: (1) physical adsorption on Lewatit (polymethyl methacrylate) beads and (2) cross-linked enzyme aggregates (CLEA).