Hellenic National Archive of Doctoral Dissertations
Not a member yet
56257 research outputs found
Sort by
Το κοινωνικό κεφάλαιο ως κινητήριος οικονομική δύναμη: αποκαλύπτοντας τους υποκείμενους μηχανισμούς μεγέθυνσης, εμπιστοσύνης και ευημερίας
No full textThe analysis presented in this comprehensive study delves into the intricate relationships between social capital, crime behavior by the perception of being secure, financial access, and household income, offering a unified perspective on the societal and economic implications of social cohesion and trust. By synthesizing data from the European Social Survey (2002–2024) and various scholarly meta-analyses, the findings reveal the multifaceted role of social capital as both a predictor and determinant of economic well-being. The first subchapter investigates the impact of Social Capital on Crime Behavior by the perception of being secure. The study highlights that decline of social capital—manifested through weaker social networks and reduced institutional trust—is strongly associated with higher rates of crime and decreased subjective perception of safety. This causal relationship is further validated through instrumental variable analysis, where individuals' interest in politics serves as an instrument for social capital. The research identifies specific dimensions of social capital, such as the absence of close networks and low trust levels, as critical drivers of criminal behavior and subjective sense of safety. These insights underscore the importance of enhancing social capital by fostering robust community ties and increasing trust in institutions as a strategy for mitigating crime and promoting a safer society. The second subchapter investigates the Social Capital and the Access to Finance. In a systematic meta-analysis of 41 scholarly articles, encompassing 538 estimates, the research evaluates the influence of social capital on financial access. While an apparent publication bias exists fostering positive associations, adjusted statistical analyses reveal that the overall effect of social capital on financial access is modest and economically insignificant. Variability in the reported findings is attributed to differences in methodological frameworks, regional contexts, and publication characteristics. These results suggest that while social capital may play a role in accessing financial resources, its impact is contingent on specific contextual and methodological factors. The third subchapter investigates the impact of Voluntary Work and Social Capital, on Household Income. Using data from rounds 10 and 11 of the European Social Survey, the study explores the interplay between voluntary work as a key dimension of social capital and household income. The findings demonstrate that active participation in voluntary activities significantly correlates with higher household income levels. Instrumental variable analysis, employing interest in politics as an instrument, reinforces the causal nature of this relationship. Framing voluntary work within the theory of endogenous growth, the research posits that social capital not only benefits individuals and their families economically but also contributes to broader societal well-being. Collectively, these findings illuminate the interconnected nature of social capital's effects across various domains. By bridging the gaps between crime prevention, financial accessibility, and economic growth, the research underscores the transformative potential of fostering social cohesion and trust. Policies that promote social capital by voluntary work and strengthen community networks can yield multidimensional benefits, reducing crime rates, enhancing financial accessibility, and improving household income levels. Furthermore, these strategies align with endogenous growth theory, emphasizing the critical role of internal economic factors, such as human capital and social cohesion, in fostering sustainable development. Ultimately, this study reinforces the notion that social capital serves as a fundamental pillar of societal progress, which improves various aspects of economic and social. Strengthening trust, nurturing networks, and encouraging active community participation emerge as pivotal tools in enhancing both economic and social well-being, paving the way for a fairer and more prosperous future.Η ανάλυση που παρουσιάζεται σε αυτή την εκτενή μελέτη εμβαθύνει στις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ του κοινωνικού κεφαλαίου, της εγκληματικής συμπεριφοράς μέσω της αντίληψης της ασφάλειας, της πρόσβασης στη χρηματοδότηση και του εισοδήματος των νοικοκυριών, προσφέροντας μια ενοποιημένη οπτική των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων της κοινωνικής συνοχής και της εμπιστοσύνης. Μέσα από τη σύνθεση δεδομένων από την Ευρωπαϊκή Κοινωνική Έρευνα (2002–2024) και διάφορες επιστημονικές μετα-αναλύσεις, τα ευρήματα αποκαλύπτουν τον πολυδιάστατο ρόλο του κοινωνικού κεφαλαίου ως τόσο προβλεπτικού παράγοντα όσο και καθοριστικού στοιχείου της οικονομικής ευημερίας. Το πρώτο κεφάλαιο διερευνά την επίδραση του κοινωνικού κεφαλαίου στην εγκληματική συμπεριφορά μέσω της αντίληψης της ασφάλειας. Η μελέτη αναδεικνύει ότι η μείωση του κοινωνικού κεφαλαίου —όπως αυτή εκφράζεται μέσω ασθενέστερων κοινωνικών δικτύων και μειωμένης εμπιστοσύνης στους θεσμούς— συνδέεται στενά με υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας και μειωμένη υποκειμενική αίσθηση ασφάλειας. Αυτή η αιτιακή σχέση επιβεβαιώνεται περαιτέρω μέσω ανάλυσης με μεταβλητή-εργαλείο (instrumental variable), όπου το ενδιαφέρον για την πολιτική χρησιμοποιείται ως εργαλείο για το κοινωνικό κεφάλαιο. Η έρευνα εντοπίζει συγκεκριμένες διαστάσεις του κοινωνικού κεφαλαίου, όπως η απουσία στενών δικτύων και τα χαμηλά επίπεδα εμπιστοσύνης, ως κρίσιμους παράγοντες της εγκληματικής συμπεριφοράς και της υποκειμενικής αίσθησης ασφάλειας. Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της ενίσχυσης του κοινωνικού κεφαλαίου μέσω της καλλιέργειας ισχυρών κοινοτικών δεσμών και της αύξησης της εμπιστοσύνης στους θεσμούς ως στρατηγική για τη μείωση της εγκληματικότητας και την προώθηση μιας ασφαλέστερης κοινωνίας. Το δεύτερο κεφάλαιο διερευνά τη σχέση μεταξύ κοινωνικού κεφαλαίου και πρόσβασης στη χρηματοδότηση. Σε μια συστηματική μετα-ανάλυση 41 επιστημονικών άρθρων, που περιλαμβάνουν 538 εκτιμήσεις, η έρευνα αξιολογεί την επίδραση του κοινωνικού κεφαλαίου στην πρόσβαση σε χρηματοοικονομικούς πόρους. Παρότι υπάρχει εμφανής μεροληψία δημοσίευσης υπέρ των θετικών συσχετίσεων, προσαρμοσμένες στατιστικές αναλύσεις αποκαλύπτουν ότι η συνολική επίδραση του κοινωνικού κεφαλαίου στην πρόσβαση στη χρηματοδότηση είναι μέτρια και οικονομικά ασήμαντη. Η μεταβλητότητα στα ευρήματα αποδίδεται σε διαφορές στα μεθοδολογικά πλαίσια, τα περιφερειακά συμφραζόμενα και τα χαρακτηριστικά των δημοσιεύσεων. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι, ενώ το κοινωνικό κεφάλαιο μπορεί να διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην πρόσβαση στους χρηματοοικονομικούς πόρους, η επίδρασή του εξαρτάται από συγκεκριμένους συγκυριακούς και μεθοδολογικούς παράγοντες. Το τρίτο κεφάλαιο διερευνά την επίδραση της εθελοντικής εργασίας και του κοινωνικού κεφαλαίου στο εισόδημα των νοικοκυριών. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από τους γύρους 10 και 11 της Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Έρευνας, η μελέτη εξετάζει τη συσχέτιση μεταξύ της εθελοντικής συμμετοχής —ως βασικής διάστασης του κοινωνικού κεφαλαίου— και του εισοδήματος των νοικοκυριών. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ενεργή συμμετοχή σε εθελοντικές δραστηριότητες συσχετίζεται σημαντικά με υψηλότερα επίπεδα εισοδήματος. Η ανάλυση με μεταβλητή-εργαλείο, χρησιμοποιώντας το ενδιαφέρον για την πολιτική ως εργαλείο, ενισχύει τον αιτιακό χαρακτήρα αυτής της σχέσης. Τοποθετώντας την εθελοντική εργασία στο πλαίσιο της θεωρίας της ενδογενούς ανάπτυξης, η έρευνα υποστηρίζει ότι το κοινωνικό κεφάλαιο δεν ωφελεί μόνο οικονομικά τα άτομα και τις οικογένειές τους, αλλά συμβάλλει επίσης στη συνολική κοινωνική ευημερία. Συλλογικά, αυτά τα ευρήματα φωτίζουν τη διασυνδεδεμένη φύση των επιδράσεων του κοινωνικού κεφαλαίου σε διάφορους τομείς. Συνδέοντας την πρόληψη της εγκληματικότητας, την πρόσβαση στη χρηματοδότηση και την οικονομική ανάπτυξη, η έρευνα αναδεικνύει τη μεταμορφωτική δυνατότητα της κοινωνικής συνοχής και εμπιστοσύνης. Πολιτικές που προάγουν το κοινωνικό κεφάλαιο μέσω του εθελοντισμού και ενισχύουν τα κοινοτικά δίκτυα μπορούν να αποδώσουν πολυδιάστατα οφέλη: να μειώσουν τα ποσοστά εγκληματικότητας, να βελτιώσουν την πρόσβαση στη χρηματοδότηση και να αυξήσουν το εισόδημα των νοικοκυριών. Επιπλέον, αυτές οι στρατηγικές ευθυγραμμίζονται με τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης, δίνοντας έμφαση στον κρίσιμο ρόλο των εσωτερικών οικονομικών παραγόντων, όπως το ανθρώπινο και κοινωνικό κεφάλαιο, στην προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης. Αυτή η μελέτη ενισχύει την άποψη ότι το κοινωνικό κεφάλαιο αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα της κοινωνικής προόδου, βελτιώνοντας διάφορες πτυχές της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Η ενίσχυση της εμπιστοσύνης, η καλλιέργεια των δικτύων και η ενθάρρυνση της ενεργούς συμμετοχής της κοινότητας αναδεικνύονται ως βασικά εργαλεία για τη βελτίωση της κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα δικαιότερο και πιο ευημερούν μέλλον
Investigation of the effect of hormone therapy on serum mettaloproteinase levels in women with polycystic ovary syndrome and their correlation with hormonal and metabolic profile
No full textIntroduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a complex endocrine disease characterized by insulin resistance and consequent cardiometabolic disorders. This study aims to investigate the association between subclinical markers of cardiovascular and endothelial integrity (MMP-9, PBR) with insulin resistance (Matsuda index , HOMA) and hormonal profile (testosterone) in women with PCOS and the impact of potential treatment interventions on these markers. Matrix MetalloProteinases (MMPs) are a family of zinc-dependent proteases with multiple roles in tissue remodeling and degradation of various extracellular proteins. The glycocalyx is a complex layer of proteoglycans and glycoproteins that covers the intraluminal surface of the endothelium and the data to date are indicative of the very important role of the glycocalyx structure in vascular permeability, the mediation of shear stress, the adhesion of white blood cells and platelets and its regulatory role in inflammatory processes. Objective: This study investigates the association between subclinical markers of cardiovascular and endothelial function with insulin resistance and hormonal profile in women with polycystic ovary syndrome. Also, studying the effect of hormonal therapy (birth control pills), metformin therapy and GLP-1 therapy on the levels of metalloproteinases and endothelial glycocalyx thickness is necessary, as in case of improvement in their levels, research will be able to focus on targeted treatment of the syndrome. Methods: In total, 40 women with PCOS recruited in the study and received metformin (n=20), GLP1-agonists (n=10), or oral contraceptive pills (n=10). At baseline and six months after treatment, 75g-oral glucose tolerance test (OGTT) was performed in all patients. At 0, 60, and 120 min of glucose load insulin, glucose, and the perfused boundary region of sublingual microvessels (high PBR values represent reduced glycocalyx thickness) were measured. Insulin resistance was evaluated using Matsuda index and HOMA index. At baseline and six months after treatment, androgen levels and matrix metalloproteinase 9 (MMP9) concentration were also assessed Results: The mean age of all the participants was 30±3years old. At baseline, the percentage change of PBR was associated with the percentage change of glucose at 120min of OGTT (r=0,42, p<0.05). At baseline, Matsuda Index, Homa Index and Testosterone levels were associated with PBR (2.91±0.1μm) at 120min OGTT (r=0.41, r=0.38 and r=0.28, respectively). Moreover, MMP9 levels were associated with Matsuda and Homa Index (r=0.45, p<0.05 and r=0.41, p<0.05 respectively). Six months after treatment, all the participants presented improvement of Matsuda Index (7±0.31 vs 9.1±0.2), Homa Index (5.3±0.8 vs 2.91±0.1), MMP9 (210±30 vs 178±28ng/ml) and testosterone levels (44.2±5 vs 39.1±2ng/dl) compared to baseline (p<0.05 for all the comparisons). Six months post treatment, no association was observed between markers of insulin resistance and testosterone levels with PBR or its change during OGTT. Six months post-treatment, patients received GLP-1 agonists presented the greatest improvement in MMP9 levels compared to baselineΕισαγωγή: Το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (PolyCystic Ovarian Syndrome, PCOS) αποτελεί μία από τις πιο συχνές ενδοκρινικές και μεταβολικές διαταραχές που απαντάται σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και εμφανίζει σημαντική ετερογένεια ως προς τις κλινικές του εκδηλώσεις. Εκτός από την αναπαραγωγική υγεία, το PCOS μπορεί να συνδέεται με κρίσιμους μακροπρόθεσμους καρδιομεταβολικούς κινδύνους. Οι μεταλλοπρωτεϊνάσες (Matrix MetalloProteinases, MMPs) είναι μια οικογένεια εξαρτώμενων από ψευδάργυρο πρωτεασών με πολλαπλούς ρόλους στην ιστική αναδιαμόρφωση και αποδόμηση διαφόρων εξωκυττάριων πρωτεϊνών. Ο γλυκοκάλυκας είναι μία πολυσύνθετη στιβάδα από πρωτεογλυκάνες και γλυκοπρωτεΐνες που καλύπτει την ενδοαυλική επιφάνεια του ενδοθηλίου και τα έως σήμερα δεδομένα είναι καταδεικτικά του πολύ σηματικού ρόλου της δομής του γλυκοκάλυκα στην αγγειακή διαπερατότητα, τη μεσολάβηση της διατμητικής τάσεως (shearstress), την προσκόλληση των λευκών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων και τον ρυθμιστικό του ρόλο στις φλεγμονώδεις διεργασίες. Σκοπός: Σε αυτή τη μελέτη διερευνάται η συσχέτιση μεταξύ των υποκλινικών δεικτών καρδιαγγειακής και ενδοθηλιακής λειτουργίας με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το ορμονικό προφίλ σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Επίσης, μελέτη της επίδρασης της ορμονικής θεραπείας (αντισυλληπτικά χάπια), της θεραπείας με μετφορμίνη καθώς και της θεραπείας με GLP-1 ανάλογα στα επίπεδα των μεταλλοπρωτεϊνασών και το πάχος του ενδοθηλιακού γλυκοκάλυκα είναι απαραίτητη, καθώς σε περίπτωση που αναδειχθεί βελτίωση των επιπέδων τους η έρευνα θα μπορέσει να στραφεί στη στοχευμένη θεραπεία του συνδρόμου Μέθοδος: Στη μελέτη εντάχθηκαν 40 γυναίκες οι οποίες πληρούν τα κριτήρια του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών οι οποίες προσέρχονταν την 3η-5η ημέρα του κύκλου και υποβάλλονταν σε καμπύλη γλυκόζης και ινσουλίνης μετά από λήψη 75 γραμμαρίων γλυκόζης. Οι συμμετέχουσες έλαβαν μετφορμίνη (n=20), αγωνιστές GLP1 (n=10) ή από του στόματος αντισυλληπτικά χάπια (n=10). Στα 0, 60 και 120 λεπτά της καμπύλης μετρήθηκαν η ινσουλίνη, η γλυκόζη και η διάχυτη οριακή περιοχή των υπογλώσσιων μικροαγγείων (οι υψηλές τιμές PBR αντιπροσωπεύουν μειωμένο πάχος γλυκοκάλυκα). Η αντίσταση στην ινσουλίνη αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας τον δείκτη Matsuda και τον δείκτη HOMA. Κατά την έναρξη και έξι μήνες μετά τη θεραπεία, αξιολογήθηκαν επίσης τα επίπεδα ανδρογόνων και η συγκέντρωση της μεταλλοπρωτεϊνάσης 9 (MMP9). Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία όλων των συμμετεχόντων ήταν 30±3 έτη. Κατά την έναρξη, η ποσοστιαία μεταβολή του PBR συσχετίστηκε με την ποσοστιαία μεταβολή της γλυκόζης στα 120 λεπτά OGTT (r=0,42, p<0,05). Κατά την έναρξη, τα επίπεδα του δείκτη Matsuda, του δείκτη Homa και της τεστοστερόνης συσχετίστηκαν με PBR (2,91±0,1μm) στα 120 λεπτά OGTT (r=0,41, r=0,38 και r=0,28, αντίστοιχα). Επιπλέον, τα επίπεδα MMP9 συσχετίστηκαν με τον δείκτη Matsuda και Homa (r=0,45, p<0,05 και r=0,41, p<0,05 αντίστοιχα). Έξι μήνες μετά τη θεραπεία, όλοι οι συμμετέχοντες παρουσίασαν βελτίωση του δείκτη Matsuda (7±0,31 έναντι 9,1±0,2), του δείκτη Homa (5,3±0,8 έναντι 2,91±0,1), του MMP9 (210±30 έναντι 178±28ng/ml) και των επιπέδων τεστοστερόνης ±2.29±5. (p<0,05 για όλες τις συγκρίσεις). Έξι μήνες μετά τη θεραπεία, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση μεταξύ των δεικτών αντίστασης στην ινσουλίνη και των επιπέδων τεστοστερόνης με το PBR ή την αλλαγή του κατά τη διάρκεια της OGTT. Έξι μήνες μετά τη θεραπεία, οι ασθενείς που έλαβαν αγωνιστές GLP-1 παρουσίασαν τη μεγαλύτερη βελτίωση στα επίπεδα MMP9 σε σύγκριση με την αρχική Συμπεράσματα: Η μεταγευματική υπεργλυκαιμία, η αντίσταση στην ινσουλίνη και τα επίπεδα της τεστοστερόνης συσχετίζονται με μείωση του πάχους του ενδοθηλιακού γλυκοκάλυκα σε γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Η διάφορες θεραπευτικές επιλογές έχουν ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της αντίστασης στην ινσουλίνη, βιοχημικών δεικτών αθηρωμάτωσης με τους GLP-1 αγωνιστές να εμφανίζουν καλύτερα αποτελέσματα. Οι ασθενείς που έλαβαν GLP-1 αγωνιστές παρουσίασαν τη μεγαλύτερη βελτίωση στα επίπεδα MMP9 σε σύγκριση με τα επίπεδα τους προ της λήψης θεραπεία
Προσομοίωση πλημμυρικής ροής με χρήση τεχνικών τηλεπισκόπησης
No full textFloods rank among the most frequent and hazardous natural disasters, posing significant threats to human life, as well as the natural and built environment. The detrimental impacts of floods are anticipated to be further compounded in the future, driven by both climate change -which tends to enhance floods frequency and magnitude- and a range of additional factors, including the increase in population density, fast economic growth, urbanization and uncontrolled development along the floodplains, which collectively tend to enhance the vulnerability and risk in flood-prone areas. The above situation emphasizes the necessity for developing appropriate mitigation strategies for managing flood risk and alleviating the subsequent damage. Within this context, flood forecasting and early warning systems have attracted substantial interest, driven, among others, by the recent advancements in computing power and technology. The development of such systems typically relies on the coupling of a meteorological with a hydrological and/or a hydrodynamic component, with the latter being integrated by means of either sophisticated physics-based models or statistical data-driven techniques. Although computationally intensive, detailed physics-based simulators are generally accepted as more accurate in the representation of the flood phenomenon and they, thus, constitute a frequently used technique for flood forecasting and inundation mapping. Despite the increasing interest in flood modeling, hydrodynamic models continue to be subject to significant uncertainties arising from multiple stages of the modeling process. One of the most debated aspects is the choice of the appropriate model, especially in terms of the dimensionality (1D, 2D or coupled 1D/2D), which remains a contentious and critical decision influencing the accuracy of the simulation results. Beyond the well-documented uncertainties inherent in the modeling procedure, the intrinsically complex nature of floods combined with the substantial computational demands and the complete absence or limited availability of hydrometric data required for model calibration, poses further challenges for performing accurate and efficient flood modeling at high resolutions. In particular, the inadequacy of in-situ observations to independently support calibration and validation procedures has increasingly prompted a shift toward the use of satellite remote sensing products, which in turn enable systematic and large-scale flood mapping and monitoring at high resolutions. As a result, the incorporation of remote sensing techniques in flood modeling has attracted much attention lately, while the contribution of remotely sensed-derived products, especially in model calibration, has been primarily explored by considering either the flood extent or the indirectly retrieved water depth data. In light of the above, the present dissertation seeks to introduce a comprehensive investigation into the integration of satellite remote sensing with hydrodynamic modeling, specifically tailored to the particular hydrologic and physiographic characteristics of Greek riverine systems. Within this context, it ultimately aims to establish a robust framework for supporting decision-making in modeling-related issues and formulate an efficient strategy for the use of complex hydrodynamic models in ungauged, or insufficiently gauged basins. Emphasis is, thus, placed on the integration of remote sensing products, assessing the capabilities and limitations of different kinds of SAR-based data and techniques, to enhance the accuracy and reliability of hydrodynamic modeling. According to the above, the present thesis is organized around three primary objectives, which are: (a) to assess the overall applicability and inherent limitations of different remote sensing techniques and data in supporting flood modeling applications small- to medium-sized riverine systems, which are representative of the hydro-morphological characteristics of the Greek territory; (b) to conduct a thorough investigation into the factors contributing to uncertainty in hydrodynamic modeling outcomes, seeking to establish a practical guide for assisting modelers in making informed decisions and addressing common challenges, among which the selection of the appropriate modeling approach; and (c) to establish and implement a holistic framework for the calibration and validation of 2D hydraulic-hydrodynamic models, in complex and ungauged or insufficiently gauged basins, leveraging as benchmarks diverse satellite-derived products alongside efficient optimization techniques. To meet the above-described objectives, this research explores the freely available Sentinel-1 SAR products and evaluate their potential—in terms of accuracy, spatial and temporal resolution—for supporting flood modeling, in two distinct river catchments in Central Greece, namely the Spercheios and Peneios River Basins. In addition to the data itself, the influence of the selected SAR processing technique on the resulting outcomes is explored. To this end, two flood delineation approaches, namely a simplified single-image thresholding method and the Flood Mapping Python toolbox (FLOMPY), an automated approach based on SAR statistical temporal analysis, are used and comparatively tested to obtain insights on their relative appropriateness for supporting flood modeling applications. Finally, the comparative effectiveness of different satellite-derived end products, namely the flood inundation extent and the indirectly retrieved flood water depth, is evaluated within the scope of model calibration and validation. Uncertainty in hydrodynamic modeling was investigated in both Peneios and Spercheios River cases, offering, in this way, important insights into the applicability of the proposed framework, and allowing the identification of similarities or potential inconsistencies in the derived conclusions, due to varying flood conditions, complexity of the modeled systems and topographic characteristics. This phase of the research, thus, initiated with a Local Sensitivity Analysis (LSA), conducted for a certain river reach and flood event, occurred in late February 2018 in Peneios River, and aimed at providing preliminary insights on how different uncertainty sources impact on the predictive performance of a relatively simple 1D hydrodynamic model. A limited set of uncertain factors and configurations were investigated, compared to the analysis undertaken in the Spercheios River, including: (a) inflow discharge; (b) the variation in roughness coefficient; and (c) the spatial resolution of the terrain data. Model reliability in replicating the flood extent for the reconstructed event was assessed leveraging as a benchmark the flood extent extracted through SAR image processing, while model performance was quantified using a variety of widely accepted area-based measures of fit, i.e., the Critical Success Index (CSI), Success Index (SI), Hit Rate (H), False Alarm ratio (F), Accuracy (Acc) and Error Bias (E). Subsequently, the analysis was extended to the Spercheios River, where a comprehensive investigation of: (a) structural; (b) parametric; and (c) performance criteria-induced uncertainties was conducted, placing emphasis on interactions among the above uncertain components, as well. Within this context, three distinct hydrodynamic models, namely a coupled 1D/2D, a fully 2D and a coarse-resolution 2D model, were developed and their comparative response was assessed under the variation in five model variables, namely the: (a) roughness coefficient within the main channel and (b) across the two dominant land cover types in the floodplains; and (c) the variation in upstream discharge. Overall, the uncertainty investigation undertaken in Spercheios River was aimed at addressing the following issues: (a) investigate the impact of model structure -represented through the model dimensionality and simplifications in modeled system geometry- in the model output for identical input data and boundary conditions; (b) identify the most influential model variables and explore whether this is altered depending on the dimensional approach and performance metric; (c) examine the sensitivity of the individual performance metrics, with respect to the dimensional approach; (d) identify the optimum/worst dimensional approach according to each index; and (e) attempt to classify the utilized performance metrics in terms of how they rank the different modeling approaches. The overall framework implemented in the specific phase of the research was based upon a coupled hydrologic-hydrodynamic approach and involved the following five distinct parts: (a) the generation of the hydrologic forcing for use in the hydrodynamic simulation, coupling hydrologic modeling with a Monte Carlo Uncertainty Analysis; (b) the development of the three individual hydrodynamic model geometries, each representing a distinct dimensional approach; (c) the implementation of a LSA to test the influence of selected model parameters and upstream inflow, on the response of all three models, investigating each time exactly the same parameter combinations for all geometries tested; (d) the quantification of model response with respect to the derived flood extent for each model configuration scenario, considering a variety of performance metrics and using as benchmark the satellite-derived flood map; and (e) the sensitivity quantification and final evaluation. The final stage of the present dissertation, being also the overarching goal of the research, concerns the integration of the insights and lessons learned from the two preceding phases with the view to formulate a comprehensive strategy for the efficient calibration and validation of 2D hydraulic-hydrodynamic models, in complex and ungauged or insufficiently gauged basins, leveraging different satellite-derived data alongside efficient optimization techniques. The proposed framework is developed and tested in Spercheios River Basin, while also demonstrating the potential for adaptation to other regions. This stage is based on a coupled hydrological-hydrodynamic approach, and comprises three distinct components, namely: (a) the pre-processing or pre-calibration phase, (b) the calibration phase and (c) the validation phase. The pre-processing phase is further subdivided into two separate steps. The first step focuses on eliminating uncertainties in the hydrodynamic model results induced by factors unrelated to the parameters intended for calibration. Such factors were deemed to be the inflow boundary conditions, the accuracy of the terrain data, the absence of critical flow control structures and other modifications necessary for improving the fidelity of the modeled system. Within this context, a calibration of the upstream catchment runoff was undertaken, whereas a refined version of the 2D hydrodynamic model was built. This refined model incorporated an update of the underlying topography at key locations, the inclusion of key structural elements such as culverts, bridges etc., and additional adjustments aimed at increasing detail in model representation, with the purpose to address the so-called “leaking effect” and, consequently, enhance the reliability of the simulated outputs. The second step of the pre-calibration phase relates to the selection of the calibration parameters. To address the high computational demands typically associated with the screening procedure in complex models, a hybrid approach is proposed herein, which integrates a “manual” pre-screening phase, dedicated to perform a prior evaluation and exclusion of parameters anticipated to have negligible impact on model outcomes, with a Global Sensitivity Analysis (GSA) to prioritize the most influential among the parameters which passed the pre-screening phase. The suggested framework is complemented with the calibration-validation phase, which involves the use of a brute-force grid-search optimization technique tailored to the high computational demands of the detailed hydrodynamic models. The latter is a simple and cost-effective technique, which considers interactions between model parameters, yet being easily adjustable to the available computational budget, by properly tailoring the extent and step size of the parametric space. Therefore, the overall framework adheres to the principles of model parsimony and parametric abstraction, in order to reduce computational cost and mitigate equifinality issues. Two independent real-world flood events and the respective hydrological and Sentinel-1 SAR data were employed for calibrating and validating the refined 2D hydrodynamic model. During both the GSA and calibration stages, a variety of performance measures were exploited to gain a comprehensive insight on model response at several levels, while also assessing the comparative suitability of the examined metrics for supporting the calibration procedure. Model calibration was initially performed considering as benchmark the flood inundation extent, as derived from the FLOMPY algorithm. Subsequently, the Floodwater Depth Estimation Tool (FwDET) version 2.1 was employed to derive the spatial distribution of flood water depths across the model domain and explore the potential for better constraining the hydrodynamic model with respect to water depth prediction, as well. The latter served both testing the validity of the indirectly retrieved water depth product and evaluating its comparative utility for supporting calibration in relation to the use of flood extent data. Overall, the outcomes of this research revealed considerable inter-dependencies among the components contributing to uncertainty in hydrodynamic modeling, highlighting the complexities inherent in real-world modeling applications. With regard especially to the analysis implemented in the Spercheios River, the results revealed a tight nexus between the selected modeling approach, the performance criteria considered and the derived outcomes, in a way that impeded a unique demonstration of the most influential variables. In that sense, the demonstration of the most sensitive parameters was found to be influenced by both the selected modeling approach and performance metric considered, implying that the above factors should be accounted for by the modelers when a sensitivity analysis is to be performed. Moreover, model structure was found to substantially affect the simulation outcomes and the associated performance, even for identical input data and boundary conditions, whereas the optimum set of model parameter values proved to differ depending on both the adopted modeling approach and metric considered, thus emphasizing the importance of context-specific calibration. According to the results, the coarse-resolution or “simplified” 2D model consistently underperformed, while showing, in parallel, markedly lower sensitivity to the variation in model variables. This finding showcased the low potential of over-simplistic approaches for achieving an optimal model, particularly in cases of small rivers with complex topography, as the variation in parameter values and boundary conditions cannot fully compensate for the severe structural limitations. Effective modeling should be, thus, oriented towards an accurate representation of the area’s micro-topography, while preserving an optimal balance between model complexity, accuracy and computational cost. Furthermore, the incorporated metrics were found to differently rank the investigated modeling approaches as for their average performance. Hence, the analysis led to the formulation of two distinct groups of performance criteria; according to the 1st group which encompasses the CSI, H and SI, the fully 2D hydrodynamic model is ranked as ‘best’ outperforming the coupled 1D/2D approach, whereas according to the 2nd group (F, E and Acc) exactly the opposite occurs. The coarse-resolution 2D model emerges as the ‘worst’ approach in all cases. The above ranking also enabled the quantification of the anticipated percent improvement when passing from a ‘worse’ to a ‘better’ modeling approach, offering valuable implications for guiding model selection based upon accuracy requirements and computational sources. The LSA implemented in the Peneios River interestingly demonstrated certain inconsistencies with regard to the response of the different performance metrics, overall indicating a decrease in interdependencies among the various model components as the complexity of the modeled system decreases. Hence, in the above analysis, the selection of the performance metric was not found to affect the demonstration of the influential variables, whereas it proved to exert a less radical influence on the identification of the optimum parameter set. In addition, the comparative consideration of the results revealed apparent weaknesses of the investigated performance metrics, emphasizing that metrics encompassing areas correctly predicted as non-flooded by the model, may introduce substantial bias in performance evaluation results, particularly for model domains disproportionally large relative to the actual flood extent. The overarching goal of the present thesis has been the derivation of a robust framework for the efficient calibration and validation of complex hydrodynamic models, leveraging satellite data and efficient optimization techniques. In this regard, the proposed strategy for calibrating the parameters of a 2D hydrodynamic model using a brute-force grid search optimization technique was found to be effective, enabling the identification of a near-optimal solution with reduced computational demands. In addition, the hybrid screening procedure adopted, which comprised a manual combined with a GSA-based phase, demonstrated sufficiency in accordance with the principles of model parsimony and parametric abstraction, effectively reducing the computational cost and equifinality issues. The calibration results indicated substantial disagreements among the various performance metrics stressing that particular caution should be exercised in the selection of the objective function. CSI and SI indices proved to be more effective in the calibration context, being capable of reflecting the optimum model response and offering a comprehensive view of the overall performance, balancing all aspects. Conversely, Error Bias and Accuracy indices were found to be heavily biased towards avoiding overprediction, thus failing to reliably demonstrate optimum model performance. Although the RMSE is considered a rather detailed metric offering a cell-by-cell flood depth evaluation, the identification of its relative efficiency was hampered by the limitations of FwDET in accurately estimating water depths. Specifically, the algorithm’s reliability was found to decrease as the extent of inundated areas increased, while being heavily affected by the micro-topography of the area. Overall, the calibration results indicated equifinality issues stemming from the complex and non-linear nature of the model and the spatial interrelationships among the model variables, whereas GSA results were found to be particularly valuable in identifying potential equifinality challenges early in the process. With respect to the remote sensing techniques used in this thesis, although the manual flood delineation approach offered quick and decent insights, it proved to clearly underestimate flood extent due to the loss of spatial detail resulting from spatial filtering. In contrast, the FLOMPY approach, leveraging multi-temporal data, produced rather coherent inundation extent outcomes, more aligned with hydrodynamic simulations, thus, emphasizing the valuable role of multitemporal information for surmounting classification errors. As a whole, despite the overall valuable role of SAR data in enhancing model reliability and guiding modeling procedure, Sentinel-1 C-band data were found to pose serious challenges in dense vegetation and narrow river channels due to resolution and revisit frequency constraints.Οι πλημμύρες συγκαταλέγονται μεταξύ των καταστροφικότερων φυσικών κινδύνων παγκοσμίως, επιφέροντας σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Μάλιστα, παράγοντες όπως η κλιματική αλλαγή, η αύξηση της πληθυσμιακής πυκνότητας, η τροποποίηση των χρήσεων γης (π.χ. αστικοποίηση) και η περαιτέρω ανάπτυξη των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων σε περιοχές υψηλού κινδύνου αναμένεται να οδηγήσουν σε περαιτέρω αύξηση τόσο των πλημμυρικών φαινομένων στο μέλλον, όσο και των επιπτώσεων που αυτά συνεπάγονται. Η έκταση του προβλήματος έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια στην κατάρτιση, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, του σχετικού νομοθετικού πλαισίου για την αντιμετώπιση του πλημμυρικού κινδύνου. Σύμφωνα με την Οδηγία 2007/60 της Ε.Ε., τα Κράτη Μέλη καλούνται να προβούν σε προκαταρκτική αξιολόγηση των περιοχών, οι οποίες κινδυνεύουν από πλημμυρικά γεγονότα σε κάθε περιοχή λεκάνης απορροής ποταμού, καθώς και να καταρτίσουν χάρτες πλημμυρικού κινδύνου και πλημμυρικής επικινδυνότητας, προσδιορίζοντας παραμέτρους όπως είναι η έκταση της πλημμύρας, το βάθος και η ταχύτητα ροής για διάφορα σενάρια πιθανότητας (Οδηγία 2007/60/ΕΚ). Στην κατεύθυνση της εκτίμησης του πλημμυρικού κινδύνου, εφαρμόζονται διάφορες προσεγγίσεις κατά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψιν τη διαθεσιμότητα των δεδομένων, τις τοπικές συνθήκες, τον τύπο της πλημμύρας κ.λπ., ενώ συχνά συνδυάζονται διαφορετικές μεθοδολογίες για την επίτευξη μίας πιο ολοκληρωμένης προσέγγισης. Μεταξύ των πλέον ενδεδειγμένων μεθοδολογιών εκτίμησης του πλημμυρικού κινδύνου είναι η χρήση αριθμητικών υδρολογικών και υδραυλικών μοντέλων προσομοίωσης της πλημμυρικής ροής. Εν τούτοις, η βαθμονόμηση και ο έλεγχος των ανωτέρω μοντέλων προσομοίωσης είναι
Ανάπτυξη μοριακών μεθοδολογιών για την ανίχνευση και τον ποσοτικό προσδιορισμό ιών στα αστικά λύματα
No full textThe present thesis investigates the development and analytical validation of highly sensitive and specific molecular-based methods, as well as their application for the early detection of a broad spectrum of viruses in urban wastewater, considering the importance of wastewater- based epidemiology (WBE) as a community-level, non-invasive tool for monitoring the spread of viral infections. The initial objective was to assess inhibition effects associated with the complex wastewater matrix and evaluate various enhancing strategies to mitigate the impact of inhibitory substances on downstream analysis. Subsequently, robust reverse transcription quantitative polymerase chain reaction (RT-qPCR) assays were developed to quantify viral loads and assess the seasonality of Severe Acute Respiratory Syndrome Coronavirus-2 (SARS-CoV-2), Respiratory Syncytial Virus (RSV) and Influenza A (IAV) and B (IBV) viruses, investigating possible shifts in seasonal patterns related to the emergence of the COVID-19 pandemic. To address the limitations of qPCR associated with inhibition effects and the inability to perform absolute quantification, the performance of the advanced droplet digital PCR (ddPCR), was evaluated. A 4-plex RT-ddPCR assay was developed and validated, demonstrating superior performance compared to qPCR assays. This assay was then applied over an extended surveillance period and successfully detected the epidemic waves of the targeted respiratory viruses. The viral detection panel was subsequently expanded with the development of a highly sensitive and specific 9-plex RT-ddPCR assay capable of detecting SARS-CoV-2, Hepatitis A (HAV), and Hepatitis E (HEV), in addition to the previously targeted respiratory viruses. This assay was successfully applied both at the citywide level and in the confined environment of a passenger ship, demonstrating its utility for real-time surveillance of these epidemiologically important viral targets. These findings demonstrate the potential of WBE and highlight the necessity of developing and employing molecular- based assays for its support.Η παρούσα διατριβή διερευνά την ανάπτυξη και αναλυτική επικύρωση ευαίσθητων και ειδικών μοριακών μεθόδων, καθώς και την εφαρμογή τους για την έγκαιρη ανίχνευση ευρέος φάσματος ιών σε αστικά λύματα, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία της επιδημιολογίας λυμάτων ως μη επεμβατικού εργαλείου παρακολούθησης της εξάπλωσης ιικών λοιμώξεων. Ο αρχικός στόχος ήταν η εκτίμηση των αναστολέων που υπάρχουν στην πολύπλοκη μήτρα των λυμάτων και η αξιολόγηση μηχανισμών για τον περιορισμό της επίδρασης τους στις μοριακές τεχνικές. Στη συνέχεια, αναπτύχθηκαν μεθοδολογίες ποσοτικής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αντίστροφης μεταγραφής (Reverse transcription quantitative polymerase chain reaction, RT-qPCR) για την ποσοτικοποίηση και την αξιολόγηση της εποχικότητας του κορονοϊού, του αναπνευστικού συγκυτιακού ιού και των ιών γρίπης Α και Β, διερευνώντας πιθανές μεταβολές στην εποχικότητά τους, λόγω της πανδημίας COVID-19. Για την αντιμετώπιση των περιορισμών της qPCR (αναστολή, αδυναμία απόλυτης ποσοτικοποίησης) αξιολογήθηκε η απόδοση της προηγμένης ψηφιακής τεχνολογίας PCR μέσω σταγονιδίων (droplet digital PCR, ddPCR). Αναπτύχθηκε και επικυρώθηκε μία μεθοδολογία τετραπλής RT-ddPCR , η οποία επέδειξε ανώτερη απόδοση σε σύγκριση με τις qPCR μεθόδους. Η αναπτυχθείσα RT- ddPCR μεθοδολογία ανίχνευσε επιτυχώς τους αναπνευστικούς ιούς σε μια εκτεταμένη περίοδο επιτήρησης. Ακολούθως, το πάνελ ανίχνευσης επεκτάθηκε με την ανάπτυξη μιας εξαιρετικά ευαίσθητης και ειδικής εννεαπλής RT-ddPCR μεθόδου, ικανή για την ταυτόχρονη ανίχνευση και ποσοτικοποίηση του κορονοϊού και των ιών ηπατίτιδας Α και Ε, πέραν των ήδη στοχευόμενων αναπνευστικών ιών. Η μέθοδος εφαρμόστηκε επιτυχώς σε δείγματα λυμάτων για την επιτήρησή των ιών αυτών σε πραγματικό χρόνο, τόσο σε επίπεδο κοινότητας όσο και στο περιορισμένο περιβάλλον ενός επιβατικού πλοίου. Τα ευρήματα αυτά καταδεικνύουν τη δυναμική της επιδημιολογίας λυμάτων και την αναγκαιότητα ανάπτυξης και χρήσης μοριακών τεχνικών για την υποστήριξή της
''Κρητική Τραγωδία'': ιδέες και δίκτυα μιας οθωμανικής αυτοκρατορικής επαρχιακής ελίτ στο γύρισμα του 20ού αιώνα
No full textThe present doctoral research investigates the evolution of the socio-political networks and ideas of opposition Ottoman intellectuals who occupied prominent positions within the Ottoman administration and witnessed unprecedented political and humanitarian crises in Crete and the Ottoman Empire at the turn of the 20th century. The involvement of these intellectuals in the conspiratorial and solidarity networks of the Young Turks’ movement was facilitated by the establishment of a core network in Crete under the name of the “Islamic Society of Humanists” (Muḥibb-i İnsāniyet Cemʽiyet-i İslāmiyyesi). This is evidenced by the travel of the central figure, Hüseyin Nesimi, to Paris and Geneva – among other cities in Western and Eastern Europe - where he engaged with central figures of the Ottoman opposition, such as Ahmed Rıza. The cooperation and communication of the activists triggered an explosion of publications in Ottoman Turkish and French describing the suffering of the humanitarian crisis in Crete (Girīd Hā’ilesī) amidst rural and urban conflicts, often quoting also the imperialist intervention of the European powers in February 1897. Following the work of these intellectuals through time, with a microhistorical focus on the intriguing case of Hüseyin Nesimi, an essential part of the reform and constitutionalist movements within the Empire and beyond unfolds. This is evidenced by the diasporic press of the Young Turks in Paris and Geneva, where the Cretan Question and the references of their colleagues in Crete are constant and detailed, constituting a component of the wider Eastern Question which highlights the complexity of clarifying the homogeneous character of the movement. The overarching concept of Ottomanism is a fundamental premise underpinning the works produced to solve the socio-political crisis affecting the Empire and the coexistence of diverse communities. The thesis posits that constitutionalism serves as a unifying principle for both Orthodox Christian and Muslim intellectuals on the island, maintaining a cautious stance between the irredentist aspirations of the Greek Kingdom and the Hamidian centralism of Istanbul, both of which have their designs for the island’s future. This coveted constitutionalism was articulated through cultural metaphors and translations, as evidenced in the texts. The research challenges Greek and Turkish historiography’s predominantly ethnocentric and teleological frameworks. By drawing on archives from Istanbul, Crete, Athens, Paris, and Nantes, this work illuminates the intricate network of ideas and transimperial connections fostered by the multilingual Ottoman intelligentsia in the provinces. This alternative perspective engages with Ottoman Turkish and Greek-speaking communities in the Eastern Mediterranean. The doctoral dissertation incorporates methodological tools, including the history of concepts and a microhistorical approach centred on individuals to interrogate broader social and political structures at the macro level. By examining the case of these networks of Cretan intellectuals, bureaucrats, and activists, we can gain insights into the ideological and political developments and processes in the Eastern Mediterranean and Europe during the late 19th to early 20th century, facilitating a gradual transition from imperial models to those of nation-states through the conceptual framework of parliamentarianism and constitutionalism.Η παρούσα διδακτορική έρευνα εξετάζει την εξέλιξη των κοινωνικοπολιτικών δικτύων και των ιδεών των Οθωμανών διανοουμένων της αντιπολίτευσης, οι οποίοι κατείχαν εξέχουσες θέσεις στην οθωμανική διοίκηση και υπήρξαν μάρτυρες των άνευ προηγουμένου πολιτικών και ανθρωπιστικών κρίσεων στην Κρήτη και την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ού αιώνα. Η συμμετοχή αυτών των διανοουμένων στα συνωμοτικά και αλληλέγγυα δίκτυα του κινήματος των Νεότουρκων διευκολύνθηκε από τη δημιουργία ενός πυρήνα δικτύου στην Κρήτη με την ονομασία «Ισλαμική Εταιρεία Ανθρωπιστών» (Muḥibb-i İnsāniyet Cemʽiyet-i İslāmiyyesi). Αυτό αποδεικνύεται από το ταξίδι του κεντρικού προσώπου, Χουσείν Νεσιμί, στο Παρίσι και τη Γενεύη – μεταξύ άλλων πόλεων της Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης – όπου ήρθε σε επαφή με κεντρικά πρόσωπα της οθωμανικής αντιπολίτευσης, όπως ο Αχμέντ Ριζά. Η συνεργασία και η επικοινωνία των ακτιβιστών προκάλεσε μια έκρηξη δημοσιεύσεων στα οθωμανικά τουρκικά και στα γαλλικά, που περιγράφουν τα δεινά της ανθρωπιστικής κρίσης στην Κρήτη (Girīd Hā’ilesī) εν μέσω αστικών και στην ύπαιθρο συγκρούσεων, αναφέροντας συχνά και την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων τον Φεβρουάριο του 1897. Ακολουθώντας το έργο αυτών των διανοουμένων στο πέρασμα του χρόνου, με μικροϊστορική εστίαση στην ενδιαφέρουσα περίπτωση του Χουσεΐν Νεσιμί και του κύκλου του, αποκαλύπτεται ένα ουσιαστικό κομμάτι των μεταρρυθμιστικών και συνταγματικών κινημάτων εντός και εκτός της Αυτοκρατορίας. Αυτό αποδεικνύεται από τον τύπο της διασποράς των Νεότουρκων στο Παρίσι και τη Γενεύη, όπου το Κρητικό Ζήτημα και οι αναφορές των συναδέλφων τους στην Κρήτη είναι συνεχείς και λεπτομερείς, αποτελώντας βασικό συστατικό του ευρύτερου Ανατολικού Ζητήματος που υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα της αποσαφήνισης του ομοιογενούς χαρακτήρα του κινήματος. Η γενική έννοια του οθωμανισμού αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για τα έργα που δημιουργήθηκαν με σκοπό την επίλυση της κοινωνικοπολιτικής κρίσης που έπληξε την Αυτοκρατορία και τη συνύπαρξη των διαφορετικών κοινοτήτων. Η διατριβή υποστηρίζει ότι ο συνταγματισμός χρησιμεύει ως ενοποιητική αρχή τόσο για τους ορθόδοξους χριστιανούς όσο και για τους μουσουλμάνους διανοούμενους του νησιού, διατηρώντας μια προσεκτική στάση μεταξύ των αλυτρωτικών φιλοδοξιών του Ελληνικού Βασιλείου και του χαμιδικού συγκεντρωτισμού της Κωνσταντινούπολης, που είχαν και οι δύο τα σχέδιά τους για το μέλλον του νησιού. Αυτός ο πολυπόθητος συνταγματισμός εκφράστηκε μέσω πολιτιστικών μεταφορών και μεταφράσεων, όπως αποδεικνύεται από τα κείμενα. Η έρευνα αμφισβητεί τα κυρίαρχα εθνοκεντρικά και τελεολογικά πλαίσια της ελληνικής και της τουρκικής ιστοριογραφίας. Αντλώντας από αρχεία της Κωνσταντινούπολης, της Κρήτης, της Αθήνας, του Παρισιού και της Νάντης, η εργασία αυτή φωτίζει το περίπλοκο δίκτυο ιδεών και διακρατικών συνδέσεων που καλλιέργησε η πολύγλωσση οθωμανική διανόηση στις επαρχίες. Αυτή η εναλλακτική προοπτική ασχολείται με τις οθωμανικές τουρκόφωνες και ελληνόφωνες κοινότητες στην Ανατολική Μεσόγειο. Η διδακτορική διατριβή ενσωματώνει μεθοδολογικά εργαλεία, όπως η ιστορία των εννοιών και μια μικροϊστορική προσέγγιση επικεντρωμένη στα άτομα, με σκοπό να διερευνήσει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δομές σε μακροεπίπεδο. Με την εξέταση της περίπτωσης αυτών των δικτύων Κρητών διανοουμένων, γραφειοκρατών και ακτιβιστών, μπορούμε να αποκτήσουμε γνώσεις σχετικά με τις ιδεολογικές και πολιτικές εξελίξεις και διαδικασίες στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, διευκολύνοντας τη σταδιακή μετάβαση από τα αυτοκρατορικά μοντέλα σε αυτά των εθνικών κρατών μέσω του εννοιολογικού πλαισίου του κοινοβουλευτισμού και του συνταγματισμού.La présente recherche doctorale a pour objet l’étude de l’évolution des réseaux sociopolitiques et des idées des intellectuels ottomans d’opposition qui occupaient des postes importants au sein de l’administration ottomane. Ces derniers ont été témoins de crises politiques et humanitaires sans précédent en Crète et dans l’Empire ottoman au tournant du XXe siècle. L’implication de ces intellectuels dans les réseaux de conspiration et de solidarité du mouvement des Jeunes Turcs a été facilitée par la création d’un réseau en Crète sous le nom de « Société islamique des humanistes » (Muḥibb-i İnsāniyet Cemʽiyet-i İslāmiyyesi). L’importance de cette organisation est illustrée par le voyage de la figure centrale, Hüseyin Nesimi, à Paris et à Genève, où il s’est entretenu avec des figures centrales de l’opposition ottomane, telles qu’Ahmed Rıza. Cette coopération et cette communication entre activistes ont conduit à une prolifération de publications en turc ottoman et en français, décrivant les souffrances endurées par la population musulmane crétoise lors de la crise humanitaire (Girīd Hā’ilesī) qui faisait rage, entre conflits ruraux et urbains. Ces publications font souvent référence à l’intervention impérialiste des puissances européennes du début du mois de février 1897. En examinant le travail de ces intellectuels dans une perspective historique, avec un focus sur le cas fascinant de Hüseyin Nesimi, une partie substantielle des mouvements réformateurs et constitutionnalistes au sein de l’Empire et au-delà se dévoile. La presse diasporique des Jeunes Turcs à Paris et à Genève témoigne de cette complexité, en abordant de manière constante et détaillée la question crétoise et les références de leurs compagnons en Crète. Cette approche met en lumière la nature multifacette du mouvement d’opposition et la difficulté de déterminer son unité.
Le concept d’ottomanisme est un principe fondamental qui sous-tend les travaux réalisés pour résoudre la crise sociopolitique qui affecte l’Empire et la coexistence de diverses communautés. La thèse avancée ici est que le constitutionnalisme a joué un rôle unificateur entre les intellectuels chrétiens orthodoxes et musulmans de l’île, adoptant une position équilibrée entre les aspirations irrédentistes du royaume grec et le centralisme hamidien d’Istanbul, qui chacun déploient des projets pour l’avenir de l'île. Cette forme de constitutionnalisme, objet de convoitise, s’est manifestée à travers des métaphores et des traductions culturelles, comme en attestent les textes étudiés.
La recherche en question remet en cause les cadres, principalement ethnocentriques et téléologiques, de l’historiographie des deux pays. En s’appuyant sur des archives d’Istanbul, de Crète, d’Athènes, de Paris et de Nantes, ce travail met en lumière le réseaux complexes d’idées et de connexions transimpériales favorisé par l’intelligentsia ottomane multilingue dans les provinces. La thèse de doctorat s’inscrit dans une démarche en intégrant des méthodologies, telles que l’histoire des concepts et une approche microhistorique centrée sur les individus, afin d’interroger les structures sociales et politiques plus vastes au niveau macro. L’étude approfondie des réseaux d’intellectuels, de bureaucrates et de militants crétois permet de saisir les développements et les processus idéologiques et politiques en Méditerranée orientale et en Europe durant la période allant de la fin du XIXe siècle au début du XXe siècle. Cette approche facilite une transition progressive des modèles impériaux vers ceux des États-nations, au prisme des concepts de parlementarisme et de constitutionnalisme
Society, theater and criticism in modern Greek culture: the documentation of performances of the Greek one act (1957-1967)
No full textSummary of the doctoral dissertation of Maria Manthela entitled: "Society, Theatre, and Criticism in Contemporary Modern Greek Culture. The documentation of performances of the Greek One-Act Play (1957–1967)."In this doctoral dissertation, we undertake a multidisciplinary and interdisciplinary study and approach. At the core of the research lies the dialectical relationship between society and culture, theatre and criticism. The aim is to present the social and cultural fermentations through which the Greek dramatic work takes shape within the context of stage and theatrical practice during a pivotal period for Greek society and modern Greek culture. This process contributes to the revitalization of the theatrical and, more broadly, cultural landscape of contemporary Greece through its structural elements—writers, artists, critics, and theatrical organizations. The path, however, is uphill for creators striving to articulate an avant-garde voice in the aftermath of the war. A valuable ally is the one-act play, whose flexible form accommodated the first experiments of new Greek playwrights and pioneering theatre groups. This phenomenon is vividly captured in theatre criticism and in the press of the time, which both shapes and reflects the surrounding socio-cultural context. In conclusion, the dissertation opens a scholarly dialogue between academic research, theatrical study, artistic practice, and culture, contributing to the ongoing development of interdisciplinary and multifaceted approaches within the humanities and cultural studies.Περίληψη της διδακτορικής διατριβής της Μαρίας Μανθέλαμε θέμα:«Κοινωνία, θέατρο και κριτική στον σύγχρονο νεοελληνικό πολιτισμό. Η παραστασιογραφία του Ελληνικού μονόπρακτου (1957-1967)». Στην διδακτορική μας διατριβή επιχειρούμε μια πολυθεματική και διεπιστημονική έρευνα και προσέγγιση. Επίκεντρο της έρευνας αποτελεί η διαλεκτική σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτισμού, θεάτρου και κριτικής που στοχεύει να παρουσιάσει τις κοινωνικές και πολιτισμικές ζυμώσεις μέσα από τις οποίες μορφώνεται το ελληνικό έργο στη σκηνική- θεατρική πράξη, σε μια περίοδο κομβική για την ελληνική κοινωνία και τον νεοελληνικό πολιτισμό, συμβάλλοντας στην αναγέννηση του θεατρικού και ευρύτερα πολιτισμικού τοπίου της σύγχρονης Ελλάδος μέσα από τα δομικά του στοιχεία, τους συγγραφείς, καλλιτέχνες, κριτικούς και τους θεατρικούς οργανισμούς. Ωστόσο ανηφορικός ο δρόμος για τους δημιουργούς που προσπαθούν να αρθρώσουν λόγο πρωτοποριακό στους μεταπολεμικούς κραδασμούς. Αρωγός το μονόπρακτο θεατρικό έργο που με την ευέλικτη μορφή του συγκέντρωσε τις πρώτες δοκιμές νέων Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων και πρωτοποριακών θιάσων. Το φαινόμενο αυτό αποτυπώνεται με ενάργεια στη θεατρική κριτική, στον Τύπο της εποχής, που διαμορφώνει και αντανακλά το περιρρέον κοινωνικο-πολιτισμικό πλαίσιο. Συμπερασματικά η διατριβή ανοίγει έναν επιστημονικό διάλογο ανάμεσα στην επιστημονική προσέγγιση, τη θεατρική έρευνα, την καλλιτεχνική πράξη και τον πολιτισμό συμβάλλοντας στην πορεία των διεπιστημονικών και πολυθεματικών προσεγγίσεων των ανθρωπιστικών και πολιτισμικών σπουδών
Development of innovative nanocomposite active packaging materials with antimicrobial and antioxidant properties
No full textRecent years have witnessed the development of various smart packaging technologies, which are increasingly integrated into packaging systems to meet the evolving demands of the food supply chain. The adoption of suitable packaging technologies by the food industry plays a crucial role in extending product shelf life, improving quality and safety, and providing vital information regarding the status and characteristics of food products. Additionally, intensified research in the field of smart and active packaging serves as a driving force for improving existing systems and fostering innovation through the development of new solutions. The development of active packaging materials incorporating natural antimicrobial agents has gained increasing attention in recent years as an effective strategy to improve food safety, inhibit microbial growth, and extend the shelf life of perishable products. Active packaging is especially important in fresh and expanded shelf-life foods, where it is necessary to control freshness and prevent impaired factors such as moisture, oxygen levels and microbial growth. By using techniques such as antimicrobial films, oxygen scavengers and moisture regulators, active packaging increases food stability, reduces waste, and meets consumer demands for safe and long-lasting products. This dissertation focuses on the development and study of innovative nanocomposite materials for active food packaging applications, aimed at enhancing their antioxidant and antimicrobial/antifungal properties. Specifically, bioactive films based on low-density polyethylene (LDPE) were developed, incorporating bioactive nanocarriers such as organically modified montmorillonite (OMT), inorganic bentonite (B), and halloysite (H), into which natural bioactive compounds, namely carvacrol, thymol, and olive leaf extract, were encapsulated. Specifically, bioactive nanocarriers were incorporated into LDPE via melt mixing in a twin-screw extruder and formed into films by thermal compression. This approach targeted the improvement of the physicochemical and mechanical properties of the resulting films, as well as the antioxidant, antimicrobial and antifungal properties. The incorporation of bioactive compounds into the nanocarriers was achieved via a green methodology based on evaporation/adsorption method, avoiding the use of organic solvents. This method enables the efficient encapsulation and protection of volatile compounds during their integration into the polymer matrix, while also allowing for their controlled release during application. The study includes the physicochemical and structural characterization of the bioactive nanocarriers and films using X-ray diffraction (XRD) and thermogravimetric analysis (TGA), which demonstrated the ability of nanocarriers to provide effective protection to the bioactive compounds. The mechanical properties of the developed films were evaluated by tensile tests, while the oxygen barrier performance was investigated by permeability measurements. Incorporation of bioactive nanocarriers into the LDPE matrix resulted in an overall decline in mechanical properties, likely due to the non-uniform distribution and the formation of agglomerates during the blending process. The addition of OMT-based bioactive nanocarriers loaded with thymol or carvacrol resulted in only slight modifications to mechanical properties. This outcome is attributed to the intercalated structure and the homogeneous dispersion of the nanocarriers within the polymer matrix, which also contributed to the significant improvement of the oxygen barrier performance. Furthermore, antioxidant, antimicrobial and antifungal activities were evaluated through a series of assays, both in vitro and using food model systems (white bread), aiming to simulate real-world conditions for food packaging applications. The bioactive films showed excellent antioxidant activity and growth inhibition against E. coli and C. glutamicum bacteria and showed complete growth inhibition against Salmonella enteritidis. The findings of the bread packaging simulation were very promising, as no fungal growth was detected during visual observation up to 180 days after packaging. Microbiological analysis confirmed the effectiveness of bioactive films in retarding fungal growth. Part of this dissertation is integrated into a broader research project focused on the development of flexible films with controlled antimicrobial and antioxidant activity for food packaging materials. This research was carried out under the project entitled AntiMicrOxiPack. In the context of the present research, the reproduction of the LDPE blend with OMT bioactive nanocarriers with thymol in a medium-scale extruder was selected by the University of Ioannina in collaboration with the National Technical University of Athens, which was used for the pilot industrial production of multilayer films by Achaika Plastics S.A. The project was funded under the Special Actions of the Operational Program “Competitiveness, Entrepreneurship and Innovation (EPAnEK)” of the NSRF 2014-2020.Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσονται διάφορες τεχνολογίες έξυπνης συσκευασίας, οι οποίες ενσωματώνονται σε συστήματα συσκευασίας με στόχο την κάλυψη των αυξανόμενων απαιτήσεων της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων. Η υιοθέτηση κατάλληλων τεχνολογιών από τη βιομηχανία τροφίμων συμβάλλει στην παράταση της διάρκειας ζωής των προϊόντων, στη διατήρηση και βελτίωση της ποιότητας και της ασφάλειας, καθώς και στην παροχή κρίσιμων πληροφοριών σχετικά με την κατάσταση και τα χαρακτηριστικά του προϊόντος. Παράλληλα, η εντατικοποίηση της έρευνας στον τομέα των έξυπνων και ενεργών συσκευασιών αποτελεί μοχλό για τη βελτίωση των υφιστάμενων τεχνολογιών και την ανάπτυξη νέων, καινοτόμων λύσεων. Η ανάπτυξη ενεργών υλικών συσκευασίας που ενσωματώνουν φυσικούς αντιμικροβιακούς παράγοντες έχει κερδίσει όλο και μεγαλύτερη προσοχή τα τελευταία χρόνια ως μία αποτελεσματική στρατηγική για τη βελτίωση της ασφάλειας των τροφίμων, την αναστολή της μικροβιακής ανάπτυξης και την παράταση της διάρκειας ζωής των ευπαθών προϊόντων. Η ενεργή συσκευασία είναι ιδιαίτερα σημαντική στα νωπά τρόφιμα και στα τρόφιμα με διευρυμένη διάρκεια ζωής, όπου είναι απαραίτητο να ελέγχεται η φρεσκάδα και να αποτρέπονται παράγοντες που επηρεάζουν την υγρασία, τα επίπεδα οξυγόνου και την ανάπτυξη μικροβίων. Χρησιμοποιώντας συστήματα όπως αντιμικροβιακές μεμβράνες, απορροφητές οξυγόνου και ρυθμιστές υγρασίας, η ενεργή συσκευασία αυξάνει τη σταθερότητα των τροφίμων, μειώνει τα απόβλητα και ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καταναλωτών για ασφαλή και μακράς διάρκειας προϊόντα. Η παρούσα διατριβή επικεντρώνεται στην ανάπτυξη και μελέτη καινοτόμων νανοσύνθετων υλικών ενεργούς συσκευασίας τροφίμων, με σκοπό την ενίσχυση των αντιοξειδωτικών και αντιμικροβιακών/αντιμυκητιακών ιδιοτήτων τους. Συγκεκριμένα, αναπτύχθηκαν βιοενεργές μεμβράνες βασισμένες σε πολυαιθυλένιο χαμηλής πυκνότητας (LDPE), ενισχυμένες με βιοδραστικούς νανοφορείς οργανικά τροποποιημένου μοντμοριλλονίτη (OMT), ανόργανου μπετονίτη (B) και αλλοϋσίτη (H), στους οποίους ενσωματώθηκαν φυσικές βιοδραστικές ενώσεις όπως η καρβακρόλη, η θυμόλη και το εκχύλισμα φύλλων ελιάς. Συγκεκριμένα, οι βιοδραστικοί νανοφορείς ενσωματώθηκαν στο LDPE μέσω ανάμιξης τήγματος σε δικόχλιο εξωθητή εργαστηριακής κλίμακας, και μορφοποιήθηκαν σε νανοτροποποιημένες μεμβράνες με θερμική συμπίεση. Η στρατηγική αυτή στοχεύει στη βελτίωση των φυσικοχημικών, μηχανικών ιδιοτήτων των μεμβρανών, καθώς και των αντιοξειδωτικών, αντιμικροβιακών και αντιμυκητιακών ιδιοτήτων. Η ενσωμάτωση των βιοδραστικών ενώσεων στους νανοφορείς πραγματοποιήθηκε με πράσινη μεθοδολογία, χωρίς τη χρήση οργανικών διαλυτών, μέσω της μεθόδου εξάτμισης/προσρόφησης. Η μέθοδος αυτή επιτρέπει τον αποτελεσματικό εγκλωβισμό και την προστασία των πτητικών ενώσεων κατά τη διαδικασία ενσωμάτωσής τους στο πολυμερές, καθώς και την ελεγχόμενη αποδέσμευσή τους κατά τη χρήση. Η μελέτη περιλαμβάνει τον φυσικοχημικό και δομικό χαρακτηρισμό των βιοδραστικών νανοφορέων και των μεμβρανών μέσω περίθλασης ακτίνων Χ (XRD) και θερμοβαρυτικής ανάλυσης (TGA), κατά την οποία αναδείχθηκε η ικανότητα των νανοφορέων να προσφέρουν αποτελεσματική προστασία στις βιοδραστικές ενώσεις. Οι μηχανικές ιδιότητες των μεμβρανών αξιολογήθηκαν μέσω δοκιμών εφελκυσμού και η ικανότητα φραγμού έναντι του οξυγόνου διερευνήθηκε με μετρήσεις διαπερατότητας. Ως προς τη μηχανική απόκριση, η ενσωμάτωση των βιοδραστικών νανοφορέων στο LDPE οδήγησε σε μία συνολική υποβάθμιση των μηχανικών ιδιοτήτων, πιθανώς λόγω της ανομοιόμορφης κατανομής και τον σχηματισμό συσσωματωμάτων κατά την ενσωμάτωση στο πολυμερές. Τις μικρότερες μεταβολές των μηχανικών παραμέτρων επέφερε η ενσωμάτωση των βιοδραστικών νανοφορέων OMT με καρβακρόλη ή θυμόλη. Το αποτέλεσμα αυτό αποδίδεται στην παρεμβληθείσα δομή και στην καλή διασπορά των βιοδραστικών νανοφορέων OMT στην πολυμερική μήτρα, γεγονός που συνέβαλε και στη σημαντική βελτίωση της ικανότητας φραγμού οξυγόνου. Επιπλέον, η αντιοξειδωτική, η αντιμικροβιακή και η αντιμυκητιακή αποτελεσματικότητα των μεμβρανών αξιολογήθηκαν μέσω μιας σειράς αναλύσεων, τόσο in vitro όσο και σε πρότυπα μοντέλα τροφίμων (λευκό ψωμί),προσομοιώνοντας ρεαλιστικές συνθήκες εφαρμογής στη συσκευασία τροφίμων. Οι βιοενεργές μεμβράνες παρουσίασαν εξαιρετική αντιοξειδωτική δράση και αναστολή της ανάπτυξης των βακτηρίων E. coli και C. glutamicum, ενώ έδειξαν πλήρη αναστολή ανάπτυξης έναντι στη Salmonella enteritidis. Τα ευρήματα της προσομοίωσης συσκευασίας ψωμιού ήταν άκρως ενθαρρυντικά, καθώς κατά την οπτική παρατήρηση δεν ανιχνεύθηκε η ανάπτυξη μυκήτων (μούχλα) έως και 180 ημέρες μετά τη συσκευασία, ενώ και η μικροβιολογική ανάλυση επιβεβαίωσε την αποτελεσματικότητα των βιοενεργών μεμβρανών στην καθυστέρηση της ανάπτυξης των μυκήτων. Ένα μέρος της εν λόγω διατριβής εντάσσεται σε μία διευρυμένη ερευνητική μελέτη που επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη εύκαμπτων μεμβρανών με ελεγχόμενη αντιμικροβιακή και αντιοξειδωτική δράση για υλικά συσκευασίας τροφίμων, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του ερευνητικού έργου με κωδική ονομασία AntiMicrOxiPack. Κατά τη διάρκεια της ερευνητικής διαδικασίας επιλέχθηκε η αναπαραγωγή του αναμίγματος LDPE με τους βιοδραστικούς νανοφορείς OMT με θυμόλη σε εξωθητή μεσαίας κλίμακας από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων σε συνεργασία με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την πιλοτική βιομηχανική παραγωγή πολυστρωματικών μεμβρανών από την εταιρεία ΑΧΑΪΚΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ Α.Ε.Β.Ε. Το έργο χρηματοδοτήθηκε στο πλαίσιο των Ειδικών Δράσεων του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα,Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία (ΕΠΑνΕΚ)» του ΕΣΠΑ 2014-2020
Capital controls: the examples of Cyprus and Greece
No full textThe aim of this thesis is to analyse the main characteristics, results, and effects of capital controls on global economic stability and growth, as well as to draw conclusions about the future of capital movements within the Eurozone through a comparative analysis of studies on Cyprus and Greece. The main part of the thesis is divided into two sections. The first section examines the issue of capital controls in the international economic system, their role and impact on the international economic environment, and also examines in detail the issue of capital flight. Furthermore, it analyses the main advantages and disadvantages of implementing capital controls through a historical review and case studies of their application in different economies around the world, and more specifically in Argentina, China, Brazil, India, Iceland, and Malaysia, and draws conclusions regarding the effectiveness and impact of the implementation of these measures. In addition, alternative measures are examined, and the role of technological development and its applications is emphasized. Finally, the issue of economic growth and global financial stability is analysed, as well as the prospects for capital controls in the global economy. The second section examines the global economic crisis, with particular emphasis on the European economic crisis and the capital controls implemented in the Eurozone. It analyses the legal and financial framework in the Eurozone, the European Banking Union, the Single Supervisory Mechanism, the Single Resolution Mechanism, and Directive 2014/59/EU on the recovery and resolution of credit institutions (BRRD). It is followed by an analysis of the history, causes, and effects of the economic crisis in Cyprus, both nationally and internationally, as well as its implications for the European economy. Furthermore, the Cyprus Memorandum and the factors that led to the need for its conclusion are analysed, with particular emphasis on the role of the banking sector. Capital controls in Cyprus are analysed, and their causes, effects, and effectiveness are examined, with the aim of drawing conclusions about their consequences both at the national level and at the Eurozone level. It is followed by an examination of the international response to the Cypriot economic crisis and the recovery and economic reform efforts undertaken in Cyprus. This is followed by an analysis of the economic crisis in Greece, its causes, the impact of the Greek debt crisis on the Eurozone, international support, and recovery efforts. The Greek Memorandums are analysed, along with their legal dimension, their impact on economic stability and sovereignty, and their social impact. The role of the European Central Bank in managing the debt crisis, the loss of investor confidence, and the role of structural reforms are also examined. Next, the issue of capital controls in Greece is examined, as well as their effectiveness and impact on the Greek economy. Finally, a case study and evaluation of the implementation of capital controls in Cyprus and Greece is carried out and concludes with a comparative analysis of the results to draw conclusions regarding the issue of economic stability and the future of capital movements within the Eurozone.Σκοπός της διατριβής είναι η ανάλυση των κυριότερων χαρακτηριστικών, των αποτελεσμάτων και των επιπτώσεων των κεφαλαιακών ελέγχων τόσο στην παγκόσμια οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη καθώς επίσης και η εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με το μέλλον της κινήσεως κεφαλαίων εντός της Ευρωζώνης, μέσω της συγκριτικής ανάλυσης των μελετών της Κύπρου και της Ελλάδας. Το κυρίως μέρος της διατριβής κινείται σε δύο άξονες. Στο Πρώτο Μέρος, εξετάζεται το ζήτημα των κεφαλαιακών ελέγχων στο διεθνές οικονομικό σύστημα, ο ρόλος και ο αντίκτυπος τους στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον καθώς επίσης εξετάζεται αναλυτικά το ζήτημα της φυγής κεφαλαίων. Περαιτέρω, γίνεται ανάλυση των βασικών πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων από την εφαρμογή κεφαλαιακών ελέγχων και μέσα από την ιστορική αναδρομή και τις περιπτωσιολογικές μελέτες εφαρμογής τους σε διαφορετικές οικονομίες ανά το παγκόσμιο, και πιο συγκεκριμένα σε Αργεντινή, Κίνα, Βραζιλία, Ινδία, Ισλανδία και Μαλαισία, καταλήγουμε σε συμπεράσματα αναφορικά με την αποτελεσματικότητα και τις επιπτώσεις από την εφαρμογή αυτών των μέτρων. Επιπλέον, εξετάζονται εναλλακτικά μέτρα και τονίζεται ο ρόλος της τεχνολογικής εξέλιξης και των εφαρμογών της. Τέλος, αναλύεται το ζήτημα της οικονομικής ανάπτυξης και της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής σταθερότητας καθώς επίσης και οι προοπτικές των κεφαλαιακών ελέγχων στην παγκόσμια οικονομία. Στο Δεύτερο Μέρος εξετάζεται το ζήτημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης με ιδιαίτερη έμφαση στην ευρωπαϊκή οικονομική κρίση και στους κεφαλαιακούς ελέγχους που εφαρμόστηκαν στην Ευρωζώνη. Αναλύεται το νομικό και χρηματοοικονομικό πλαίσιο στην Ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ένωση, ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός, ο Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης καθώς και η Οδηγία 2014/59/ΕΕ για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων (BRRD). Στη συνέχεια αναλύεται το ιστορικό, τα αίτια και οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην Κύπρο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο καθώς και οι προεκτάσεις της στην ευρωπαϊκή οικονομία. Περαιτέρω, αναλύεται το Κυπριακό Μνημόνιο και ο παράγοντες που οδήγησαν στην ανάγκη για τη σύναψη του, με ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο του τραπεζικού τομέα. Γίνεται ανάλυση των κεφαλαιακών ελέγχων στην Κύπρο και εξετάζονται τα αίτια, οι επιπτώσεις και η αποτελεσματικότητα τους, με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων για τις συνέπειες τους τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο Ευρωζώνης. Εξετάζεται στη συνέχεια, η διεθνής αντίδραση στην κυπριακή οικονομική κρίση και οι προσπάθειες ανάκαμψης και οικονομικής μεταρρύθμισης που έγιναν στην Κύπρο. Ακολουθεί ανάλυση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, τα αίτια, οι επιπτώσεις της ελληνικής κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη, η διεθνής στήριξη και οι προσπάθειες ανάκαμψης. Αναλύονται τα Ελληνικά Μνημόνια, η νομική τους διάσταση, οι επιπτώσεις τους στην οικονομική σταθερότητα και κυριαρχία καθώς και ο κοινωνικός τους αντίκτυπος. Εξετάζεται ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη διαχείριση της κρίσης χρέους, η απώλεια της εμπιστοσύνης των επενδυτών και ο ρόλος των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Στην συνέχεια εξετάζεται το ζήτημα των κεφαλαιακών ελέγχων στην Ελλάδα, καθώς επίσης η αποτελεσματικότητα και ο αντίκτυπος τους στην ελληνική οικονομία. Τέλος, γίνεται περιπτωσιολογική μελέτη και αξιολόγηση της εφαρμογής των κεφαλαιακών ελέγχων σε Κύπρο και Ελλάδα, και καταλήγουμε μέσω συγκριτικής ανάλυσης των αποτελεσμάτων σε εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με το ζήτημα της οικονομικής σταθερότητας και του μέλλοντος της κίνησης κεφαλαίων εντός της Ευρωζώνης
Κοινωνική καινοτομία και σχεδιασμός των πόλεων: εφαρμογές για την αστική διακυβέρνηση και το συμμετοχικό σχεδιασμό
No full textThis dissertation explores the transformative potential of digital technologies in fostering social innovation and enhancing citizen participation in urban planning and design. In a rapidly urbanizing world marked by complexity, diversity and uncertainty, cities are increasingly at the forefront of global development challenges. At the same time, digital technologies are reshaping the ways in which citizens engage with their urban environments and with planning institutions. In this context, the main goal of this dissertation is to investigate how digital applications can contribute to a more open, participatory and socially inclusive process of urban planning and design. The dissertation situates itself at the intersection of urban governance, participatory design, and digital transformation, drawing on the theoretical framework of social innovation. Social innovation (SI), defined as innovation in social relations and collective capacity to act and organize, is particularly relevant for addressing urban challenges that traditional models have failed to resolve. This dissertation establishes a three-fold relation with SI; first, building on the three core dimensions of SI – content, process, and empowerment – it proposes an analytical framework that enables the structured and systematic analysis of sociotechnical systems in terms of their social purpose, collaborative innovation mechanisms, and empowering potential for citizens. Second, it adopts a 'design for social innovation' approach, framing design as a participatory process that fosters systemic change and community empowerment, through the development of tools that enhance citizen engagement in urban planning and design. Third, responding to the call for practice-led research, this dissertation examines how social innovation is manifested in real-world practices, its alignment with urban sustainability and citizen empowerment, and its shared ground with citizen science in addressing environmental challenges through participatory and collaborative processes. In terms of methodology, the dissertation adopts a mixed methods approach, combining qualitative, quantitative and prototyping methods. It is structured around four key methodological components: 1) the development of an analytical framework grounded in SI theory, 2) use this framework for comparative analysis of SI practices and digital applications to explore also causal relationships between factors affecting citizen participation, 3) use of this faremwork for in-depth case studies on participatory practices, and 4) practice-led prototyping of visualization scenarios for the creation of interactive urban environments. These components are complementary, enabling a triangulated approach to assess the role of digital technologies on facilitating citizen participation. The dissertation is organized into eight chapters. The first chapter introduces the background and motivation for initiating this research, describes the research problem and objectives, highlighting its novelty and contribution. Chapter 2 outlines the research design and theoretical foundations of this dissertation, introducing the research questions and the adopted methodology. Chapter 3 maps contemporary social innovation practices in relation to urban sustainability, identifying challenges addressed, and the roles assumed by citizens. Chapter 4 explores the role of play and games in participatory planning, offering a conceptual and empirical analysis of gameful approaches for urban planning and design. Chapter 5 presents a comparative analysis of digital applications designed to fester citizen participation in urban planning and design. Chapter 6 introduces novel methods of visualizing urban data through the use of game engines, with the aim to create immersive interactive environments that enhance citizens’ understanding and engagement. Chapter 7 synthesizes findings and enriches the grounded evidence for developing actionable design principles for inclusive, digitally mediated public spaces, Finally, Chapter 8 concludes with a reflection on the key findings, limitations, and future directions of this research. Key findings of the research are fourfold. First, the dissertation demonstrates that the three-dimensional framework of social innovation serves as a flexible and insightful conceptual lens for systematically analysing sociotechnical systems and their embedded processes. Second, while digital technologies hold substantial potential for expanding and deepening participation, their empowering capacity is highly contingent on context, design and implementation. Applications that focus on community co-creation and collective decision-making tend to achieve higher levels of participation, and, therefore, digital participation tools must be developed in tandem with clear societal goals that prioritize openness, inclusivity and citizen empowerment over closed systems owned and managed by corporate interests. Third, the dissertation underscores that participation is a multi-dimensional, context-dependent and inherently societal issue, implying that meaningful citizen participation is not a technical fix but a socio-political process. Critical perspectives on digital participation reveal that platforms often replicate traditional top-down approaches, lack inclusivity, or exacerbate existing inequalities. In response, the dissertation argues for the careful design of digital participatory tools that prioritize inclusivity, transparency, and empowerment, grounded in ethical design principles and aligned with democratic governance, but also supported by a conducive socio-political environment that cultivates and incentivizes active citizen participation. Fourth, as digital tools reshape participatory planning and design, the dissertation concludes calling for a shift from the traditional roles of architects and urban planners to designers and facilitators of inclusive digital engagement processes – requiring interdisciplinary skills in service design, facilitation, and human-computer interaction. In this way, they are invited to become orchestrators of participatory ecosystems and designers of context-specific, interactive tools that support citizen empowerment in urban governance. In summary, this dissertation bridges theory and practice, contributing both to academic discourse and to the evolving field of participatory planning and design. It advances our understanding of how digital applications, when critically designed and contextually grounded, can serve as catalysts for social innovation and citizen empowerment in urban governance.Η παρούσα διατριβή διερευνά τη μετασχηματιστική δυναμική των ψηφιακών τεχνολογιών για την προώθηση της κοινωνικής καινοτομίας και την ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών στον αστικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Σε έναν ραγδαία αστικοποιούμενο κόσμο που χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα, ποικιλομορφία και αβεβαιότητα, οι πόλεις βρίσκονται όλο και περισσότερο στην πρώτη γραμμή των παγκόσμιων αναπτυξιακών προκλήσεων. Ταυτόχρονα, οι ψηφιακές τεχνολογίες αναδιαμορφώνουν τους τρόπους με τους οποίους οι πολίτες εμπλέκονται με το αστικό τους περιβάλλον και με τους θεσμούς σχεδιασμού. Σε αυτό το πλαίσιο, ο κύριος στόχος της παρούσας διατριβής είναι να διερευνήσει πώς οι ψηφιακές εφαρμογές μπορούν να συμβάλουν σε μια πιο ανοικτή, συμμετοχική και κοινωνικά συμπεριληπτική διαδικασία αστικού και πολεοδομικού σχεδιασμού. H διατριβή τοποθετείται μεταξύ των πεδίων της αστικής διακυβέρνησης, του συμμετοχικού σχεδιασμού και του ψηφιακού μετασχηματισμού, βασιζόμενη στο θεωρητικό πλαίσιο της κοινωνικής καινοτομίας. Η κοινωνική καινοτομία (ΚΚ), η οποία ορίζεται ως καινοτομία στις κοινωνικές σχέσεις και τη συλλογική ικανότητα δράσης και οργάνωσης, είναι ιδιαίτερα σημαντική για την αντιμετώπιση των αστικών προκλήσεων που τα παραδοσιακά μοντέλα απέτυχαν να επιλύσουν. Η παρούσα διατριβή εγκαθιδρύει μια τριπλή σχέση με την ΚΚ: πρώτον, βασιζόμενη στις τρεις βασικές διαστάσεις της ΚΚ - περιεχόμενο, διαδικασία και ενδυνάμωση - προτείνει ένα αναλυτικό πλαίσιο που επιτρέπει τη δομημένη και συστηματική ανάλυση κοινωνικοτεχνικών συστημάτων, όσον αφορά τον κοινωνικό σκοπό τους, τους συνεργατικούς μηχανισμούς καινοτομίας και τις δυνατότητες ενδυνάμωσης των πολιτών. Δεύτερον, υιοθετεί μια προσέγγιση «σχεδιασμού για ΚΚ» που πλαισιώνει το σχεδιασμό ως μια συμμετοχική διαδικασία για τη συστημική αλλαγή και την ενδυνάμωση της κοινότητας, και αναπτύσσει εργαλεία που ενισχύουν τη συμμετοχή των πολιτών στον αστικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Τρίτον, ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση για έρευνα με γνώμονα την πρακτική, η παρούσα διατριβή εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνική καινοτομία εκδηλώνεται σε πρακτικές του πραγματικού κόσμου, τη σχέση της με την αστική βιωσιμότητα και την ενδυνάμωση των πολιτών, καθώς και το κοινό της έδαφος με την επιστήμη των πολιτών, για την αντιμετώπιση περιβαλλοντικών προκλήσεων μέσω συμμετοχικών και συνεργατικών διαδικασιών. Όσον αφορά τη μεθοδολογία, η διατριβή υιοθετεί μια μεικτή μεθοδολογική προσέγγιση, συνδυάζοντας ποιοτικές, ποσοτικές και πρωτοτυπικές μεθόδους έρευνας. Είναι δομημένη γύρω από τέσσερα βασικά μεθοδολογικά στοιχεία: 1) την ανάπτυξη ενός αναλυτικού πλαισίου βασισμένου στη θεωρία της ΚΚ, 2) τη χρήση αυτού του πλαισίου για συγκριτική ανάλυση πρακτικών ΚΚ και ψηφιακών εφαρμογών για τη διερεύνηση επίσης αιτιωδών σχέσεων μεταξύ των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμμετοχή των πολιτών, 3) τη χρήση αυτού του πλαισίου για εμπεριστατωμένες μελέτες περιπτώσεων συμμετοχικών πρακτικών, και 4) την καθοδηγούμενη από την πρακτική πρωτοτυποποίηση σεναρίων οπτικοποίησης για τη δημιουργία διαδραστικών αστικών περιβαλλόντων. Τα στοιχεία αυτά λειτουργούν συμπληρωματικά, επιτρέποντας μια τριγωνική προσέγγιση για την αξιολόγηση του ρόλου των ψηφιακών τεχνολογιών στη διευκόλυνση της συμμετοχής των πολιτών.Η διατριβή είναι οργανωμένη σε οκτώ κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται το υπόβαθρο και τα κίνητρα για την έναρξη αυτής της έρευνας, περιγράφεται το ερευνητικό πρόβλημα και οι στόχοι, καθώς επίσης τονίζεται η καινοτομία και η συμβολή της διατριβής. Το κεφάλαιο 2 περιγράφει το σχεδιασμό της έρευνας και τα θεωρητικά θεμέλια της παρούσας διατριβής, παρουσιάζοντας τα ερευνητικά ερωτήματα και την υιοθετούμενη μεθοδολογία. Το κεφάλαιο 3 χαρτογραφεί τις σύγχρονες πρακτικές κοινωνικής καινοτομίας σε σχέση με την αστική βιωσιμότητα, προσδιορίζοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζονται και τους ρόλους που αναλαμβάνουν οι πολίτες σε αυτές. Το κεφάλαιο 4 διερευνά τον ρόλο του παιχνιδιού και των παιγνίων στον συμμετοχικό σχεδιασμό, προσφέροντας μια εννοιολογική και εμπειρική ανάλυση των παιγνιώδών προσεγγίσεων για τον αστικό και τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Στο κεφάλαιο 5 παρουσιάζεται μια συγκριτική ανάλυση ψηφιακών εφαρμογών που έχουν σχεδιαστεί για την ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών στον αστικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Το Κεφάλαιο 6 εισάγει νέες μεθόδους οπτικοποίησης αστικών δεδομένων μέσω της χρήσης μηχανών παιχνιδιών, με στόχο τη δημιουργία διαδραστικών περιβαλλόντων που ενισχύουν την κατανόηση και τη συμμετοχή των πολιτών. Το Κεφάλαιο 7 συνθέτει τα ευρήματα και εμπλουτίζει με τεκμηριωμένα στοιχεία την ανάπτυξη αρχών σχεδιασμού για δημόσιους χώρους χωρίς αποκλεισμούς, με ψηφιακή διαμεσολάβηση. Τέλος, το Κεφάλαιο 8 ολοκληρώνεται συζητώντας τα κεντρικά ευρήματα, τους περιορισμούς και τις μελλοντικές κατευθύνσεις αυτής της έρευνας. Τα βασικά ευρήματα της έρευνας είναι τέσσερα. Πρώτον, η διατριβή καταδεικνύει ότι το τρισδιάστατο πλαίσιο της κοινωνικής καινοτομίας χρησιμεύει ως ένας ευέλικτος και διορατικός εννοιολογικός φακός για τη συστηματική ανάλυση κοινωνικοτεχνικών συστημάτων και των ενσωματωμένων διαδικασιών τους. Δεύτερον, ενώ οι ψηφιακές τεχνολογίες διαθέτουν σημαντικές δυνατότητες για την επέκταση και εμβάθυνση της συμμετοχής των πολιτών, η ενδυναμωτική τους ικανότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πλαίσιο, το σχεδιασμό και την εφαρμογή. Οι εφαρμογές που εστιάζουν στη συνδημιουργία της κοινότητας και στη συλλογική λήψη αποφάσεων τείνουν να επιτυγχάνουν υψηλότερα επίπεδα συμμετοχής και, ως εκ τούτου, τα ψηφιακά εργαλεία συμμετοχής πρέπει να αναπτύσσονται παράλληλα με σαφείς κοινωνικούς στόχους που δίνουν προτεραιότητα στην ανοικτότητα, τη συμμετοχικότητα και την ενδυνάμωση των πολιτών έναντι των κλειστών συστημάτων που διαχειρίζονται από εταιρικά συμφέροντα. Τρίτον, η διατριβή υπογραμμίζει ότι η συμμετοχή είναι ένα πολυδιάστατο, εξαρτώμενο από το πλαίσιο και εγγενώς κοινωνικό ζήτημα, υπονοώντας ότι η ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών δεν είναι μια τεχνική λύση αλλά μια κοινωνικοπολιτική διαδικασία. Οι κριτικές φωνές για την ψηφιακή συμμετοχή αποκαλύπτουν ότι οι πλατφόρμες συχνά αναπαράγουν παραδοσιακές προσεγγίσεις από πάνω προς τα κάτω, στερούνται συμμετοχικότητας ή επιδεινώνουν τις υπάρχουσες ανισότητες. Ως απάντηση, η διατριβή υποστηρίζει τον προσεκτικό σχεδιασμό ψηφιακών συμμετοχικών εργαλείων που δίνουν προτεραιότητα στη συμμετοχικότητα, τη διαφάνεια και την ενδυνάμωση, θεμελιωμένα σε αρχές ηθικού σχεδιασμού και δημοκρατικής διακυβέρνησης, ταυτόχρονα όμως και υποστηριζόμενα από ένα ευνοϊκό κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον που καλλιεργεί και ενθαρρύνει την ενεργό συμμετοχή των πολιτών. Τέταρτον, καθώς τα ψηφιακά εργαλεία αναδιαμορφώνουν τον συμμετοχικό αστικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, η διατριβή καταλήγει με μια έκκληση για μετατόπιση από τους παραδοσιακούς ρόλους των αρχιτεκτόνων και των πολεοδόμων σε σχεδιαστές και συντονιστές διαδικασιών ψηφιακής συμμετοχής χωρίς αποκλεισμούς, που απαιτούν διεπιστημονικές δεξιότητες στο σχεδιασμό υπηρεσιών, το συντονισμό και την αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή. Με τον τρόπο αυτό, καλούνται να γίνουν ενορχηστρωτές συμμετοχικών οικοσυστημάτων και σχεδιαστές ειδικών διαδραστικών εργαλείων, που υποστηρίζουν την ενδυνάμωση των πολιτών στην αστική διακυβέρνηση.Συνοψίζοντας, η παρούσα διατριβή γεφυρώνει τη θεωρία και την πρακτική, συμβάλλοντας τόσο στον ακαδημαϊκό διάλογο όσο και στον εξελισσόμενο τομέα του συμμετοχικού σχεδιασμού και προγραμματισμού. Προάγει την κατανόησή μας για το πώς οι ψηφιακές εφαρμογές, όταν σχεδιάζονται κριτικά και βασίζονται στο πλαίσιο, μπορούν να χρησιμεύσουν ως καταλύτες για την κοινωνική καινοτομία και την ενδυνάμωση των πολιτών στην αστική διακυβέρνηση
The peoples of the Far East according to Greek authors of the early Christian and Byzantine periods: myth and reality
No full textThis thesis attempts to reconstruct the image that Greek writers of the early Christian and Byzantine periods (1st-15th centuries AD) had of the regions of the Far East and to record the knowledge they had about the history, geographical location, peoples, cities, trade, economy, political and social institutions, occupations, customs and traditions of distant Asian peoples, as well as the routes of communication, trade and religious interactions between the two worlds.Η παρούσα διατριβή επιχειρεί να ανασυγκροτήσει την εικόνα που είχαν οι Έλληνες συγγραφείς της πρωτοχριστιανικής και βυζαντινής περιόδου (1ος-15ος αι. μ.Χ) για τις περιοχές της Άπω Ανατολής και να καταγράψει τις γνώσεις που είχαν για την ιστορία, την γεωγραφική θέση, τους λαούς, τις πόλεις, το εμπόριο, την οικονομία, τους πολιτικο-κοινωνικούς θεσμούς, τις ασχολίες, τα ήθη και τα έθιμα των απομακρυσμένων ασιατικών λαών, καθώς και τους δρόμους επικοινωνίας, το εμπόριο και τις θρησκευτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των δύο κόσμω