26023 research outputs found
Sort by
Building Global Communities Through Universal Bilingual Education
No full textThis paper explores the process resulting in building global communities through the idea of universal bilingual education. In order to do so the paper presents basic theoretical concepts of global communities that are useful today, ie. community of trade, community of law, and community of autonomous communities. Those three concepts are being used to reflect the key aspects of the process in the context of bilingual education and its central role to the effort of building global bridges across local determinants of national schooling systems and the school practice. Thus the case study of the Polish educational initiative International Social Education Programme Bilingual Future serves the purpose of showing how it could be done with the clear goal of gaining real linguistic competence along with social, communicative, and intercultural skills
Proton tautomerism and stereoisomerism in 1,3-thiazolidinone derivatives
No full textWydział ChemiiW ramach pracy doktorskiej przeprowadzono syntezę oraz badania strukturalne i spektroskopowe serii nowych pochodnych C5-ylidenowych 4-fenyloamino-1,3-tiazol2(5H)-onu o dużym znaczeniu farmakologicznym, zawierających podstawniki ylidenowe o odmiennych właściwościach elektronowych, to jest podstawnik dimetyloaminometylidenowy o właściwościach elektrono-donorowych i podstawnik metoksykarbonylometylidenowy o właściwościach elektrono-akceptorowych, a także pochodnych 5-dimetyloaminometylideno-4-fenyloamino-1,3-tiazol-2-onu z pierścieniem fenylowym podstawionym grupami -OH, -OCH3 względnie -CF3. Osobną podgrupę pochodnych 5-ylideno-4-fenyloamino-1,3-tiazol-2(5H)-onu stanowiły 5-ylideno-4-(p-R-fenylo)amino-1,3-tiazol-2(5H)-ony otrzymane na drodze syntezy, której celem było wprowadzenie do cząsteczek wraz z podstawnikiem ylidenowym innych heterocykli. Badania zostały podjęte głównie w celu lepszego zrozumienia wpływu zmian strukturalnych i elektronowych na zjawisko tautomerii protonowej oraz stereoizomerii pochodnych 5-ylideno-4-fenyloamino-1,3-tiazol-2(5H)-onu. Struktury analizowanych związków zostały określone za pomocą spektroskopii 1H i 13C NMR i FT-IR oraz analizy rentgenograficznej. Przeprowadzono również obliczenia teoretyczne potwierdzające obserwacje eksperymentalne. Uzyskane wyniki badań odnoszących się do zjawiska aminowo-iminowej tautomerii protonowej w grupie pochodnych 5-ylideno-4- fenyloamino-1,3-tiazol-2(5H)-onu wyjawiły wyjątkowo dużą trwałość formy tautomerycznej aminowej oraz brak wpływu na zjawisko aminowo-iminowej tautomerii protonowej obecnych w pierścieniu fenylowym podstawników zarówno o charakterze elektrono-donorowym (-OH, -OCH3), jak i o charakterze silnie elektrono-akceptorowym (CF3). Wykazano pojawienie się znaczących efektów rezonansowych w obrębie grupy amidynowej i podstawnika ylidynowego o charakterze elektrono-donorowym, wywierających wpływ na kształt i właściwości cząsteczek. Jednocześnie stwierdzono, że reszta fenyloaminowa ustawia się w cząsteczkach badanych związków synperiplanarnie zarówno w ciele stałym, jak i w roztworze (DMSO), zaś podstawnik ylidenowy przyjmuje konfigurację Z.
The thesis presents the synthesis and structural analysis of a series of hybrid 1Hpyrazolin/thiazolidinones as well as of 5-ylidene derivatives of 4-phenylamino-1,3-thiazol2(5H)-ones with the phenyl ring variously substituted with the -OH, -OCH3, and -CF3 groups. The aim of the structural analyses was to elucidate the structural changes and tautomeric effects in the amidine system caused by the various chemical modifications of the thiazolidinone core. The solid phase structures were characterized by single-crystal and powder X-ray diffraction, and by FT-IR spectroscopy. To examine the tautomeric effect as a possible dynamic phenomenon, the liquid phase (DMSO solution) behavior of theinvestigated compounds was studied by 1H and 13C NMR spectroscopy. As a major conclusion, the exceptional stability of the amino tautomeric form with synperiplanar conformation of all the title compounds has been established both in the solid and liquid phase. The structures were analyzed from the point of view of the electronic effects and conformational freedom of the molecules. The differences in electronic structure resulting from substituent swapping were also analyzed. In addition, the intermolecular interactions and supramolecular architecture of the crystal lattices were highlighted. Computational analyses (density functional, DFT; and atoms-in-molecules, AiM; theory) were carried out to theoretically explain the experimental data. The antiproliferative activity of selected compounds was evaluated and the most susceptible cancer cell lines (renal cancer) were identified.The work was supported by grant no. POWR.03.02.00-00-I020/17 co-financed by the European Union through the European Social Fund under the Operational Program Knowledge Education Development
The role of social media managers by the example of youtubers in process of young adult’s development facilitating
No full textWydział Studiów EdukacyjnychNiniejsza rozprawa doktorska przedstawia formy społecznej współpracy młodych dorosłych w mediach społecznościowych dla osiągnięcia przez nich zysku finansowego. W takim odniesieniu istotne jest rozpoznanie w erze postcyfrowej roli menedżerów mediów społecznościowych na przykładzie youtuberów. Jednocześnie celem rozprawy jest ukazanie, że rola youtubera zapoczątkowała i sformalizowała tego typu działania, określając nowe formy partycypacji w mediach społecznościowych. Projekt podjętego studium przypadku z youtuberem Adamem Wawrzyńskim (Fanggotten) i tiktokerem Janem Marciniakiem (PasiekOfficial), w którym porównywane są doświadczenia wyuczonych praktyk internetowych z analizą procesów facylitacji rozwoju młodych dorosłych w mediach społecznościowych. W ten sposób została ilustrowana między innymi strategia wzmocnienia wspólnotowej roli menedżera mediów społecznościowych.
This thesis introduces the forms of social collaboration of young adults in social media for their financial benefit. In reference to this, it is relevant to acknowledge the role of social media managers in the post-digital era using the example of youtubers.At the same time, the aim of the thesis is to show that the role of the youtuber has initiated and formalized such activities, defining new forms of social media participations. This research presents the undertaken case studies of the youtuber Adam Wawrzynski (Fanggotten) and of the tiktoker Jan Marciniak (PasiekOfficial). These examples compare the experience of learned online practices with the analysis of the facilitation processes of young adults development in social media. In this way, the strategy of empowering the collaborative role of the social media manager was illustrated
Cosplay and creating youth identity in the narrations of teenage cosplayers
No full textWydział Studiów EdukacyjnychAdolescencja to okres, który związany jest z kształtowaniem się tożsamości u nastolatków. Na ten proces ma wpływ wiele czynników, takich jak środowisko, rodzina, grupa rówieśnicza, zainteresowania, napotykane trudności czy podejmowane przez jednostkę aktywności. Globalizacja i rozwój Internetu przyśpieszyły wymianę kulturową i umożliwił adolescentom dostęp do szerokiej gamy możliwości, dając możliwość szerszej eksploracji. Doprowadziło to także do rozwoju kultury popularnej i wielu związanych z nią aktywności. Jedną z takowych jest cosplay, który umożliwia jednostce wcielanie się w postaci pochodzące z popkultury. Podczas wcielania się, jednostka staje się jednocześnie sobą i kimś innym, jednocześnie stale utrzymując posiadaną tożsamość. Głębokie powiązanie wykreowanej postaci z jednostką zdaje się mieć związek z procesem kształtowania się tożsamości u jednostki podejmującej się bycia cosplayerem. Celem niniejszej pracy jest zbadanie tego, jak adolescentki zaangażowane w cosplay postrzegają rolę cosplayu w kształtowaniu się własnej tożsamości. W tym projekcie wybrane zostało zbiorowe studium przypadku, a przyjęta technika to otwarty wywiad pogłębiony częściowo ustrukturyzowany. W badaniu wzięło udział czternaście adolescentek w wieku od piętnastego do dziewiętnastego roku życia. Respondentki są aktywnie zaangażowanymi w cosplay cosplayerkami. Jakościowa analiza wykazała, że z punktu widzenia cosplayerek kultura popularna stanowi dla nich możliwość partycypowania w trendach, zdobywanie inspiracji do tworzenia kostiumów i rodzaj eskapizmu, który rozumiany jest w sposób pozytywny, nie zaś pejoratywny. Ścisły związek z wybieranymi przez cosplayerki postaciami, w które się wcielają oraz aktywne uczestniczenie w cosplayu ma w ich narracjach związek z kształtowaniem się tożsamości jednostkowej każdej z nich. Cosplay zdaje się również odgrywać znaczącą rolę w kształtowaniu się tożsamości grupowej, na co uczestniczki zwracały uwagę przytaczając aktywności wykonywane z innymi osobami. W zakresie ról płciowych widoczne jest złagodzenie zasad, przez co cosplayerki mogą dowolnie z nimi eksperymentować, a niektóre wskazują na wzrost poczucia kobiecości w wyniku interakcji z wybranymi postaciami. W narracjach cosplayerek pojawia się, iż wybrane postaci stanowią dla nich realnych nauczycieli, od których czerpią schematy postępowania i adaptują je do życia codziennego. Respondentki wypowiadają się także klarownie w zakresie zagrożeń związanych z cosplayem, przez co wydają się zdawać sobie sprawę z negatywnych stron partycypowania w cosplayu.
Adolescence is a period, which is connected with creating of adolescents’ identity. This process is influenced by many factors, such as the environment, family, peer group, interests, difficulties encountered or activities undertaken by the individual. Globalization and development of the Internet has accelerated cultural exchange and has enabled adolescents to access a wide range of opportunities, giving them the opportunity to explore more. It caused also development of popular culture and many related activities. One of them is cosplay, which let individual impersonate in character which come from popular culture. During impersonate individual become both himself and someone else in the same time, while constantly maintaining the identity he has. The deep connection of the created character with the individual seems to be related to the process of identity formation in the individual who undertakes to be a cosplayer. The purpose of PhD thesis is to examine how adolescents involved in cosplay perceive the role of cosplay in creating their own identity. Method used for this purpose is collective case study, technique was an open, semi-structured in-depth interview. In research took part fourteen adolescents in age between fifteen and nineteen years old. The respondents are actively engaged in cosplay cosplayers. The qualitative analysis showed that from the point of view of cosplayers, popular culture is an opportunity for them to participate in trends, gain inspiration for creating costumes and a kind of escapism, which is understood in a positive, not pejorative way. In their narratives, the close connection with the characters they choose to impersonate and active participation in cosplay is related to the formation of the individual identity of each of them. Cosplay also seems to play a significant role in the formation of group identity, which the participants pointed out when citing activities performed with other people. In terms of gender roles, there is a visible relaxation of the rules, thanks to which cosplayers can freely experiment with them, and some indicate an increase in the sense of femininity as a result of interaction with selected characters. In the narratives of cosplayers, it appears that selected characters are real teachers for them, from whom they draw patterns of behavior and adapt them to everyday life. The respondents also speak clearly about the risks associated with cosplay, which makes them seem to be aware of the negative sides of participating in cosplay
Models for evaluating the correctness of linguistic data obtained using crowdsourcing
No full textWydział Matematyki i InformatykiCrowdsourcing pozwala na wykorzystanie zbiorowej inteligencji dużej grupy ludzi do rozwiązywania zadań z dziedzin takich jak sztuczna inteligencja, uczenie maszynowe i rozwój badań naukowych za pośrednictwem platform internetowych. Współcześnie badania nad rozwojem metody crowdsourcingu skupione są przede wszystkim w trzech obszarach: optymalizacji jakości pozyskanych danych, optymalizacji kosztu procesu oraz optymalizacji czasu trwania procesu. Niniejsza rozprawa skupia się na zagadnieniach związanych z optymalizacją jakości procesu crowdsourcingu dla zadań dotyczących danych lingwistycznych. Praca opisuje autorski model Dynamicznej Informacji Zwrotnej (DIZ), którego zadaniem jest generowanie informacji zwrotnej w sposób automatyczny. Rozprawa weryfikuje skuteczność tego modelu dla danych empirycznych oraz danych symulacyjnych. Analiza wyników przeprowadzonego eksperymentu wykazuje skuteczność modelu DIZ w poprawie jakości generowanej informacji zwrotnej, jednak jakość tego rozwiązana jest zależna od jakości oznaczeń tworzonych przez anotatorów.
Crowdsourcing uses the collective intelligence of a large group of people to solve tasks in fields such as artificial intelligence, machine learning and scientific research development through online platforms. Nowadays, research on the development of the crowdsourcing method is focused primarily in three areas: optimization of the quality of acquired data, optimization of the cost of the process and optimization of the duration of the process. This dissertation focuses on issues related to optimizing the quality of the crowdsourcing process for tasks related to linguistic data. The work describes the author's Dynamic Feedback Model, whose task is to generate feedback automatically. The dissertation verifies the effectiveness of this model for empirical and simulation data. The analysis of the results of the experiment shows the effectiveness of the author's model in improving the quality of the generated feedback, but the quality of this solution depends on the quality of the markings created by annotators
The genus Paramacrobiotus (Tardigrada): integrative taxonomy, biogeography and effects of stress factors on the selected species
No full textWydział BiologiiParamacrobiotus stanowi jeden z rodzajów należących do typu Tardigrada (grupy zwierząt potocznie nazywanej niesporczakami lub misiami wodnymi). Rodzaj ten został utworzony ponad dekadę temu. Poprzednio, przedstawiciele tego rodzaju byli zaliczani do kompleksu richtersi-areolatus wewnątrz rodzaju Macrobiotus, by w końcu, przy pomocy technik analizy molekularnej i filogenetycznej zostać wyodrębnionymi jako nowy rodzaj. Jak sugeruje tytuł, celem niniejszej rozprawy były badania rodzaju Paramacrobiotus, z uwzględnieniem zastosowania taksonomii integratywnej w opisie nowych dla wiedzy gatunków, ustalenie potencjalnych zasięgów występowania gatunków partenogenetycznych oraz sprawdzenie zasadności hipotezy „wszystko jest wszędzie” względem badanych gatunków, zbadanie wpływu czynników stresowych na gatunek Pam. experimentalis, badania nad rozmieszczeniem poszczególnych gatunków, badania mikrobiomu, a także przyjrzenie się historiom życiowym poszczególnych gatunków z uwzględnieniem zdolności do anhydrobiozy. Ponadto sporządzony został nowy klucz diagnostyczny dla rodzaju Paramacrobiotus wykorzystujący cechy morfologiczne i morfometryczne osobników dorosłych i jaj. Wykorzystując techniki taksonomii integratywnej (klasyczna morfologia i morfometria oraz badania genetyczne), nowy gatunek, Pam. gadabouti, został opisany na podstawie materiału pochodzącego z Ribeiro Frio na Maderze. Ponadto, eksperymentalnie zbadano sposób rozmnażania się tego gatunku, co potwierdziło wzajemne powiązania między szerokim rozprzestrzenieniem a partenogenezą. W kolejnej pracy przeanalizowano rozmieszczenie oraz zróżnicowanie genetyczne dwóch partenogenetycznych gatunków z rodzaju Paramacrobiotus, tj. Pam. gadabouti oraz Pam. fairbanksi potwierdzając prawdziwość hipotezy „wszystko jest wszędzie” przynajmniej dla niektórych gatunków niesporczaków. Modelowanie niszy środowiskowych wykonane przy użyciu narzędzia MaxEnt, potwierdza szeroki zasięg obydwu partenogenetycznych gatunków. W kolejnej publikacji zbadano przeżywalność niesporczaków z gatunku Pam. experimentalis, wystawianych na działanie różnych stężeń (0,25%; 0,50% oraz 1,00%) nadchloranu magnezu (uwzględniając stężenia zaobserwowane w marsjańskim regolicie) w dwóch różnych przedziałach czasowych (24h i 72h). W próbach, w których osobniki zostały poddane 24-godzinnej ekspozycji, kolejno 33,3%; 16,7% oraz 0% osobników pozostało aktywnych w stężeniach 0,25%; 0,50% oraz 1,00%. Jednakże, ponad 75% z nich powróciło do stanu aktywnego po przeniesieniu ich do medium hodowlanego (93,3%; 76,7% oraz 86,7% osobników w stężeniach 0,25%; 0,50% oraz 1,00%). W próbach, w których osobniki zostały poddane 72-godzinnej ekspozycji, kolejno 30,0%; 26,7% oraz 0% osobników pozostało aktywnych w stężeniach 0,25%; 0,50% oraz 1,00%. Po przeniesieniu ich do medium hodowlanego kolejno 83,3%; 86,7% oraz 10,0% osobników w stężeniach 0,25%; 0,50% oraz 1,00% powróciło do stanu aktywnego. W następnej pracy zbadano zmiany w ultrastrukturze komórek spichrzowych zarówno u aktywnych osobników, jak i u osobników w anhydrobiozie. Zbadano też poziom syntezy białek szoku cieplnego (Hsp27, Hsp60 oraz Hsp70) u aktywnych osobników Pam. experimentalis wystawionych na podwyższoną temperaturę (35 °C, 37 °C, 40 °C i 42 °C) przez pięć godzin, w porównaniu do optymalnej temperatury hodowlanej (20 °C). Pojedyncze komórki spichrzowe z grupy kontrolnej, znajdowały się w jamie ciała, pośród narządów wewnętrznych, przyjmując kuliste i ameboidalne kształty. Niewielkie, choć zauważalne zmiany w mitochondriach zostały zaobserwowane u osobników aktywnych wystawionych na temperaturę 35 °C. Znaczące zmiany w ultrastrukturze komórek spichrzowych zaobserwowane zostały u osobników poddanych temperaturze 37 °C. Zaobserwowano u nich liczne, uszkodzone mitochondria z zauważalnym zanikiem grzebieni oraz pojawieniem się struktur autofagicznych. Jeszcze więcej zmian zaobserwowano w temperaturze 40 °C, objawiających się nieregularnym kształtem komórek spichrzowych, uszkodzeniami organelli komórkowych oraz zwiększoną obecnością ciał autofagicznych i autolizosomów w mitochondriach. Jednakże najbardziej drastyczne zmiany zaobserwowano w 42 °C, gdzie nastąpiła pełna degradacja komórek i organelli, wskazująca na wystąpienie martwicy, do poziomu utrudniającego rozpoznanie komórek. Jednocześnie, osobniki w anhydrobiozie, poddane działaniu podwyższonej temperatury, nie wykazywały jakichkolwiek negatywnych zmian w komórkach spichrzowych na poziomie ultrastrukturalnym. Spośród pięciu zastosowanych w badaniu temperatur, trzy uznane za najważniejsze zostały wybrane (20 °C – optymalna temperatura do hodowli, 35 °C – najwyższa temperatura, po której nastąpił powrót osobników do aktywności oraz 42 °C – gdzie zaobserwowana została pełna martwica) i wykorzystane do określenia poziomów białek szoku cieplnego (Hsp27, Hsp60 oraz Hsp70) w aktywnych osobnikach. Wszystkie próbki wskazywały na wyraźny wzrost poziomu ekspresji białek wraz ze wzrostem temperatury. W ostatniej pracy składającej się na rozprawę doktorską zebrano całkowitą dostępną wiedzę na temat rodzaju Paramacrobiotus. Podsumowując więc, do rodzaju Paramacrobiotus należy obecnie 45 gatunków (wliczając w to Pam. gadabouti dodany w ramach niniejszej pracy), które można znaleźć na całym świecie, popierając tezę, że rodzaj ten jest kosmopolityczny. W rodzaju występują zarówno partenogenetyczne, jak i obupłciowe gatunki, wykazujące zarówno krótką jak i długą długość życia. Gatunki w tym rodzaju mogą być wszystkożerne (jednak z przewagą drapieżników), a odżywiają się między innymi, cyjanobakteriami, algami, grzybami, wrotkami, nicieniami oraz niesporczakami. Gatunki z tego rodzaju charakteryzują się dość dobrą zdolnością do kryptobiozy, dzięki czemu często stanowią obiekt badań w pracach nad anhydrobiozą.
Paramacrobiotus is one of the genera of the phylum Tardigrada (commonly referred as water bears). This genus was erected more than a decade ago. Previously all representatives of this genus were included in the richtersi-areolatus complex within the genus Macrobiotus, but with the help of molecular and phylogenetic analysis, this new genus was identified and established. As the title of thesis suggests, the goal of this dissertation was the overall study of the genus Paramacrobiotus, including: incorporating integrative taxonomy in new species descriptions, working out the distribution patterns of parthenogenetic Pramacrobiotus species, testing if the ‘everything is everywhere’ hypothesis is true for them, testing the influence of different types of stressors on the species Pam. experimentalis, assessing biogeography, distribution, microbiome, reproduction, feeding behaviour, life history, Wolbachia endosymbiont identification and cryptobiotic abilities of the species from the genus Pramacrobiotus and providing a new diagnostic key for the genus using morphological and morphometric characters of adults and eggs. Using an integrative taxonomy approach (classical morphology and morphometry, as well as, genotypic using DNA barcodes and phylogenetic tree), a new species: Pam. gadabouti was described from a moss sample collected in Ribeiro Frio, Madeira. Furthermore, the mode of reproduction of this species was studied experimentally, which corroborates the interrelatedness between wide distribution and parthenogenesis. In the subsequent paper constituting the doctoral dissertation, two parthenogenetic species of the Paramacrobiotus, i.e., Pam. gadabouti and Pam. fairbanksi were analysed to study the distribution, as well as genetic variability which showed that the ‘everything is everywhere’ hypothesis is true for, at least, some tardigrade species. Environmental niche modelling performed using MaxEnt supports the wide distribution of these two parthenogenetic species. In the next publication, survivability of the Pam. experimentalis was tested at various concentrations (0.25%, 0.50% and 1.00%) of magnesium perchlorates (in range with the concentration present in Martian regolith) for two different time points (24h and 72h). In experiments where specimens were exposed to 24h time period, 33.3%, 16.7% and 0% were active in 0.25%, 0.50% and 1.00% solutions, respectively. However, more than 75% returned to activity after transferring them to the culture medium (93.3%, 76.7% and 86.7% of specimens exposed to 0.25%, 0.50% and 1.00% solutions, respectively). In experiments where specimens were exposed to 72h time period, 30.0%, 26.7% and 0% were active in 0.25%, 0.50% and 1.00% solutions, respectively and after transferring them to the culture medium, 83.3%, 86.7% and 10.0% of specimens exposed to 0.25%, 0.50% and 1.00% solutions, respectively, returned to activity. In the following paper constituting the doctoral dissertation, changes in ultrastructure for both active animals and desiccated tuns, as well as levels of heat shock proteins (Hsp27, Hsp60 and Hsp70) in active animals of Pam. experimentalis were studied when exposed at higher temperatures (35 °C, 37 °C, 40 °C, and 42 °C) for 5 hours, compared to optimal temperature (20 °C). Isolated storage cells from the control group persisted in the body cavity among internal organs in an amoeboid or spherical shape. Small, but visible changes were observed in specimens exposed to 35°C in the form of alterations in the mitochondria. Significant ultrastructural changes were observed in storage cells of specimens exposed to 37 °C. There were multiple deteriorating mitochondria with the loss of its cristae and there was a presence of autophagic structures. The level of changes increased at 40°C, with the irregular and shrunken shape of storage cells, deteriorated cell organelles and mitochondria with a higher number of autophagosomes and autolysosomes. Most drastic changes were observed at 42 °C, with full degeneration of cells and organelles showing signs of necrosis, making even cell identification difficult. However, when exposed to higher temperatures, tuns exhibited absolutely no differences from the control group. Out of five temperatures tested, the three deemed most important were selected (20 °C – optimum temperature, 35 °C – the highest temperature from which the return to activity was observed and 42 °C – where full necrosis was observed) and used for quantification of heat shock proteins (Hsp27, Hsp60 and Hsp70) in active specimens. All of them showed significant upregulation with the increase of the temperature. In the last paper, all available information on the genus Paramacrobiotus were summarized. Thus, in summary, the genus Paramacrobiotus currently includes 45 species (including Pam. gadabouti added as a part of the present thesis). The species of this genus can be found everywhere throughout the globe, supporting the statement that the genus is cosmopolitan. Both dioecious and unisexual species are present in the genus, with both long and short lifespan. The species in this genus are generally carnivorous with their food preference, including certain rotifers, nematodes and juvenile tardigrades. However, it was reported that they could also feed on cyanobacteria, algae, and fungi. The species generally have a good affinity for cryptobiosis, which is why multiple studies involving anhydrobiosis have been performed to date using specimens of various species of the Paramacrobiotus
Empirical testing of cryoconite granulation: Role of cyanobacteria in the formation of key biogenic structure darkening glaciers in polar regions
No full textThis is the peer reviewed version of the following article: [Wejnerowski Ł., Poniecka E., Buda J., Klimaszyk P., Piasecka A., Dziuba M.K., Mugnai G., Takeuchi N., Zawierucha K. 2023. Empirical testing of cryoconite granulation: Role of cyanobacteria in the formation of key biogenic structure darkening glaciers in polar regions. Journal of Phycology 59: 939-949], which has been published in final form at [https://doi.org/10.1111/jpy.13372].
All data generated during and/or analysed during the current study are available in the manuscript and supplementary materials. Supplementary materials can be found online [https://doi.org/10.1111/jpy.13372] in the Supporting Information section at the end of the article.Cryoconite, the dark sediment on the surface of glaciers, often aggregates into oval or irregular granules serving as biogeochemical factories. They reduce a glacier’s albedo, act as biodiversity hotspots by supporting aerobic and anaerobic microbial communities, constitute one of the organic matter (OM) sources on glaciers and are a feeder for micrometazoans. Although cryoconite granules have multiple roles on glaciers, their formation is poorly understood. Cyanobacteria are ubiquitous and abundant engineers of cryoconite hole ecosystems. This study tested whether cyanobacteria may be responsible for cryoconite granulation as a sole biotic element. Incubation of Greenlandic, Svalbard and Scandinavian cyanobacteria in different nutrient availability and substratum for the growth (distilled water alone, and water with either quartz powder, furnaced cryoconite without OM or powdered rocks from glacial catchment) revealed that cyanobacteria bind mineral particles into granules. The structures formed in the experiment resembled those commonly observed in natural cryoconite holes: they contained numerous cyanobacterial filaments protruding from aggregated mineral particles. Moreover, all examined strains were confirmed to produce extracellular polymeric substances (EPS), which suggest that cryoconite granulation is most likely due to EPS secretion by gliding cyanobacteria. In the presence of water as the only substrate for growth, cyanobacteria formed mostly carpet-like mats. Our data empirically prove that EPS-producing oscillatorialean cyanobacteria isolated from the diverse community of cryoconite microorganisms can form granules from mineral substrate and that the presence of the mineral substrate increases the probability of the formation of these important and complex biogeochemical microstructures on glaciers.Narodowa Agencja Wymiany Akademickiej, Grant/Award Number: PPN/BEK/2020/1/00241; Narodowe Centrum Nauki, Grant/Award Number: 2018/31/B/NZ8/00198 and 2020/39/D/NZ8/02436
Coping with stress and professional burnout by university teachers. Psychopedagogical study
No full textWydział Studiów EdukacyjnychCelem badań było rozpoznanie, w jaki sposób nauczyciele akademiccy radzą sobie ze stresem zawodowym oraz ustalenie, w jakim stopniu dotyczy ich syndrom wypalenia zawodowego. Metodą sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem standaryzowanych narzędzi kwestionariuszowych dokonano pomiaru poziomu stresu, zweryfikowano stosowane strategie radzenia sobie oraz ustalono poziom wypalenia. Dodatkowo, w celu ustalenia obecności i dotkliwości czynników ryzyka psychospołecznego utworzono narzędzie autorskie. Badania prowadzone w paradygmacie ilościowym miały charakter eksploracyjny, choć konteksty dotyczące związku zmiennych niezależnych i poziomu stresu czy wypalenia potraktowano weryfikacyjnie i na podstawie dotychczasowych, ustaleń badawczych zaproponowano szereg hipotez których weryfikacja miała pogłębić uzyskane wyniki. Przyjęta rama teoretyczna zakładała, że stres jest wynikiem interakcji pomiędzy pracownikiem i jego środowiskiem zawodowym, zaś wypalenie stanowi syndrom wielowymiarowy. Radzenie sobie mierzono na poziomie strategii – działań pojedynczych, zależnych w dużej mierze od warunków sytuacyjnych. Psychospołeczne obszary ryzyka klasyfikowano pod względem związku ze specyfiką roli zawodowej, właściwościami instytucji, czynnikami pochodzenia społecznego oraz zmiennymi indywidualnymi. Następnie zastosowano klasyfikację różnicującą konkretne elementy ryzyka pod względem przynależności do kontekstu i treści pracy. Zebrano dane pochodzące od 1308 osób: 628 mężczyzn, 676 kobiet oraz dwóch osób określających się niebinarnie. Reprezentowały one wszystkie dziedziny nauki, choć stosunek udziału wahał się od 4-5% dla sztuki i nauk teologicznych, po 27% dla nauk społecznych. Dominowały osoby posiadające tytuł doktora, zatrudnione na stanowiskach 4 naukowo dydaktycznych, a blisko 73% zadeklarowało zatrudnienie w jednostkach publicznych. Przeprowadzane analizy poprzedzała weryfikacja rzetelności narzędzi, co ujawniło konieczność restrukturyzacji kwestionariusza wypalenia. Uzyskane wyniki świadczą o tym, że nauczycieli akademickich dotyczy zjawisko stresu i wypalenia, chociaż ich wyniki plasują się poniżej średnich. Wśród trzech elementów wypalenia: wyczerpania, braku zawodowej satysfakcji oraz negatywnych relacji, to wyczerpanie zaznaczyło się najsilniej. Ponieważ zrestrukturyzowano kwestionariusz wypalenia, nie sposób było porównać wyników nauczycieli akademickich z przedstawicielami innych zawodów. Dokonano jednak porównania poziomu stresu zawodowego, a uzyskane wyniki okazały się wyższe niż te, które w dostępnych publikacjach wykazała grupa pracowników badawczo-dydaktycznych oraz przedstawiciele zróżnicowanych zawodów. Weryfikacja hipotez dostarczyła wniosków na temat związku stresu i wypalenia z wiekiem badanych, ich płcią, zajmowanym stanowiskiem, reprezentowaną dziedziną nauk, planami awansu oraz typem zatrudniających jednostek, co częściowo potwierdziło dotychczasowe doniesienia badawcze. Zweryfikowano, jakie zagrożenia dostrzegają w swojej pracy nauczyciele akademiccy oraz ustalono, które z nich oceniają jako najbardziej dotkliwe. Ich wybór dopełniała przestrzeń na umieszczenie alternatywnych czynników, których w zestawieniu zabrakło. Respondenci przedstawiali odpowiedzi, które można klasyfikować pod względem przynależności do kategorii warunków prywatnych (np. choroby), warunków zewnętrznych (np. konteksty ustawodawcze), oraz do warunków i relacji organizacyjnych. Ostatnia kategoria zdominowała odpowiedzi badanych. Wreszcie, rozpoznano strategie radzenia sobie, zanalizowano ich związek z poziomem stresu i skorelowano ze wspomnianymi czynnikami ryzyka by ustalić, czy istnieją tendencje do stosowania strategii w odniesieniu do konkretnych zagrożeń. Ustalono też, czy określone strategie radzenia sobie ze stresem mają związek z wymienionymi wcześniej zmiennymi niezależnymi. Przeprowadzone badania mogą stanowić inspirację do dalszych naukowych poszukiwań, lecz mogą też przyczynić się do formułowania zaleceń natury praktycznej.
The aim of this study was to identify how university teachers cope with professional stress as well as to determine to what extent they are affected by burnout syndrome. A diagnostic survey method, using standardized questionnaire tools, was used to measure the stress level, verify the coping strategies used and determine the burnout level. In addition, the author's tool was developed to determine the presence and severity of psychosocial risk factors. The research conducted in the quantitative paradigm was exploratory, although the contexts regarding the relationship between independent variables and levels of stress or burnout were subjected to verification, and on the basis of research findings to date, a number of hypotheses were proposed the verification of which would deepen the results obtained. The adopted theoretical framework assumed that stress is the result of an interaction between the employee and his work environment, while burnout represents a multidimensional syndrome. Coping was measured at the level of strategies – individual actions that depend largely on situational conditions. Psychosocial risk areas were classified in terms of their relationship to the specifics of professional role, institutional characteristics, factors of social background and individual variables. Next, a classification was used to differentiate specific risk elements in terms of their association with work background and content. Data were collected from 1308 individuals: 628 men, 676 women and two individuals identifying themselves non-binary. They represented all fields of study, although the ratio of participation ranged from 4-5% for the arts and theological sciences and 27% for the social sciences. The predominant individuals were PhD graduates, employed in research and teaching positions, and nearly 73% declared employment in public entities. 6 The analyses carried out were preceded by verification of the reliability of tools, which revealed the need to restructure the burnout questionnaire. The results show that university teachers are affected by the phenomenon of stress and burnout, although their results are below average. Among the three elements of burnout: exhaustion, lack of professional satisfaction and negative relationships, it was the exhaustion that was the most indicative. As the burnout questionnaire was restructured, it was impossible to compare the results of university teachers with those of other professions. However, a comparison of the level of occupational stress was conducted, and the results turned out to be higher than those shown in the available publications by a group of research and teaching staff as well as representatives of diversified professions. Hypothesis verification provided conclusions on the relationship of stress and burnout with the respondents' age, gender, position held, field of science represented, promotion plans and type of employing units, which partially confirmed previous research reports. It was verified what risks the university teachers perceive in their work and determined which ones they rated as the most severe. Their selection was complemented by space to include alternative factors that were missing from the list. The respondents provided answers that could be classified in terms of belonging to the categories of private conditions (e.g., illness), external conditions (e.g., legislative contexts), and organizational conditions and relationships. The last category dominated the respondents' answers. Finally, coping strategies were recognized, their relationship to stress levels was analyzed, and correlated with the aforementioned risk factors to determine whether there were tendencies to apply strategies in relation to specific risks. It was also determined whether specific stress coping strategies were related to the previously mentioned independent variables. The study conducted may inspire further scientific research, but may also contribute to recommendations of a practical nature
Urbanocene – a cultural extension of the Anthropocene proposition
No full textWydział Antropologii i KulturoznawstwaWe wstępie nakreślony zostaje kontekst tej teoretycznej pracy oraz postawione są cele (główne i szczegółowe): to przede wszystkim uwzględnienie przestrzennego wymiaru antropocenu, wskazanie miejskiego źródła antropocenu – a więc ukazanie go jako urbanocen – oraz wypracowanie adekwatnej ontoepistemologii urbanocenu. W rozdziale pierwszym przedstawiony zostaje antropocen, niektóre alternatywne jego nazwy i ujęcia (inne „-ceny” – spis zebranych 131 propozycji dostępny jest w Aneksie) oraz stosowane w pracy metody i podejścia (zaangażowany pluralizm, świecka teologia negatywna, wyobraźnia ontologiczna). Skonstruowane zostają tam również podstawowe elementy ontoepistemologii urbanocenu: sieci, sfery, kale, porażenia i przedłużenia (pokazane na historycznych przykładach miejskich). Na rozdział drugi składa się przede wszystkim dyskusja z kapitałocenem, planetarną urbanizacją i miejskimi „-cenami” (metropocen, astycen, urbanocen w ujęciu Santa Fe Institute). Za główny przykład służy tu historyczny miejski metabolizm energii i żywności oraz model relacji dawnych miast z otaczającym je środowiskiem. Drugi rozdział kończy się omówieniem i przyjęciem koncepcji infrastruktur jako głównego filaru ontoepistemologii urbanocenu oraz użyciem jej do zinterpretowania czasu jako infrastruktury miejskiej (na podstawie przywoływanych badań). W rozdziale trzecim rozwijane są kategorie porządku i nieporządku a kultura zostaje ujęta jako porządkowanie (z podstawą m.in. w przetwarzaniu predykcyjnym) oraz wskazana jako organizator środowisk (silnie związany z wnętrzami i zewnętrzami przestrzeni miejskiej) i proces stojący u podstaw urbanocenu. Zostaje też podjęty dialog z entropocenem i negantropocenem a jako drugi filar ontoepistemologii urbanocenu proponowane są praktyki. Rozdział czwarty traktuje o poznawczym wymiarze urbanocenu. Z jednej strony wskazuje się tam miasta jako wytwórnie wiedzy i środowiska poznania (dzięki jego rozpraszaniu) używając przykładów historycznych: centrów kalkulacji jak XVII-wieczny Amsterdam czy różnych miejskich instytucji. Z drugiej strony proponuje się tam rozszerzenia jako trzeci filar ontoepistemologii urbanocenu oraz wskazuje się poznawcze uwikłanie agentów w miejskie środowiska i infrastruktury (jak np. ta samochodowa) – uwikłanie wynikające z elastyczności tychże infrastruktur. Zakończenie zdaje sprawę z realizacji celów oraz zawiera wypracowaną koncepcję urbanocenu ujętą w skrótowej i syntetycznej formie.
The introduction outlines the context of this theoretical work and sets the goals (main and specific): first of all, taking into account the spatial dimension of the Anthropocene, second identifying the urban base for the Anthropocene - and therefore presenting it as the Urbanocene - and third developing an adequate ontoepistemology of the Urbanocene. The first chapter presents the Anthropocene, some alternative names and approaches to it (other "-cenes" - he list of 131 proposals is available in the Annex), methods and approaches used in the work (engaged pluralism, secular negative theology, ontological imagination). The basic elements of the ontoepistemology of the Urbanocene are also constructed here: networks, spheres, scales, extensions and numbifications (shown on historical urban examples). The second chapter consists primarily of a discussion with the Capitalocene, planetary urbanization and urban "-cenes" (Metropocene, Astycene, Santa Fe Institute's Urbanocene). The main examples here are the historical urban energy and food metabolism and the model of the relationship of cities with their surrounding environment. The second chapter ends with a discussion and adoption of the concept of infrastructures as the main pillar of the ontoepistemology of the Urbanocene and using it to interpret time as an urban infrastructure (based on the cited research). In the third chapter, the categories of order and disorder are developed and culture is presented as ordering (with its basis, among others, in predictive processing theory) and indicated as the organizer of environments (strongly related to the interior and exterior of urban space) and the process at the base of the Urbanocene. A dialogue with the Enthropocene and Neganthropocene is also undertaken, and concept of practices is proposed as the second pillar of the ontoepistemology of the Urbanocene. Chapter four deals with the cognitive dimension of the Urbanocene. On the one hand, it shows cities as producers of knowledge and environments of cognitions (thanks to its distribution), using historical examples of centers of calculation such as 17th-century Amsterdam or various urban institutions. On the other hand, it proposes conceptr of extensions as the third pillar of the ontoepistemology of the Urbanocene and indicates the cognitive entanglement of agents in the urban environments and infrastructures (such as the car infrastructure) - an entanglement that results from the plasticity of these infrastructures. The conclusion reports on the achievement of the goals and contains the developed concept of the Urbanocene presented in a short and synthetic form
Polish debate on the model of integration within the European Union in 2015–2022. Dispute between Law and Justice and the Civic Platform
Get PDFCelem artykułu jest analiza wkładu Polski w debatę na temat modelu integracji europejskiej oraz reformy i transformacji Unii Europejskiej w XXI wieku. Problem ten ma istotne znaczenie z punktu widzenia dyskusji wewnętrznej w Polsce o priorytetach polityki zagranicznej oraz ogólnoeuropejskiej debaty na temat realizowanego i pożądanego modelu integracji europejskiej. W artykule ukazane są stanowiska dwóch głównych partii politycznych, tj. Prawa i Sprawiedliwości oraz Platformy Obywatelskiej, które zdominowały polską scenę polityczną od 2005 r., czyli w okresie członkowskim w Unii Europejskiej. Generalnie obie partie polityczne odmiennie ukazują preferowany model integracji europejskiej i miejsce Polski w UE.
The aim of the article is to analyze Poland’s contribution to the debate on the model of European integration and the reform and transformation of the European Union in the 21st century. This problem is important from the point of view of the internal discussion in Poland on the priorities of foreign policy and the pan-European debate on the implemented and desired model of European integration. The article presents the positions of the two main political parties, i.e. Law and Justice and the Civic Platform, which have dominated the Polish political scene since 2005, i.e. during the period of membership in the European Union. In general, both political parties present the preferred model of European integration and Poland’s place in the EU differently