26023 research outputs found
Sort by
Historia kryształów rezorcynolu i nowe sposoby stabilizowania wysokociśnieniowych polimorfów w warunkach normalnych
Get PDFWydział ChemiiMy thesis tells The story of resorcinol crystals and a new perspective for stabilizing high-pressure polymorphs at ambient conditions. Resorcinol is an important natural product and chemical compound of many applications, including technological ones. Resorcinol is also important from the point of view of the history of science, as it was the first organic compound for which the structures of two polymorphs were determined by X-ray diffraction in the 1930s. Actually, those historic determinations were puzzling, and they continued to be puzzling in the most recent times, because both polymorphs have the same space-group symmetry type and the high-temperature polymorph β is denser than the low-temperature one (α); in 2016 a still denser polymorph ε was discovered, which was even more puzzling. I have shown that polymorph β is not stable under pressure, as it was suggested, and that polymorph ε is the high-pressure form of resorcinol between 0.2 and 0.7 GPa, above which still another new polymorph ζ is stable. This was a surprising outcome because polymorph ε was discovered under ambient pressure (0.1 MPa), but only in the mixture with tartaric acid and with polymorph β. I have obtained polymorph ε in its pure form (without additions), as a single crystal, and I have shown that it is unstable below 0.2 GPa. I have also shown that resorcinol is prone to form solvates under pressure: I have obtained two new hydrates (mono- and duotritohydrate) and the methanol solvate. These solvates are quite intriguing by themselves, as the monohydrate and mono-methanol solvates are isostructural, but the monohydrate is metastable with respect to duotritohydrate, while the duotritomethanol solvate was not found. Also, the duotritohydrate forms a passivation layer on the surface of monohydrate crystals, protecting the metastable phase from dissolution. I established that it is characteristic to all resorcinol phases that they transform between phases with a wide hysteresis, which hampers the investigations of resorcinol forms. Therefore, I had to use the methods of high-pressure in situ isothermal and isochoric recrystallizations in the diamond anvil cell for outlining the pressure/temperature phase diagram and also the preference diagram for the solvates. I consider the discovery of the new polymorph ζ of resorcinol and of the solvates and their stability relations to be a significant achievement. Particularly, polymorph ζ is the first layered structure of pure resorcinol and the first centrosymmetric structure. As for the general achievements, the phase diagram of pure resorcinol indicated that polymorph ε cannot exist under ambient pressure and therefore it was somehow stabilized – I found the method of stabilizing high-pressure phases and tested it not only for resorcinol, but also for other compounds. Thus, this new method to recover and stabilize high-pressure polymorphs is quite general method for other organic compounds. In fact, my research shows that high-pressure polymorphs can be used for practical applications, which can solve one of the big challenges of high-pressure research, i.e. overcoming the instability of the obtained high-pressure polymorphs at ambient conditions. Some of the puzzles connected to the polymorphism of resorcinol still remain unsolved, but certainly many new information about the polymorphs and crystalline forms of resorcinol have been provided in my thesis. Besides the thesis, these results have been summarized in three articles on resorcinol published in Crystal Growth & Design and in Journal of Physical Chemistry C. In the first article (R1), I show that the polymorphs α and β can be compressed up to 5.6 GPa and that their α-to-β phase transition does not occur at 0.5 GPa. However, the hydrogen bonds network in polymorphs α show some destabilizing effects close to 0.5 GPa, which is due to the molecular reorientations in the compressed crystal environment. This structural feature of hydrogen bonds OH∙∙∙O can be the reason for observations by the NMR and IR techniques of the α-to-β phase transition reported in the literature. Solvates of resorcinol with water and methanol have been discussed in article R2. The monohydrate and duotritohydrate revealed a formation of the passivation layer protecting the metastable form from dissolution. Surprisingly, the duotritohydrate, the more stable and higher-pressure form is disordered, while the monohydrate contains geometrically unfavourable hydrogen bond (by over 0.3 Å longer than expected for OH∙∙∙O bonds) in its structure. In article R3, two new high-pressure polymorphs ε and ζ of resorcinol have been revealed. Moreover, in this paper, we stabilized the high-pressure polymorph ε at ambient conditions by doping the resorcinol sample with tartaric acid. We have explained the mechanism leading to this stabilization by the effect of internal pressure. The range of this internal pressure induced by doping can be calculated according to the formula based on our model. These results of high-pressure polymorph stabilization for resorcinol have been consistent also for other well-known compounds (imidazole and benzimidazole derivatives), for which high-pressure polymorphs were obtained previously.Moja praca dyplomowa opowiada Historię kryształów rezorcynolu i nowych sposobów stabilizowania wysokociśnieniowych polimorfów w warunkach normalnych. Rezorcynol jest ważnym produktem naturalnym i związkiem chemicznym o wielu zastosowaniach, w tym technologicznych. Rezorcynol jest również ważny z punktu widzenia historii nauki, ponieważ był pierwszym związkiem organicznym dla którego w latach 30-tych XX wieku określono struktury dwóch odmian polimorficznych metodą dyfrakcji rentgenowskiej. Jednakże, uzyskane wtedy wyniki nawet do niedawna stanowiły zagadkę, ponieważ obie formy mają symetrię tej samej grupy przestrzennej, a wysokotemperaturowa odmiana β ma wyższą gęstość niż niskotemperaturowa odmiana polimorficzna (α); w 2016 roku odkryto formę ε o jeszcze wyższej gęstości, co było jeszcze bardziej zagadkowe. Wykazałam, że wbrew wcześniejszym przypuszczeniom to nie odmiana polimorficzna β jest stabilna pod ciśnieniem, lecz faza ε jest wysokociśnieniową formą rezorcynolu w ciśnieniu w zakresie między 0,2 a 0,7 GPa, a powyżej tego ciśnienia stabilna jest jeszcze inna forma rezorcynolu, nowy polimorf ζ. Był to zaskakujący wynik, ponieważ odmiana polimorficzna ε odkryta została pod ciśnieniem atmosferycznym (0,1 MPa), jednak otrzymana została jedynie, gdy w próbce znajdowała się domieszka kwasu winowego i polimorfu β. W wyniku moich badań uzyskałam formę ε w czystej postaci (bez dodatków) jako monokryształ i wykazałam, że jest ona niestabilna poniżej 0,2 GPa. Wykazałam również, że rezorcynol ma skłonność do tworzenia solwatów pod ciśnieniem: uzyskałam dwa nowe hydraty (mono- i duotritohydrat) oraz solwat z metanolem. Odkryte solwaty są same w sobie dość intrygujące, ponieważ monohydrat i solwat z metanolem (w stosunku 1:1) są izostrukturalne, ale monohydrat jest metastabilny w stosunku do duotritohydratu, podczas gdy solwat duotritometanolu nie został znaleziony. Ponadto, duotritohydrat tworzy warstwę pasywacyjną na powierzchni kryształów monohydratu, dzięki czemu są one chronione przed rozpuszczeniem pomimo ich metastabilności. Stwierdziłam, że dla wszystkich faz rezorcynolu charakterystyczne jest występowanie dużej histerezy dla przejść między fazami, co utrudnia ich badania. Dlatego w celu określenia ciśnieniowo-temperaturowego wykresu fazowego oraz wykresu warunków tworzenia solwatów, konieczne było zastosowanie metod izotermicznej i izochorycznej rekrystalizacji wysokociśnieniowej z zastosowaniem komory z kowadełkami diamentowymi. Uważam, że odkrycie nowej odmiany polimorficznej ζ i solwatów rezorcynolu, oraz wyznaczenie zakresów ich stabilności są znaczącym osiągnięciem. W szczególności odkrycie formy ζ, która jest pierwszą warstwową strukturą czystego rezorcynolu i pierwszą strukturą centrosymetryczną. W kontekście ogólnych osiągnięć, wykazałam na podstawie diagramu fazowego czystego rezorcynolu, że odmiana ε nie może istnieć pod ciśnieniem atmosferycznym w związku z czym musi ona być w jakiś sposób ustabilizowana. Doprowadziło mnie to do znalezienia metody stabilizacji faz wysokociśnieniowych, która przetestowana została nie tylko dla rezorcynolu, ale także dla innych związków. Zatem, ta nowa metoda uzyskiwania i stabilizacji wysokociśnieniowych odmian polimorficznych stosowana być może dla innych związków organicznych. Moje badania pokazują więc, że wysokociśnieniowe odmiany polimorficzne mogą być wykorzystane w praktyce, dzięki rozwiązaniu jednego z wielkich wyzwań badań wysokociśnieniowych, tj. przezwyciężenia niestabilności otrzymanych wysokociśnieniowych odmian polimorficznych w warunkach atmosferycznych. Niektóre zagadki związane z polimorfizmem rezorcynolu wciąż pozostają nierozwiązane, niemniej moja praca z pewnością dostarcza wiele nowych informacji na temat odmian polimorficznych i form krystalicznych tego związku. Wyniki stanowiące podstawę tej dysertacji, zostały podsumowane w trzech artykułach naukowych na temat rezorcynolu opublikowanych w czasopismach Crystal Growth & Design oraz w Journal of Physical Chemistry C. W pierwszym artykule (R1) pokazuję, że odmiany polimorficzne α i β mogą zostać ściśnięte do ciśnienia równego 5,6 GPa bez zajścia przejścia fazowego z formy α do β w ciśnieniu 0,5 GPa. Niemniej sieć wiązań wodorowych w odmianie polimorficznej α wykazuje pewne efekty destabilizujące w ciśnieniu bliskim 0,5 GPa, co spowodowane jest zmianą położenia cząsteczek w ściśniętym krysztale. To z kolei może być powodem zaobserwowania przejścia fazowego z formy α do β, opisanego w literaturze na podstawie wyników badań NMR i IR. Solwaty rezorcynolu z wodą i metanolem zostały omówione w artykule R2. Monohydrat i duotritohydrat ujawniły tworzenie się warstwy pasywacyjnej chroniącej formę metastabilną przed rozpuszczeniem. Co zaskakujące, duotritohydrat, bardziej stabilna forma powstająca w wyższym ciśnieniu jest nieuporządkowana, a w strukturze monohydratu występuje geometrycznie niekorzystne wiązanie wodorowe (o ponad 0,3 Å dłuższe niż by oczekiwano dla wiązań OH∙∙∙O). W artykule R3 przedstawiłam dwie nowe wysokociśnieniowe odmiany polimorficzne ε i ζ rezorcynolu. Ponadto w tej publikacji pokazałam, że wysokociśnieniową odmianę polimorficzną ε można ustabilizować w warunkach atmosferycznych poprzez domieszkowanie próbki rezorcynolu kwasem winowym. Mechanizm prowadzący do tej stabilizacji wyjaśniliśmy efektem ciśnienia wewnętrznego. Zakres tego wewnętrznego ciśnienia wywołanego domieszkowaniem można obliczyć według wzoru opartego na naszym modelu. Wyniki stabilizacji wysokociśnieniowej odmiany polimorficznej rezorcynolu są zgodne z wynikami uzyskanymi dla innych dobrze znanych związków (pochodnych imidazolu i benzimidazolu), których wysokociśnieniowe odmiany polimorficzne zostały otrzymane w przeszłości
Integrative structure-based virtual and biochemical screening to identify candidate inhibitors for Arabidopsis group A protein phosphatase type 2C
Get PDFWydział BiologiiOdwracalna reakcja fosforylacji jest jedną z kluczowych modyfikacji potranslacyjnych, zaangażowanych w regulację procesów komórkowych. U Arabidopisis zidentyfikowano 76 białek przypisanych do rodziny fosfataz białkowych typu 2C (PP2C), które ze względu na podobieństwo sekwencji oraz budowę subdomeny fosfatazowej zostały podzielone na 10 grup. Dotychczasowe wyniki badań wykazują, że przedstawiciele PP2C z grupy A (ABI1, ABI2, HAB1, HAB2, HAI2, HAI2, HAI3 oraz PP2CA/AGH3 i AHG1) są ważnymi komponentami regulacji szlaku sygnalizacji kwasu abscysynowego (ABA). Grupa A fosfataz białkowych PP2C wraz z kinazami białkowymi SnRK2.6 oraz rodziną białek START takich jak: PYL/ PYR/ RCAR (receptory ABA), definiują rdzeń szlaku sygnałowego ABA. Celem tej pracy jest identyfikacja potencjalnych inhibitorów roślinnych fosfataz białkowych z grupy A. Do badań użyto komputerowego przeszukiwania baz związków małocząsteczkowych, a potencjał inhibitorowy wyselekcjonowanych związków chemicznych analizowano biochemicznie z użyciem testów aktywności fosfatazowej. Podczas analiz dokowania molekularnego użyto ponad dwudziestu dwóch milionów związków chemicznych pochodzących z niekomercyjnej bazy ZINC12 oraz kilkuset ligandów od komercyjnych dostawców. Precyzja obliczeń została zwiększona poprzez użycie trzystopniowego algorytmu dokowania molekularnego oraz metod służących estymacji swobodnej energii wiązania (MM-GBSA). Najwyżej ocenione związki zostały zweryfikowane za pomocą analizy in vitro aktywności fosfatazowej. W efekcie prowadzonych analiz zidentyfikowano kilka związków chemicznych o potencjalne hamującym, w tym jedną cząsteczkę, która hamuję aktywność fosfatazy ABI1 o 91% przy stężeniu 100 µm. W pracy badano specyficzność wyselekcjonowanych potencjalnych inhibitorów w obrębie rodziny fosfataz białkowych badając aktywność inhibitorową w kompleksie z fosfatazami z rodzin PP1, PP2A oraz PP2C. Dodatkowo w celu określenia potencjalnej orientacji wiązania wybranych inhibitorów do białka ABI1, przeprowadzono ukierunkowaną mutagenezę fosfatazy białkowej ABI1 oraz analizę jej aktywności fosfatazowej w obecności wybranych związków chemicznych. Reszty aminokwasowe, które zostały poddane mutagenezie wybrano na podstawie symulacji dynamiki molekularnej modeli inhibitor – białko ABI1 oraz analizie PIE wykonaną metodą FMO. Otrzymane wyniki realizacji projektu doktorskiego umożliwią projektowanie nowych inhibitorów fosfataz białkowych 2C u roślin z grupy ABI1 oraz podobnych fosfataz białkowych z grupy 2C, które mogłyby być stosowane w rolnictwie do ochrony upraw przed stresem suszy.The reversible phosphorylation reaction is one of the key modifications involved in the regulation of numerous cellular processes. In Arabidopisis, 76 members of the protein phosphatase 2C (PP2C) family were identified, which were divided into 10 groups due to sequence similarity and subdomain structure. Recent studies show that PP2C members from group A (ABI1, ABI2, HAB1, HAB2, HAI2, HAI2, HAI3, and PP2CA / AGH3 and AHG1) are important components in the regulation of the abscisic acid (ABA) signaling pathway. Group A of PP2C protein phosphatases together with SnRK2.6 protein kinases and the START family of proteins such as PYL / PYR / RCAR (ABA receptors) consist the core the ABA signaling pathway. As part of the identification of potential inhibitors, a computer search of databases of small molecule compounds was used, combined with the validation of selected chemical compounds by means of in vitro analyzes. During molecular docking analyzes, over twenty-two million chemical compounds from the non-commercial ZINC12 database and several hundred ligands from commercial suppliers were used. The precision of the calculations was increased by the use of the three-stage molecular docking algorithm and the methods for estimating the free energy of binding (MM-GBSA). The highest rated compounds were verified by the analysis of phosphatase activity. Studies have identified several compounds with potential inhibitory potential, including one molecule that inhibits ABI1 phosphatase activity by 91% at a concentration of 100 µm. Selected chemical compounds have also been tested in vitro as part of the family of protein phosphatases (PP1, PP2A and PP2C). Additionally, to determine the potential orientation of the selected inhibitors, ABI1 targeted mutagenesis and analysis of phosphatase activity were performed. The amino acid residues that were mutated were selected on the basis of molecular dynamics simulation of inhibitor-ABI1 protein models and PIE analysis by FMO. The obtained results of the doctoral project should support the design of new inhibitors with increased biological activity against ABI1 and other PP2C proteins that could be used in agriculture to protect crops from drought stres.Środki finansowe na realizację niniejszej rozprawy doktorskiej uzyskano w ramach projektów: 1. „Badanie skuteczności związków małocząsteczkowych związków chemicznych jako potencjalnych inhibitorów roślinnych fosfataz białkowych 2C grupy A”, kierownik grantu: prof. UAM dr hab. Agnieszka Ludwików; Narodowe Centrum Nauki, UMO-2016/22/E/NZ3/00345; 2. „Paszport do przyszłości - Interdyscyplinarne studia doktoranckie na Wydziale Biologii UAM”, Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, POWR.03.02.00-00-I006/17; 3. „Biologia obliczeniowa”, Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowo (PCSS), grant nr. 312
Potencjał wybranych państw Azji Środkowej do zapewnienia bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych
Get PDFThis article aims to introduce the activities of selected Central Asian countries – having a direct border with Afghanistan, i.e. Turkmenistan, Tajikistan and Uzbekistan – to ensure security after the change of power in Kabul. Familiarisation with the subject matter made it possible to pose the following research questions: 1) Do the selected Central Asian states show predestination to pursue an independent policy towards the Afghan problem? 2) Has the Taliban’s seizure of control of the country been reflected in the strengthening of the position of China, the United States and Russia in the region? 3) ) Has the Taliban’s seizure of control of the country been reflected in the strengthening of the position of China, the United States and Russia in the region?? The collected materials in the form of official government communiqués and press releases provided the key to analyzing the selected actions of state bodies in the situation of increasing threat, tracing the attempts to expand cooperation with subjects of international law understood as states and international organizations. While highlighting the issues of maintaining internal order, it was impossible to omit the issue of the military potential of the state, influencing the security strategy planning process. The main research methods used while creating the article were: synthesis through causal association, analogy, induction and deduction.Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie działań wybranych państw Azji Centralnej – posiadających bezpośrednią granicę z Afganistanem tzn. Turkmenistan, Tadżykistan i Uzbekistan – dla zapewnienia bezpieczeństwa po zmianie władzy w Kabulu. Zapoznanie się z tematyką umożliwiło postawienie następujących pytań badawczych: 1) Czy wybrane państwa Azji Centralnej wykazują predestynację do prowadzenia niezależnej polityki wobec problemu afgańskiego? 2) Czy przejęcie kontroli nad krajem przez Taliban znalazło swoje odzwierciedlenie w umocnieniu pozycji Chin, Stanów Zjednoczonych i Rosji w regionie? 3) Czy decydenci polityczni Turkmenistanu, Tadżykistanu i Uzbekistanu prowadzą racjonalną politykę wobec talibów? Zebrane materiały w postaci oficjalnych komunikatów rządowych i informacji prasowych zapewniły klucz do przeanalizowania wyselekcjonowanych działań organów państwowych w sytuacji wzrostu zagrożenia, prześledzenia prób poszerzenia współpracy z podmiotami prawa międzynarodowego rozumianymi jako państwa i organizacje międzynarodowe. Naświetlając kwestie utrzymania porządku wewnętrznego, niemożliwe było pominięcie zagadnienia potencjału militarnego państwa, wpływającego na proces planowania strategii bezpieczeństwa. Głównymi metodami badawczymi wykorzystanymi podczas tworzenia artykułu były: synteza poprzez kojarzenie przyczynowe, analogia, indukcja i dedukcja
Polityka maksymalnej presji wobec Iranu. Cele i skutki polityki USA wobec Teheranu
Get PDFThe main goal of this paper is to examine the Trump administration’s maximum-pressure policy toward the Islamic Republic of Iran. The main causes and rationale for withdrawing from the nuclear JCPOA are identified. In addition, the consequences of maximum pressure are addressed, which harm the so far failed JCPOA restoration negotiations. An additional thread in the article is a critical appraisal of the sanctions policy, which for decades has failed to deliver the results expected by the USA, which is an inhibiting factor in a dynamically changing international environment. Moreover, the costs to the US of sanctions pressure on Iran have been identified.Głównym celem artykułu jest analiza i ocena polityki maksymalnej presji administracji Trumpa wobec Islamskiej Republiki Iranu. Wskazano na główne przyczyny oraz uzasadnienie zwolenników maksymalnej presji przez administrację Trumpa po jednostronnym wycofaniu USA z nuklearnego porozumienia (JCPOA). Ponadto, omówiono skutki maksymalnej presji, które negatywnie wypływają na próby powrotu do JCPOA. Dodatkowym wątkiem w artykule jest krytyczna ocena polityki sankcji, która od dekad nie przynosi oczekiwanych przez USA skutków, co jest także czynnikiem hamującym w dynamicznie zmieniającym się środowisku międzynarodowym. Zidentyfikowano koszty, jakie ponoszą USA związane z presją sankcyjną wobec Iranu
Limits of and Alternatives to Conventional Medicine in the Context of Terminal Illness (e.g., Palliative Care)
Get PDFThis paper aims at analysing the evolution of palliative care in the international context and their role in the path of care for the patient and the family. Method: born in 1967 by Cicely Saunder, palliative care were aimed at assisting the terminally ill, accommodating both the needs of the patient and the family. Not only to be cured or healed, but to be taken care of. The paper examines the definitions of palliative care provided by the World Helth Organization. We observe that palliative care is not only an effective and timely response to the clinical, psychological, social and spiritual needs of the sick person and their family in an advanced and terminal stage, but an integrated care to support specialist treatment in the presence of an advanced disease picture; a space for in-depth study for the sick person and the family so that the sick person can consciously and freely choose the available treatment proposals, their limits and their consequences. A treatment path in which the transparency of the proposals is a condition for building a shared consensus with the patient and adequate communication with the family. Palliative care has acquired its own identity, its own role in the path of care for the patient and the family, pursuing the proportionality of therapeutic options and the support of the patient and the family without discrimination, with equity and equality
Trzy dekady relacji Unii Europejskiej z Mołdawią – od współpracy do perspektywy członkostwa
No full textThe research objective of the article is to analyze the evolution of bilateral relations between the European Union and Moldova from the 1990s to the present, with a particular focus on the participation of the Republic of Moldova in the European Neighborhood Policy and Eastern Partnership, as well as the signing and implementation of the Association Agreement. Contemporary challenges and threats (including Russian aggression against Ukraine) have had a significant impact on the security of the EU, as well as the development of relations between the EU and neighboring countries. In particular, the prospect of membership in the EU structures was opened up to Moldova (and Ukraine). In the paper, the author poses a research hypothesis that despite the fact that Moldova has been granted the status of an EU candidate country, the republic still has a significant internal problem, the lack of solution to which may largely postpone the commencement of accession negotiations or even hinder EU-Moldova cooperation.Celem badawczym pracy jest analiza ewolucji dwustronnych stosunków między Unią Europejską a Mołdawią od lat 90. XX w. do chwili obecnej, ze szczególnym uwzględnieniem udziału republiki mołdawskiej w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa i Partnerstwie Wschodnim oraz podpisania i realizacji umowy stowarzyszeniowej. Współczesne wyzwania i zagrożenia (m.in. rosyjska agresja na Ukrainę) w znacznym stopniu wpłynęły na bezpieczeństwo UE, a także rozwój stosunków między UE a krajami sąsiedzkimi. W szczególności przed Mołdawią (jak i Ukrainą) otwarta została perspektywa członkostwa w strukturach UE. W pracy autorka postawiła hipotezę badawczą, iż mimo przyznania Mołdawii statusu kraju kandydującego do UE, republika wciąż posiada znaczące problemy wewnętrzne, brak rozwiązania których może w dużym stopniu odroczyć w czasie rozpoczęcie negocjacji akcesyjnych lub wręcz zahamować unijno-mołdawską współpracę
Na drodze do członkostwa we Wspólnotach Europejskich. Polityczne, ekonomiczne i społeczne przemiany w Grecji, Hiszpanii, Portugalii na łamach tygodnika “Polityka” (1981-1987)
No full textThe main aim of the article is to present the views and opinions of the editors of the Polityka weekly on the extension of the European integration process to Greece, Spain and Portugal in 1981–1987. The author’s intention is to present reactions of journalists writing for the opinion-forming weekly in Poland to the political, economic and social changes taking place in the southern European states. The article uses the historical method and the analysis of sources and press articles. The following methods also proved to be useful: institutional and legal, comparative, decision-making and behavioral.Zasadniczym celem artykułu jest przedstawienie poglądów i opinii redakcji tygodnika “Polityka” na rozszerzenie procesu integracji europejskiej o Grecję, Hiszpanię i Portugalię w latach 1981–1987. Zamierzeniem autora jest przybliżenie reakcji publicystów opiniotwórczego tygodnika w Polsce na przemiany polityczne, ekonomiczne i społeczne zachodzące w krajach południa Europy. W artykule zastosowano metodę historyczną, metodę analizy źródeł i zawartości prasy. Przydatne okazały się również metody: instytucjonalno-prawna, porównawcza, decyzyjna oraz behawioralna
The Polish Protectorate at The Holy See (1503-1589)
Get PDFWydział HistoriiProtektorat narodowy był formą reprezentowania politycznych interesów władców przy papieżu przez tzw. kardynałów-protektorów z Kurii rzymskiej, opłacanych przez głowy państw. Za początki funkcjonowania tego urzędu uznaje się przełom XV i XVI w., kiedy większość europejskich monarchów opłacało wybranych purpuratów. Pierwsi kardynałowie pozyskiwani przez polskich królów pojawili się za czasów Jana Olbrachta i Aleksandra Jagiellończyka. Wówczas dyplomacja polska utrzymywała kontakt z kilkoma purpuratami, lecz dopiero były legat na Węgrzech i w Polsce Pietro Isvalies (1505-1513) został pierwszym źródłowo potwierdzonym protektorem Polski. Jego następcą został kolejny exlegat w krajach jagiellońskich Achilles de Grassi (1513-1523). W przypadku dwóch pierwszych protektorów polski władca postawił na znanych sobie purpuratów, byłych wysłanników papieskich, którzy sprzyjali królestwu i byli obeznani z jego sprawami. Przy kolejnych wyborach król Zygmunta stawiał na wpływowych kardynałów należących do najbliższych współpracowników papieża: Lorenzo Pucciego (1523-1531), którego zastąpił później jego bratanek Antonio Pucci (1531-1545). Następnym protektorem został mianowany wnuk papieża Pawła III, kardynał Alessandro Farnese, który przez kolejne 44 lata sprawował pieczę nad polskimi sprawami w Stolicy Apostolskiej. Za czasów jego protektoratu upowszechnił się zwyczaj powoływania tzw. wiceprotektorów, którzy zastępowali go w pełnieniu obowiązków. W czasie protektoratu Farnesego było ich pięciu: Francesco Sfondrati (1545-1550), Bernardino Maffei (1550-1553), Giacomo Puteo (1553-1563) oraz Giacomo Savelli (1562-1587) oraz Enrico Caetani (1588-1589).The national protectorate was a form of representing the political interests of the rulers at the pope by the so-called cardinals-protectors paid by heads of state. The beginning of the functioning of this office is considered to be the turn of the 15th and 16th centuries, when most European monarchs paid selected cardinals. The first cardinals won by Polish kings appeared in the times of Jan Olbracht and Aleksander Jagiellończyk. At that time, Polish diplomacy was in contact with several cardinals, but finally Pietro Isvalies (1505-1513), former legate of Hungary and Poland became the first protector of Poland confirmed in sources. His successor was another exlegate in the Jagiellonian countries, Achilles de Grassi (1513-1523). In the case of the first two protectors the Polish ruler chose the cardinals he knew and, who favored the kingdom and were familiar with its affairs. During the next elections, King Sigismund hired the influential cardinals who were the closest associates of the pope: Lorenzo Pucci (1523-1531), who was later replaced by his nephew Antonio Pucci (1531-1545). The next protector was the grandson of Pope Paul III, Cardinal Alessandro Farnese, who for the next 44 years was in charge of Polish affairs in the Holy See. During his protectorate, the custom of establishing the so-called vice-protectors who replaced him in the performance of his duties. During the Farnese protectorate, there were five of them: Francesco Sfondrati (1545-1550), Bernardino Maffei (1550-1553), Giacomo Puteo (1553-1563) and Giacomo Savelli (1562-1587) and Enrico Caetano (1588-1589)
Corporate Social Responsibility as a form of image promotion - axiological perspective
Get PDFWydział Filologii Polskiej i KlasycznejPrzedmiotem dysertacji jest komunikacja w otwartej organizacji korporacyjnej. Obserwując współczesną debatę publiczną, można dostrzec, że podstawową techniką perswazji stało się operowanie nazwami wartości, a ich neosemantyzacja na potrzeby idei to dominująca dziś tendencja w dyskursie publicznym. Proces ten rozwija się dynamicznie w kodach wspólnotowych polityków, dziennikarzy, w przestrzeni religijnej, także w wielu grupach zawodowych, specjalistycznych i środowiskowych. Istotne dla autorki, jako osoby pracującej w korporacji, stało się pytanie, w jakim stopniu te zmiany obecne są także w procesach komunikacyjnych, obserwowanych w przestrzeni skonkretyzowanej, ekonomicznej, nastawionej na wymierny zysk. Ponieważ jest to problem bardzo złożony, autorka skoncentrowała swoją uwagę na wykorzystaniu waloryzacji w ramach strategii Corporate Social Responsibility. Strategia ta jest obecnie jednym z podstawowych narzędzi budowania marki, wykorzystywanym także przez organizacje o profilu społecznym i edukacyjnym. Autorka dowiodła, że ograniczone kompetencje językowe w znacznym stopniu osłabiają działania ekonomiczne i społeczne, gdyż współczesne społeczeństwo oraz konsumenci wymagają od firm dwukierunkowego partnerskiego dialogu, efektywnej informacji, komplementarnego przekazu. Marginalizowanie badań humanistycznych w przestrzeni ekonomicznej nie ma według autorki uzasadnienia
Prohibition of abuse of rights clause – defence of democracy or weakening the effectiveness of the individual right protection - considerations upon the specificity of the Strasbourg system of individual rights protection
Get PDFWydział Prawa i AdministracjiCelem niniejszej rozprawy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie o wpływ klauzuli zakazu nadużycia praw (art. 17 EKPC) na zapewnienie: skuteczności ochrony praw jednostki oraz realizacji zasady praworządności, na gruncie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Rozważany temat stanowi pochodną problematyki relacji między dwiema istotnymi funkcjami EKPC w postaci: z jednej strony, ochrony podstawowych założeń ustroju demokratycznego (w tym także przeciwdziałaniu odrodzeniu reżimów o charakterze totalitarnym), z drugiej zaś, stanowienia europejskiej Karty Praw Człowieka. Podczas, gdy istnienie systemu demokratycznego stanowi niezbędny warunek dla realizacji nakazu skutecznej ochrony praw i wolności jednostki, niekiedy powyższe funkcje Konwencji, pozostają względem siebie w kolizji. Jeden z takich przypadków niewątpliwie stanowią sprawy, w których dochodzi do stosowania art. 17 EKPC. Hipoteza stawiana przez autorkę niniejszej rozprawy, sprowadza się jednak do twierdzenia, że praktyka orzecznicza ETPC w zakresie stosowania art. 17 EKPC przyczynia się nie tylko do osłabienia skuteczności ochrony konwencyjnych praw i wolności, lecz także nierzadko pozostaje w sprzeczności z zasadą praworządności.The objective of this dissertation is to answer the question regarding the impact of the prohibition of abuse of rights (Article 17 ECHR) on ensuring: the effectiveness of the protection of individual rights and the implementation of the rule of law and its fundamental elements, on the basis of the European Convention on Human Rights and the case law of the European Court of Human Rights. The subject matter originates from the problem of a relationship between two fundamental functions of the Convention: on the one hand, the protection of the basic assumptions of the democratic system (including preventing the revival of totalitarian regimes), and, on the other and, the establishment of the European Charter of Human Rights. While the existence of a democratic system is a necessary condition for the effective protection of individual rights and freedoms, these functions sometimes happen to collide. One such case is undoubtedly that of the application of Article 17 ECHR. The hypothesis put forward by the author of this dissertation boils down to the claim that the ECtHR's judicial practice in the application of Article 17 ECHR not only contributes to undermining the effectiveness of the protection of rights set forth in the ECHR