Georgian Medical Journal (GMJ)
Not a member yet
62 research outputs found
Sort by
Commentary Patient-centred Care and Professionalism in Medical Facilities Implications for Medical Education, Communication and Empathy: Why Patient-centred Care Remains Incompletely Realised
No full textPatient-centred care is widely recognised as a fundamental dimension of healthcare quality and ethical clinical practice. Despite its strong endorsement in international policy frameworks, accreditation standards and strategic health reforms, its consistent realisation in daily clinical practice remains incomplete. This commentary examines the persistent gap between the conceptual promotion of patient-centred care and its variable implementation, arguing that the challenge lies less in clinical competence or technological capacity and more in deficiencies within professional culture, medical education and organisational accountability.
The paper explores professionalism as a collective, system-level function rather than solely an individual attribute, highlighting how leadership behaviour, learning environments, workload design and institutional incentives directly shape clinicians’ ability to engage patients meaningfully. It further analyses the role of medical education and the “hidden curriculum” in professional identity formation, demonstrating how informal learning, role modelling and observed behaviours often outweigh formal instruction in shaping attitudes toward empathy, communication and shared decision-making.
Communication and empathy are framed as safety-critical competencies rather than ancillary skills, with evidence linking deficiencies in these areas to adverse events, reduced patient trust and compromised care quality. Structural constraints, including staffing pressures, inconsistent role modelling and weak feedback mechanisms, are identified as key barriers to sustainable professionalism and patient-centred practice.
Drawing on international accreditation perspectives and the Georgian healthcare context, the commentary argues for closer alignment between medical education, clinical governance and accreditation systems. It concludes that patient-centred care can only be consistently achieved when professionalism is embedded as a shared organisational responsibility, supported by continuous faculty development, reflective practice and measurable accountability mechanisms.პაციენტზე ორიენტირებული ზრუნვა ფართოდ არის აღიარებული, როგორც ჯანდაცვის ხარისხისა და ეთიკური კლინიკური პრაქტიკის ერთ-ერთი ფუნდამენტური საფუძველი. მიუხედავად იმისა, რომ იგი მყარად არის ასახული საერთაშორისო პოლიტიკურ ჩარჩოებში, აკრედიტაციის სტანდარტებსა და ჯანდაცვის სტრატეგიულ რეფორმებში, მისი თანმიმდევრული განხორციელება ყოველდღიურ კლინიკურ პრაქტიკაში კვლავ არასრულად არის რეალიზებული. ეს კომენტარი აანალიზებს მუდმივ განსხვავებას პაციენტზე ორიენტირებული ზრუნვის კონცეპტუალურ მხარდაჭერასა და მის პრაქტიკულ განხორციელებას შორის და ამტკიცებს, რომ ძირითადი გამოწვევა ნაკლებად უკავშირდება კლინიკურ კომპეტენციას ან ტექნოლოგიურ შესაძლებლობებს და მეტად — პროფესიულ კულტურაში, სამედიცინო განათლებასა და ორგანიზაციულ ანგარიშვალდებულებაში არსებულ სისუსტეებს.
სტატიაში პროფესიონალიზმი განიხილება არა მხოლოდ ინდივიდუალურ თვისებად, არამედ კოლექტიურ, სისტემურ ფუნქციად, და ხაზგასმულია, თუ როგორ განსაზღვრავს ლიდერობის ქცევა, სასწავლო გარემო, სამუშაო დატვირთვის ორგანიზება და ინსტიტუციური სტიმულები კლინიკოსების შესაძლებლობას, პაციენტებთან რეალურად შინაარსიანი ურთიერთქმედება ჩამოაყალიბონ. ასევე გაანალიზებულია სამედიცინო განათლებისა და所谓 „ფარული სასწავლო გეგმის“ როლი პროფესიული იდენტობის ფორმირებაში და ნაჩვენებია, რომ არაოფიციალური სწავლება, როლური მოდელირება და დაკვირვებით მიღებული გამოცდილება ხშირად უფრო ძლიერ გავლენას ახდენს ემპათიის, კომუნიკაციისა და გაზიარებული გადაწყვეტილების მიღების მიმართ დამოკიდებულებებზე, ვიდრე ფორმალური სწავლება.
კომუნიკაცია და ემპათია წარმოდგენილია, როგორც პაციენტის უსაფრთხოებისთვის კრიტიკულად მნიშვნელოვანი კომპეტენციები და არა მეორეხარისხოვანი „რბილი უნარები“. მტკიცებულებები აჩვენებს, რომ ამ სფეროებში არსებული ხარვეზები დაკავშირებულია არასასურველ კლინიკურ მოვლენებთან, პაციენტთა ნდობის შემცირებასთან და ზრუნვის ხარისხის გაუარესებასთან. სტრუქტურული შეზღუდვები — მათ შორის პერსონალის დეფიციტი, პროფესიული როლური მოდელირების არათანაბრობა და უკუკავშირის სუსტი მექანიზმები — იდენტიფიცირებულია, როგორც პროფესიონალიზმისა და პაციენტზე ორიენტირებული პრაქტიკის მდგრადი ინტეგრაციის მთავარი ბარიერები.
საერთაშორისო აკრედიტაციის მიდგომებსა და საქართველოს ჯანდაცვის კონტექსტზე დაყრდნობით, კომენტარი ამტკიცებს, რომ აუცილებელია სამედიცინო განათლების, კლინიკური მმართველობისა და აკრედიტაციის სისტემების უფრო მჭიდრო თანხვედრა. დასკვნის სახით, ნაჩვენებია, რომ პაციენტზე ორიენტირებული ზრუნვის თანმიმდევრული მიღწევა შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, როდესაც პროფესიონალიზმი ჩამოყალიბებულია როგორც საერთო ორგანიზაციული პასუხისმგებლობა და მხარდაჭერილია მუდმივი ფაკულტეტის განვითარების, რეფლექსიური პრაქტიკისა და გაზომვადი ანგარიშვალდებულების მექანიზმებით
მიმოხილვა მძიმე მდგომარეობაში მყოფი პაციენტების კლინიკურ კვლევაში ჩართვის ეთიკური და სამართლებრივი ჩარჩო: საერთაშორისო სტანდარტები და საქართველოს რეგულატორული პერსპექტივა
No full textoai:oai.gmj.ge:article/5This article provides a comprehensive ethical and legal analysis of the inclusion of critically ill patients in clinical research. It examines the heightened vulnerability associated with severe illness, including impaired decision-making capacity and increased risk of therapeutic misconception. Drawing on internationally recognized bioethical standards and good clinical practice guidelines, the article outlines the fundamental requirements for independent ethical review, informed consent, and proportional risk–benefit assessment. The analysis further contextualizes these principles within the Georgian legal and regulatory framework, demonstrating that national legislation fully aligns with international norms. The article concludes that enrolling critically ill patients in clinical research without prior ethical approval and legally valid informed consent is impermissible, emphasizing ethical oversight as an essential safeguard for patient rights, scientific integrity, and public trust.სტატიაში წარმოდგენილია მძიმე მდგომარეობაში მყოფი პაციენტების კლინიკურ კვლევაში ჩართვის ეთიკური და სამართლებრივი ყოვლისმომცველი ანალიზი. განხილულია მძიმე ავადმყოფობასთან დაკავშირებული გაზრდილი მოწყვლადობა, მათ შორის გადაწყვეტილების მიღების უნარის შეზღუდვა და თერაპიული მცდარი აღქმის რისკი. საერთაშორისოდ აღიარებულ ბიოეთიკურ სტანდარტებსა და კარგი კლინიკური პრაქტიკის სახელმძღვანელოებზე დაყრდნობით, სტატიაში გაანალიზებულია დამოუკიდებელი ეთიკური შეფასების, ინფორმირებული თანხმობისა და რისკისა და სარგებლის პროპორციული შეფასების ფუნდამენტური მოთხოვნები. აღნიშნული პრინციპები შემდგომ განხილულია საქართველოს სამართლებრივი და რეგულატორული ჩარჩოს კონტექსტში, რაც აჩვენებს ეროვნული კანონმდებლობის სრულ შესაბამისობას საერთაშორისო ნორმებთან. სტატიის დასკვნით ნაწილში ხაზგასმულია, რომ მძიმე პაციენტების კლინიკურ კვლევაში ჩართვა წინასწარი ეთიკური შეფასებისა და კანონიერად მიღებული ინფორმირებული თანხმობის გარეშე დაუშვებელია, ხოლო ეთიკური ზედამხედველობა წარმოდგენილია, როგორც პაციენტის უფლებების, სამეცნიერო სანდოობისა და საზოგადოების ნდობის დაცვის არსებითი მექანიზმი