E-books' platform Księgarnia Akademicka Publishing
Not a member yet
2260 research outputs found
Sort by
Lin Yutang – filozof sztuki życia: Studium kluczowych zagadnień
No full textLIN YUTANG – A PHILOSOPHER OF THE ART OF LIFE: A STUDY OF KEY THEMES
The aim of this monograph is to present an interpretation of the works of Lin Yutang (1895-1976), a C hinese writer, thinker, translator, linguist, and inventor, from a philosophical perspective, with a special emphasis on the methods of contemporary comparative philosophy. Lin Yutang was, above all, a bilingual author and thinker, raised and educated simultaneously in two cultures, i.e. the Chinese tradition and the Christian culture of the English-speaking world. His immense erudition and intellectual ability naturally marked him out as an intermediary between the Chinese tradition and 20th-century Western civilization; in both a literal and a metaphorical sense, he translated the works of Chinese culture for the Western reader. In his long life, Lin published more than sixty books, forty of which came out in English; only six of these were novels. The list of his nonfiction pieces is much longer and includes, e.g. short and long essays, monographs on ancient Chinese sages, such as Confucius, Laozi or Zhuangzi, and their translations and anthologies. Lin gained particular popularity with several highly applauded fiction books and an effort to transplant Chinese culture to the West. After the publication of My Country My People (1935) and The Importance of Living (1937), he rose to great fame as a “Chinese philosopher,” but his philosophical thought, scattered throughout his many writings, has rarely been the subject of academic research.Monografia Lin Yutang – filozof sztuki życia. Studium kluczowych zagadnień prezentuje dorobek Lina Yutanga (1895-1976), chińskiego pisarza, myśliciela, tłumacza, językoznawcy i wynalazcy, ujęty z perspektywy filozoficznej, ze szczególnym uwzględnieniem metodologii współczesnej filozofii porównawczej.Lin Yutang to przede wszystkim myśliciel i dwujęzyczny autor, wychowany i wykształcony w dwóch kulturach – rodzimej, chińskiej, oraz chrześcijańskiej kulturze anglojęzycznej – który dzięki zdolnościom intelektualnym oraz niezwykłej erudycji stał się łącznikiem między cywilizacją chińską a cywilizacją zachodnią XX wieku, w dosłownym i metaforycznym sensie tłumaczem dzieł kultury chińskiej dla zachodniego odbiorcy. W ciągu długiego życia Lin opublikował ponad 60 książek, z czego 40 tytułów w języku angielskim – tylko siedem z nich to powieści, reszta to dzieła niesfabularyzowane. Lista owych niebeletrystycznych utworów obejmuje m.in. krótsze i dłuższe eseje, opracowania dotyczące starożytnych mędrców chińskich – Konfucjusza, Laoziego czy Zhuangziego – tłumaczenia ich dzieł oraz antologie tekstów filozoficznych i mądrościowych. O popularności Lina w świecie Zachodu zadecydowała wszakże translacja kultury chińskiej na grunt zachodni oraz jego niezwykle cenione utwory literatury pięknej. Po ukazaniu się dwóch książek: My Country My People (1935) oraz The Importance of Living (1937) autor zyskał ogromną sławę jako „chiński filozof”, jednak jego myśl filozoficzna, rozproszona w różnych dziełach, rzadko bywała przedmiotem badań akademickich
Kolekcja medalików i krzyżyków Władysława Bartynowskiego
No full textThe aim of the book is to present a collection of medallions and crosses that belonged to Władysław Bartynowski (1832–1918). He was a collector of numismatic items, engravings, and antique books, as well as an antiquarian, a bibliophile, a book conservator and one of the earliest publishers of facsimiles of Polish antique books. He invented a method of reproducing coins and medals referred to in Poland as bartynotypia, i.e. “bartynotypy”, which makes it possible to create a copy of the original that is both a black-and-white print and a relief pressed into paper at the same time. Bartynowski bequeathed the majority of his collection to Cracow museums, namely the Czapski Museum and the National Museum, in recognition of which his name is commemorated on a donors’ plaque put up on the wall of Kraków’s Cloth Hall.Celem książki jest przedstawienie kolekcji medalików i krzyżyków należących do Władysława Bartynowskiego (1832-1918). Był on kolekcjonerem numizmatów, rycin, starodruków, a także antykwariuszem, bibliofilem, konserwatorem książek i jednym z pierwszych wydawców faksymile starodruków polskich. Stworzył metodę kopiowania monet i medali zwaną bartynotypią, pozwalającą na odwzorowanie oryginału w postaci kopii, która jest jednocześnie czarno-białą grafiką i reliefem wyciśniętym w papierze. Większość swoich zbiorów Bartynowski przekazał krakowskim muzeom: Muzeum Czapskich i Muzeum Narodowemu, za co jego nazwisko uwieczniono na tablicy ofiarodawców umieszczonej na ścianie Sukiennic
Organizacje polskiej diaspory: Stan i perspektywy rozwoju
No full textPOLISH DIASPORA ORGANISATIONS: CURRENT CONDITIONS AND FUTURE PERSPECTIVES OF DEVELOPMENT
The book presents the current conditions and the future perspectives of development of Polish diaspora organisations. To achieve this goal, a wide-ranging study in 36 countries, on six continents, was employed. The survey delivered an up-to-date information concerning a comprehensive spectrum of social, political, and cultural phenomena determining the functioning of these organisations. Still, the first goal, both explanatory and diagnostic, was to build a coherent view of Polish immigrant organisations. The organisations were presented from a global perspective, but also with a consideration of their geographic and functional differences. The second objective of the work was to examine the state of the organisations from a perspective of an explanatory model describing the state of immigrant organisations present in the source literature. In addition, another task was to verify hypotheses drawn from the analysis of the available literature on Polish immigrant organisations. A broad sample created a chance for an adequate testing environment. The obtained results showed a very complex situation of the surveyed organisations, but also shed a new light on some of the aspects of their functioning. The discussion utilizes main insights from the study of the changing Polish diaspora organisations and puts emphasis on an intra-organisational perspective of their functioning.Monografia przedstawia stan i perspektywy rozwoju organizacji polskiej diaspory działających w 36 państwach leżących na 6 kontynentach. Przeprowadzone badania mały dostarczyć aktualnych informacji o szerokim spektrum zjawisk społecznych, politycznych i kulturowych pozostających w związku z funkcjonowaniem organizacji, ale przede wszystkim umożliwić jak najpełniejszy opis ich charakterystyk. Pierwszy cel, który jest stawiany w pracy, ma charakter eksploracyjny i jednocześnie diagnostyczny, sprowadza się do zaprezentowania stanu tych organizacji. Przedstawiono badane organizacje globalnie, a także z uwzględnieniem ich geograficzno- funkcjonalnego zróżnicowania, co ma na celu ukazanie ich odmienności na poziomie klastrów państw. Drugi cel dotyczy określenia stanu organizacji oraz czynników warunkujących ten stan, z punktu widzenia obecnego w literaturze przedmiotu modelu eksplanacyjnego organizacji imigranckich. Dodatkowo dokonano weryfikacji hipotez powstałych w trakcie analizy dotychczasowej literatury z zakresu polskich organizacji imigranckich. Weryfikacja tych hipotez została dokonana na szerokiej i zróżnicowanej próbie. Uzyskane wyniki świadczą o bardzo złożonej sytuacji badanych organizacji, ale również stawiają niektóre dotychczasowe przekonania o nich w nieco zmienionym świetle. Wyniki uzupełnione są dyskusją, która dotyka głównych wątków badawczych, ale również proponuje alternatywne wewnątrzorganizacyjne spojrzenie na zmieniające się organizacje polskiej diaspory
Historia i charakter: Opowieść o Polskim Państwie Podziemnym
No full textPamięć historii, dawnej i nowej, pozwala nam przetrwać jako narodowi, a nie tylko jako masie etnicznej. Stąd też pomysł audycji w Radiu Wolna Europa – serii rozmów z przedstawicielami pokolenia Armii Krajowej: Janem Karskim, Jerzym Lerskim i Janem Nowakiem-Jeziorańskim, oraz – na koniec – ze Stefanem Korbońskim. Wybór nie jest przypadkowy. Trzej pierwsi rozmówcy odgrywali szczególną rolę w czasie II wojny światowej: pełnili funkcję emisariuszy krążących między podziemnymi władzami polskimi w okupowanej Polsce a rządem polskim na emigracji. […] Czwarty z rozmówców – Stefan Korboński – to z kolei ostatni Delegat Rządu na Kraj i autor zwięzłego opisu struktury Polskiego Państwa Podziemnego, którego był współtwórcą, a na koniec szefem. Wszystkie rozmowy zostały przeprowadzone na początku 1986 roku w Stanach Zjednoczonych. Z Janem Karskim w San Francisco, z pozostałymi w Waszyngtonie. Razem stworzyły one siedem odcinków audycji „Historia i charakter”. Skąd nazwa? Miała wskazywać na szczególne predyspozycje rozmówców – ludzi dzielnych, którzy swą inteligencję, zdolności i odwagę oddali na służbę Narodowi i Polsce.
Ze wstęp
Repatriacja amerykańskich jeńców wojennych i cywilów z radzieckich jednostek repatriacyjnych na terenie Polski w latach 1944-1945
No full textTHE REPATRIATION OF AMERICAN PRISONERS OF WAR AND CIVILIANS FROM SOVIET REPATRIATION UNITS ON POLISH TERRITORY IN YEARS 1944-1945
World War II drastically changed the previous international balance of power. It also resulted in far-reaching changes in the bilateral relations between the United States of America and the Soviet Union. Their alliance, forced by wartime circumstances, involved collaboration in the diplomatic, military, political and economic scope. One of the areas of the American-Soviet collaboration was also the mutual repatriation of prisoners of war and civilian internees liberated from German captivity. The problem emerged already in 1944 along with the Allied offensive and forced the Allies to take specific measures. It became a priority to develop mechanisms for concentrating the prisoners and internees, keeping their records, protecting them, providing them with appropriate living, medical and sanitary conditions (until they were transferred to the representatives of their states) as well as preparing specific repatriation procedures both in terms of transferring contingents and organizing means of transport and evacuation routes. Months of negotiations led to the agreement signed at the conference in Yalta on 11 February 1945.Druga wojna światowa diametralnie zmieniła dotychczasowy międzynarodowy układ sił. Doprowadziła także do daleko idących zmian w relacjach dwustronnych na linii Stany Zjednoczone Ameryki – Związek Radziecki. Wymuszony wojennymi okolicznościami sojusz cechował się współpracą na licznych polach – dyplomatycznym, militarnym, politycznym i gospodarczym. Jednym z obszarów amerykańsko-radzieckiej współ pracy była również wzajemna repatriacja wyzwolonych z niewoli jeńców wojennych i internowanych cywilów. Problem ten pojawił się już w 1944 roku wraz z ofensywą państw alianckich i wymusił na sojusznikach podjęcie konkretnych działań. Priorytetową sprawą stało się wypracowanie mechanizmów ewidencji, zgrupowania, ochrony, zapewnienia wyzwolonym właściwych warunków bytowych i medyczno-sanitarnych (do czasu przekazania przedstawicielom ich państw), a także opracowanie określonych procedur repatriacji, zarówno w zakresie przekazywania kontyngentów, jak i organizowania środków transportu oraz dróg ewakuacji. Wielomiesięczne negocja cje w tych sprawach doprowadziły do podpisania porozumienia na konferencji w Jałcie 11 lutego 1945 roku. Z trudem wynegocjowane amerykańsko-radzieckie porozumie nie z jeszcze większymi problemami było realizowane (Sowieci m.in. notorycznie łamali jego zapisy, ignorowali proś by Amerykanów, nie zapewniali wyzwolonym właściwych warunków bytowych i medyczno- -sanitarnych w swoich jed nostkach repatriacyjnych, nie przekazywali podstawowych informacji związanych z liczebnością wyzwalanych i repatriowanych kontyngentów). Jednak olbrzymie problemy, które napotkali Amerykanie w kwestiach związanych z repatriacją swoich obywateli, nie były wyjątkiem w porównaniu z innymi dziedzinami współpracy między sojusznikami i odzwiercie dlały ówczesną politykę zagraniczną ZSRR i USA oraz rosnące napięcie w stosunkach międzynarodowych
Repatriacja amerykańskich jeńców wojennych i cywilów z radzieckich jednostek repatriacyjnych na terenie Polski w latach 1944-1945
No full textTHE REPATRIATION OF AMERICAN PRISONERS OF WAR AND CIVILIANS FROM SOVIET REPATRIATION UNITS ON POLISH TERRITORY IN YEARS 1944-1945
World War II drastically changed the previous international balance of power. It also resulted in far-reaching changes in the bilateral relations between the United States of America and the Soviet Union. Their alliance, forced by wartime circumstances, involved collaboration in the diplomatic, military, political and economic scope. One of the areas of the American-Soviet collaboration was also the mutual repatriation of prisoners of war and civilian internees liberated from German captivity. The problem emerged already in 1944 along with the Allied offensive and forced the Allies to take specific measures. It became a priority to develop mechanisms for concentrating the prisoners and internees, keeping their records, protecting them, providing them with appropriate living, medical and sanitary conditions (until they were transferred to the representatives of their states) as well as preparing specific repatriation procedures both in terms of transferring contingents and organizing means of transport and evacuation routes. Months of negotiations led to the agreement signed at the conference in Yalta on 11 February 1945.Druga wojna światowa diametralnie zmieniła dotychczasowy międzynarodowy układ sił. Doprowadziła także do daleko idących zmian w relacjach dwustronnych na linii Stany Zjednoczone Ameryki – Związek Radziecki. Wymuszony wojennymi okolicznościami sojusz cechował się współpracą na licznych polach – dyplomatycznym, militarnym, politycznym i gospodarczym. Jednym z obszarów amerykańsko-radzieckiej współ pracy była również wzajemna repatriacja wyzwolonych z niewoli jeńców wojennych i internowanych cywilów. Problem ten pojawił się już w 1944 roku wraz z ofensywą państw alianckich i wymusił na sojusznikach podjęcie konkretnych działań. Priorytetową sprawą stało się wypracowanie mechanizmów ewidencji, zgrupowania, ochrony, zapewnienia wyzwolonym właściwych warunków bytowych i medyczno-sanitarnych (do czasu przekazania przedstawicielom ich państw), a także opracowanie określonych procedur repatriacji, zarówno w zakresie przekazywania kontyngentów, jak i organizowania środków transportu oraz dróg ewakuacji. Wielomiesięczne negocja cje w tych sprawach doprowadziły do podpisania porozumienia na konferencji w Jałcie 11 lutego 1945 roku. Z trudem wynegocjowane amerykańsko-radzieckie porozumie nie z jeszcze większymi problemami było realizowane (Sowieci m.in. notorycznie łamali jego zapisy, ignorowali proś by Amerykanów, nie zapewniali wyzwolonym właściwych warunków bytowych i medyczno- -sanitarnych w swoich jed nostkach repatriacyjnych, nie przekazywali podstawowych informacji związanych z liczebnością wyzwalanych i repatriowanych kontyngentów). Jednak olbrzymie problemy, które napotkali Amerykanie w kwestiach związanych z repatriacją swoich obywateli, nie były wyjątkiem w porównaniu z innymi dziedzinami współpracy między sojusznikami i odzwiercie dlały ówczesną politykę zagraniczną ZSRR i USA oraz rosnące napięcie w stosunkach międzynarodowych
Dziedzictwo Renesansu: Księga jubileuszowa dedykowana profesor Annie Klimkiewicz
No full textDziedzictwo Renesansu to fascynująca podróż przez wieki, podczas której odkrywamy wpływ włoskiego Renesansu na literaturę i kulturę europejską. Od refleksji na temat Petrarki, przez analizę twórczości Ortensia Landa, Machiavellego i włoskich wątków w polskim Odrodzeniu oraz Baroku, aż po echa renesansowego dziedzictwa w dziełach współczesnych pisarzy: Michele Mariego i Gianniego Celatiego. To zbiór artykułów oddający hołd Profesor Annie Klimkiewicz i jej wkładowi w badanie oraz promowanie arcydzieł literatury i sztuki Renesansu. Książka stanowi nieocenione źródło wiedzy dla badaczy, studentów i wszystkich miłośników literatury pragnących zgłębić tajniki europejskiego dziedzictwa kulturowego
Media, czyli głupiego widać - 104 diagnozy
No full textThe book presents a comprehensive empirical study conducted over a twoyear period on Polish and English texts, focusing on instances of ignorance or silliness displayed in the media. The study comprised 104 analyses, published weekly from 2021-2022 on the subscription platform Dabalamedia.com. These pieces shed light on various flawed perspectives found primarily in major global media outlets. The author’s objective was to evaluate these perspectives based on their degree of nonsense, which makes it an unprecedented qualitative study in the field of modern media studies. Drawing on a wealth of knowledge, expertise, and experience in media axiology, this work has significant implications for modern journalism, politics, and rational thought. The author firmly believes that global independence hinges on such studies. The concise, accessible writing style and the depth of insight in each analysis make this book both enlightening and inspiring. The discussed subjects, which range from media and democracy to law, people, economics, religion, and mortality, are examined through the lens of stupidity. The author argues that this book is particularly crucial for journalists and politicians, who are identified as key contributors to the perpetuation of stupidity globally. However, the book is not limited to these groups: it also provides a vivid depiction of a perilous world that other readers should be aware of and challenge for their own benefit.Media stale informują o głupocie. Wielki słownik języka polskiego PAN definiuje głupotę krótko: „cecha kogoś, kto mało wie i mało rozumie”. Już sam fakt pojawiania się w mediach jakichś treści oznacza, że treść ta może być mądra lub głupia, że może być pod tym względem oceniana. Po prostu jakość i wartość istnieją w nich obiektywnie. Nimi właśnie zajmuje się aksjologia, obszar medioznawstwa chyba najbardziej subtelny i wymagający, skrajnie bowiem drażliwy i narażony na nieprofesjonalne, emocjonalne polemiki. Głupota w mediach jest więc głupotą samych mediów, jak też głupotą tych, którzy w nich występują. Steven Pinker opisał to szerzej i dość jednoznacznie: człowiek jest w nich swoistym jaskiniowcem, zagubionym we współczesności i reagującym na otoczenie uprzedzeniami i nieprawdziwymi poglądami. Wtóruje mu Yuval Harari, dla którego ludzka głupota jest w historii jednym z najpotężniejszych zjawisk. Tak można w uproszczeniu opisać fundamenty głupoty w mediach i poważne wyzwanie – paradoksalnie przede wszystkim dla samych mediów – bo, po pierwsze, same muszą się wyciągnąć z bagna za włosy, po drugie zaś, to one odpowiadają za poziom myślenia miliardów ludzi. To one mogą i muszą, głównie ze względów bezpieczeństwa, optymalnie ograniczyć głupotę. Diagnozy opublikowane w tej książce właśnie z tym problemem usiłują się zmierzyć, proponują zarówno intensywną refleksję, jak i doświadczenie sposobu myślenia zwalczającego głupotę. Istotne jest, że robią to inaczej niż większość tekstów naukowych i publicystycznych poświęconych temu zagadnieniu
Wojwodina i jej Rusini: O języku, kulturze i historii Rusinów wojwodińskich
No full textVOJVODINA AND ITS RUTHENIANS: ABOUT THE LANGUAGE, CULTURE AND HISTORY OF RUTHENIANS IN VOJVODINA
Released on the 100th anniversary of the beginning of the Ruthenian language in Vojvodina codification, this monography is to present the triple phenomenon of Pannonian Ruthenians – national, linguistic as well as cultural and legal. Therefore, its purpose is to discuss three aspects of the survival and existence of Ruthenians in Vojvodina: the history of colonisation and shaping Ruthenians as a separate ethnos, the history of the language as a main nation-building factor and finally the contemporary functioning of Ruthenians’ language as a minority one in multinational Vojvodina. Due to the coexistence of these three elements, community comprising today only 11 483 persons still exhibits remarkable vitality, fostering and developing its tradition, culture, education, media and language.Od przełomu XVII i XVIII wieku na ziemiach dzisiejszej Wojwodiny, w regionie na granicy Bałkanów i Europy Środkowej, osiedlało się wiele narodów. Obok Serbów, Niemców, Węgrów, Żydów, Rumunów, Słowaków, Chorwatów i Buniewców, Ormian, Cincarów oraz kilkunastu innych wspólnot, które zamieszkały w Baczce, Banacie i Sremie, znaleźli się także Rusini karpaccy z Górnych Węgier, a później również z Galicji. Przybywając od połowy XVIII wieku najpierw do Nagy Keresztúra i Kucury, a potem jeszcze do innych miejscowości, w równinnej Panonii stworzyli swoją nową ojczyznę. Monografia Wojwodina i jej Rusini, poświęcona językowi, kulturze i historii Rusinów wojwodińskich, ma być świadectwem ich woli obrony prawa do istnienia i przywiązania do tradycji, dzięki czemu przetrwali ponad dwieście siedemdziesiąt lat z dala od swojej karpackiej ojczyzny. Tradycji pokojowego współżycia narodów i wyznań w Wojwodinie, a także sprzyjającym okolicznościom społeczno- politycznym w kolejnych formach jugosłowiańskiej federacji, Rusini zawdzięczają homogenizację narodową, bogatą literaturę oraz sprawne funkcjonowanie instytucji społeczno-kulturalnych i oświatowych. Szczególną rolę w tym procesie odegrała rozpoczęta zaraz po I wojnie światowej kodyfikacja języka, za której sprawą wojwodińsko-rusiński stał się funkcjonalnie poliwalentnym, najlepiej dziś rozwiniętym mikrojęzykiem słowiańskim. Niewielka, licząca obecnie zaledwie jedenaście i pół tysiąca osób wspólnota, niezwykle witalna i aktywna, stanowi prawdziwy fenomen, który w pełni zasłużył na książkę po polsku
Moi polscy pisarze i poeci
No full textGyörgy Gömöri jest w Polsce wysoko ceniony zarówno w środowisku literackim, jak i w kręgach akademickich. Zalicza się go do elitarnego grona cudzoziemców szczególnie zasłużonych dla kultury – zwłaszcza literatury – polskiej. (…) Niemalże od początku występował równocześnie w kilku rolach: krytyka, popularyzatora, tłumacza. Jakby tego było mało, przez dziesięciolecia wykładał literaturę polską, a także węgierską, na najbardziej renomowanych uczelniach zachodnich, głównie w Cambridge, ale również na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley (namaszczony przez Czesława Miłosza, którego przez jeden semestr tam zastępował). (…) Książka, którą czytelnik ma przed oczyma, jest świetnym i bardzo interesującym świadectwem bardzo rozległych kontaktów Gömöriego z pisarzami polskimi. Wielu z nich zawdzięcza mu łatwiejszą drogę do czytelników, zresztą nie tylko węgierskich.Jerzy Snope