E-books' platform Księgarnia Akademicka Publishing
Not a member yet
2260 research outputs found
Sort by
Язык и мышление: Когнитивные исследования русского и польского языков
No full textLANGUAGE AND THINKING: COGNITIVE STUDY OF RUSSIAN AND POLISH
The monograph examines important and interesting linguistic problems, using, among others, imaging theory and network models of linguistic categories. The assumptions of Ronald W. Langacker’s cognitive grammar and George Lakoff ’s and Mark Johnson’s conceptual metaphor adopted in this work have become popular in linguistic research since the 1970s. They have been used to characterize the cognitive and communicative side of any natural language. It should be emphasized that in Polish linguistics, the model developed by cognitive linguistics was used for translation research, and also turned out to be useful for translators. The theory and practice of translation owe their development in a cognitive direction to Elżbieta Tabakowska – a specialist in cognitive linguistics and translation theory.JĘZYK I MYŚLENIE. STUDIUM KOGNITYWNE JĘZYKA ROSYJSKIEGO I POLSKIEGO
Monografia rozpatruje istotne i ciekawe problemy językowe, stosując m.in. teorię obrazowania oraz modeli sieciowych kategorii językowych. Przyjęte w niniejszej pracy założenia gramatyki kognitywnej Ronalda W. Langackera oraz metafory pojęciowej George’a Lakoffa i Marka Johnsona stały się popularne w badaniach lingwistycznych, począwszy od lat 70. XX wieku. Znalazły zastosowanie w charakterystyce strony poznawczej i komunikacyjnej dowolnego języka naturalnego. Należy podkreślić, że w polskim językoznawstwie model wypracowany przez lingwistykę kognitywną został użyty do badań translatologicznych, ponadto okazał się pożyteczny dla tłumaczy. Teoria i praktyka przekładu zawdzięczają swój rozwój w kierunku kognitywnym Elżbiecie Tabakowskiej – specjalistce w dziedzinie językoznawstwa kognitywnego i teorii przekładu.В книге рассматриваются интересные явления из области грамматики и семантики русского и польского языков. Объектами анализа являются, среди прочего: суффиксы, префиксы, предлоги и проблемы перевода. Общая цель анализа заключается в определении когнитивных и коммуникативных функций, выполняемых данными единицами. Такого рода особенности языковых категорий можно раскрыть с помощью методологии, предлагаемой когнитивной лингвистикой, в частности, грамматикой Рональда Лангакера и теорией концептуальной метафоры Джорджа Лакоффа и Марка Джонсона, а также развитой в этом русле теорией перевода Эльжбеты Табаковской. Внутри- и межъязыковое сравнение выявляет различия и сходства в способах мировосприятия и позволяет таким образом осознать специфику каждого из изучаемых языков на уровне обсуждаемых здесь категорий
Kariera prowincjonalnego szlachcica: Przypadki pisarza i sędziego ziemskiego zatorskiego Jana Pisarzowskiego (1599-1679)
No full textTHE CAREER OF A PROVINCIAL NOBLEMAN: THE EVENTS OF LIFE OF JAN PISARZOWSKI (1599–1679), ZATOR WRITER AND LAND JUDGE
This monograph presents the career of Jan Pisarzowski (1599–1679), a Lesser Poland nobleman from the village of Pisarzowice near Zator. The topic of socio-political advancement among members of middle noble families has only been discussed to a limited extent in Polish literature on the subject. Historians have described the careers of only some members of the nobility in separate publications, most of which were merely contributory articles in magazines, collections of post-conference materials, or short entries in the Polish Biographical Dictionary. This undoubtedly stemmed from deficiencies in the source materials. Polish archives and libraries mainly preserve documents related to members of families belonging to the senatorial and dignitary elite of the Polish-Lithuanian Commonwealth in the early modern era.18 kwietnia Roku Pańskiego 1638 Władysław IV, z Bożej łaski król Polski, Wielki Książę Litewski, a także dziedziczny król Szwedów, Gotów i Wendów, przyłożył podpis pod listem do Jana Pisarzowskiego, ówczesnego pisarza ziemskiego zatorskiego. Monarcha donosił o sporze między dwoma swymi poddanymi, który toczył się wówczas przed Trybunałem Koronnym. Liczył na to, że Pisarzowski, pełniący funkcję deputata, będzie popierał wskazaną przez niego stronę konfliktu.Podobnych pism w zbiorze korespondencji pisarza zatorskiego jest znacznie więcej. Do grona ich nadawców należeli przedstawiciele elity władzy ówczesnej Rzeczypospolitej: dwóch monarchów, księżna, prymas, kilku biskupów, kilkunastu świeckich senatorów oraz rzesza szlachty z obszaru całej Korony. Chociaż większość listów dotyczyła procesów w Trybunale Koronnym, do Pisarzowskiego wysyłano także prośby o interwencję na sejmiku czy udzielenie pożyczki.Tymczasem małopolski szlachcic, wywodzący się z niewielkich Pisarzowic położonych w księstwie zatorskim, pochodził ze średniozamożnej rodziny, zarządzającej zaledwie połową jednej wsi. Nie wiadomo, czy otrzymał jakiekolwiek wykształcenie. W ciągu swojej długiej, kilkudziesięcioletniej działalności politycznej Jan pełnił funkcję pisarza, a potem sędziego zatorskiego, sześć razy był wybierany na deputata do Trybunału Koronnego, ponad dwadzieścia razy był marszałkiem sejmikowym, dwukrotnie posłował na sejmy. Skala podejmowanej przez Pisarzowskiego aktywności jest zdumiewająca, szczególnie w porównaniu z jego niewielkim zapleczem społeczno-majątkowym.Monografia – na podstawie szerokiego wyboru materiałów źródłowych (obejmującego m.in. korespondencję, akta sejmikowe, rekognicjarze poborowe i inwentarz majątkowy) – prezentuje proces realizacji kariery politycznej przez Jana Pisarzowskiego, czyli prowincjonalnego małopolskiego szlachcica żyjącego w latach 1599–1679
Między powieścią gotycką a podaniem ludowym – demitologizacja „Kwaidanu Opowieści i esejów o rzeczach niesamowitych” Lafcadia Hearna
No full textBETWEEN THE GOTHIC NOVEL AND THE FOLK TALES – DEMYTHOLOGISATION OF LAFCADIO HEARN’S „KWAIDAN: STORIES AND STUDIES OF STRANGE THINGS”
The main objective of the book Between the Gothic Novel and the Folk Tales – Demythologisation of Lafcadio Hearn’s ’Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things’ is to examine the title collection of stories in the context of concretisation understood as a phenomenon interlinked with the relation between the cultural codes of the author and the recipient. The book reveals that the tales contained in the analysed collection are not original stories from Japanese folklore, but only a testimony of their perception by Lafcadio Hearn. The work includes the writer’s biography and his potential literary inspirations. Both of these elements are juxtaposed with an outline description of the historical period during which Hearn lived in Japan. This approach allows for presenting the contrast between Hearn’s ideas about Japan and the prevailing cultural and political climate of the country. The last part of the thesis focuses on the analysis of individual stories from the collection, divided into six categories based on the similarity of supernatural themes occurring in them. The stories are compared with records from traditional Japanese folklore, as well as the corresponding threads from Gothic and horror literature from the 18th and 19th centuries. In this way it is shown to what extent Hearn – dwelling in the creativespace between the two cultural traditions – concretised the Japanese folk stories he heard, and to what extent he retained their original meaning. The study confi rms the main research thesis that the stories from Kwaidan should be treated as the original creations of Lafcadio Hearn, partly inspired by Japanese folklore, corresponding to the cultural convention of enchantment and fascination with the Orient.
Książka Między powieścią gotycką a podaniem ludowym przedstawia kompleksową analizę najpopularniejszego na Zachodzie zbioru japońskich podań i opowieści. Kwaidan Lafcadia Hearna przez lata kształtował wyobrażenia badaczy i czytelników dotyczące folkloru Kraju Kwitnącej Wiśni. Postać Yuki-onny znana z opowieści o tym samym tytule wpłynęła na ikoniczne wyobrażenie japońskiego kobiecego demona w literaturze i kinie. Również figura bezuchego mnicha okaleczonego przez duchy na zawsze przeniknęła do popkultury.Praca rzuca światło na swoistą mistyfikację dokonaną przez Hearna, pokazując, w jak dużym stopniu czerpał on z literatury zachodniej przy tworzeniu Kwaidanu. Żeby uzmysłowić czytelnikowi, jak wiele elementów i symboli zawartych w zbiorze pochodzi spoza kultury japońskiej, książka zestawia go z dziełami literatury światowej współczesnej pisarzowi. Pozwala to na prześledzenie sposobu, w jaki Hearn wplatał swoje doświadczenia kulturowe i literackie w zasłyszane opowieści z tradycyjnego folkloru. Wprowadzanie przez niego, świadome bądź nie, elementów zachodnich do Kwaidanu spowodowało, że stał się on bardziej zrozumiały dla dwudziestowiecznego czytelnika. Jednocześnie sprawiło to, że przez wiele lat badania nad japońskim folklorem opierały się częściowo na źródłach przystosowanych do gustów zachodniego odbiorcy. Niniejsza książka pozwala spojrzeć na Kwaidan z zupełnie nowej perspektywy i zachęca do zastanowienia się nad współczesnym stanem badań folkloru Japonii
Spowiedź życia mojego : Dzienniki Karola Estreichera Seniora z lat 1847-1905
No full textMY LIFE’S CONFESSION: KAROL ESTREICHER SR.’S DIARIES FROM THE YEARS 1847-1905
The diaries of Karol Estreicher Sr. for the years 1847-1905 originate from the Estreicher family’s estate preserved at the Kraków Society of Friends of the Fine Arts. They comprise two sections: unedited manuscripts (First Book, from 15 August 1847 to 2 June 1849; Third Book, from 8 June 1849 to 12 March 1850) and typescripts (from 9 December 1847 to 10 February 1849; from 16 March 1850 to 29 August 1905) prepared for publication by the bibliographer’s daughter, Maria Estreicher, in the first half of the 20th century. Currently, the documents have been transcribed and combined into a single collection. Existing annotations have been modernised, expanded, and supplemented with new ones, creating a compendium of over 2,500 explanations of factual, bibliographical, biographical, geographical, lexical, and other details. Among the daily entries, one also finds copies of private and official letters, and library reports, which were included in the diaries by Karol Estreicher himself. They provide a compelling addition to the memoirs. From a chronological point of view, the entire collection spans 58 years of the author’s life and is divided according to his place of residence into Lviv, Warsaw, and Kraków periods. It includes events significant for the history of the Estreicher family, as well as depictions of the literary, theatrical, scholarly, and political life of the time.Dzienniki Karola Estreichera Seniora z lat 1847-1905 pochodzą ze spuścizny rodzinnej Estreicherów przechowywanej w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Składają się z dwóch części: nieopracowanych rękopisów (Księga pierwsza 15 sierpnia 1847 – 2 czerwca 1849; Księga 3cia 8 czerwca 1849 – 12 marca 1850) oraz maszynopisów (od 9 grudnia 1847 do 10 lutego 1849; od 16 marca 1850 do 29 sierpnia 1905 roku) przygotowanych do druku przez córkę bibliografa Marię Estreicher w pierwszej połowie XX wieku. Materiały zostały przepisane i połączone w całość. Istniejące przypisy zostały uwspółcześnione, rozszerzone i uzupełnione o nowe, tworząc zbiór ponad 2500 objaśnień, wśród których znajdują się objaśnienia rzeczowe, źródłowe, biograficzne, geograficzne, słownikowe i inne. Wśród dziennych notatek znajdują się też odpisy listów prywatnych, urzędowych i sprawozdań bibliotecznych zamieszczonych w dziennikach przez samego Karola Estreichera. Stanowią ciekawe uzupełnienie pamiętników. Całość obejmuje chronologicznie 58 lat z życia autora i podzielona jest ze względu na miejsce zamieszkania na okres lwowski, warszawski i krakowski. Opisywane są wydarzenia ważne dla historii rodziny Estreicherów, ale też relacje z życia literackiego, teatralnego, naukowego i politycznego w tym okresie
Biblioteka pedagogiczna przyszłości. Niekonwencjonalne zasoby i użytkownicy jutra
No full textWielu z nas codziennie obserwuje żywiołowy rozwój „cyfrowego świata”. Rzeczywistość ulega szybkim przekształceniom, zmieniają się potrzeby i aspiracje ludzi, a nowe technologie otwierają przed nami nieznane wcześniej możliwości, które dotychczas żyły tylko w wizjach literatów futurologów. Często wydaje się nawet, że nowoczesne realia wykraczają daleko poza dawniejsze wyobrażenia.Rozważania nad miejscem, formą istnienia i rolą bibliotek pedagogicznych, w tej dokonującej się na naszych oczach przemianie, były tematem przewodnim VII Nowego Ogólnopolskiego Forum Bibliotek Pedagogicznych, które odbyło się w dniach 15-16 czerwca 2023 roku. Wśród zagadnień poruszanych na konferencji znalazły się: przyszłość bibliotek pedagogicznych w kontekście dynamicznego rozwoju nowych technologii cyfrowych, kompetencje współczesnych bibliotekarzy, oczekiwania i potrzeby czytelników oraz sposoby kształtowania bibliotek jako nowoczesnych centrów informacji i edukacji.Niniejszy tom prezentuje zarówno przegląd propozycji teoretyków przewidujących dalsze ścieżki rozwoju nowoczesnego bibliotekarstwa, jak i relacje bibliotekarzy praktyków, którzy starają się nadążyć w biegu za nowoczesnością
Słowiańska frazeologia gwarowa III
No full textSłowiańska frazeologia gwarowa III to wieloautorska i wielojęzyczna monografia, kolejna część cyklu (po SFG i SFG II), którego celem – jak można się spodziewać choćby na podstawie tytułu – jest opis frazemów gwarowych. Dziś z pewnej już perspektywy możemy stwierdzić, że te publikacje przynoszą językoznawstwu różne korzyści, bo też frazeologia gwarowa może być wykorzystywana w różnych celach. Jest ważna nie tylko w przypadku badań nad historią frazeologii polszczyzny ogólnej i innych języków słowiańskich, lecz także pozwala zrekonstruować frazeologię prasłowiańską. Jest też źródłem wiedzy (jako zwierciadło kultury) o dawnych wierzeniach, zachowaniach społecznych i kulturowych, obrzędach i obyczajach. Dokumentuje również kontakty językowe oraz poświadcza (jako archiwum języka) dawną leksykę i historyczne zjawiska morfologiczne. Jednym słowem, badania filologiczne, jeśli nie uwzględniają frazematyki gwarowej, nie są pełne
Harcerstwo polskie na ziemi grodzieńskiej
No full textPOLISH SCOUTING IN THE GRODNO REGION
The work is titled Polish Scouting in the Grodno Land, which refl ects the scope of the subject matter of the study, its purpose and the territory concerned. It deals with the history of scouting activities in the Grodno region in 1917–2021, i.e., from the emergence of the first scout team to the situation of Po lish scouting in Belarus after the social protests against the August 2020 presidential election in Belarus, rigged by the regime of Alexander Lukashenko as the previous one. The aim of the study is to discuss the history of Polish scouting in Grodno in light of the changing historical, social and geopolitical conditions in 1917–2021. It focuses, therefore, on the changing structures, educational staff and members of the Polish scout organizations operating in the period under discussion. The work begins with an introduction in which the author presents his research theses, discusses the structure of the work, the methodology of conducting historical research, and source queries and literature used while conduc ting the research. The main part of the study consists of seven chapters which discuss subsequent stages and periods of the history, educational work and the struggle to preserve Polishness in the Grodno Land from 1939 to the present. The conclusion contains asummary of the research and a response to the theses presented in the introduction. Finally, the bibliography is attached.Książka opisuje historię harcerstwa polskiego na ziemi grodzieńskiej, chociaż wydarzenia dotyczą głównie Grodna. Celem opracowania jest omówienie dziejów harcerstwa polskiego w Grodnie na tle zmieniających się uwarunkowań historyczno-społeczno-geopolitycznych i ustrojowych. Praca ma charakter nowatorski – Autor dotarł do stosunkowo mało znanych dokumentów źródłowych, m.in. z Archiwum Obwodowego w Grodnie, które do tej pory nie były brane pod uwagę w opracowaniach naukowych. Ponadto prowadził badania w zasobach akt i tekstów, które nie zostały jeszcze opracowane, a dotyczą np. działań Referatu „Wschód” Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, oraz posłużył się dokumentami Archiwum Związku Harcerstwa Polskiego. Dzięki tym badaniom udało się pokazać nowe fakty dotyczące działalności harcerstwa na Grodzieńszczyźnie. Praca tym samym przyczynia się do przynajmniej częściowej likwidacji białych plam w historii harcerstwa polskiego na dawnych Kresach Wschodnich RP
Turkish Vocabulary in Aleksander Chodźko’s Vocabulaire français-turc (1854)
No full textTURECKA LEKSYKA W VOCABULAIRE FRANÇAIS-TURC ALEKSANDRA CHODŹKI (1854)This book presents Turkish lexical material selected from the dictionary Vocabulaire français-turc, which is part of the textbook Le Drogman turc donnant les mots et les phrases les plus nécessaires pour la Conversation. Vade mecum indispensable à l’armée d’Orient par A. Ch. written by the nineteenth-century orientalist Aleksander Chodźko. The main aim of this book is to present and discuss the Turkish vocabulary contained in Vocabulaire français-turc. The analysis refers not only to the semantics of the collected material, but also to phonetics and grammatical forms. The lexical material presented by Chodźko presents the nineteenth-century Turkish, i.e. the so-called New-Ottoman language. In the dictionary of Chodźko, however, there are words in archaic forms typical of the older period of development of the Ottoman-Turkish language. This archaic character is manifested not only in the phonetics of words and the morphemes they contain, but also in numerous lexical archaisms. However, they are similar in meaning to their counterparts attested in modern Anatolian dialects. The phenomena occurring in the studied material may indicate that the process of modernization of the Ottoman-Turkish language was not yet completed at the time when the textbook in question was written.Niniejsza książka prezentuje turecki materiał leksykalny ze słownika Vocabulaire français-turc, stanowiącego jedną z części podręcznika Le Drogman turc donnant les mots et les phrases les plus nécessaires pour la Conversation. Vade mecum indispensable à l’armée d’Orient par A. Ch. napisanego przez dziewiętnastowiecznego orientalistę – Aleksandra Chodźkę. Zasadniczym celem pracy jest prezentacja i omówienie tureckiego słownictwa zawartego w Vocabulaire français-turc. Przeprowadzona analiza odnosi się nie tylko do semantyki zebranego materiału, ale również do fonetyki i form gramatycznych. Przedstawiony przez Chodźkę materiał leksykalny prezentuje dziewiętnastowieczną turecczyznę, czyli tzw. język nowoosmański. W słowniku Chodźki spotyka się jednak wyrazy występujące w formach archaicznych, typowych dla starszego okresu rozwojowego języka osmańsko-tureckiego. Ta archaiczność przejawia się nie tylko w fonetyce wyrazów i zawartych w nich morfemów, ale też widoczne są liczne archaizmy leksykalne. Niektóre z badanych wyrazów nie są poświadczone we współczesnym tureckim języku literackim. Są natomiast znaczeniowo zbliżone do swoich odpowiedników poświadczonych we współczesnych gwarach anatolijskich. Występujące w badanym materiale zjawiska mogą świadczyć o tym, że w czasie, w którym powstał omawiany podręcznik, proces modernizacji języka osmańsko-tureckiego nie był jeszcze zakończony
Opiekunowie Kopca Kościuszki w Krakowie: Słownik biograficzny członków Komitetu Kopca Kościuszki 1820-2020
No full textGUARDIANS OF THE KOŚCIUSZKO MOUND: A BIOGRAPHICAL DICTIONARY OF THE MEMBERS OF THE KOŚCIUSZKO MOUND COMMITTEE 1820–2020
The Kościuszko Mound Committee is a civic body organically integrated with the object of its care: the Kościuszko Mound. The institution has been active for 200 years and continues to function today. The introductory piece outlines the history of the Committee since its beginning in light of various transformations of the government system in P oland thought these years. A fter the remains of General Tadeusz Kościuszko, the ‘last defender of the homeland’ and the head of state at the time of the 1794 insurrection, who died in Solothurn in Switzerland on October 15, 1817, were brought to P oland, commemorated at Kraków funeral celebrations and solemnly buried in the royal vaults in the Wawel Cathedral, an idea emerged to pay tribute to the hero with a ‘monument plain and lasting.’ I t was decided to follow the example of the prehistoric mounds near Kraków, shrouded in the legends about Krak, the mythical founder of the town, and his daughter Wanda, and erect a gigantic symbolic grave as a monument to Kościuszko, which over the years came to be known as the Kościuszko Mound. Poles readily contributed to this end from all regions of the country torn apart by Russia, Prussia and Austria. Soon after the work on the symbolic grave started on October 16, 1820, the Governing Senate of the Free City of Kraków (which was instituted by the Vienna Congress) established a Committee to supervise its construction. During its erection, the Mound received soil from battlefields of Racławice, Dubienka, Szczekociny, and Maciejowice and later, in 1926, from battlefields of A merican W ar of I ndependence. The Mound was the first of about 300 K ościuszko monuments that exist worldwide nowadays.After the construction was finalized in the seasons of 1820–1823, the Committee did not dissolve, but changed into a guardian of the monument. This earth structure could only last owing to everyday care of the place that was exposed to the elements (spring thaws, heavy rains) and the destructive impact of voles.Austrian land registers recorded the Mound as the National Foundation of the Grave Monument for Tadeusz Kościuszko, which means it was founded by the Polish Nation and stays in its possession, while the Committee takes care of and manages it on its behalf.The Committee was not an association of private people, but a civic body created by the highest power of the Kraków Republic and was a public organ recognized by successive Austrian occupation authorities, being renewed generation after generation by incorporating new members.Neither did the Committee cease to function after the rebirth of the Polish statehood in 1918 nor at the time of its formal nonexistence during the second world war and in the new reality of the People’s Republic of Poland (when it continued to function as a committee under the auspices of the Society of Lovers of the History and Monuments of Kraków) until its present form as an association. I t continues to realize its mission without any break, retaining the same name and the official historic stamp. It is a traditional and legal guardian of the K ościuszko Mound, the ‘symbol of Polish independence and solidarity of nations for the good of mankind.’Thus, the Committee of the Kościuszko Mound has a 200-year history of incessant conservation of the Mound so as “it may grow green with fresh grass each spring’ and 200 years of the cultivation of the memory of the hero, who is inscribed in the global consciousness and still much needed today.Komitet Kopca Kościuszki to ciało obywatelskie organicznie związane z przedmiotem swojej troski, jakim jest Kopiec Kościuszki – instytucja, która ma za sobą 200 lat istnienia i nadal działa. W artykule wstępnym streszczono historię Komitetu od momentu powstania, akcentując jego przemiany ustrojowe w ciągu tych 200 lat. Po sprowadzeniu zwłok zmarłego w szwajcarskiej Solurze 15 października 1817 r. generała Tadeusza Kościuszki, „ostatniego obrońcy ojczyzny”, naczelnika państwa w czasie insurekcji 1794 r., oraz po krakowskich uroczystościach pogrzebowych i złożeniu trumny w królewskich kryptach katedry na Wawelu powstał pomysł uczczenia bohatera „pomnikiem prostym a trwałym”. Postanowiono – na wzór przedhistorycznych podkrakowskich kopców spowitych w legendy o Kraku, założycielu Krakowa, i jego córce Wandzie – wznieść generałowi ogromną symboliczną Mogiłę za Pomnik, z czasem potocznie nazwaną Kopcem Kościuszki. Ofiarność na ten cel Polaków ze wszystkich ziem rozszarpanej przez Rosję, Prusy i Austrię Rzeczypospolitej była wielka. Zaraz po rozpoczęciu „sypania” tej symbolicznej Mogiły, 16 października 1820 r. Senat Rządzący utworzonego na kongresie wiedeńskim Wolnego Miasta Krakowa ustanowił Komitet zarządzający jego budową. W trakcie budowy zdeponowano w Kopcu ziemię z pól bitewnych Racławic, Dubienki, Szczekocin i Maciejowic, a w r. 1926 – ziemię z pól bitewnych amerykańskiej wojny o niepodległość. Był to pierwszy z około 300 obecnie na globie ziemskim pomników Kościuszki. Po dokończeniu dzieła, po trzech sezonach budowlanych (1820-1823) Komitet się nie rozwiązał, lecz stanął na straży tego pomnika. Tylko codzienna troska gwarantowała trwanie tej ziemnej budowli narażonej na destrukcyjny wpływ sił natury, jak topniejące wiosną śniegi, ulewne deszcze, a także działalność nornic. Kopiec został wpisany do austriackich ksiąg wieczystych jako Narodowa Fundacja Mogiły Pomnika dla Tadeusza Kościuszki, co oznacza, że jest ufundowany przez naród Polski i pozostaje jego własnością, a Komitet w imieniu narodu opiekuje się nim i zarządza. Komitet nie był stowarzyszeniem założonym przez osoby prywatne, lecz ciałem obywatelskim powołanym do istnienia przez najwyższą władzę Rzeczypospolitej Krakowskiej i jako organ publiczny uznawanym przez kolejne austriackie władze zaborcze, odnawiając się w każdym pokoleniu przez kooptację nowych członków. Komitet nie przestał też działać po odrodzeniu państwa polskiego w 1918 r., a także w okresie formalnego niebytu podczas II wojny światowej i w powojennych warunkach Polski Ludowej, kiedy to jednak istniał jako Komitet pod ochroną Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, aż po obecne funkcjonowanie jako stowarzyszenie.Nieprzerwanie kontynuuje swoją misję, zachowując nazwę i historyczną pieczęć. Jest historycznym i prawnym opiekunem Kopca Kościuszki, „symbolu niepodległości Polski i solidarności narodów w imię dobra ludzkości”
Secondary Raw Materials in the Circular Economy: A Multi-Perspective Study
No full textThe book offers a comprehensive examination of the theoretical and practical aspects of secondary raw material markets within the context of the circular economy. The utilisation of secondary raw materials is of vital importance in the reduction of reliance on non-renewable primary resources, and plays a pivotal role in the development of circular economy business models, as emphasised by the OECD and the EU Circular Economy Action Plan. The study highlights the significance of secondary raw materials (i.e. aluminium, plastics, textiles, etc.) in promoting sustainability and competitiveness, particularly in sectors characterised by high resource consumption. The monograph seeks to provide a multifaceted understanding of secondary raw material markets, offering valuable insights into their development and the legal frameworks necessary to support a sustainable circular economy.The book is structured into four chapters, each addressing a discrete aspect of the secondary raw material market. The initial chapter addresses the sustainable management of these materials, examining the challenges and opportunities encountered by businesses and including case studies that illustrate successful practices. The second chapter explores the conceptual aspects of the secondary raw material market, examining its role within the circular economy and identifying key indicators and challenges for future market development. The third chapter presents exemplary practices from countries such as Belgium, the Netherlands, and Estonia, with a particular focus on innovative strategies and the role of trading platforms in market advancement. The concluding chapter examines the legal dimensions of trade in waste and secondary raw materials, contrasting international and Lithuania’s national regulatory frameworks and analysing judicial practices to elucidate their implications for sustainable resource management.This monograph represents the collective output of scientific collaboration between authors affiliated with the Public Security Academy of Mykolas Romeris University (Lithuania) and the Strategic Analysis Department of the Krakow University of Economics (Poland)