E-books' platform Księgarnia Akademicka Publishing
Not a member yet
2260 research outputs found
Sort by
Tożsamość, pamięć i narracja w anglojęzycznym pisarstwie subkontynentu indyjskiego: Głosy wybranych twórców
No full textIDENTITY, MEMORY, AND NARRATIVE IN ENGLISH-LANGUAGE WRITING OF THE INDIAN SUBCONTINENT: VOICES OF SELECTED WRITERS
This monograph explores the interwoven themes of identity, memory, post-memory, and narrative within the English-language literature of the Indian Subcontinent. Anchored in literary analysis, the study is enriched by philosophical, cultural, and sociological reflections. It comprises three chapters preceded by an introduction that delineates the scope of inquiry and outlines the structure of the work.Monografię poświęcono zagadnieniom tożsamości, pamięci, postpamięci oraz narracji w anglojęzycznej literaturze indyjskiego subkontynentu. Badania przeprowadzono w perspektywie literaturoznawczej, wspartej refleksją filozoficzną, kulturoznawczą oraz socjologiczną. Monografia składa się z trzech rozdziałów poprzedzonych wstępem, w którym zarysowano obszar badań oraz strukturę opracowania
Chronologia, czyli roczniki kościelne
No full textCHRONOLOGY OR CHURCH ANNALS BY STEFAN STEFANOWICZ ROSZKAStefan Stefanowicz Roszka (Stepannos Stepanian Roshka) was an outstanding Armenian intellectual from Poland, liturgist, lexicographer, historian, translator, and Catholic priest, who lived from 1670 to 1739. He was born into an Armenian merchant family in Kamieniec Podolski (Kingdom of Poland, today: Kamianets-Podilskyi in Ukraine) shortly before the city was captured by Turkey in 1672. At that time, he and his family took refuge in Transylvania, where in Gyergyószentmiklós (today: Gheorgheni in Romania), he received his basic education at an Armenian church school and was ordained to the minor orders by Minas Zilifdar-oghlu, bishop of the Moldavian and Wallachian Armenians, who sympathized with Catholicism. Around 1689, he returned to Poland to study for the Armenian Catholic priesthood in Lwów (today: Lviv). At the request of archbishop Vartan Hunanian, ordinary of the Armenian Catholic diocese of Lwów, he studied theology in Rome at the Collegium Urbanum (Pontifical Urban College for the Propagation of the Faith) from 1691. It was also in Rome that he was ordained a priest by Elia (Elijah), the Armenian bishop of Bethlehem (1700), and obtained his doctorate (1701). During his studies, he met many prominent figures of the Roman and Armenian Churches, translated letters from Armenian hierarchs and secular dignitaries (including those brought by Israeal Ori, envoy of the Armenian meliks) for Pope Clement XI, and became close to the wealthiest family of Armenian merchants from Persia, the Scerimans (Shahremanians). He returned to Poland in 1701 as a seasoned expert on Armenian rites and culture; he was fluent in Armenian, Latin, Italian, and Polish, as well as Greek and Bulgarian. In 1703, archbishop Deodat Nersesowicz, who administered the diocese of Lwów, sent him to do pastoral work in Podolia and Pokuttya, the regions with the largest Armenian settlements in Poland. He was first a dean there, residing mainly in the two largest parishes – Kamieniec Podolski and Stanisławów (today: Ivano-Frankivsk). In 1710, with the support of the Roman Curia, he sought the position of Armenian archbishop of Lwów, but was unsuccessful due to resistance from the Armenian community in this city. In 1718, the new archbishop, Jan Tobiasz Augustynowicz, appointed him as an official, i.e., the bishop’s judge in that part of the diocese which had previously been under his authority as dean. In 1719, he also became parish priest in Stanisławów. In 1729, he was general visitor of the Armenian Catholic parishes in Transylvania. The plan to make him bishop there failed due to opposition from the local Roman Catholic bishops. He died in Stanisławów. Throughout his life, Roszka collected books and manuscripts and created the latter. He documented his life, took notes of lectures he attended in Rome, wrote down words from Armenian readings, commented on the history of old manuscripts, translated from Latin, recorded the lives of his parishioners, systematically compiling books of their births, marriages, and deaths, and corresponded with numerous personalities. Many of his writings are now valuable sources for the history of Polish Armenians and their Church. He is the author of only one printed work – penitential reflections entitled Դուռն ողորմութեան Աստուծոյ (The Gates of Divine Mercy), published in Venice in 1702 at the expense of the Sceriman family. The rest of his works remained in manuscripts, most of which are now held by: the Mechitarist Libraries in Vienna and Venice, the Foundation for the Culture and Heritage of Polish Armenians in Warsaw, Matenadaran in Yerevan, and the Vatican Library. These include textbooks on theology and philosophy, translations of religious texts, revised versions of the liturgical books of the Armenian Catholic Church, and dictionaries (Armenian-Latin and Latin-Armenian, as well as Polish-Armenian and Armenian-Polish).Stefan Stefanowicz Roszka (Stepannos Stepanian Roshka) był wybitnym intelektualistą ormiańskim z Polski, liturgistą, leksykografem, historykiem, tłumaczem i duszpasterzem katolickim, żyjącym w latach 1670-1739. Urodził się w ormiańskiej rodzinie kupieckiej w Kamieńcu Podolskim (Królestwo Polskie, dziś: Kamianets-Podilskyi na Ukrainie) tuż przed zajęciem tego miasta przez Turcję w 1672 roku. Wówczas wraz z rodziną schronił się w Siedmiogrodzie, gdzie w Gyergyószentmiklós (dziś: Gheorgheni w Rumunii) odebrał podstawowe wykształcenie w kościelnej szkole ormiańskiej i otrzymał niższe święcenia kapłańskie z rąk Minasa Zilifdar-oghlu, biskupa Ormian mołdawskich i wołoskich, który sympatyzował z katolicyzmem. Około 1689 roku wrócił do Polski, aby we Lwowie uczyć się na księdza obrządku ormiańskokatolickiego. Studia teologiczne na polecenie arcybiskupa Vartana Hunaniana, ówczesnego ordynariusza ormiańskokatolickiej diecezji lwowskiej, odbywał od 1691 roku w Rzymie w Collegium Urbanum przy Kongregacji Kościołów Wschodnich. W Rzymie też otrzymał święcenia kapłańskie z rąk Elii (Eliasza), ormiańskiego biskupa Betlejem (1700) i uzyskał doktorat (1701). W trakcie studiów poznał wielu wybitnych ludzi Kościołów rzymskiego i ormiańskiego, tłumaczył dla papieża Klemensa XI listy od hierarchów i świeckich dostojników z Armenii (m.in. przywiezione przez Israeala Oriego, posła melików ormiańskich), zbliżył się do najbogatszej rodziny ormiańskich kupców pochodzących z Persji – Scerimanów (Shahremanian). Do Polski wrócił w 1701 roku jako wytrawny znawca obrządku i kultury ormiańskiej; władał biegle językami: ormiańskim, łacińskim, włoskim i polskim, a także greckim i bułgarskim. W 1703 roku został przez arcybiskupa Deodata Nersesowicza, zarządzającego diecezją lwowską, skierowany do pracy duszpasterskiej na Podolu i Pokuciu, czyli w regionach największego w Polsce zasiedlenia ormiańskiego. Był tam najpierw dziekanem, rezydującym głównie w dwóch największych parafiach – Kamieniec Polski i Stanisławów (dziś: Ivano-Frankivsk na Ukrainie). W 1710 roku starał się z poparciem Kurii rzymskiej o funkcję arcybiskupa lwowskiego, lecz bezskutecznie z powodu oporu ormiańskiej gminy we Lwowie
Ryzyko dysleksji w warunkach dwujęzyczności polsko-obcej: W stronę lingwistyki humanistycznej
No full textTHE RISK OF DYSLEXIA IN POLISH-FOREIGN BILINGUALISMThe monograph “The Risk of Dyslexia in Polish-Foreign Bilingualism. Towards Humanistic Linguistics” is an interdisciplinary study devoted to the specifics of language functioning in bilingual children at risk of dyslexia. The authors combine speech therapy, linguistic, psychological, and language teaching perspectives, situating their research within the field of humanistic linguistics – a concept in which the child, as a subject of communication immersed in culture, experience, and social environment, occupies a central place. The publication is in line with the latest research trends in Polish-foreign bilingualism, language processing disorders, and the diagnosis of specific learning difficulties, while offering therapeutic solutions for speech therapy practice.Niniejsza książka stawia w centrum uwagi dziecko dwujęzyczne narażone na specyficzne trudności w uczeniu się. Autorzy umieszczają swoje rozważania w obrębie lingwistyki humanistycznej, rozwijanej przez Profesora Władysława T. Miodunkę, w ramach badań nad bilingwizmem polsko-obcym. Punktem wyjścia jest tu zjawisko dwujęzyczności rozpatrywane nie jako teoretyczny konstrukt, lecz jako konkretna sytuacja życiowa dzieci funkcjonujących pomiędzy dwoma językami i dwiema kulturami. Autorzy pokazują, jak specyficzne trudności w uczeniu się ujawniają się w obu kodach językowych, a jednocześnie dowodzą, że ryzyko dysleksji jest zjawiskiem nadrzędnym wobec bilingwizmu – niezależnym od tego, którym językiem dziecko się posługuje.Monografia wnosi istotny wkład do badań nad dysleksją i ryzykiem dysleksji, wykorzystuje klasyfikacje diagnostyczne (ICD-11, DSM-V, ICF) oraz koncepcje lingwistyczne oparte na analizie błędów syntagmatycznych i paradygmatycznych. Zastosowanie wspomnianych klasyfikacji oraz kwestionariusza LEAP-Q pozwala spojrzeć na dziecko nie tylko przez pryzmat deficytów, lecz przede wszystkim jego funkcjonowania w środowisku szkolnym i społecznym. Autorzy przekonują, że rzetelna diagnoza dziecka dwujęzycznego musi obejmować oba języki – edukacyjny i odziedziczony – oraz uwzględniać kontekst biografii językowej. Szczególnie cennym elementem książki są studia przypadków dzieci ukraińsko-polskojęzycznych zagrożonych dysleksją, zestawione z danymi dzieci dwujęzycznych bez trudności oraz dzieci jednojęzycznych z ryzykiem dysleksji. Analiza jakościowa i ilościowa ujawnia nie tylko typowe wzorce błędów, ale także podkreśla rolę pamięci fonologicznej, świadomości fonologicznej i strategii dekodowania tekstu. Autorzy wskazują, które zjawiska wynikają z zaburzeń linearnego przetwarzania języka, a które są efektem kontaktu dwóch systemów językowych
Inwentarz rękopisów Biblioteki Jagiellońskiej : nr 12841–13300
No full textKolejny tom Inwentarza rękopisów Biblioteki Jagiellońskiej – w odróżnieniu od czterech poprzednich, poświęconych Archiwum Domowemu Pawlikowskich – składa się z opisów kilku archiwów rodowych i prywatnych (spuścizn), kolekcji autografów i pojedynczych rękopisów. Są to przeważnie materiały, które były rozproszone w zasobie akcesyjnym Sekcji Rękopisów Biblioteki Jagiellońskiej, ponieważ wpływały do zbiorów z różnych źródeł i/lub w różnych latach. Przy wyborze braliśmy pod uwagę wartość naukową i historyczną poszczególnych obiektów oraz zainteresowanie, jakim cieszą się u naszych czytelników
Jednostka Wojskowa NIL: Współczesność – historia – tradycja
No full textKsiążka Jednostka Wojskowa Nil. Współczesność – historia – tradycja realizuje kilka istotnych celów, co wpływa na strukturę niniejszego opracowania. Podstawowym z nich jest chęć zapoznania czytelników z JW NIL, jednostką wychodzącą naprzeciw zmieniającym się warunkom, a przez to i różnym zapotrzebowaniom na jej działanie. Kolejnym celem, dla którego realizacji powstała książka, jest potrzeba kompleksowego wskazania elementów, na których budowany jest etos żołnierzy służących w JW NIL. Zarówno patron gen. August Emil Fieldorf, jak i żołnierze Kedywu, do których nawiązuje swą tradycją JW NIL, stanowią doskonały punkt wyjścia do budowania ducha współczesnej jednostki Wojsk Specjalnych. Oprócz zaprezentowania działalności i tradycji tytułowej jednostki niniejsze opracowanie zachęca czytelników do dotknięcia historii zapisanej w przestrzeni geograficznej. Wskazując miejsca związane z bohaterami, na których buduje swą tożsamość JW NIL, książka bez wątpienia wzmacnia przekaz, dając odbiorcy możliwość bezpośredniego znalezienia się w miejscach opisywanych na jej stronach
Rekonstrukcja Officium Tenebrarum w katedrze wawelskiej w XV wieku na podstawie rękopisów zachowanych w Archiwum Kapitulnym
No full textRECONSTRUCTION OF OFFICIUM TENEBRARUM IN THE WAWEL CATHEDRAL IN 15TH CENTURY BASED ON MANUSCRIPT SOURCES PRESERVED IN THE LIBRARY OF THE CATHEDRAL CHAPTER
This dissertation describes Officium Tenebrarum (Office of the Darkness) held in the Wawel Cathedral in 15th century. Celebrating Tenebrae has been common in Europe, however its structure varied between various places, based on local traditions. The structure was unified in 16th century by the Council of Trent, so local traditions disappeared afterwards. The Wawel Cathedral has been renowned for the beauty of its liturgical services, with special emphasis on liturgical music. This thesis aims to reconstruct all chants and customs of Tenebrae service as held in the Kraków Cathedral before the Tridentine reform.The work is divided into two parts: a descriptive section and a chantbook prepared with potential performers in mind. The first chapter of the descriptive section aims to present the Tenebrae in the context of the daily Officium Divinum celebrated before the Council of Trent and to present and organize terminology characteristic of these celebrations. It outlines the history of the office, describes the liturgical-musical forms that comprise it, the liturgical books in which it is contained, and the way it was performed. Next, it provides a characterization of those canonical hours that constitute the Officium Tenebrarum (Matins and Lauds). The chapter concludes with a table presenting the detailed structure of this service as celebrated during a comparable period in Rome, based on the aforementioned Breviarium Romanum.W książce Rekonstrukcja Officium Tenebrarum w katedrze wawelskiej w XV wieku na podstawie rękopisów zachowanych w Archiwum Kapitulnym podjęto zagadnienie Ciemnych Jutrzni sprawowanych w katedrze wawelskiej w XV w. Tradycja ich celebrowania sięga wczesnego średniowiecza i była powszechna w całym zachodnim Kościele. Przez stulecia w różnych regionach, także na ziemiach polskich, kształtowały się lokalne zwyczaje związane z ich sprawowaniem, ale większość z nich straciła swoje miejsce w liturgii wraz z nadejściem reform soboru trydenckiego. Celem książki jest przedstawienie przebiegu Officium Tenebrarum odprawianego w krakowskiej katedrze jeszcze przed reformą soborową, rekonstrukcja wszystkich śpiewów wykonywanychpodczas tejże liturgii oraz przedstawienie ich w zapisie czytelnym dla współczesnego wykonawcy. Pracę podzielono na dwie części: część opisową oraz śpiewnik – kancjonał przygotowany z myślą o ewentualnych wykonawcach
Rekonstrukcja Officium Tenebrarum w katedrze wawelskiej w XV wieku na podstawie rękopisów zachowanych w Archiwum Kapitulnym
No full textRECONSTRUCTION OF OFFICIUM TENEBRARUM IN THE WAWEL CATHEDRAL IN 15TH CENTURY BASED ON MANUSCRIPT SOURCES PRESERVED IN THE LIBRARY OF THE CATHEDRAL CHAPTER
This dissertation describes Officium Tenebrarum (Office of the Darkness) held in the Wawel Cathedral in 15th century. Celebrating Tenebrae has been common in Europe, however its structure varied between various places, based on local traditions. The structure was unified in 16th century by the Council of Trent, so local traditions disappeared afterwards. The Wawel Cathedral has been renowned for the beauty of its liturgical services, with special emphasis on liturgical music. This thesis aims to reconstruct all chants and customs of Tenebrae service as held in the Kraków Cathedral before the Tridentine reform.The work is divided into two parts: a descriptive section and a chantbook prepared with potential performers in mind. The first chapter of the descriptive section aims to present the Tenebrae in the context of the daily Officium Divinum celebrated before the Council of Trent and to present and organize terminology characteristic of these celebrations. It outlines the history of the office, describes the liturgical-musical forms that comprise it, the liturgical books in which it is contained, and the way it was performed. Next, it provides a characterization of those canonical hours that constitute the Officium Tenebrarum (Matins and Lauds). The chapter concludes with a table presenting the detailed structure of this service as celebrated during a comparable period in Rome, based on the aforementioned Breviarium Romanum.W książce Rekonstrukcja Officium Tenebrarum w katedrze wawelskiej w XV wieku na podstawie rękopisów zachowanych w Archiwum Kapitulnym podjęto zagadnienie Ciemnych Jutrzni sprawowanych w katedrze wawelskiej w XV w. Tradycja ich celebrowania sięga wczesnego średniowiecza i była powszechna w całym zachodnim Kościele. Przez stulecia w różnych regionach, także na ziemiach polskich, kształtowały się lokalne zwyczaje związane z ich sprawowaniem, ale większość z nich straciła swoje miejsce w liturgii wraz z nadejściem reform soboru trydenckiego. Celem książki jest przedstawienie przebiegu Officium Tenebrarum odprawianego w krakowskiej katedrze jeszcze przed reformą soborową, rekonstrukcja wszystkich śpiewów wykonywanychpodczas tejże liturgii oraz przedstawienie ich w zapisie czytelnym dla współczesnego wykonawcy. Pracę podzielono na dwie części: część opisową oraz śpiewnik – kancjonał przygotowany z myślą o ewentualnych wykonawcach
Rusin z polską duszą: Platon Kostecki (1832-1908)
No full textA RUTHENIAN WITH A POLISH SOUL: PLATON KOSTECKI (1832-1908)This work documents the life history as well as literary and journalistic legacy of Platon Kostecki (1832-1908), a poet, journalist, and social activist in Lviv, the most prominent representative of the formation of gente Rutheni, natione Poloni in Galicia. A significant challenge in writing this book was the limited access to sources. The disappearance of Kostecki’s personal archive in Lviv meant that key facts about his life had to be pieced together from fragments of documentation found in archives, libraries, and contemporary newspapers. The literary and journalistic legacy of the poet and journalist could be only partially reconstructed, primarily through the identification of works whose authorship was indisputable. However, the majority of his texts, especially those published in the press, remain unrecognized, and Kostecki’s authorship can only be surmised. The information obtained through research conducted in the press, archives and libraries enabled the author to create a narrative that highlights several aspects of Kostecki’s life. Given the fact that he was active in many fields, constructing a strictly linear biography was not possible, at least with regard to his adulthood, after his family life and professional situation stabilized. Thus, the collected material is presented in chapters, with the first three arranged chronologically, covering childhood (Chapter I), youth (Chapter II), and professional stability (Chapter III). The subsequent chapters run parallel, portraying Kostecki in relation to the contemporary political situation (Chapter IV), his connection with the Ruthenians (Chapter V), his role as a theatre, art, and literary critic (Chapter VI), his membership in various Galician societies (Chapter VII), his role as an occasional poet (Chapter VIII), his involvement in organizing historical anniversary celebrations (Chapter IX), his role as a travel reporter (Chapter X), and finally, as a private individual (Chapter XI).Platon Kostecki zasługiwał na uważną i szczegółową analizę biograficzną. Był bowiem uosobieniem wręcz idealnym pewnej kategorii kulturowej. Dziś jego przemyślenia są kluczowym źródłem dla poznania sposobu myślenia i odczuwania ludzi uważających się za Rusinów w sensie etnicznym, a Polaków w sensie narodowym, czyli dla zrozumienia mentalnej alternatywy tego, co się w Galicji ostatecznie stało. Książka Adama Świątka jest gruntowną biografią Kosteckiego, jakiej potrzebowaliśmy. Oparta na materiale zgromadzonym poprzez rozległe poszukiwania źródłowe w archiwach oraz muzeach polskich, ukraińskich i francuskich, pracowitą kwerendę prasową oraz wyczerpujące poznanie literatury przedmiotu, oferuje panoramiczny obraz przemian świata Kosteckiego. Autor sprawnie opisuje koleje jego życia na tle burzliwych wypadków politycznych, charakteryzuje jego dokonania publicystyczne, trafnie oddaje znaczenie kulturowe jego twórczości literackiej, kryjącej istotne treści tożsamościowe.Z recenzji dr. hab. Andrzeja A. ZiębyPrzygotowana przez Adama Świątka monografia [… ] nie tylko rzuca światło na konkretną postać historyczną – publicystę, poetę, redaktora i działacza społeczno-politycznego Platona Kosteckiego – lecz także wyznacza nowe horyzonty badawcze w obszarze dziejów Galicji i stosunków polsko-ukraińskich. Monografia pogłębia zrozumienie roli, jaką odegrały podwójne tożsamości w procesie modernizacji narodowej. Opiera się na szerokiej gamie źródeł i literatury, zebranych z zaskakującą dokładnością. Nie ulega wątpliwości, że książka ta stanie się punktem odniesienia dla wielu badaczy zajmujących się biografistyką historyczną.Z recenzji doc. dr. Mariana Mudreg
Kobiety małopolskiej „Solidarności”
No full textMinęły 42 lata od wprowadzenia stanu wojennego. Wielu bohaterów tamtych czasów nie ma już między nami, a w każdej chwili mogą odejść następni. O ile udział mężczyzn w tamtych wydarzeniach i ich zaangażowanie w podziemną działalność i niezależny ruch wydawniczy jest stosunkowo dobrze opracowany, o tyle udział kobiet, ich motywacje do podziemnej działalności, przeżycia z tamtego okresu, dylematy oraz dalsze losy wciąż jeszcze czekają na opisanie. Książka Kobiety małopolskiej „Solidarności” stara się choć w niewielkim stopniu wypełnić tę lukę dzięki zebraniu kilkunastu relacji kobiet i o kobietach z Małopolski, które w latach 1980-1981 aktywnie zaangażowały się w działalność legalnej „Solidarności”, po wprowadzeniu stanu wojennego były internowane, a następnie brały czynny udział w działalności podziemnej (druku, kolportażu, pomocy rodzinom internowanych, organizowaniu podziemnych struktur). Mroczne lata stanu wojennego pokazały ich niezłomną postawę, ale też przyczyniły się do wielu osobistych i rodzinnych tragedii. Mimo to bohaterki tej książki nie załamały się, cały czas wierząc, że ich walka doprowadzi nas do wolnej Polski
Fenomen szkoły historii społeczno-gospodarczej Franciszka Bujaka
No full textTHE PHENOMENON OF FRANCISZEK BUJAK’S SCHOOL OF SOCIO-ECONOMIC HISTORYFranciszek Bujak, is regarded as one of the coryphaeuses of Polish socio-economic history. This was undoubtedly due to his pioneering attention to the importance of socio-economic research for the development of Polish historical science, the delineation of its subject matter and the elevation of the new field of knowledge to the status of a separate university discipline. One of the most important elements of Bujak’s struggle for the recognition of socio-economic history as a fully-fledged scientific discipline was the establishment, as a result of his organisational and didactic activities, of a scientific school which had a significant impact on the development of Polish economic historiography not only in the first decades of the 20th century, but also later.Szkoła historii społeczno-gospodarczej Franciszka Bujaka, mimo głęboko zakorzenionej świadomości jej istnienia w dziejach polskiej historiografii, nie doczekała się dotąd gruntownego ujęcia monograficznego. Niniejsze rozważania stanowią zatem próbę uzupełnienia tej znaczącej luki w literaturze historiograficznej analitycznym spojrzeniem na wyjątkową formację intelektualną wykreowaną przez Bujaka w dwudziestoleciu międzywojennym na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza.Główne rozdziały dotyczą analizy dorobku szkoły historycznej Bujaka, z uwzględnieniem powojennych losów zarówno prac badawczych, jak i ich autorów. Wątki związane z życiorysem twórcy szkoły i kierownika prac pełnią w większości przypadków funkcje uzupełniające narrację i wyjaśniające dobór tematów oraz metod badawczych wykorzystywanych przez członków omawianej formacji. Podstawę źródłową badań, obok licznych materiałów archiwalnych, stanowią przede wszystkim drukowane oryginalne teksty prac naukowych składających się na dorobek szkoły, ich recenzje, wspomnienia uczniów profesora oraz zachowane w dużej ilości sprawozdania, spisy, wykazy i pamiętniki będące wynikiem działalności uniwersytetów, towarzystw oraz instytucji naukowych. W intencji Autorki całość rozważań ma pomóc w rozstrzygnięciu wątpliwości: czy zasadne jest określenie Bujakowskiej szkoły historii społeczno-gospodarczej mianem fenomenu