คลังสารสนเทศดิจิทัล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (STOU Institutional Repository)
Not a member yet
13842 research outputs found
Sort by
Extension guideline for cassava pest management of farmers in Thong Saen Khan District, Uttaradit Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ข้อมูลทั่วไปของเกษตรกร 2) สภาพการผลิตมันสำปะหลัง 3) การจัดการศัตรูมันสำปะหลัง 4) ปัญหาการจัดการศัตรูมันสำปะหลัง 5) ความต้องการการส่งเสริมการจัดการศัตรูมันสำปะหลัง 6) แนวทางส่งเสริมการจัดการศัตรูมันสำปะหลัง การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยแบบสำรวจ ประชากรที่ใช้ในการศึกษา คือ เกษตรกรผู้ปลูกมันสำปะหลังในพื้นที่อำเภอทองแสนขัน จังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ขึ้นทะเบียนเกษตรกรกับกรมส่งเสริมการเกษตรปีการผลิต 2565/2566 จำนวนทั้งหมด 1,918 ราย กำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ ทาโร ยามาเน ที่ระดับความคาดเคลื่อน 0.07 ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 185 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยวิธีการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดอันดับ การหาค่าที และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า 1) เกษตรกรร้อยละ 57.3 เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 53.53 ปี จบการศึกษาระดับประถมศึกษา ได้รับข้อมูลข่าวสารด้านการเกษตรจากผู้นำชุมชน การประชุมและหอกระจายข่าวหมู่บ้าน 2) เกษตรกรปลูกมันสำปะหลังเป็นอาชีพหลัก จำนวนพื้นที่เพาะปลูกมันสำปะหลังเฉลี่ย 13.45 ไร่ ประสบการณ์ปลูกมันสำปะหลังเฉลี่ย 13.52 ปี ผลผลิตเฉลี่ย 3,128.51 กิโลกรัมต่อไร่ ระดับความรุนแรงของการระบาดในระดับมาก ได้แก่ โรคโคนเน่า - หัวเน่ามันสำปะหลัง 3) เกษตรกรมีการปฏิบัติในการจัดการศัตรูมันสำปะหลังในระดับน้อยที่สุดในประเด็นการไถระเบิดดินดาน การแช่ท่อนพันธุ์ การเลื่อนฤดูกาลปลูก หลีกเลี่ยงการปลูกในระยะฝนทิ้งช่วง และระบบการให้น้ำ 4) เกษตรกรพบปัญหาในระดับปานกลางในประเด็นโรคโคนเน่า - หัวเน่า มันสำปะหลัง 5) ระดับความรู้ที่ได้รับและระดับความต้องการการส่งเสริมมีความแตกต่างทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญยิ่งที่ระดับ 0.01 เกษตรกรต้องการความรู้ในระดับมากที่สุดในประเด็น การป้องกันกำจัดโรคโคนเน่า - หัวเน่ามันสำปะหลัง เพลี้ยแป้งมันสำปะหลัง และไรแดงมันสำปะหลัง ผ่านช่องทางการส่งเสริมในระดับมากที่สุด ได้แก่ หน่วยงานราชการ และโปสเตอร์ 6) แนวทางส่งเสริมการจัดการศัตรูมันสำปะหลัง ได้แก่ (1) การให้ความรู้การจัดการศัตรูมันสำปะหลังตามหลักวิชาการแก่เกษตรกรผ่านการบรรยายและฝึกปฏิบัติ (2) การทำแปลงสาธิตร่วมกับเกษตรกรในพื้นที่ (3) ศึกษาดูงานแปลงต้นแบบThe objectives of this research were to study 1) general information of farmers 2) cassava production conditions 3) cassava pest management 4) problems in cassava pest management 5) needs in the extension of cassava pest management 6) extension guidelines in cassava pest management. This research was survey research. The population of this study was cassava production farmers in the area off Thong Saen Khan district, Uttaradit province who had registered with the department of agricultural extension in the production year of 2022/2023. The sample size of 185 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.07 through simple random sampling method. Data were collected by conducting interview and were analyzed by using statistics such as frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, ranking, content analysis, and t-test. The results of the study revealed that 1) 57.3% of farmers were female with the average age of 53.53 years old, completed primary school education, received news and information regarding agriculture from community leaders, meetings, and village broadcasting tower. 2) Farmers grew cassava as their main profession, had the average area for cassava production of 13.45 Rai, had the average experience in cassava production of 13.52 years, and had the average productivity of 3,128.51 kilogram/Rai. The level of severity of the outbreaks at the high level were such as cassava root and tuber rot diseases. 3) Farmers practiced cassava pest management at the lowest level in the aspect of breaking hardpan, cutting submersion, production season delay, production avoidance in the dry spell phase, and the water irrigation system. 4) Farmers faced with the problem at the moderate level on the issue of cassava root and tuber rot diseases. 5) The level of knowledge received and the level of need for extension were statistically significant at the level of 0.01. Farmers needed the knowledge at the highest level in the aspect of the prevention and control of cassava root and tuber rot diseases, cassava mealybug, and cassava red mite through extension channels at the highest level such as governmental agencies and posters. 6) The extension guidelines for cassava pest management were such as (1) knowledge giving on cassava pest management as per the academic principles for farmers through lecture and practice; (2) the creation of demonstrative crop with the local farmers ; (3) the field trip visit to the model crops
Extension of quality longan production for farmers in Yanree Sub-district, Samngao District, Tak Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานทางสังคมและเศรษฐกิจ 2) สภาพการผลิตลำไยคุณภาพ 3) การได้รับการส่งเสริมด้านการผลิตลำไยคุณภาพ และ 4) ปัญหาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการส่งเสริมการผลิตลำไยคุณภาพของเกษตรกร การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ศึกษา คือ เกษตรกรผู้ปลูกลำไยในตำบลย่านรี อำเภอสามเงา จังหวัดตาก ที่ขึ้นทะเบียนกับสำนักงานเกษตรอำเภอสามเงา จังหวัดตาก ปี 2566 จำนวนรวมทั้งหมด 277 ราย ขนาดของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของทาโร ยามาเน ที่ความคลาดเคลื่อน 0.05 ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่างที่ในการวิจัย จำนวน 164 ราย โดยใช้แบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ คือ ค่าร้อยละ ค่าสูงสุด ค่าต่ำสุด ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) เกษตรกรเป็นเพศหญิง มีอายุเฉลี่ย 56.46 ปี จบการศึกษาระดับประถมศึกษา มีประสบการณ์ทำการเกษตรเฉลี่ย 18.39 ปี ได้รับการอบรมการผลิตลำไยคุณภาพเฉลี่ย 1.59 ครั้ง มีจำนวนแรงงานที่จ้างเฉลี่ย 1.77 คน มีพื้นที่ปลูกลำไยเฉลี่ย 13.11 ไร่ มีต้นทุนการผลิตเฉลี่ย 11,656.16 บาท มีจำนวนผลผลิตเฉลี่ย 1.86 ตันต่อไร่ ราคาขายผลผลิตเฉลี่ย 21.80 บาทต่อกิโลกรัม และรายได้เฉลี่ย 436,725.61 บาท 2) เกษตรกรใช้น้ำจากแหล่งน้ำบาดาล มีลักษณะดินที่ปลูกลำไยเป็นดินร่วน มีระยะการปลูก 8x8 เมตร ปลูกลำไยพันธุ์อีดอ ใช้ปุ๋ยเคมีในการปรับปรุงดิน มีการตัดแต่งกิ่ง และจำหน่ายผลผลิตผ่านพ่อค้าคนกลาง 3) เกษตรกรได้รับการส่งเสริมอยู่ในระดับมาก โดยส่งเสริมแบบบุคคลในการเข้าเยี่ยมเยียนเกษตรกร 4) เกษตรกรมีปัญหาเกี่ยวกับการส่งเสริมแบบกลุ่มอยู่ในระดับปานกลาง ในประเด็นการส่งเสริมด้านเนื้อหาการใช้วัตถุอันตรายทางการเกษตรและด้านเอกสาร บันทึกข้อมูลและการตามสอบ และเกษตรกรมีข้อเสนอแนะอยู่ในระดับมาก ในประเด็นควรส่งเสริมให้ความรู้ด้านการจัดการคุณภาพในกระบวนการผลิตก่อนการเก็บเกี่ยว และควรจัดการประชุมเกี่ยวกับการผลิตลำไยตามการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดีเพื่อแลกเปลี่ยนข่าวสารThe objectives of this research were to study 1) basic social and economic conditions, 2) conditions of quality longan production, 3) extension of quality longan production, and 4) problems and suggestions regarding the extension of longan production quality of farmers.This research was a survey research. The study population was longan farmers in Yanree Subdistrict, Sam Ngao District, Tak Province, who were registered with the Sam Ngao District Agricultural Office, Tak Province, year 2023, total 277 people. Sample size using Taro Yamane's formula with error of 0.05. The sample size for the research was 164 people using an interview form. The statistics used were percentages, maximum values, minimum values, averages, and standard deviations.The results of the research found that 1) farmers were female, with an average age of 56.46 years, completed primary school. The average of 18.39 years of farming experience, the average of received training in producing quality longans was 1.59 times, the average number of workers hired at 1.77 people, the average longan growing area of 13.11 rai, the production cost of 11,656.16 baht, the average output of 1.86 tons per rai, selling price Average yield 21.80 baht per kilogram, the average income 436,725.61 baht. 2) farmers use water from groundwater sources, were the characteristics of the soil, grow longan being loamy. There was a planting distance of 8x8 meters, planting longans of the Edo variety. Use chemical fertilizers to improve the soil. There was pruning products, sold through middlemen. 3) Farmers receive of extension at a medium level by extension individual visits to farmers. 4) Farmers were problems with group extension on the issue of extension content of the use of agricultural hazardous substances and documents, recording data and tracking exams, farmers were suggestions that they should extension knowledge about quality management in the production process before harvesting, also should held regarding longan production according to good agricultural practices to exchange information
Legal problems regarding noise pollution caused by vehicles
No full textการศึกษาค้นคว้าอิสระเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความเป็นมาและแนวคิดบทบัญญัติของกฎหมายเกี่ยวกับมลพิษทางเสียง (2) ศึกษามาตรการทางกฎหมายสิ่งแวดล้อมในประเทศไทยและอังกฤษและแคนนาดา (3) วิเคราะห์ปัญหาที่เกิดจากมลพิษทางเสียง (4) หาแนวทางในการบังคับใช้และแก้ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมซึ่งจะศึกษาตามพระราชบัญญัติส่งแสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535 การศึกษาค้นคว้าอิสระนี้เป็นการศึกษาด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิจัยทางเอกสาร ด้วยการค้นคว้าเอกสารหนังสือ ตำราวิชาการต่างๆ บทความ วิทยานิพนธ์ เอกสารราชการที่เกี่ยวข้อง ประกาศ รวมทั้งสื่อต่าง ๆ ทั้งในประเทศไทย อังกฤษและแคนนาดา เกี่ยวกับปัญหามลพิษในสิ่งแวดล้อม และความคิดเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิ เพื่อมาวิเคราะห์หาแนวทางการแก้ปัญหาที่มีประสิทธิภาพต่อไป ผลการศึกษาพบว่า (1) ได้ทราบถึงแนวคิดทฤษฎีของปัญหาสิ่งแวดล้อมและนำมาใช้แก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม (2) ได้รับความรู้เกี่ยวกับกฎหมายไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศอังกฤษและแคนนาดา (3) จึงมีการควบคุมระดับเสียงที่ใช้สำหรับบริเวณที่อยู่อาศัยและกฎหมายที่ใช้ควบคุมเสียงจากอากาศยาน เพื่อบำรุงรักษาความสมดุลของสภาพแวดล้อมและพึงขจัดสิ่งที่เป็นพิษที่ทำลายสุขภาพได้ (4) โดยให้มีการแก้ไขกฎหมายโดยเสนอเพิ่มโทษปรับตามมาตรา 65 และในมาตรา 68 ให้สูงขึ้น พร้อมทั้งกำหนดแนวทางแก้ปัญหาระยะยาว โดยให้มีหน่วยงานเฉพาะเฉพาะเพื่อควบคุม ตรวจสอบ ดูแลการก่อมลพิษทางเสียงและมีการบังคับใช้กฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพThis independent study aims to (1) Study the background and concepts of the provisions of laws regarding noise pollution, (2) study the environmental legal measures in Thailand, England and Canada, (3) analyze the problems caused by noise pollution, and (4) to enforce and solve environmental legal problems, whichstudied in accordance with the Environmental Quality Promotion and Conservation Act B.E. 2535. This independent study is a qualitative study using documentary research methods by searching for documents, books, academic textbooks, articles, theses, related official documents, announcements, and various media in Thailand, England, and Canada about environmental pollution problems and the opinions of experts in order to analyze and find effective solutions.The results of the study found that (1) informed of the theoretical concepts of environmental problems and applied them to solve environmental problems; (2) Gain knowledge about Thai law compared to foreign laws in England and Canada; (3) Therefore, there are noise control measures for residential areas and laws to control noise from aircraft in order to maintain the balance of the environment and eliminate toxic substances that are harmful to health.; (4By amending the law by proposing to increase the fines under Section 65 and Section 68, and setting a long-term solution by creating a specific agency to control, inspect, and supervise noise pollution and to enforce the law effectively
Effect of Using Computer-Assisted Lessons in the Topic of Words Starting with Two Consonants on the Ability to Read Words Starting with Two Consonants of Grade 2 Students at Wat Bang Yai School in Suphan Buri Province
No full textการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านคำควบกล้ำของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดบางใหญ่ จังหวัดสุพรรณบุรี ระหว่างก่อนและหลังการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดบางใหญ่ จังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 6 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ (1) บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องคำควบกล้ำ (2) แผนการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยที่เรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน และ (3) แบบวัดความสามารถในการอ่านคำควบกล้ำ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบเครื่องหมาย ผลการวิจัย พบว่า ความสามารถในการอ่านคำควบกล้ำของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดบางใหญ่ จังหวัดสุพรรณบุรีที่เรียนจากบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง คำควบกล้ำ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01The objective of this research was to compare the ability to read words starting with two consonants of Grade 2 students at Wat Bang Yai School in Suphan Buri province before and after using the computer-assisted lessons. The research sample consisted of six Grade 2 students in an intact classroom of Wat Bang Yai School in Suphan Buri province, obtained by purposively selection. The employed research tools were (1) computer-assisted lessons in the topic of Words Starting with Two Consonants; (2) Thai language learning management plans for the computer-assisted lessons; and (3) a scale to assess the ability to read words starting with two consonants. Statistics employed for data analysis were the mean, standard deviation, and sign test. The research findings revealed that the post-learning achievement of the ability to read words starting with two consonants of the Grade 2 students at Wat Bang Yai School in Suphan Buri province, who learned from the computer-assisted lessons, was significantly higher than their pre-learning counterpart achievement at the .01 level of statistical significance
Effects of the Empowerment Program in Care Giver on Health literacy and Caring Behavior for Dependent Older Adults in the community, Nong Ruea District, Khon Kaen Province.
No full textวิทยานิพนธ์ (พย.ม. (การพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยชนิดกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของผู้ดูแลภายในกลุ่มทดลอง ก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจ และระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบหลังการเข้าร่วมโปรแกรม 2.) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของผู้ดูแล ภายในกลุ่มทดลองก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมเสริมสร้างพลังอำนาจ และระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบหลังการเข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชนที่ผ่านการอบรมการดูแลผู้สูงอายุของกระทรวงสาธารณสุข ในอำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น โดยผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงตำบลโนนทัน คือกลุ่มทดลอง และผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงตำบลกุดกว้าง คือกลุ่มเปรียบเทียบ กลุ่มตัวอย่างกลุ่มละ 28 คน สุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย เครื่องมือวิจัยมี 2 ชุด คือ 1) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ โปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ดูแลต่อความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชน โดยประยุกต์แนวคิดการเสริมสร้างพลังอำนาจของ กิบสัน (1995) ใช้เวลา 12 สัปดาห์ 2) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวม คือ แบบสอบถามประกอบด้วย 2 ส่วน ได้แก่ (1) ความรอบรู้ด้านสุขภาพในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง (2) พฤติกรรมการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง มีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.93 และ 0.99 ค่าความเที่ยงโดยใช้สัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.98 และ 0.84 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติทดสอบที สถิติ Mann - Whitney U test และ สถิติ Wilcoxon Signed Ranks Test ผลการวิจัยพบว่า 1) หลังการเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มทดลองมีความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชนของผู้ดูแล ดีกว่าก่อนการเข้าร่วมโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับนัยสำคัญ .05 2) หลังการเข้าร่วมโปรแกรม มีความรอบรู้ด้านสุขภาพ และพฤติกรรมในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชนของผู้ดูแล ดีกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับนัยสำคัญ .05This research is a quasi-experimental study with the following objectives: 1) to compare the health literacy in caregiving for elderly individuals with dependency among caregivers in the experimental group before and after participating in the empowerment program, and between the experimental group and the comparison group after program participation; 2) to compare the caregiving behaviors for elderly individuals with dependency among caregivers in the experimental group before and after participating in the empowerment program, and between the experimental group and the comparison group after program participation.The sample consisted of caregivers of elderly individuals with dependency in the community who had undergone caregiver training using the Ministry of Public Health’s model in Nong Ruea District, Khon Kaen Province. The caregivers of elderly individuals with dependency in Non Tan Sub-district were the experimental group, while those in Kut Kuang Sub-district were the comparison group, with 28 participants in each group. Simple random sampling was employed. The research instruments comprised two sets: 1) experimental tools, which included an empowerment program for caregivers aimed at enhancing health literacy and caregiving behaviors for elderly individuals with dependency in the community, based on Gibson’s empowerment concept (1995), conducted over 12 weeks; 2) data collection tools, which included questionnaires assessing health literacy and caregiving skills for elderly individuals with dependency in the community, validated for content by five experts, with content validity indices of 0.93 and 0.99, and reliability coefficients using Cronbach's alpha of 0.98 and 0.84, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics, the t-test, the Mann-Whitney U test, and the Wilcoxon Signed Ranks Test.The results showed that: 1) after participating in the program, the experimental group had significantly better health literacy and caregiving behaviors for elderly individuals with dependency in the community compared to before the program, with statistical significance at the .05 level; 2) after using the program, health literacy and caregiving behaviors for elderly individuals with dependency in the community were significantly better in the experimental group compared to the comparison group, with statistical significance at the .05 level
Learning agricultural of young farmers in Don Kaew Subdistrict, Mae Rim District, Chiang Mai Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) สภาพพื้นฐานส่วนบุคคล สังคม และเศรษฐกิจของยุวเกษตรกร (2) ความรู้และแหล่งเรียนรู้ในด้านการเกษตรของยุวเกษตรกร (3) ความคิดเห็นและความต้องการในการเรียนรู้ของยุวเกษตรกร (4) ปัญหา และข้อเสนอแนะแนวทางการส่งเสริมการเกษตรของยุวเกษตรกร (5) ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความรู้พื้นฐานการเกษตร ความต้องการเรียนรู้และความคิดเห็นต่อการประกอบอาชีพเกษตรกรรมของยุวเกษตรกรประชากรในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ปีการศึกษา 2565 จำนวน 558 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างตามสูตรทาโร ยามาเน ที่ค่าความคลาดเคลื่อน 0.05 ได้จำนวน 239 คน ทำการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายโดยการจับสลาก ใช้แบบสัมภาษณ์ในการเก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยการใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดอันดับ และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ ผลการวิจัยพบว่า (1) ยุวเกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 13.50 ปี ร้อยละ 66.1 ไม่เคยได้รับการฝึกอบรมด้านการเกษตร อาชีพของบิดา ร้อยละ 27.20 ทำอาชีพพนักงานบริษัทเอกชน บิดาของยุวเกษตรกรส่วนใหญ่ไม่มีอาชีพรอง อาชีพของมารดา ร้อยละ 28.45 ทำอาชีพธุรกิจส่วนตัว/ค้าขาย มารดาของยุวเกษตรกร ร้อยละ 80.33 ไม่มีอาชีพรอง (2) ความรู้การเกษตรพื้นฐานของยุวเกษตรกรอยู่ในระดับมากโดยมีความรู้ระดับน้อยในด้านปศุสัตว์ (3) ยุวเกษตรกรมีความคิดเห็นและความต้องการต่อการส่งเสริมการเรียนรู้การทำเกษตร อยู่ในระดับปานกลาง ความต้องการเรียนรู้มากที่สุด คือ การทัศนศึกษา ดูงานศูนย์เรียนรู้การเกษตร (4) ปัญหาในการส่งเสริมการเรียนรู้การเกษตรของยุวเกษตรกร พบมากที่สุดคือ ขาดตลาดรองรับผลผลิตเกษตรในชุมชน ข้อเสนอแนะด้านสนับสนุน คือ ผู้ปกครองควรให้ความร่วมมือในกิจกรรมของเด็ก ควรให้โรงเรียน/หน่วยงานรัฐสนับสนุนวัสดุอุปกรณ์ทางการเกษตร (5) พบว่าไม่มีปัจจัยใดที่สัมพันธ์กับความรู้อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติ ส่วนปัจจัยที่สัมพันธ์กับความต้องการเรียนรู้อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ความคิดเห็นต่อการประกอบอาชีพเกษตรกรรม และปัจจัยที่สัมพันธ์อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติกับความคิดเห็นต่อการประกอบอาชีพเกษตรกรรม ได้แก่ ระดับปัญหาการได้รับความรู้จาก สื่อบุคคล สื่อสิ่งพิมพ์ และสื่อออนไลน์The objectives of this research were to study (1) general socioeconomic conditions of young farmers (2) knowledge and learning resources used in agricultural work of young farmers (3) opinions and needs in the learning of young farmers (4) problems, suggestions, and agricultural extension guidelines of young farmers (5) factors relating to knowledge, learning needs, and opinions toward agricultural learning.The population of this research included Matayom 1 students in Mae Rim district, Chiang Mai province in 2022. The sample size of 239 people was determined by Taro Yamane formula with the error value of 0.05 through simple random sampling method by lotto picking. For parents, they were selected by using purposive sampling method.The results of the research found that (1) most of the young farmers were female with the average age of 13.50 years old. 66.1% of them never attended any training of agriculture (2) basic agriculture knowledge of young farmers was at the high level. The knowledge which was at the low level was on the needs for cost reduction in animal husbandry. (3) The young farmers had the opinions toward agricultural learning extension, overall, at the moderate level. The need in the agricultural knowledge extension of young farmers, overall, was at the moderate level. The need for learning were more than other aspects such as field trips, learning center visit, and successful model farmers from farming. (4) Problems regarding the extension and agricultural learning development guidelines of young farmers was mostly found on the issue of the lack of agricultural market for the products in the community. Suggestion was that the parents should cooperate with the children activity. The school/government agencies should give a support on community agricultural materials. (5) No factor was found to correlate with knowledge at the significance level while there was a statistically significant correlation between the need of learning and opinions. Finally, levels of problem and knowledge received from personal, publication and online medias were found to statistically correlate with opinions
Forecasting Direction and Analyzing Dengue Risk Areaby using Geographic Information and Data Mining in Bangmaenang Sub-District, Bangyai District, Nonthaburi Province
No full textวิทยานิพนธ์ (วท.ม. (เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการพยากรณ์ทิศทางการระบาดและวิเคราะห์พื้นที่เสี่ยงโรคไข้เลือดออก 2) เพื่อพยากรณ์ทิศทางการระบาดและวิเคราะห์พื้นที่เสี่ยงโรคไข้เลือดออก และ 3) เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพความแม่นยำของอัลกอริทึมในการพยากรณ์ พื้นที่ศึกษาวิจัย คือ ตำบลบางแม่นาง อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้อมูลผู้ป่วยไข้เลือดออกจำนวน 235 ราย ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพื้นที่และข้อมูลเชิงคุณลักษณะและเชื่อมโยงข้อมูลด้วยวิธีการทางสารสนเทศภูมิศาสตร์ ปัจจัยที่คัดเลือกทั้งหมด 9 ปัจจัย ได้แก่ 1) การใช้ประโยชน์ที่ดิน 2) จำนวนแปลงที่ดิน 3) ความหนาแน่น 4) ช่วงอายุ 5 กลุ่มวัย 5) เพศ 6) ปริมาณน้ำฝน 7) ความชื้นสัมพัทธ์ 8) อุณหภูมิ และ 9) ดัชนีความร้อน จากนั้นดำเนินการสร้างแบบจำลองในการพยากรณ์ด้วยเทคนิคเหมืองข้อมูล ทั้งหมด 3 อัลกอริทึม ได้แก่ วิธีต้นไม้ตัดสินใจ (Decision Tree) อัลกอริทึม CART (Classification and Regression Tree) วิธีต้นไม้ตัดสินใจ (Decision Tree) อัลกอริทึม ID3 (Iterative Dichotomiser 3) และ วิธีป่าสุ่ม (Random Forest)ผลการวิจัยพบว่าแบบจำลองที่สร้างจากวิธีต้นไม้ตัดสินใจ (Decision Tree) อัลกอริทึม ID3 (Iterative Dichotomiser 3) เป็นแบบจำลองการพยากรณ์ที่ดีสุดในการวิจัยนี้ โดยมีค่าความถูกต้อง (Accuracy) สูงถึง 98% และมีค่าประสิทธิภาพโดยรวมเฉลี่ยเท่ากับ 98% โดยปัจจัยที่มีความสำคัญต่อการพยากรณ์ 3 อันดับแรกที่ควรเลือกใช้ในการพยากรณ์ ได้แก่ การใช้ประโยชน์ที่ดิน จำนวนแปลงที่ดิน และความหนาแน่น ผลการพยากรณ์ทิศทางการระบาด พบว่าแบบจำลองสามารถพยากรณ์และวิเคราะห์พื้นที่เสี่ยง ระดับความเสี่ยง และจำนวนครัวเรือนที่อยู่ในพื้นที่เสี่ยงได้The purposes of this research were to (1) analyze the factors related to the forecasting direction of the outbreak and analyze dengue risk areas, (2) predict the direction of the outbreak and analyze dengue risk areas, and (3) compare the efficiency and accuracy of the forecasting algorithm in Bang Mae Nang Subdistrict, Bang Yai District, Nonthaburi Province.The population in this study were 235 dengue patients selected from 96 samples then analyzed and joined spatial data with attribute data, the factor selected were 9 factors consisting of (1) Land use (2) Land parcel 3) Density (4) Age groups (5) gender (6) Precise (7) Humidity (8) Temperature and (9) Heat index, then to create the models to forecasted by 3 algorithms of data mining technique were (1) Decision Tree: CART(Classification and Regression Tree) (2) Decision Tree: ID3 (Iterative Dichotomiser 3) and (3) Random Forest.The results revealed that the Decision Tree: ID3 (Iterative Dichotomiser 3) algorithm was the best model in this research that has an accuracy equal to 98% and an F-measure equal to 98%, the features of importance were (1) Land use (2) Land parcel, and (3) Density and the models could predict and analyze risk area, risk level, and households in the risk area
Factors relating the acceptance of economic bamboo cultivation of farmers in Pua District, Nan Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานส่วนบุคคล สังคมและเศรษฐกิจของเกษตรกร 2) สภาพการปลูกไผ่เศรษฐกิจของเกษตรกร 3) ความรู้ แหล่งความรู้ ความคิดเห็นและความต้องการเกี่ยวกับไผ่เศรษฐกิจของเกษตรกร 4) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการยอมรับการปลูกไผ่เศรษฐกิจของเกษตรกร 5) ปัญหาและข้อเสนอแนะของเกษตรกรผู้ปลูกไผ่เศรษฐกิจการวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบสำรวจ ประชากรในการวิจัย คือ เกษตรกรในพื้นที่อำเภอปัว จังหวัดน่านที่ขึ้นทะเบียนกับกรมส่งเสริมการเกษตร ปี 2565 จำนวน 8,802 ราย กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยสูตรทาโร ยามาเน ที่ค่าความคาดเคลื่อน 0.07 ได้จำนวน 200 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เพื่อกำหนดขอบเขตของกลุ่มตัวอย่าง ใช้แบบสัมภาษณ์ในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดอันดับ และการทดสอบไคสแควร์ผลการวิจัยพบว่า 1) เกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 59.19 ปี จบการศึกษาระดับประถมศึกษา มีแรงงานภาคการเกษตรในครัวเรือนเฉลี่ย 2.83 ราย พื้นที่ถือครองที่ดินครัวเรือนเฉลี่ย 6.2 ไร่ และส่วนใหญ่มีแหล่งเงินทุนเป็นของตนเอง 2) เกษตรกรมีพื้นที่ปลูกไผ่เป็นพื้นที่ราบเฉลี่ย 1.28 ไร่ พื้นที่ลาดชันเฉลี่ย 0.85 ไร่ ระยะปลูก 4x4 เมตร อาศัยน้ำฝนทั้งหมด ไม่มีการตัดแต่งกอ มีรายได้จากการขายไผ่เฉลี่ย 10,779.38 บาทต่อปี 3) เกษตรกรมีความรู้เกี่ยวกับไผ่เศรษฐกิจอยู่ในระดับมาก โดยมีแหล่งความรู้ในการได้รับข้อมูล 4 แหล่ง ได้แก่ สื่อบุคคล สื่อกลุ่ม สื่อสารมวลชน และสื่อเทคโนโลยีและสารสนเทศ ซึ่งเมื่อพิจารณาแหล่งความรู้แต่ละประเภท พบว่าภาพรวมเกษตรกรได้รับความรู้จากแต่ละแหล่งความรู้ในระดับน้อย และความคิดเห็นและความต้องการเกี่ยวกับไผ่เศรษฐกิจของเกษตรกรอยู่ในระดับมาก 4) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการยอมรับการปลูกไผ่เศรษฐกิจของเกษตรกร ได้แก่ จำนวนแรงงานภาคการเกษตร และการถือครองที่ดินครัวเรือน มีระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 5) เกษตรกรมีปัญหาในด้านการปลูกไผ่เพื่ออุตสาหกรรมมากที่สุด โดยเฉพาะในประเด็นการขาดโอกาสเข้าถึงแหล่งอุตสาหกรรม และเกษตรกรมีข้อเสนอแนะในด้านการดูแลรักษาไผ่ โดยเฉพาะในประเด็นการบริหารปริมาณน้ำให้เพียงพอThe purpose of this research was to study 1) the basic personal, social and economic conditions of farmers, 2) the economic conditions of bamboo cultivation of farmers, 3) knowledge, sources of knowledge, opinions and needs about economic bamboo cultivation of farmers, 4) factors related to farmers' acceptance of economic bamboo cultivation and 5) problems and suggestions of economic bamboo farmers.The population for this research consists of farmers in Pua District, Nan Province who were registered with the Department of Agricultural Extension in 2022, totaling 8,802 individuals. The sample size was determined using the Taro Yamane formula with a 0.07 error margin, resulting in a sample of 200 individuals. Specific sampling method was used, specifically drawing lots, to define the sample group. Statistics were used to analyze the data using frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, ranking, and chi-square test.The research results found that: 1) Most farmers were female, with an average age of 59.19 years old, completed primary school. There were an average of 2.83 agricultural workers in the household, an average household landholding of 6.2 rai, and most farmer had their own sources of capital. 2) Farmers had an average flat bamboo planting area of 1.28 rai, an average slope area of 0.85 rai, a planting distance of 4x4 meters, relying entirely on rainwater, and no pruning. They earned an average income from selling bamboo of 10,779.38 baht per year. 3) Farmers had a high level of knowledge about economic bamboo and with four sources of knowledge: personal media, group media, mass media, and technology and information media. When considering each type of knowledge source, it was found that overall, farmers received knowledge from each source at a low level. Farmers’ opinions and needs about economic bamboo were high. 4) Factors related to farmers’ acceptance of economic bamboo planting were the number of agricultural workers and household landholding, which were statistically significant at the 0.05 level. 5) Farmers had the most problems in planting bamboo for industry, especially in terms of lack of access to industrial areas. Farmers had suggestions on bamboo care, especially in terms of managing sufficient water
Extension of sea salt production according to good agricultural practices for sea salt farm of farmers in Mueang Samut Sakhon District, Samut Sakhon Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานส่วนบุคคล สังคม และเศรษฐกิจของเกษตรกร 2) สภาพการผลิตเกลือทะเลของเกษตรกร 3) ความรู้เกี่ยวกับการผลิตเกลือทะเลตามมาตรฐาน GAP ของเกษตรกร 4) การได้รับการส่งเสริมและความต้องการการส่งเสริมการผลิตเกลือทะเลตามมาตรฐาน GAP ของเกษตรกร และ 5) ปัญหาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการส่งเสริมการผลิตเกลือทะเลตามมาตรฐาน GAP ของเกษตรกร การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ใช้ในการศึกษา คือ เกษตรกรผู้ทำนาเกลือทะเล ในอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร จำนวน 229 ราย กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้สูตรคำนวณ ของ ทาโร ยามาเน ที่ค่าความคลาดเคลื่อน 0.05 ได้จำนวน 146 ราย สุ่มตัวอย่างแบบง่ายโดยการจับสลาก เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) เกษตรกรร้อยละ 73.3 เป็นเพศชาย อายุเฉลี่ย 61.99 ปี ร้อยละ 63.7 จบประถมศึกษา สมาชิกในครัวเรือนเฉลี่ย 4.10 ราย ประสบการณ์การทำนาเกลือเฉลี่ย 33.45 ปี ร้อยละ 52.7 เป็นสมาชิกสหกรณ์ ร้อยละ 90.4 ทำนาเกลือเป็นอาชีพหลัก จำนวนแรงงานในภาคการเกษตรเฉลี่ย 1.70 ราย ร้อยละ 87.0 มีแหล่งเงินทุนเป็นของตนเอง รายได้ของครัวเรือนจากการทำนาเกลือเฉลี่ย 293,184.93 บาท/ปี และมีต้นทุนเฉลี่ย 210,150.68 บาท/ปี 2) สภาพการทำนาเกลือทะเลของเกษตรกร ร้อยละ 95.2 มีการแบ่งสัดส่วนพื้นที่ออกเป็น 6 ส่วน พื้นที่ในการทำนาเกลือเฉลี่ย 61.84 ไร่ ระยะเวลาที่ใช้ในการทำนาเกลือเฉลี่ย 7.81 เดือน เก็บผลผลิตเฉลี่ย 4.61 รอบต่อปี ปริมาณผลผลิตเฉลี่ย 6.60 ตันต่อไร่ต่อปีการผลิต ร้อยละ 95.2 เก็บผลผลิตโดยใส่รถเข็น จ้างแรงงานเฉลี่ย 17.55 ราย และร้อยละ 97.3 ไม่ได้รับการรับรองมาตรฐาน GAP 3) เกษตรกรมีความรู้เกี่ยวกับมาตรฐาน GAP ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีความรู้น้อยที่สุดในเรื่อง การเก็บรักษาบันทึกข้อมูลการปฏิบัติงานและเอกสารสำคัญไว้อย่างน้อย 3 ปี 4) เกษตรกรได้รับการส่งเสริมการผลิตเกลือทะเลตามมาตรฐาน GAP ในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย โดยได้รับการส่งเสริมน้อยที่สุดในด้านการสนับสนุนวัสดุบรรจุภัณฑ์ และมีความต้องการในการส่งเสริม ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยต้องการสูงที่สุดในเรื่อง การสนับสนุนอุปกรณ์/เครื่องมือที่ใช้ในการทำนาเกลือทะเล 5) เกษตรกรมีปัญหาเกี่ยวกับการผลิตเกลือทะเลตามมาตรฐาน GAP ในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย โดยมีปัญหาสูงที่สุดในเรื่อง ไม่มีเครื่องทุ่นแรง/เครื่องจักรที่ใช้ในการทำนาเกลือทะเล และเกษตรกรเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะ ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยเห็นด้วยสูงที่สุดในเรื่อง งบประมาณในการสนับสนุนสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานที่เพียงพอและเหมาะสมต่อความต้องการThe objectives of this research were to study 1) basic personal, social, and economic conditions of farmers 2) sea salt production conditions of farmers 3) knowledge about sea salt production extension according to GAP standard of farmers 4) the receiving of the extension and needs for extension of sea salt production according to GAP standard of farmers and 5) problems and suggestions regarding the extension on sea salt production according to GAP standard of farmers. This research was survey research. The population of this study was 229 sea salt production farmers in Mueang Samut Sakhon district, Samut Sakhon province. The sample size of 146 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.05 through simple random sampling method by lotto picking. Data were collected by conducting interview and were analyzed by using descriptive statistics. The results of the research found that 1) 73.3% of farmers were male with the average age of 61.99 years old, 63.7% completed primary school education, had the average member in the household of 4.10 people, and had the average experience in sea salt farm of 33.45 years. 52.7% of them were cooperative members, 90.4% had sea salt farming as their main profession. The average number of labor in the agricultural sector of 1.70 people. 87.0% had their own funding source, earned the average household income from sea salt farming of 293,184.93 Baht/year, and had the average cost of 210,150.68 Baht/year. 2) Regarding the sea salt farming of the farmers, 95.2% divided the area into 6 parts, the average sea salt farming area was 61.84 Rai, the average duration used for sea salt farming was 7.81 months, the average product collection was 4.61 round per year, and the average productivity was 6.60 ton/Rai/year of production. 95.2% harvested the product by using the wheel bearers, had the average hired labor of 17.55 people, and 97.3% did not receive GAP certification. 3) Farmers had knowledge about GAP standard, overall, at the highest level with the least knowledge on data storage and recording of the operations and key documents for at least 3 years. 4) Farmers received the extension on sea salt production according to GAP standard, overall, at the low level. They received the extension at the lowest level regarding the support for packaging materials and needed the extension regarding the extension, overall, at the moderate level. The most needed aspect was on the support for equipment/tool used in sea salt farming. And 5) Farmers faced with the problems regarding sea salt production according to GAP standard, overall, at the low level. The most problematic issue was on the lack of labor saving device/machine that was used in sea salt farming. They agreed with the suggestions, overall, at the moderate level. The most agreeable aspect was on the budget in the support of sufficient and appropriate basic facilities for the needs
Guidelines for community enterprise development in Khaen Subdistrict, Sanom District, Surin Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานทางสังคมและเศรษฐกิจ 2) การดำเนินการของวิสาหกิจชุมชน 3) ปัญหาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการพัฒนาวิสาหกิจชุมชน 4) แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนตำบลแคน อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์ การวิจัยนี้เป็นงานวิจัยแบบสำรวจ ประชากรที่ศึกษา คือ 1) สมาชิกวิสาหกิจชุมชนตำบลแคน อำเภอสนม จังหวัดสุรินทร์ จำนวน 170 ราย กำหนดขนาดตัวอย่างโดยใช้สูตรของ ทาโร่ ยามาเน ที่ค่าความคลาดเคลื่อนเท่ากับ 0.05 ได้กลุ่มตัวอย่าง 120 ราย สุ่มตัวอย่างแบบง่าย 2) ประธานกลุ่มวิสาหกิจชุมชนทั้ง 8 กลุ่ม จำนวน 8 ราย ศึกษาจากประชากรทั้งหมด เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย จำนวน 2 เครื่องมือ ได้แก่ 1) แบบสัมภาษณ์ และ 2) การสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดอันดับ และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) สมาชิกวิสาหกิจชุมชนส่วนใหญ่ เป็นเพศหญิง มีอายุเฉลี่ย 49.41 ปี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น สมาชิกวิสาหกิจชุมชนดำรงตำแหน่งสมาชิกกลุ่ม 2) วิสาหกิจชุมชนส่วนใหญ่เกิดจากการส่งเสริมของหน่วยงาน มีที่มาของทุนในการประกอบกิจการจากการระดมทุนของสมาชิก จำนวนสมาชิกวิสาหกิจชุมชนเฉลี่ย 22 คน ระยะเวลาในการดำเนินการเฉลี่ย 4 ปี ประกอบกิจกรรมประเภทการผลิตสัตว์ ผลิตภัณฑ์ของกลุ่มเฉลี่ย 1.78 ชนิด รายได้เฉลี่ยจากการจำหน่ายสินค้า/บริการต่อปี 66,416.67 บาท รายจ่ายเฉลี่ยจากการผลิตสินค้า/บริการต่อปี 41,156.67 บาท ผลกำไรเฉลี่ยต่อปี 22,908.33 บาท และผลิตภัณฑ์ชุมชนของวิสาหกิจชุมชนทั้งหมดไม่ได้รับมาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน สมาชิกวิสาหกิจชุมชนมีการดำเนินการอยู่ในระดับปานกลาง 3 ประเด็น ได้แก่ ด้านการผลิต ด้านการบริหารจัดการ ด้านการตลาด และระดับน้อย 1 ประเด็น คือ ด้านการเงิน/บัญชี 3) ระดับปัญหาภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีปัญหาในระดับมาก 2 ประเด็นคือ ด้านการตลาด และด้านการเงิน/บัญชี ข้อเสนอแนะ คือ สมาชิกวิสาหกิจชุมชนควรจัดหาเงินทุนสำรองในการใช้จ่าย 4) แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชน ได้แก่ (1) เพิ่มความหลากหลายของผลิตภัณฑ์โดยส่งเสริมการแปรรูป และ นำเทคโนโลยี นวัตกรรมที่เหมาะสมมาใช้ในการผลิต (2) ส่งเสริมให้กลุ่มคนรุ่นใหม่เข้ามาเป็นสมาชิกเพื่อสืบทอดการดำเนินการของวิสาหกิจชุมชน (3) ส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ เพื่อการตลาดผ่านช่องทางออนไลน์ เช่น เฟสบุ๊ค ไลน์ และแพลตฟอร์มต่างๆ (4) ปรับปรุงการจัดสรรผลกำไรอย่างเป็นธรรมและมีระบบชัดเจนThe objectives of this research were to study: (1) social and economic conditions of members of community enterprises, (2) operations of community enterprises, (3) problems and suggestions regarding community enterprise development, and (4) guidelines for community enterprise development. The research was done by survey method. The population studied was 170 members of a community enterprise in Khaen Subdistrict, Sanom District, Surin Province. The sample size was 120, using simple random sampling. The tool used was an interview form. Data was analyzed using frequency distribution, percentage, minimum, maximum, average, standard deviation, and ranking. The results of the research found that (1) Most community enterprise members were male with an average age of 49.41 years, graduated from high school, community enterprise members held the position of group member (2) Most community enterprises arose from the promotion of agencies. The source of capital for operating the business is fundraising by members. The average number of community enterprise members is 22 people. The average duration of operation is 4 years. Community enterprise members engage in activities such as animal production. The group's products average 1.78 types, average income from selling products/services per year is 66,416.67 baht, average expenditure from producing products/services per year is 41,156.67 baht, average annual profit is 22,908.33 baht, and community products of all community enterprises do not receive product standards. Community enterprise members performed at a moderate level in 3 issues, namely production, management, marketing, and at a low level in 1 issue, namely finance/accounting. 3) The overall problem level was at a moderate level. There are two high-level problems: marketing and finance/accounting. 4) The development guide for community enterprises includes: (1) Increasing product diversity by promoting processing and applying technologies and innovations suitable for production. (2) Encourage the new generation of members to inherit the operation of community enterprises. (3) Promote the use of online media for online marketing such as Facebook, and Line. (4) Improve fairness and systematic profit distribution