คลังสารสนเทศดิจิทัล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (STOU Institutional Repository)
Not a member yet
13842 research outputs found
Sort by
Knowledge transfer of quality durian production through the process of farmers field schools in Ranong Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานส่วนบุคคล สภาพเศรษฐกิจ และสังคมของเกษตรกร 2) ความรู้ และแหล่งความรู้เกี่ยวกับการผลิตทุเรียนคุณภาพด้วยกระบวนการโรงเรียนเกษตรกรของเกษตรกร 3) ความคิดเห็นต่อประโยชน์และความต้องการส่งเสริมการผลิตทุเรียนคุณภาพด้วยกระบวนการโรงเรียนเกษตรกรของเกษตรกร 4) ความคิดเห็นต่อความเหมาะสมของกระบวนการดำเนินงานของโรงเรียนเกษตรกรในการผลิตทุเรียนคุณภาพของเกษตรกร 5) ปัญหา ข้อเสนอแนะ สภาพแวดล้อมภายใน ภายนอกและแนวทางการพัฒนาโรงเรียนเกษตรกรในการผลิตทุเรียนคุณภาพของเกษตรกร การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ 1) นักวิชาการส่งเสริมการเกษตร จำนวน 5 ราย และ 2) เกษตรกรสมาชิกโรงเรียนเกษตรกรทุเรียน ที่เข้าร่วมอบรมโรงเรียนเกษตรกรในปี 2566 อำเภอละ 20 ราย มีประชากร 100 ราย รวมประชากรทั้งหมด 105 ราย ทำการเก็บข้อมูลทั้งหมด เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ สอบถาม และสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การจัดอันดับ และการจัดหมวดหมู่ข้อมูล ผลการวิจัย พบว่า 1) เกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 51.39 ปี สถานะสมรส จบการศึกษาระดับประถมศึกษา เป็นสมาชิกสถาบันกลุ่มเกษตรกร เกษตรกรมีสมาชิกในครัวเรือน เฉลี่ย 3.77 คน มีแรงงานที่มีประสบการณ์ในการทำสวนทุเรียนเฉลี่ย 2.43 คน ประสบการณ์ในการทำสวนทุเรียน 7.44 ปี พื้นที่ทำการเกษตรเฉลี่ย 22.76 ไร่ เป็นเจ้าของพื้นที่ในการทำการเกษตรเอง รายได้จากการทำสวนทุเรียนเฉลี่ย 288,110.00 บาท/ปี และจำหน่ายให้ล้ง 2) เกษตรกรมีความรู้ความเข้าใจในกระบวนโรงเรียนเกษตรกร ร้อยละ 55.0 มีระดับความรู้ อยู่ระดับมาก รองลงมา ร้อยละ 41.0 มีระดับความรู้มากที่สุด แหล่งความรู้เกษตรกรได้รับจากสื่อบุคคลมากที่สุด รองลงมาคือ สื่อออนไลน์ 3) พบว่าเกษตรกรมีความคิดเห็นต่อประโยชน์ของโรงเรียนเกษตรกรภาพรวมอยู่ในระดับมาก และมีความต้องการถ่ายทอดความรู้ด้านการตลาดมากที่สุด รองลงมาด้านการสนับสนุน 4) เกษตรกรคิดเห็นต่อความเหมาะสมของโรงเรียนเกษตรกรในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเห็นว่ากระบวนการจัดทำปฏิทินการผลิตทุเรียนคุณภาพ เหมาะสมที่สุด 5) ปัญหาของการถ่ายทอดความรู้ ด้านการผลิตอยู่ในระดับมาก โดยปัจจัยการผลิตมีราคาสูง เป็นอันดับหนึ่ง รองลงมาคือ ภัยธรรมชาติ/โรคแมลง จุดแข็งที่สำคัญคือ สมาชิกโรงเรียนเกษตรกรสามารถออกแบบการเรียนรู้ด้วยตนเองได้ จุดอ่อนคือ สมาชิกโรงเรียนเกษตรกรยังยึดติดกับกระบวนการเรียนรู้แบบมีเจ้าหน้าที่เป็นวิทยากร โอกาสที่สำคัญคือ เป็นนโยบายของกรมส่งเสริมการเกษตร อุปสรรคคือ สภาพภูมิอากาศ แนวทางในการพัฒนาที่สำคัญ คือ ส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้แบบโรงเรียนเกษตรกร และส่งเสริมการเรียนรู้ของเจ้าหน้าที่The objectives of this research were to study 1) basic personal, economic, and social conditions of farmers 2) knowledge and knowledge resources about quality durian production through the process of farmers field school of farmers 3) opinions on the benefits and needs for the extension of quality durian production by through the process of farmers field school of farmers 4) opinions on the appropriateness of the operational process of farmers field school in quality durian production of farmers 5) problems, suggestions, internal environment, external environment, and development guidelines for farmers field school in quality durian production of farmers. This research was survey research. The population of this research was divided into 2 groups: 1) 5 agricultural extensionists and 2) 20 farmers from each district with the total number of 100 farmers who were members of durian farmers field school and participated in the training of the farmers field school in 2023. The entire population was 105 people. The study was done with the entire population. Data were collected through interviews, questionnaires, and focus group discussions. and were analyzed by using descriptive statistics such as frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, ranking, and data classification. The results of the research found that 1) most of the farmers were female with the average age of 51.39 years old, married, completed primary school education, were member of agricultural institution, had the average member in the household of 3.77 people, had the average labor who had experience in durian production of 2.43 people, had the experience in durian production of 7.44 years, had the average agricultural area of 22.76 Rai, were owner of their own land, earned income from durian plantation of 288,110.00 Baht per year, and sold the products to middleperson. 2) Regarding the knowledge and understand in the process of farmers field school, 55.0% farmers had the knowledge at the high level and 41.0% had the knowledge at the highest level. The knowledge resource received at the highest level was through personal media. Second to that was online media. 3) It was revealed that farmers expressed their opinion toward the benefit of farmers field school, overall, at the high level and needed the knowledge transfer on marketing at the highest level. Second to that was on the support aspect. 4) Farmers expressed their opinion on the appropriateness of farmers field school, overall, at the high level. They thought that the process in creating the calendar for quality durian production was the most appropriate. 5) Problems of knowledge transfer regarding the production was at the high level with high factors of production on the top of the list. Second to that was natural disaster/insect disease. The key strength was that the members of farmers field school were able to design the learning themselves. The weakness was that the members of farmers field school still attached to the learning process with officers as the one-way lecturer. The key opportunity was that it was the policy of the department of agricultural. The threat was on weather. They key development guidelines included the extension of the learning process for farmers field school and the learning extension of the officers
Factors influencing disease prevention behaviors among village health volunteers in Chai Nat Province after the Pandemic of Coronavirus Disease 2019
No full textวิทยานิพนธ์ (ส.ม. (บริหารสาธารณสุข))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับแรงจูงใจในการป้องกันโรค การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรค การรับรู้ความรุนแรงของโรค และความคาดหวังถึงผลของพฤติกรรมการป้องกันโรค ความคาดหวังความสามารถของตนเองในการป้องกันโรค (2) ระดับพฤติกรรมการป้องกันโรค และ (3) อิทธิพลของปัจจัยส่วนบุคคล การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรค การรับรู้ความรุนแรงของโรคความคาดหวังถึงผล ของพฤติกรรมการป้องกันโรค และความคาดหวังความสามารถของตนเองในการป้องกันโรค ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการป้องกันโรค ของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) จังหวัดชัยนาท หลังการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวาง ประชากรที่ศึกษาคือ อสม. จังหวัดชัยนาท จำนวน 9,600 คน คำนวณขนาดตัวอย่างเพื่อประมาณค่าเฉลี่ยของประชากรและสุ่มตัวอย่างแบบเป็นระบบ ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่างเท่ากับ 394 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม ตรวจสอบความเชื่อมั่นโดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค มีค่าเท่ากับ 0.86 ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงเส้นพหุคูณผลการวิจัยพบว่า (1) กลุ่มตัวอย่างมีการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคอยู่ในระดับมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 84.95 มีการรับรู้ความรุนแรงอยู่ในระดับมากคิดเป็นร้อยละ 84.09 มีความคาดหวังถึงพฤติกรรม การป้องกันโรคอยู่ในระดับมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 84.85 มีความคาดหวังความสามารถของตนเองอยู่ในระดับมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 85.33 (2) มีพฤติกรรมการป้องกันอยู่ในระดับมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 95.90 และ (3) ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคของ อสม. จังหวัดชัยนาท หลังการแพร่ระบาดโรคติดเชื้อไวรัส โคโรนา 2019 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (pThis study aimed to investigate (1) the levels of disease prevention motivation, including perceived disease susceptibility and severity, and perceived benefits of disease prevention behaviors and self-efficacy for disease prevention; (2) the levels of disease prevention behaviors; and (3) the influence of personal characteristics, perceived disease susceptibility, perceived disease severity, and expected benefits of disease prevention behaviors and expected self-efficacy for disease prevention of village health volunteers (VHVs) in Chai Nat province after the pandemic of coronavirus disease 2019 (COVID-19). The study was a cross-sectional survey on a sample of 394 VHVs selected using the multi-stage sampling from a population of 9,600 VHVs in the province. The sample size was calculated from a formula for estimating population means. Data were collected using a questionnaire with a Cronbach's alpha of 0.86 and then analyzed to determine frequency, percentage, mean, standard deviation, and multiple linear regression. The results showed that, among the VHVs in Chai Nat: (1) regarding their motivation for disease prevention, the levels were highest for perceived susceptibility at 84.95%, high for perceived severity at 84.09%, and highest for perceived benefits and self-efficacy at 84.85% and 85.33% respectively; (2) their level of disease prevention behaviors was highest at 95.90%; and (3) the factors that significantly influenced their prevention behaviors in the province after the COVID-19 pandemic (p < 0.05) were gender, age, perceived benefits, and perceived self-efficacy, with an overall coefficient of determination of 23.60% (R2 = 0.236). Thus, relevant agencies should promote, support, and maintain appropriate health behaviors among VHVs as a role model for the people’s healthcare
Legal problems for combat to SLAPP Lawsuits under Section 161/1 of the Criminal Procedure Code
No full textการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษา แนวคิด และทฤษฎีทั่วไป ที่เกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปาก (2) ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายของประเทศไทยกับกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศฟิลิปปินส์ที่เกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปาก (3) ศึกษาวิเคราะห์กฎหมายที่เกี่ยวกับการต่อต้านการฟ้องร้องปิดปาก และ (4) เสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวกับมาตรการทางกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปากการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้เป็นการวิจัยทางกฎหมายโดยการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิจัยเอกสารกฎหมายเกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปาก โดยศึกษาค้นคว้าจากหนังสือ บทความ เอกสารทางวิชาการ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บทบัญญัติแห่งกฎหมาย ข้อมูลทางอินเตอร์เน็ตทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ รวมถึงเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ โดยผู้ศึกษาทำการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพจากเนื้อหาที่ได้จากการวิจัยเอกสารและการทบทวนวรรณกรรมเพื่อนำมาเป็นแนวทางในการเสนอแนะแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปากแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 161/1 เพื่อให้ได้แนวทางการแก้ไขเพิ่มเติมให้ชัดเจนและเสนอแนะแนวทางเพื่อเป็นบรรทัดฐานต่อไป ผลการศึกษาพบว่า (1) ตามแนวคิดและทฤษฎีทั่วไป ที่เกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปากนั้น ผู้ที่มาพึ่งศาลจะต้องมาด้วยมือสะอาด” หมายถึง โจทก์หรือผู้เสียหายต้องฟ้องคดีต่อศาลด้วยความสุจริต มิใช่มีเจตนาอื่นนอกเหนือจากประสงค์ให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษตามกฎหมาย และคู่ความในคดีจะต้องได้รับการคุ้มครองสิทธิในการต้อสู้คดีกันอย่างเต็มที่ตามหลักพื้นฐานในระบบวิธีพิจารณาความ ซึ่งถือว่าเป็นหลักของความยุติธรรมตามธรรมชาติและถือเป็นมาตราฐานขั้นต่ำที่สุดในการคุ้มครองสิทธิของประชาชนในการดำเนินคดี (2) กฎหมายไทยมีมาตรการเกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปาก ได้แก่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 161/1 แต่ยังมีความไม่ชัดเจน เนื่องจากไม่มีการกำหนดคำนิยาม คำว่า“ฟ้องคดีโดยไม่สุจริต” ทั้งไม่มีมาตรการทางกฎหมายคุ้มครองสิทธิโจทก์และจำเลยในการต่อสู้คดีและไม่มีผลทางกฎหมายและการลงโทษที่เหมาะสมและชัดเจน ในกฎหมายของต่างประเทศ ได้มีการกำหนดคำนิยาม คำว่า “การฟ้องปิดปาก” ไว้ชัดเจน และมีมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการคุ้มครองสิทธิโจทก์และจำเลยในการต่อสู้ทางคดีโดยให้สิทธิจำเลยยื่น “คำร้องขอยุติคดีโดยเร็ว” และหากศาลวินิจฉัยว่าเป็นคดีฟ้องปิดปาก จำเลยมีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากการที่โจทก์ฟ้องปิดปาก ซึ่งเรียกว่า “มาตรการฟ้องกลับ” (3) ในขณะที่กฎหมายไทยไม่มีความชัดเจนในเรื่องมาตรการเกี่ยวกับกฎหมายต่อต้านการฟ้องร้องปิดปาก ซึ่งถือว่าเป็นการขัดต่อหลักพื้นฐานทั่วไปในระบบพิจารณาความอาญา เรื่องหลักการค้นหาความจริง หลักการฟังความทุกฝ่าย หลักนิติธรรมและหลักการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชนในการกระทำการหรือการแสดงออกทางความคิดเห็นในประเด็นสาธารณะที่สุจริต (4) สมควรแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับการต่อต้านการฟ้องร้องปิดปากในประเทศไทยเพื่อให้มีความชัดเจนและปรับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นThis independent study aims to (1) study general concepts and theories concerning anti-SLAPP laws; (2) comparatively study laws of Thailand with laws of the United States of America and the Philippines, in relation to the anti-SLAPP laws; (3) study and analyze the laws concerning prevention of SLAPP; and (4) torecommend approaches to solving the problems concerning legal measures for preventing SLAPP.This independent study is a qualitative research into laws, employing a method of documentary research into the anti-SLAPP laws, by studying and researching into articles, academic papers, the Constitution of the Kingdom of Thailand, legal provisions, online media both in Thai and foreign languages, as well as in comparison to foreign laws, whereas the author analyzes the qualitative data from the contents of the documentary resaerch and literature review, for proposing approaches to solving the legal problems concerning SLAPP under the Criminal Procedure Code, Section 161/1, in order to achieve an approach to amending it for the sake of clarity, and to further recommend approaches of standard practices.Results of the research shows that: (1) according to the general concepts and theories concerning the anti-SLAPP laws, “He, who comes to the court, must come with clean hands.”, meaning that the plaintiff or the victim must file a lawsuit to the court in good faith, not with any intention other than to legally convict the offender, and a disputing party in a lawsuit must enjoy protection for its rights to fully state its case under the basic principles of the legal procedures, which are deemed to be a principle of natural justice, and a minimum standard for protecting the individual's right to fair trial; (2) Thai laws have measures for preventing SLAPP, namely the Criminal Procedure Code, Section 161/1, but lack clarity, because a definition of “prosecution in bad faith” is not provided, and lack legal measures for protecting the rights of the prosecutor and the accused to the fair trial, and lack legal effect and punishment, which are proper and definite. In foreign laws, a definition of “strategic lawsuit against public participation” is clearly provided, and there are legal measures for protecting the rights of the prosecutor and the accused to the fair trial, by providing with the right for the accused to file an “application for swift resolution”, and, if the court finds that a case is a SLAPP, the accused is entitled to claim for damages from the prosecutor's SLAPP, to which is referred as “anti-SLAPP measure”; (3) Thai laws lacking clarity in the measures for preventing SLAPP is deemed to go against the general basic principles of the legal procedures, on the matters of fact finding, listen to the other side, due process and protection of the individual's right to act according to or express its opinion in good faith on a public issue; (4) it is suitable to amend to the Thai laws concerning prevention of SLAPP, for more clarity and to be more efficiently enforced
Extension guidelines for supply chain management of aromatic coconut production in Ban Phaeo District Samut Sakhon Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานส่วนบุคคล สังคม และเศรษฐกิจ ของเกษตรกรผู้ปลูกมะพร้าวน้ำหอม 2) การจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตมะพร้าวน้ำหอมของเกษตรกร 3) ปัญหาการจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตมะพร้าวน้ำหอม 4)ความต้องการส่งเสริมจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตมะพร้าวน้ำหอมของเกษตรกร และ 5)ข้อเสนอแนะแนวทางการส่งเสริมการจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตมะพร้าวน้ำหอมของเกษตร การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ศึกษา คือ เกษตรกรผู้ปลูกมะพร้าวน้ำหอม ในอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ในปีเพาะปลูก 2566 จากระบบฐานข้อมูลทะเบียนเกษตรกร สำนักงานเกษตรอำเภอบ้านแพ้ว จำนวน3,164 ราย กำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ ทาโร ยามาเน ที่ค่าความคลาดเคลื่อน 0.08ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง 149 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายโดยการจับสลากรายชื่อเกษตรกร เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ผลการวิจัย พบว่า 1) เกษตรกรร้อยละ 67.8 เป็นเพศชาย อายุเฉลี่ย 67.8 ปี ร้อยละ 38.3 จบการศึกษาระดับมัธยมตอนปลาย/ปวช. มีประสบการณ์ในการปลูกมะพร้าวน้ำหอมเฉลี่ย 14.20 ปี ติดต่อเจ้าหน้าที่ส่งเสริมการเกษตรเฉลี่ย 1.83 ครั้ง/ปี มีรายได้หลักจากอาชีพเกษตรกรเฉลี่ย 519,288.59 บาท/ครัวเรือน/ปี จำนวนแรงงานในครัวเรือนเฉลี่ย 2.43 คน มีพื้นที่ถือครองของตนเองเฉลี่ย 23.45 ไร่ 2) เกษตรกรร้อยละ 53.0 มีการวางแผนการผลิต ร้อยละ 77.9 ไม่มีการวิเคราะห์ดิน ร้อยละ 79.3 พบด้วงแรด ร้อยละ 66.2 กำจัดด้วยวิธีใช้สารเคมี ร้อยละ 100.0 เก็บผลผลิตทุก ๆ 20 วัน และขายผลสด ร้อยละ 99.3 ไม่มีการแปรรูป ร้อยละ 72.5 มีมาตรฐาน GAP ร้อยละ 96.6 มีพ่อค้ามารับซื้อที่สวน ร้อยละ 70.5 พ่อค้าคนกลางกำหนดราคา ร้อยละ 99.3 ไม่มีสัญญาซื้อขาย และร้อยละ 98.7 มีกลุ่มค้าเป็นผู้บริโภคทั่วไป 3) เกษตรกรมีปัญหาในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย โดยมีปัญหาสูงสุดในการจัดการห่วงโซ่อุปทานในกระบวนการปลายน้ำ คือ ขาดโอกาสในการสร้างตลาดใหม่ 4)เกษตรกรมีความต้องการการส่งเสริมการจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตมะพร้าวน้ำหอมในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีความต้องการสูงสุด ด้านความรู้เรื่องการป้องกันกำจัดแมลงศัตรูพืช การแปรรูป และการตลาด ส่งเสริมผ่านเจ้าหน้าที่ของรัฐโดยใช้วิธีฝึกปฏิบัติ 5) เกษตรกรเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการส่งเสริมการจัดการห่วงโซ่อุปทานการผลิตมะพร้าวน้ำหอมในภาพรวมระดับปานกลาง โดยเห็นด้วยสูงสุด คือ เจ้าหน้าที่ส่งเสริมการเกษตรควรส่งเสริมและสนับสนุนอย่างต่อเนื่องตลอดห่วงโซ่อุปทาน เจ้าหน้าที่ควรเข้าไปเยี่ยมเยียนและให้คำปรึกษาโดยตรง และควรให้บริการผ่านช่องทางโทรศัพท์The objectives of this research were to study 1) basic personal, social, and economic conditions of aromatic coconut production farmers 2) supply chain management of aromatic coconut production of farmers 3) problems on supply chain management of aromatic coconut production 4) needs for the extension of supply chain management of aromatic coconut production of farmers and 5) suggestions regarding the extension guidelines for supply chain management of coconut production of farmers. This research was survey research. The population of this study was 3,164 aromatic coconut production farmers in Ban Phaeo district, Samut Sakhon province in the production year 2023 from farmer registration database, Ban Phaeo district office of agriculture. The sample size of 149 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.08 through simple random sampling method by picking up names of farmers. Data were collected by using interview form and were analyzed by using descriptive statistics. The results of the research found that 1) 67.8% of farmers were male with the average age of 67.8 years old, 38.3% completed upper secondary education/ vocational certificate, had the average experience in aromatic coconut production of 14.20 years, contacted the average agricultural extension officers 1.83 time/year, earned their average main income from being farmers of 519,288.59 Baht/household/year, had the average labor in the household of 2.43 people, and owned the average area of 23.45 Rai. 2) 53.0% of farmers planned the production, 77.9% did not analyze the soil, 79.3% found the rhinoceros beetle, 66.2% disposed them with chemical method, 100.0% harvested the produces every 20 day and sold fresh fruit, 99.3% did not process, 72.5% met with GAP standard, 96.6% had merchants came to buy the products at the garden, 70.5% had the middlemen determined the price, 99.3% did not have the purchasing contract, and 98.7% had the customer group as general consumers. 3) Farmers faced with the problems, overall, at the low level. The most problematic issue was on supply chain management in the downstream process which was the lack of the opportunity in new market building. 4) Farmers needed the extension on supply chain management of aromatic coconut, overall, at the moderate level. The most needed aspect was on the knowledge about pest control, processing, and marketing. The extension was done through government officers by using practical method. 5) Farmers agreed with the suggestions about the extension for supply chain management of aromatic coconut production, overall, at the moderate level. They agreed the most on the aspect that the agricultural extension officers should promote and support throughout the supply chain while the officers should go visit and consult directly as well as providing service through telephone
Extension of community enterprises operations in Sam Khok District, Pathum Thani Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพสังคมและเศรษฐกิจของสมาชิกวิสาหกิจชุมชน 2) การดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน 3) ความต้องการการส่งเสริมการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน 4) ปัญหาและข้อเสนอแนะในการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยสำรวจ ประชากรที่ศึกษา คือ สมาชิกวิสาหกิจชุมชนในอำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ที่ได้รับการอนุมัติการจดทะเบียนวิสาหกิจชุมชนตามพระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ.2548 ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2548 จนถึงปีพ.ศ. 2567 และยังดำเนินกิจกรรมภายในวิสาหกิจชุมชน จำนวนทั้งสิ้น 29 วิสาหกิจชุมชน มีสมาชิก 303 ราย กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้สูตรของทาโร ยามาเน ที่ค่าความคลาดเคลื่อน 0.07 ได้จำนวน 122 ราย สุ่มกลุ่มตัวอย่างอย่างง่ายโดยการจับสลาก รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติ คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการจัดอันดับ ผลการวิจัยพบว่า 1) สมาชิกวิสาหกิจชุมชนร้อยละ 75.4 เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 54.01 ปี ร้อยละ31.1 จบมัธยมศึกษาตอนปลาย/ปวช. มีระยะเวลาการเป็นสมาชิกวิสาหกิจชุมชน เฉลี่ย 4.57 ปี มีรายได้ครัวเรือนภาคการเกษตรเฉลี่ย 184,963.64 บาท/ปี มีรายได้ครัวเรือนนอกภาคการเกษตรเฉลี่ย 112,722.33 บาท/ปี มีรายได้จากวิสาหกิจชุมชนเฉลี่ย 31,458.49 บาท/ปี ภาวะหนี้สินของครัวเรือนเฉลี่ย 104,862.06 บาท 2) การดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีการดำเนินงานวิสาหกิจชุมชนในระดับมาก คือ ด้านการผลิตและการจัดการผลผลิต 3) ความต้องการการส่งเสริมการดำเนินงานของสมาชิกวิสาหกิจชุมชนภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยมีความต้องการวิธีการส่งเสริมแบบรายกลุ่มในการฝึกอบรมและสาธิต และมีความต้องการองค์ความรู้ในด้านการตลาดเป็นแนวทางการเพิ่มมูลค่าสินค้า 4) ปัญหาในการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีปัญหาด้านการผลิตและการจัดการผลผลิตเป็นปัญหาในการดำเนินงานสูงสุด คือการรับรองมาตรฐานสินค้าหรือบริการ สมาชิกวิสาหกิจชุมชนเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะในการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน ด้านการบริหารจัดการในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเห็นด้วยสูงสุดในประเด็นมีการศึกษาดูงานวิสาหกิจชุมชนที่ประสบความสำเร็จThe objectives of this research were to study 1) social and economic conditions of community enterprise members 2) the operations of community enterprises 3) needs for the extension of the operations of community enterprises 4) problems and suggestions regarding the community enterprise operations. This research was survey research. The population of this study was 303 members from 29 community enterprises in Sam Khok district, Pathum Thani province that got approved to be registered as community enterprises according to Community Enterprise Promotion Act, B.E. 2548 (2005) from 2005 until 2024 and still operated. The sample size of 122 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.07 through simple random sampling method by lotto picking. Data were collected by using structured interview form. Data were then analyzed by using statistics such as frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, and ranking. The results of the research found that 1) 75.4% of community enterprise members were female with the average age of 54.01 years old, 31.1% completed upper secondary school education/vocational certificate, had the average community enterprise membership time of 4.57 years. They earned the average household income from the agricultural sector of 184,963.64 Baht/year, earned the average household income outside of the agricultural sector of 112,722.33 Baht/year, had the average income from community enterprise of 31,458.49 Baht/year, and had the debt condition of the household of 104,862.06 Baht. 2) The operations of community enterprises, overall, were at the moderate level with the operations of community enterprise at the high level on production and production management. 3) The needs for the extension of the operations of community enterprise members, overall, were at the high level. They needed the extension method must be the group extension in the form of training and demonstration and needed the knowledge regarding marketing as the guideline for product value adding. 4) Problems regarding the operations of community enterprises, overall, were at the moderate level. The most problematic issues for the operations were on production and production management regarding goods or service standard certification. Community enterprise members agreed with the suggestions in the operations of community enterprises regarding management, overall, at the high level. They agreed at the highest level on the field trip to successful community enterprises
Factors affecting adoption of farmbook application for improve farmer registration usage of farmers in Nakhonsawantok Subdistrict Mueang Nakhonsawan District Nakhonsawan Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ข้อมูลพื้นฐานส่วนบุคคล สังคมและเศรษฐกิจของเกษตรกร 2) ความรู้ของเกษตรกรในการใช้สมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลเพื่อปรับปรุงทะเบียนเกษตรกร 3) การยอมรับและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับการใช้สมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลเพื่อปรับปรุงทะเบียนเกษตรกร 4) ปัญหาและข้อเสนอแนะการส่งเสริมการใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลเพื่อปรับปรุงทะเบียนเกษตรกร การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรที่ศึกษา คือ เกษตรกรในตำบลนครสวรรค์ตก ที่ปรับปรุงทะเบียนเกษตรกรกับสำนักงานเกษตรอำเภอเมืองนครสวรรค์ ปี 2566 จำนวน 685 ราย กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรทาโร ยามาเน ที่ค่าความคลาดเคลื่อน 0.07 ได้กลุ่มตัวอย่าง 158 ราย ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่ายโดยการจับสลากรายชื่อเกษตรกรตามสัดส่วนในแต่ละหมู่บ้าน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัย พบว่า 1) เกษตรกรร้อยละ 68.4 เป็นเพศชาย มีอายุเฉลี่ย 50.75 ปี ร้อยละ 29.1 จบการศึกษาระดับอนุปริญญา มีจำนวนสมาชิกในครัวเรือนเฉลี่ย 2.87 คน ร้อยละ 82.27 ไม่มีตำแหน่งทางสังคม รับรู้ข่าวสารการใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลจากสื่อต่างๆ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก มีรายได้ในภาคการเกษตรเฉลี่ย 150,727.85 บาทต่อปี มีพื้นที่เกษตรเฉลี่ย 14.69 ไร่ 2) เกษตรกรมีความรู้การใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัล ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ได้รับความรู้ในการใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลจากแหล่งความรู้ต่าง ๆ ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลางโดยได้รับจากสื่อบุคคลในระดับมากที่สุด 3) เกษตรกร ร้อยละ 88.6 ยอมรับการใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัล โดยใช้งานเมนูการแจ้งปลูก และปรับปรุงฐานข้อมูลทะเบียนเกษตรกรมากที่สุด มีการใช้งานอย่างต่อเนื่อง ส่วนมากไม่มีการแนะนำให้ผู้อื่นใช้งาน เมื่อได้รับการส่งเสริมจะนำไปทดลองใช้จริงเลย ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับ คือ อายุ จำนวนสมาชิกในครัวเรือน รายได้ภาคการเกษตร ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และแหล่งความรู้ที่ได้รับ ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 4) เกษตรกรมีปัญหาเกี่ยวกับการใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัล และมีปัญหาด้านวิธีการส่งเสริมการใช้สมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย เกษตรกรเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการใช้งานสมุดทะเบียนเกษตรกรดิจิทัลในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะด้านวิธีการส่งเสริมการใช้สมุดทะเบียนเกษตรกรในภาพรวมอยู่ในระดับน้อยThe objectives of this research were to study 1) basic personal, social, and economic conditions of farmers 2) knowledge of farmers in digital farmbook application for improving farmer registration 3) the adoption and factors affecting the adoption of digital farmbook application for the improvement of farmers registration 4) problems and suggestions on the extension of digital farmbook application for farmer registration improvement. This research was survey research. The population of this study was 685 farmers in Nakhonsawantok sub-district who improved their farmer registration with Mueang Nakhonsawan district office of agriculture. The sample size of 158 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.07 and simple random sampling method by picking out the names of the farmers according to the proportion for each village. Data were collected by using interview form and were analyzed by using descriptive statistics and multiple regression analysis. The results of the research revealed that 1) 68.4% of farmers were male with the average age of 50.75 years old, 29.1% graduated with the diploma level and had the average member in the household of 2.87 people. 82.27% of them held no social position, perceived the news in digital farmbook application from various media, overall, at the high level. They earned the average income from agricultural sector of 150,727.85 Baht/year and had the average agricultural area of 14.69 Rai. 2) Farmers had knowledge in farmbook application, overall, at the high level. They received the knowledge in farmbook application from various knowledge resources, overall, at the moderate level through personal media at the highest level. 3) 88.6% of the farmers used digital farming by using the production notification menu and the improvement of farmer registration database at the highest level. They continuously used it. Most of them did not recommend others to use it. Once they received the extension, they would adopt it in real life immediately. Factors impacting the adoption included age, number of household member, income from agricultural sector at the statistically significant level of 0.01 and the knowledge resource received was at statistically significant level of 0.05. 4) Farmers faced with the problems about the farmbook application usage and had problem with the extension method in digital farmbook application, overall, at the low level. They agreed with the suggestions regarding the digital farmbook application, overall, at the high level and agreed with the suggestions regarding the extension method in the use of digital farmbook, overall, at the low level
Necessity to carry firearms by law citizens
No full textการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาถึงแนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับการควบคุมอาวุธปืนและเหตุจำเป็นในการพกพาอาวุธปืนติดตัว (2) ศึกษาถึงปัญหาทางกฎหมายกรณีเหตุจำเป็นในการพกพาอาวุธปืน ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 ในมาตรา 8 ทวิ (3) ศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดและหลักกฎหมายในการถือครองอาวุธปืนระหว่างประเทศไทยกับ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศญี่ปุ่น และประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน (4) เสนอแนะให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฎหมาย พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 ในมาตรา 8 ทวิ การศึกษาค้นคว้าอิสระนี้เป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสารวิชาการทางนิติศาสตร์ ตำราหนังสือ รวมถึง วิทยานิพนธ์ บทความทางวิชาการ และสื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ กฎหมายรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 และกฎหมายของต่างประเทศที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่า (1) ตามหลักการควบคุมอาวุธปืนและเหตุจำเป็นในการถือครองอาวุธปืนติดตัวมีแนวคิดทฤษฎีเกี่ยวเนื่องมาจากการควบคุมปัญหาอาชญากรรม และการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน การควบคุมอาวุธปืนของรัฐถือเป็นมาตรการในการควบคุมปัญหาอาชญากรรม ทั้งนี้การป้องกันตนเองของประชาชนเป็นหลักการตามธรรมชาติที่ต้องยอมรับ (2) หลักการบังคับใช้กฎหมายควบคุมอาวุธปืนต่อประชาชน ของเจ้าหน้ารัฐ อันประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ตำรวจ อัยการ และศาล ใช้ดุลพินิจพิจารณาเรื่องเหตุจำเป็นและเร่งด่วนที่แตกต่างกัน ส่งผลให้ผู้ที่พกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวดังกล่าว ได้รับการพิจารณาและตัดสินคดี มีความแตกต่างกัน ทั้งที่มีข้อเท็จจริงเหมือนกัน แต่บางกรณีการตัดสินเป็นความผิด บางกรณีไม่เป็นความผิด (3) แนวคิดหลักกฎหมายในการถือครองอาวุธปืนของประเทศไทย ประเทศญี่ปุ่น และประเทศจีน มีแนวคิดว่ารัฐเท่านั้น ที่มีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมอาชญากรรม และคุ้มครองความปลอดภัยของประชาชน จึงต้องเข้มงวดกับการถือครองอาวุธปืน สำหรับประเทศสหรัฐอเมริกามีหลักการเดียวกันคือรัฐมีหน้าที่ควบคุมและป้องกันอาชญากรรม แต่มีความผ่อนปรนสำหรับประชาชนในการถือครองอาวุธปืนเพื่อป้องกันตนเองมากกว่า (4) ควรนำแนวคำวินิจฉัยของศาล ตลอดจนหนังสือเวียนซักซ้อมความเข้าใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจ และแนวคำสั่งไม่ฟ้องคดีของอัยการ ซึ่งเคยพิจารณาว่าผู้ที่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนตามกฎหมาย ได้พาอาวุธปืนติดตัวไป ในลักษณะที่ยากแก่การนำมาใช้งาน เช่น การแยกเครื่องกระสุนปืนออกจากอาวุธปืน เก็บไว้ในห้องผู้โดยสาร รถยนต์ หรือนำอาวุธปืนพร้อมเครื่องกระสุนปืนบรรจุไว้ในกล่องและปิดล๊อคกุญแจเก็บไว้ที่เบาะด้านหลังรถยนต์ ไม่ถือว่าเป็นความผิดตามกฎหมาย โดยถือว่าเป็นการพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยมีเหตุสมควร มากกว่าการพิจารณาในเรื่องของเหตุจำเป็นเร่งด่วนมาปรับปรุงกฎหมาย พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ ให้มีความชัดเจน และเพื่อให้การพิจารณาและตัดสินคดีต่อประชาชนที่พกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัว เป็นไปด้วยความเหมาะสม และไม่แตกต่างกัน ในขณะเดียวกันต้องควบคุมและเข้มงวดกับผู้ครอบครองอาวุธปืนที่ผิดกฎหมาย ไม่ให้ไปกระทำความผิด รวมถึงการพิจารณาบทเพิ่มโทษกับบุคคลที่นำอาวุธปืนที่ผิดกฏหมาย ไปกระทำความผิด ให้เหมาะสมขึ้น เพื่อคงไว้ซึ่งการควบคุมการถือครองซึ่งอาวุธปืน และการคุ้มครองความปลอดภัยของประชาชน เพื่อให้เกิดความปลอดภัยต่อประชาชน สังคมและบ้านเมืองได้อย่างแท้จริงต่อไปThis independent study aims to (1) examine the concepts and theories of gun control and the necessity of carrying firearms; (2) analyze legal issues related to the necessity of carrying firearms under the Firearms, Ammunition, Explosives, Fireworks, and Imitation Firearms Act B.E. 2490, Section 8 bis; (3) compare the concepts and legal principles of gun ownership between Thailand, the United States of America, Japan, and the People's Republic of China; and (4) propose amendments to Section 8 bis of the Firearms, Ammunition, Explosives, Fireworks, and Imitation Firearms Act B.E. 2490.This study employs qualitative research, drawing on academic legal documents, textbooks, theses, academic articles, printed media, constitutional law, the Firearms, Ammunition, Explosives, Fireworks, and Imitation Firearms Act B.E. 2490, and related foreign laws.The findings reveal that (1) the principles of gun control and the necessity of carrying firearms stem from theories addressing crime prevention and the protection of individual rights and freedoms. Gun control by the state serves as a measure to address crime, while self-defense is a natural principle that must be recognized. (2) The enforcement of gun control laws by state officials—including police, prosecutors, and courts—relies on discretion to determine necessity and urgency, resulting in inconsistent rulings for similar cases. In some instances, carrying a firearm is deemed lawful, while in others, it is considered a crime. (3) The legal concepts of gun ownership in Thailand, Japan, and China emphasize that only the state has the authority to prevent crime and ensure public safety, necessitating strict regulation of gun ownership. In contrast, the United States adheres to the same principle but is more lenient in allowing individuals to own firearms for self-defense. (4) Court rulings, police circulars, and prosecutors' non-prosecution orders should be considered, particularly in cases where legally permitted gun owners carry firearms in a manner that makes them difficult to use, such as separating ammunition from the firearm or storing it securely in a locked box within a vehicle. Such cases should not be regarded as legal offenses. Instead, greater emphasis should be placed on evaluating the reasonableness of carrying a firearm rather than focusing solely on urgent necessity. Amending Section 8 bis of the Firearms, Ammunition, Explosives, Fireworks, and Imitation Firearms Act B.E. 2490 is essential to ensure clarity and consistency in adjudicating cases involving individuals carrying firearms for self-defense. Simultaneously, stricter control over illegal gun ownership and increased penalties for those using illegal firearms in crimes should be implemented. These measures aim to uphold effective gun control, protect public safety, and ensure genuine security for individuals, society, and the nation
Effects of using a guidance activities package based on Buddihist’s Four Noble Truth Principles for Enhancing Good Relationships among Friends in Grade 4 - 6 at Ban Khao Lo School (Khao Lo Prachachanutis)
No full textการวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบสัมพันธภาพที่ดีกับเพื่อนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ก่อนและหลังการใช้กิจกรรมแนะแนวตามหลักอริยสัจ 4 เพื่อพัฒนาสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเพื่อน 2) ศึกษาความพึงพอใจกับการเข้าร่วมกิจกรรมแนะแนวตามหลักอริยสัจ 4 เพื่อพัฒนาสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเพื่อนกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนบ้านเขาล้อ (เขาล้อประชาชนูทิศ) จำนวน 30 คน ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 10 คน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 10 คน และชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบวัดสัมพันธภาพระหว่างเพื่อน 2) กิจกรรมแนะแนวตามหลักอริยสัจ 4 เพื่อพัฒนาสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเพื่อน 3) แบบวัดความพึงพอใจในกิจกรรมแนะแนวหลักอริยสัจ 4 เพื่อพัฒนาสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเพื่อน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยปรากฏว่า 1) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนบ้านเขาล้อ (เขาล้อประชาชนูทิศ) มีสัมพันธภาพด้านการยอมรับผู้อื่นสูงขึ้นจาก 3.47 เป็น 4.52 หลังจากการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนบ้านเขาล้อ (เขาล้อประชาชนูทิศ) มีคะแนนความพึงพอใจในกิจกรรมแนะแนวพัฒนาสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเพื่อนตามหลักอริยสัจ 4 ในระดับความพึงพอใจมากที่สุดThis research aimed to 1) compare the good relationships among friends of fourth to sixth-grade students before and after using guidance activities based on the Four Noble Truth Principles to enhance the good relationships among friends; 2) study the satisfaction of participating the guidance activities based on the Four Noble Truth Principles to develop good relationships among friends.The sample group used in this research consisted of 30 students from grades 4 to 6 at Ban Khaolo (Prachachanutich) School. The sample was obtained through simple random sampling, with 10 students from grade 4, 10 students from grade 5, and 10 students from grade 6. Research tools used included: 1)a friendship quality assessment questionnaire; 2) Guidance activities to develop good relationships among friends based on the Four Noble Truth Principles; 3) a satisfaction assessment questionnaire for guidance activities designed to develop good relationships among friends based on the Four Noble Truth Principles. Statistical analysis tools used include mean, standard deviation, and t-test.The research results show: 1) the students in grades 4 to 6 at Ban Khaolo (Prachachanutich) School showed a statistically significant improvement in their relationships after participating in the guidance activities. Specifically, acceptance of others increased from 3.47 to 4.52 at a significance level of .05; and 2) the students in grades 4 to 6 at Ban Khaolo (Prachachanutich) School reported the highest level of satisfaction with the guidance activities designed to develop good relationships among friends based on the Four Noble Truths
Factors related to the motivation in the use of LDD 14 Trichoderma of Volunteered Soil Doctor, Pathum Thani Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพทั่วไป สภาพทางสังคม และสภาพทางเศรษฐกิจของหมอดินอาสา จังหวัดปทุมธานี 2) ความรู้พื้นฐานเรื่องการใช้ พด.14 ไตรโคเดอร์มาของหมอดินอาสา จังหวัดปทุมธานี 3) แรงจูงใจในการใช้ พด.14 ไตรโคเดอร์มา ของหมอดินอาสา จังหวัดปทุมธานี 4) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับแรงจูงใจในการใช้ พด.14 ไตรโคเดอร์มา ของหมอดินอาสา จังหวัดปทุมธานี และ 5) ปัญหาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการใช้ พด.14 ไตรโคเดอร์มา ของหมอดินอาสา จังหวัดปทุมธานี งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยแบบสำรวจ ประชากรที่ใช้ในการศึกษา คือ หมอดินอาสา จังหวัดปทุมธานี จำนวน 437 คน กำหนดขนาดตัวอย่างโดยใช้สูตรของทาโร ยามาเน่ ที่ความคลาดเคลื่อน 0.05 ได้ขนาดของกลุ่มตัวอย่าง 209 คน สุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูล สถิติที่ใช้ ได้แก่ สถิติพรรณาและการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุ ผลการวิจัยพบว่า 1) หมอดินอาสาส่วนใหญ่ มีรายได้ภาคการเกษตร เฉลี่ย 276,741.63 บาทต่อปี มีแรงงานทำการเกษตรในครัวเรือนเฉลี่ย 3.04 คน 2) หมอดินอาสามีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับ พด.14 ไตรโคเดอร์มา ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยประเด็นที่หมอดินอาสาตอบถูก ร้อยละ 100 คือ พด.14 ไตรโคเดอร์มา ปลอดภัยต่อผลผลิต เและสิ่งแวดล้อม หมอดินอาสาได้รับข่าวสารเกี่ยวกับการใช้ พด.14 ไตรโคเดอร์มาในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย โดยมีการได้รับข่าวสารจากเจ้าหน้าที่กรมพัฒนาที่ดินอยู่ในระดับมากที่สุด 3) แรงจูงใจในการใช้ พด.14 ไตรโคเดอร์มา ของหมอดินอาสา อยู่ในระดับมากที่สุดโดยเรียงลำดับได้ดังนี้ ปัจจัยด้านวิธีการผลิตและการใช้ ปัจจัยด้านการนำไปใช้ประโยชน์ ปัจจัยด้านทัศนคติและจิตวิทยา ปัจจัยด้านเศรษฐกิจ ปัจจัยด้านความสำเร็จ ปัจจัยด้านกายภาพ ปัจจัยด้านการคาดหวัง ปัจจัยด้านการเผยแพร่จากเจ้าหน้าที่ และปัจจัยด้านชีวภาพ 4) จากการทดสอบสมมติฐาน พบว่า ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับแรงจูงใจในระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 คือ แรงงานทำการเกษตรในครัวเรือน รายได้ในภาคการเกษตร และการได้รับข้อมูลข่าวสารจากแหล่งข่าวสารต่างๆ และ 5) หมอดินอาสามีปัญหาอันดับแรก คือ ด้านการสนับสนุนของกรมพัฒนาที่ดิน โดยมีข้อเสนอแนะให้มีการสนับสนุน พด.14 ไตรโคเดอร์มา ให้เพียงพอต่อความต้องการของหมอดินอาสา เพื่อช่วยลดต้นทุนในการทำการเกษตรThe objectives of this research were to study 1) general, social, and economic conditions of volunteered soil doctors in Pathum Thani province 2) basic knowledge regarding the use of LDD 14 Trichoderma of volunteered soil doctors in Pathum Thani province 3) motivation in the use of LDD 14 Trichoderma of volunteered soil doctors in Pathum Thani province 4) factors relating to the motivation in the use of LDD 14 Trichoderma of volunteered soil doctors in Pathum Thani and 5) problems and suggestions regarding the use of LDD 14 Trichoderma of volunteered soil doctors in Pathum Thani province. The research was done by survey method. The population of this study was 437 volunteered soil doctors in Pathum Thani province. The sample size of 209 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.05 and simple random sampling method. Tool used in this study was questionnaires. Data were analyzed by using statistics such as descriptive statistics and multiple regression analysis. The results of the research found that 1) most of the volunteered soil doctors earned the average income from the agricultural sector of 276,741.63 Baht/year and had the average household labor in the agricultural work of 3.04 people. 2) The volunteered soil doctors had basic knowledge about LDD 14 Trichoderma, overall, at the highest level. The aspect that volunteered soil doctors answered correctly at 100% was that LDD 14 Trichoderma was safe toward the products and environment. Volunteered soil doctor received the news about LDD 14 Trichoderma, overall, at the low level by receiving the news from the department of land development officers, overall, at the highest level. 3) The motivations in the use of LDD 14 Trichoderma of volunteered soil doctors were at the highest level by ranking as follow: Factor regarding production method and the use, factor regarding the utilization adoption, factor regarding attitude and psychology, factor regarding economy, factor regarding success, factor regarding physical, factor regarding expectation, factor regarding the distribution from officers, and factor regarding biology. 4) According to the hypothesis testing, it showed that factors relating to the motivations at statistically significant level of 0.05 were such as household labor in farming, income from the agricultural sector, and receive news and information from various sources. 5) The volunteered soil doctors faced with the top problem regarding support from the department of land development. Suggestion included the support for LDD 14 Trichoderma so that they will be sufficient to the needs of volunteered soil doctors to help reduce the cost in farming
Adoption of longan production efficiency enhancement technology by farmers in Tha Khum Ngoen Sub-district Mae Tha District, Lamphun Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานส่วนบุคคล สังคมและเศรษฐกิจของเกษตรกร 2) สภาพการผลิตลำไยของเกษตรกร 3) ความรู้และแหล่งความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตลำไยของเกษตรกร 4) การยอมรับเทคโนโลยีการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตลำไยของเกษตรกร 5) ปัญหาและข้อเสนอแนะในการส่งเสริมเทคโนโลยีการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตลำไยของเกษตรกรประชากรที่ศึกษา คือ เกษตรกรผู้ปลูกลำไย ตำบลทาขุมเงิน อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน ที่ขึ้นทะเบียนเกษตรกรเป็นผู้ปลูกลำไย ปี 2563 กับกรมส่งเสริมการเกษตร จำนวน 2,789 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้สูตรของ ทาโร ยามาเน ที่ระดับความคลาดเคลื่อน 0.08 ได้กลุ่มตัวอย่าง 148 คน สุ่มตัวอย่างแบบง่าย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการจัดอันดับผลการวิจัยพบว่า 1) เกษตรกรส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุเฉลี่ย 57.41 ปี จบชั้นประถมศึกษา สมาชิกในครัวเรือน เฉลี่ย 3.29 คน ไม่มีตำแหน่งทางสังคม มีหนี้สินเฉลี่ย 138,947.36 บาท/ปี มีรายได้จากการผลิตลำไยเฉลี่ย 7,064.59 บาท/ไร่ 2) สภาพการผลิตลำไย พบว่า เกษตรกรมีผลผลิตเฉลี่ย 1,183.78 กิโลกรัม/ไร่ ต้นทุนเฉลี่ย 4,328.38 บาท/ไร่ พื้นที่ปลูกลำไยเฉลี่ย 5.91 ไร่ ปลูกลำไยพันธุ์อีดอเป็นหลัก ปลูก 25 ต้น/ไร่ อายุต้นเฉลี่ย 19.40 ปี นิยมปลูกระยะ 8x8 เมตร จ้างแรงงานเฉลี่ย 10.95 คน และมีประสบการณ์ในการผลิตลำไยเฉลี่ย 20.16 ปี 3) เกษตรกรร้อยละ 79.7 มีความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตลำไยอยู่ในระดับมาก โดยมีความรู้ด้านการให้น้ำลำไยมากที่สุด รองลงมา คือด้านการตัดแต่งกิ่งลำไย มีการเข้าถึงความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตลำไย ผ่านสื่อบุคคล คือนักวิชาการส่งเสริมการเกษตรมากที่สุด รองลงมาเป็น สื่อกิจกรรม คือการอบรม/สัมมนา 4) เกษตรกรร้อยละ 43.9 มีการยอมรับเทคโนโลยีการเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตลำไยในระดับปานกลาง โดยยอมรับเทคโนโลยีด้านการชักนำการออกดอกมากที่สุด รองลงมา เป็นเทคโนโลยีด้านการตัดแต่งกิ่งลำไย และเทคโนโลยีด้านการให้น้ำลำไย ตามลำดับ มีการยอมรับไปปฏิบัติน้อยที่สุดในเทคโนโลยีด้านการตัดแต่งช่อผล 5) เกษตรกรมีปัญหาเนื้อหาความรู้ไม่ตรงกับความต้องการเรียนรู้ของเกษตรกรมากที่สุด รองลงมา เจ้าหน้าที่ส่งเสริมการเกษตรเยี่ยมเยียนเกษตรกรไม่ทั่วถึง โดยส่วนใหญ่มีข้อเสนอแนะในการส่งเสริม ให้ส่งเสริมเนื้อหาความรู้เกี่ยวกับการใช้ต้นทุนในการผลิตต่ำ รองลงมา เสนอแนะให้ใช้วิธีการส่งเสริมที่มีความหลากหลายThe objectives of this research were to study 1) basic personal, social, economic conditions of farmers 2) Longan production conditions of farmers 3) knowledge and knowledge resources regarding technology to enhance to longan production efficiency of farmers 4) the adoption of longan production efficiency enhancement technology of farmers 5) problems and suggestions in the extension of longan production efficiency enhancement technology of farmers.The population of this study was 2,789 longan production farmers in Tha Khum Ngoen sub-district, Mae Tha district, Lamphun province who had registered as longan producers in 2020 with the department of agricultural extension. The sample size of 148 people was determined by using Taro Yamane formula with the error value of 0.08 through simple random sampling method. Data were collected by using interview form and were analyzed by using statistics such as frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, and ranking. The results of the research found out that 1) most of farmers were male with the average age of 57.41 years old, completed primary school education, had the average member in the household of 3.29 people, held no social position, had the average debt of 138,947.36 Baht/year, and earned the average income from longan production of 7,064.59 Baht/Rai. 2) Regarding longan production, it revealed that farmers had the average productivity of 1,183.78 kilogram/Rai, had the average production cost of 4,328.38 Baht/Rai, had the average longan production area of 5.91 Rai, grew mainly E-Do longan, grew the average 25 plant/Rai, had the average plant age of 19.40 years, grew popularly at the distance of 8x8 m2, hired average labor of 10.95 people, and had the average experience in longan production of 20.16 years. 3) 79.7% of farmers had knowledge about longan production efficiency enhancement technology at the high level. They had knowledge regarding longan juice at the highest level. Second to that was the longan branch trimming. There was the accessibility of knowledge about longan production efficiency enhancement technology through personal media which was the agricultural extensionist. Second to that was through activity media which was on training/seminar. 4) 43.9% of farmers adopted longan production efficiency enhancement technology at the moderate level. They adopted the technology regarding the flower induction at the highest level. Second to that was the technology on longan branch trimming and technology regarding logan watering. They adopted the technology regarding fruit brunch pruning. 5) Farmers faced with the problems that the knowledge content did not match with the learning need of farmers the most. Second to that was a not thorough visit from the agricultural extension officers. Most of them had suggestion about the extension that there should be a variety of knowledge content extension