University of Crete Library | e-Journals service
Not a member yet
1777 research outputs found
Sort by
Νίκος Πετρόχειλος, Τάκιτος, Χρονικά (τ. Α΄-Β΄), Ιστορίες (τ. Γ΄), Αγρικόλας, Γερμανία, Διάλογος περί ρητόρων (τ. Δ΄).
Get PDFΝίκος Πετρόχειλος, Τάκιτος, Χρονικά (τ. Α΄-Β΄),Ιστορίες (τ. Γ΄), Αγρικόλας, Γερμανία, Διάλογοςπερί ρητόρων (τ. Δ΄). Εισαγωγή – μετάφραση – σχόλια.Αθήνα: ΜΙΕΤ, 2012-13Νίκος Πετρόχειλος, Τάκιτος, Χρονικά (τ. Α΄-Β΄),Ιστορίες (τ. Γ΄), Αγρικόλας, Γερμανία, Διάλογοςπερί ρητόρων (τ. Δ΄). Εισαγωγή – μετάφραση – σχόλια.Αθήνα: ΜΙΕΤ, 2012-1
Professor Michael Herzfeld Honorary Doctor of the Department of Philosophy and Social Studies: Key lectures
No full text---
Hippocrates and the ‘Hippocratic’ Corpus
Get PDFΤΟ Corpus Hippocraticum, η μεγάλη συλλογή που παραδίδεται με το όνομα του Ιπποκράτη από την Κω, περιλαμβάνει περίπου εβδομήντα ιατρικά έργα, που παρουσιάζουν σημαντική ετερογένεια στον χαρακτήρα. Η θεματολογία είναι ευρεία και καλύπτει τομείς όπως η ανατομία, η φυσιολογία, η παθολογία, η θεραπεία αλλά και η ιδεολογία. Εξίσου μεγάλη είναι και η εκφραστική και υφολογική ποικιλία: διαφορές στη σύνταξη, στο λεξιλόγιο, αλλά και στις επιλογές του τρόπου έκθεσης της επιχειρηματολογίας εντοπίζονται σε όλη την έκταση της συλλογής. Σύνθετος φαίνεται πως είναι και ο τρόπος παραγωγής και διάδοσης των κειμένων αυτών: είναι προφανές ότι αρκετές πραγματείες έχουν δευτερογενή χαρακτήρα. Αν και είναι δύσκολο να ταυτιστούν οι συγγραφείς των κειμένων, δεν φαίνεται αδύνατο να προσδιοριστεί μία ατμόσφαιρα και μία χρονική περίοδος κοινή για κάποια από αυτά τα έργα. Στον ίδιο τον Ιπποκράτη μπορούν ενδεχομένως να αποδοθούν κάποιες από τις χειρουργικές πραγματείες.ΤΟ Corpus Hippocraticum, η μεγάλη συλλογή που παραδίδεται με το όνομα του Ιπποκράτη από την Κω, περιλαμβάνει περίπου εβδομήντα ιατρικά έργα, που παρουσιάζουν σημαντική ετερογένεια στον χαρακτήρα. Η θεματολογία είναι ευρεία και καλύπτει τομείς όπως η ανατομία, η φυσιολογία, η παθολογία, η θεραπεία αλλά και η ιδεολογία. Εξίσου μεγάλη είναι και η εκφραστική και υφολογική ποικιλία: διαφορές στη σύνταξη, στο λεξιλόγιο, αλλά και στις επιλογές του τρόπου έκθεσης της επιχειρηματολογίας εντοπίζονται σε όλη την έκταση της συλλογής. Σύνθετος φαίνεται πως είναι και ο τρόπος παραγωγής και διάδοσης των κειμένων αυτών: είναι προφανές ότι αρκετές πραγματείες έχουν δευτερογενή χαρακτήρα. Αν και είναι δύσκολο να ταυτιστούν οι συγγραφείς των κειμένων, δεν φαίνεται αδύνατο να προσδιοριστεί μία ατμόσφαιρα και μία χρονική περίοδος κοινή για κάποια από αυτά τα έργα. Στον ίδιο τον Ιπποκράτη μπορούν ενδεχομένως να αποδοθούν κάποιες από τις χειρουργικές πραγματείες
Le comédien dans la dramaturgie hellénique de la Belle Époque
No full textL’ARTICLE traite des expérimentations hétéroclites de la dramaturgie de la Belle Époque en Grèce, qui ont un dénominateur commun, à savoir l’émergence du personnage du comédien en tant que héro dramatique à la fi n du 19ème-début du 20ème siècle. Il est présenté ici le dialogue primaire entre dramaturges et l’art du comédien d’une part et entre comédiens et la dramaturgie d’autre part.Dans Ligo ap’ola (1894) de M. Lambros, Ai ypaithrii Athinai (1894) de I. Kapetanakis et N. Laskaris, Kallitechnida (1895) de G. Xenopoulos, Ithopios (1896/1899) de E. Pandopoulos et en fin dans Antipèthèrini (1909) de N. Laskaris et M. Giannoukakis on retrouve des interrogations post-théâtrales, formulées pour la première fois dans la dramaturgie hellénique.L’article défriche le champ et en même temps suit la trajectoire sui-generis d’une actrice, personnage célèbre du drame historique (Ioustinianos kai Théodora, 1884, par A. Antoniadis, Théodora, 1884, par K. Ragavis, et Théodora, 1908/1909, par G. Tsokopoulos).Parallèlement l’article explore certaines facettes du sujet à travers la littérature narrative (Kallitechnidos Eros, 1885, de P. Nirvanas et Théatrina, 1912, de G. Tsokopoulos) ou encore dans des pièces de théâtre, montées sur scène mais dont les textes se sont égarés (To proton pyr, 1895, de M. Lambros).Le phénomène analysé par l’article présente un intérêt vif pour l’histoire du théâtre néohellénique, car il coïncide avec la consolidation de l’identité du comédien professionnel dans la société grecque de l’époque. De plus, ce même phénomène interfère avec la montée en puissance du vedettariat et de ses retombées sur l’art du comédien.L’ARTICLE traite des expérimentations hétéroclites de la dramaturgie de la Belle Époque en Grèce, qui ont un dénominateur commun, à savoir l’émergence du personnage du comédien en tant que héro dramatique à la fi n du 19ème-début du 20ème siècle. Il est présenté ici le dialogue primaire entre dramaturges et l’art du comédien d’une part et entre comédiens et la dramaturgie d’autre part.Dans Ligo ap’ola (1894) de M. Lambros, Ai ypaithrii Athinai (1894) de I. Kapetanakis et N. Laskaris, Kallitechnida (1895) de G. Xenopoulos, Ithopios (1896/1899) de E. Pandopoulos et en fin dans Antipèthèrini (1909) de N. Laskaris et M. Giannoukakis on retrouve des interrogations post-théâtrales, formulées pour la première fois dans la dramaturgie hellénique.L’article défriche le champ et en même temps suit la trajectoire sui-generis d’une actrice, personnage célèbre du drame historique (Ioustinianos kai Théodora, 1884, par A. Antoniadis, Théodora, 1884, par K. Ragavis, et Théodora, 1908/1909, par G. Tsokopoulos).Parallèlement l’article explore certaines facettes du sujet à travers la littérature narrative (Kallitechnidos Eros, 1885, de P. Nirvanas et Théatrina, 1912, de G. Tsokopoulos) ou encore dans des pièces de théâtre, montées sur scène mais dont les textes se sont égarés (To proton pyr, 1895, de M. Lambros).Le phénomène analysé par l’article présente un intérêt vif pour l’histoire du théâtre néohellénique, car il coïncide avec la consolidation de l’identité du comédien professionnel dans la société grecque de l’époque. De plus, ce même phénomène interfère avec la montée en puissance du vedettariat et de ses retombées sur l’art du comédien
Études et recherche en histoire de l’art: l’exemple français
No full textLA présente étude constitue un aperçu sommaire de la situation des études et de la recherche en histoire de l’art en France en l’espace de dix dernières années marquées par la réforme des études suite au processus de Bologne et à l’ établissement de l’Institut National d’Histoire de l’Art. L’ expansion dynamique de l’histoire de l’art, grâce en grande partie au fonctionnement de cette institution, paraît, à l’heure actuelle incontestable. Or sous le poids d’une lourde tradition formaliste et descriptive, provenant des conditions de l’évolution historique de la discipline en France ainsi que de ses rapports complexes avec le monde des musées, quelles sont actuellement les axes de la recherche privilégiés en histoire de l’art? Est-ce qu’on peut en discerner un renouvellement des outils méthodologiques? Sans prétendre à l’exhaustivité, cette contribution vise à s’inscrire dans une problématique de cartographie et de réfl exion sur les développements récents de notre discipline.LA présente étude constitue un aperçu sommaire de la situation des études et de la recherche en histoire de l’art en France en l’espace de dix dernières années marquées par la réforme des études suite au processus de Bologne et à l’ établissement de l’Institut National d’Histoire de l’Art. L’ expansion dynamique de l’histoire de l’art, grâce en grande partie au fonctionnement de cette institution, paraît, à l’heure actuelle incontestable. Or sous le poids d’une lourde tradition formaliste et descriptive, provenant des conditions de l’évolution historique de la discipline en France ainsi que de ses rapports complexes avec le monde des musées, quelles sont actuellement les axes de la recherche privilégiés en histoire de l’art? Est-ce qu’on peut en discerner un renouvellement des outils méthodologiques? Sans prétendre à l’exhaustivité, cette contribution vise à s’inscrire dans une problématique de cartographie et de réfl exion sur les développements récents de notre discipline
The theory of Intersubjectivity may explain aspects of Specific Language Impairment / Η θεωρία της Διυποκειμενικότητας πιθανόν να εξηγεί χαρακτηριστικά της Ειδικής Γλωσσικής Διαταραχής
No full textThis study aims to highlight the role of intersubjective communication in the manifestation of Specific Language Impairment (SLI), which has been considered as a modular psychological disorder of cognitive functions for language. Participants in our investigation were 5 children (4 boys and 1 girl) diagnosed with Expressive SLI (SLI-E) and 5 typically developing (TD) children matched for age (range 4 to 6 years, mean age 5 years), gender, visuo-spatial abilities and receptive language. Play behaviours were assessed from video recordings of spontaneous mother-child interactions in a semi-structured situation taking place at home. Results demonstrated that, compared to TD children, children with SLI-E exhibited significantly more spontaneous functional play, as well as more solitary play. On the other hand, children in the clinical group showed significantly less cooperative play and less pretend play. Moreover, while in TD children aspects of pretend play are positively correlated with aspects of language production, no such associations were detected in the SLI group. Thus, it is concluded that children with SLI may exhibit deficiencies in age-appropriate play behaviors, which in turn reveal difficulties in shared intentionality. These findings are accounted for by the Theory of Intersubjectivity (ToI), which contrasts with the Theory of Mind (ToM) explanation, and suggests that the development of language is based on the direct mutual understanding of intentions, purposes and feelings, as explored in play, and then, as a secondary process, on the sharing of arbitrary purposes regarding actions on objects, and their representation in speech.
Η παρούσα μελέτη στοχεύει στη διερεύνηση του ρόλου της διυποκειμενικής επικοινωνίας στην εκδήλωση της Ειδικής Γλωσσικής Διαταραχής (ΕΓΔ), η οποία παραδοσιακά θεωρείται ως μία διαταραχή των γνωστικών λειτουργιών που σχετίζονται αποκλειστικά και μόνον με τη γλώσσα. Στη μελέτη συμμετείχαν 5 παιδιά (4 αγόρια και 1 κορίτσι) με διάγνωση ΕΓΔ Έκφρασης (ΕΓΔ-Ε) και 5 Τυπικά Αναπτυσσόμενα (ΤΑ) παιδιά αντίστοιχης ηλικίας, φύλου, οπτικο-χωρικών ικανοτήτων και ικανοτήτων κατανόησης της γλώσσας. Οι συμπεριφορές παιχνιδιού αξιολογήθηκαν σε μαγνητοσκοπήσεις αυθόρμητων αλληλεπιδράσεων μητέρας – παιδιού σε ημι-δομημένη συνθήκη, η οποία έλαβε χώρα στο σπίτι. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, σε σύγκριση με τα ΤΑ παιδιά, τα παιδιά με ΕΓΔ-Ε εκδήλωσαν στατιστικά σημαντικά συχνότερα λειτουργικό παιχνίδι καθώς και μοναχικό παιχνίδι. Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά της κλινικής ομάδας εκδήλωσαν στατιστικά σημαντικά λιγότερο συνεργατικό παιχνίδι και παιχνίδι προσποίησης. Επιπλέον, ενώ στα ΤΑ παιδιά ορισμένες διαστάσεις του παιχνιδιού προσποίησης παρουσιάζουν στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση με διαστάσεις της παραγωγής της γλώσσας, τέτοιου είδους συσχετίσεις δεν διαπιστώθηκαν στα παιδιά με ΕΓΔ-Ε. Συνεπώς, φαίνεται ότι τα παιδιά με ΕΓΔ εκδηλώνουν ελλείμματα σε συμπεριφορές παιχνιδιού που αντιστοιχούν στην ηλικία τους, τα οποία υποδηλώνουν δυσκολίες στο διυποκειμενικό μοίρασμα προθέσεων και συναισθημάτων. Τα ευρήματα αυτά ερμηνεύονται από τη Θεωρία της Διυποκειμενικότητας, σύμφωνα με την οποία η ανάπτυξη της γλώσσας βασίζεται στην άμεση αμοιβαία κατανόηση, προθέσεων, στόχων και συναισθημάτων, τα οποία αποκαλύπτονται στο παιχνίδι, και ακολούθως στο μοίρασμα αυθαίρετων στόχων οι οποίοι σχετίζονται με ενέργειες σε αντικείμενα. Πρόκειται για θέση που έρχεται σε αντίθεση με τη Θεωρία του Νου
Εκπαιδευτικές Δράσεις για την Ενίσχυση της Συνεργασίας Μεταξύ Εκπαιδευτικών και Γονέων στη Βάση του Θεωρητικού Μοντέλου της Joyce Epstein
No full textThis paper presents the findings of a research regarding the educational activities implemented by 18 primary education teachers. These activities aimed both at improving informal as well as formal relations when it comes to cooperation with parents. The participants of the survey attended a distance course with a duration of 40 hours, which was organized by the Institute of Educational Research-Study of Teachers’ Federation of Greece (IPEM/DOE) and entitled “Family and School -Management of Problematic Behavior”. The course took place in Kozani during February to April 2015. The recording of the mentioned activities was done on the basis of the following 6 activity types of Joyce Epstein’s theoretical model: a) supporting parenthood, b) two-way communication channel between teachers and parents, c) strengthening volunteering of parents, d) effective home learning, e) parents’ participation in decision making regarding the function of school and f) cooperation of school units (teachers, parents, students) with institutions of the local community. The collection of data was done by a group semi-structured interview between the researcher and teachers and by the individual written essays, which teachers sent to the researcher in the context of the training program. Subsequently teachers’ oral references and written statements were categorized according to the type of Epstein’s theoretical model. Based on the research findings, teachers need to be supported by the competent authorities of scientific and pedagogical guidance in order to: a) to implement activities aiming at supporting parents’ participation in the decision making regarding the function of school and b) to expand the cooperation between school units and institutions of the local community
Idealizing themes of Osmanli origins in the historical texts of the 15th and early 16th centuries
Get PDFΜΙΑ ΑΠΟ τις όψεις της ιστορίας των Οσμανιδών που σταδιακά θεωρήθηκε μέσα από ένα εξιδανικευτικό πρίσμα είναι και η υποτιθέμενη καταγωγή τους. Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να εμπλουτίσει τη συζήτηση περί του συγκεκριμένου θέματος, συνεχίζοντας την εκτενή διαπραγμάτευσή του από τον Colin Imber, εισάγοντας επιπλέον κείμενα και θεματικές. Ενώ στο επίπεδο της ανάλυσης, προτείνεται η κατάταξη των σχετικών θεμάτων σε γενικότερα μοντέλα, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το μοντέλο της ευγενούς καταγωγής έναντι αυτού της ταπεινής.Η αρχικά κυρίαρχη, για μεγάλο χρονικό διάστημα, θεώρηση της δυναστείας ως έχουσας ταπεινή καταγωγή, σταδιακά έδωσε τη θέση της σε μια αντίληψη περί παλαιόθεν ευγένειας. Η εξέλιξη αυτή πραγματοποιείται στη διάρκεια του 15ου αιώνα, και κατά το δεύτερο μισό του αιώνα αυτού καθίσταται κυρίαρχη στην επίσημη ιδεολογία, καθώς και στις ιστορικές συγγραφές που συντίθενται εντός της οθωμανικής επικράτειας από υπηκόους του οθωμανού σουλτάνου, όχι απαραίτητα τούρκους ή γενικά μουσουλμάνους, όπως δείχνουν οι περιπτώσεις του Κριτόβουλου, πιθανώς και του Χαλκοκονδύλη.Η παλαιότερη όμως αντίληψη περί ταπεινής καταγωγής της δυναστείας δεν είχε ακόμη εκλείψει στην αντίληψη ευρύτερων κοινωνικών ομάδων. Ενδεικτικές είναι οι αναφορές δύο χριστιανών συγγραφέων διαβιούντων εκτός της οθωμανικής επικράτειας κατά το χρόνο της επεξεργασίας του έργου τους, του σέρβου πρώην γενιτσάρου Κωνσταντίνου Μιχαήλοβιτς, και του ιταλού Αντζιολλέλο, που είχε υπηρετήσει στο παλάτι και στο οθωμανικό στράτευμα ως «σκλάβος του σουλτάνου». Αμφότεροι φέρουν τον Οσμάν να προέρχεται από ένα αγροτικό υπόβαθρο, και οι αναφορές τους αυτές έχουν ερμηνευθεί ως αντανακλούσες τη γενικότερη αντίληψη των γενιτσάρων, με την οποία οι δύο συγγραφείς κατά τεκμήριο ήταν καλά εξοικειωμένοι. Ο τρίτος χριστιανός, μη οθωμανός, συγγραφέας που έθιξε, και μάλιστα εκτενώς το ζήτημα της καταγωγής του Οσμάν, ο Θεόδωρος Σπανδούνης, με τις προσλαμβάνουσές του διαμορφωμένες από τη βυζαντινή και την ιταλική αστική κουλτούρα, δεν μπορούσε να αντιληφθεί την αξιολογικά υπέρτερη θέση των νομάδων στην τουρκική αντίληψη· και έτσι τις αναφορές των τουρκικών πηγών του περί της νομαδικής ιδιότητας των προγόνων του Οσμάν τις αντιλήφθηκε ως δηλούσες ταπεινή καταγωγή. Γεγονός είναι πάντως ότι εξιδανικευτικό δεν ήταν μόνο το μοντέλο της ευγενούς καταγωγής, αλλά και αυτό της ταπεινής. Σε πολλές περιπτώσεις μοναρχικής ή δυναστικής ιδεολογικής εκφράσεως, από διαφορετικές ιστορικές οντότητες, εντοπίζεται η ιδεατή θεώρηση ενός μονάρχη ως «Νέου Δαβίδ», για να χρησιμοποιήσουμε έναν χαρακτηρισμό γνωστό από τις διατυπώσεις της βυζαντινής πολιτικής ιδεολογίας. Από τα κείμενα που προβάλλουν την ταπεινή καταγωγή του Οσμάν, οι Αντζιολλέλο και Μιχαήλοβιτς πιθανώς δεν αντιλαμβάνονται τις εξιδανικευτικές συνδηλώσεις αυτής της αντίληψης των γενιτσάρων την οποία αναπαράγουν, και οπωσδήποτε δεν επιδιώκουν να τις προβάλλουν συνειδητά. Ο Σπανδούνης, αντίθετα, αν και το έργο του δεν διακρίνεται από φιλοθωμανική διάθεση, δεν διστάζει να συγκροτήσει και να προβάλλει συνειδητά μία εξιδανικευτική εικόνα του προγόνου της οθωμανικής δυναστείας στον οποίο αναφέρεται, εκθέτοντας τη δράση του μέσα από εμφανείς παραλληλισμούς με τις βιβλικές αναφορές περί του Δαβίδ.ΜΙΑ ΑΠΟ τις όψεις της ιστορίας των Οσμανιδών που σταδιακά θεωρήθηκε μέσα από ένα εξιδανικευτικό πρίσμα είναι και η υποτιθέμενη καταγωγή τους. Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να εμπλουτίσει τη συζήτηση περί του συγκεκριμένου θέματος, συνεχίζοντας την εκτενή διαπραγμάτευσή του από τον Colin Imber, εισάγοντας επιπλέον κείμενα και θεματικές. Ενώ στο επίπεδο της ανάλυσης, προτείνεται η κατάταξη των σχετικών θεμάτων σε γενικότερα μοντέλα, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το μοντέλο της ευγενούς καταγωγής έναντι αυτού της ταπεινής.Η αρχικά κυρίαρχη, για μεγάλο χρονικό διάστημα, θεώρηση της δυναστείας ως έχουσας ταπεινή καταγωγή, σταδιακά έδωσε τη θέση της σε μια αντίληψη περί παλαιόθεν ευγένειας. Η εξέλιξη αυτή πραγματοποιείται στη διάρκεια του 15ου αιώνα, και κατά το δεύτερο μισό του αιώνα αυτού καθίσταται κυρίαρχη στην επίσημη ιδεολογία, καθώς και στις ιστορικές συγγραφές που συντίθενται εντός της οθωμανικής επικράτειας από υπηκόους του οθωμανού σουλτάνου, όχι απαραίτητα τούρκους ή γενικά μουσουλμάνους, όπως δείχνουν οι περιπτώσεις του Κριτόβουλου, πιθανώς και του Χαλκοκονδύλη.Η παλαιότερη όμως αντίληψη περί ταπεινής καταγωγής της δυναστείας δεν είχε ακόμη εκλείψει στην αντίληψη ευρύτερων κοινωνικών ομάδων. Ενδεικτικές είναι οι αναφορές δύο χριστιανών συγγραφέων διαβιούντων εκτός της οθωμανικής επικράτειας κατά το χρόνο της επεξεργασίας του έργου τους, του σέρβου πρώην γενιτσάρου Κωνσταντίνου Μιχαήλοβιτς, και του ιταλού Αντζιολλέλο, που είχε υπηρετήσει στο παλάτι και στο οθωμανικό στράτευμα ως «σκλάβος του σουλτάνου». Αμφότεροι φέρουν τον Οσμάν να προέρχεται από ένα αγροτικό υπόβαθρο, και οι αναφορές τους αυτές έχουν ερμηνευθεί ως αντανακλούσες τη γενικότερη αντίληψη των γενιτσάρων, με την οποία οι δύο συγγραφείς κατά τεκμήριο ήταν καλά εξοικειωμένοι. Ο τρίτος χριστιανός, μη οθωμανός, συγγραφέας που έθιξε, και μάλιστα εκτενώς το ζήτημα της καταγωγής του Οσμάν, ο Θεόδωρος Σπανδούνης, με τις προσλαμβάνουσές του διαμορφωμένες από τη βυζαντινή και την ιταλική αστική κουλτούρα, δεν μπορούσε να αντιληφθεί την αξιολογικά υπέρτερη θέση των νομάδων στην τουρκική αντίληψη· και έτσι τις αναφορές των τουρκικών πηγών του περί της νομαδικής ιδιότητας των προγόνων του Οσμάν τις αντιλήφθηκε ως δηλούσες ταπεινή καταγωγή. Γεγονός είναι πάντως ότι εξιδανικευτικό δεν ήταν μόνο το μοντέλο της ευγενούς καταγωγής, αλλά και αυτό της ταπεινής. Σε πολλές περιπτώσεις μοναρχικής ή δυναστικής ιδεολογικής εκφράσεως, από διαφορετικές ιστορικές οντότητες, εντοπίζεται η ιδεατή θεώρηση ενός μονάρχη ως «Νέου Δαβίδ», για να χρησιμοποιήσουμε έναν χαρακτηρισμό γνωστό από τις διατυπώσεις της βυζαντινής πολιτικής ιδεολογίας. Από τα κείμενα που προβάλλουν την ταπεινή καταγωγή του Οσμάν, οι Αντζιολλέλο και Μιχαήλοβιτς πιθανώς δεν αντιλαμβάνονται τις εξιδανικευτικές συνδηλώσεις αυτής της αντίληψης των γενιτσάρων την οποία αναπαράγουν, και οπωσδήποτε δεν επιδιώκουν να τις προβάλλουν συνειδητά. Ο Σπανδούνης, αντίθετα, αν και το έργο του δεν διακρίνεται από φιλοθωμανική διάθεση, δεν διστάζει να συγκροτήσει και να προβάλλει συνειδητά μία εξιδανικευτική εικόνα του προγόνου της οθωμανικής δυναστείας στον οποίο αναφέρεται, εκθέτοντας τη δράση του μέσα από εμφανείς παραλληλισμούς με τις βιβλικές αναφορές περί του Δαβίδ
Archaeological survey on the island of Dia. Preliminary reports of the 2010 and 2012 seasons
No full textTHE archaeological survey of Dia, the deserted island in the Cretan Sea off the city and harbour of Iraklion, started in 2010, following an agreement between the University of Crete and the former Municipality of Gouves (now the Chersonisos Municipality). It aims to observe and decipher general and specific cultural traits of this islandscape from prehistory to recent times, and assess its place and significance in the historical context of Crete, the Aegean, and then Mediterranean. The project has research and educational purposes and is a collaboration with two colleagues in the Archaeological Service, S. Mandalaki and M. Bredaki. The fieldwork team consists mainly of under- and postgraduate students, and even graduates of the Department of History and Archaeology of the University.Here I present a compilation of evidence from the first two fieldwork seasons, starting with a brief account of the geological/geoarchaeological environment, and focusing on archaeological features. Among these, very characteristic are the dry stone structures that are spread widely across the island. They include: a dense, composite network of walls apparently defining and delimiting past dwellings and their plots of land exploitation; farmsteads and their annexes and enclosures; numerous piles of rough stones, usually in clusters; and a massive defence wall, reported by S. Alexiou in the 1970s. Other architectural remains comprise: the foundation walls of buildings, at least two plastered cisterns, parts of an ancient water supply, five lime kilns and a possible watch tower. The diachronic settlement patterns that we are starting to recognise show: inhabitation both on the coast and inland, especially in the western and central parts opposite Crete – and most of all on the bay of Agios Georgios, where at least two large Minoan buildings and a long-lived harbour site have been detected; some religious monuments, notably the foundations of a small basilica next to the mid-20th century church of the Ascension; an ancient network of paths; and small recent structures that are all in an advanced state of decay.Movable finds consist of: abundant chipped stone material in local flints and, notably, Melian obsidian, which make Dia a true prehistoric island-workshop for lithics; frequent and oft en rich scatters of pottery, mainly sherds of small and medium-sized vessels, plain and decorated; fragments of glass- and, seldom, metal artefacts; bricks and tiles; two coins of the 17th century; a few Turkish pipes; and much shrapnel from World War II artillery shells. They all range from Neolithic to modern times – with an emphasis on the Early Bronze Age, followed by the Hellenistic, Roman, Byzantine, Venetian and Ottoman periods.The preliminary results of our investigation thus reveal a comprehensive chronological sequence on Dia, and confirm and complete the extremely scarce previous archaeological information. Of great interest for prehistorians is a conspicuous cultural emphasis on the 3rd millennium, when human activity appears directed to Crete but also to the Cyclades, as it is reflected in the pottery, some monuments, mainly “Alexiou’s wall”, and the intensive use of obsidian from Melos for making tools.THE archaeological survey of Dia, the deserted island in the Cretan Sea off the city and harbour of Iraklion, started in 2010, following an agreement between the University of Crete and the former Municipality of Gouves (now the Chersonisos Municipality). It aims to observe and decipher general and specific cultural traits of this islandscape from prehistory to recent times, and assess its place and significance in the historical context of Crete, the Aegean, and then Mediterranean. The project has research and educational purposes and is a collaboration with two colleagues in the Archaeological Service, S. Mandalaki and M. Bredaki. The fieldwork team consists mainly of under- and postgraduate students, and even graduates of the Department of History and Archaeology of the University.Here I present a compilation of evidence from the first two fieldwork seasons, starting with a brief account of the geological/geoarchaeological environment, and focusing on archaeological features. Among these, very characteristic are the dry stone structures that are spread widely across the island. They include: a dense, composite network of walls apparently defining and delimiting past dwellings and their plots of land exploitation; farmsteads and their annexes and enclosures; numerous piles of rough stones, usually in clusters; and a massive defence wall, reported by S. Alexiou in the 1970s. Other architectural remains comprise: the foundation walls of buildings, at least two plastered cisterns, parts of an ancient water supply, five lime kilns and a possible watch tower. The diachronic settlement patterns that we are starting to recognise show: inhabitation both on the coast and inland, especially in the western and central parts opposite Crete – and most of all on the bay of Agios Georgios, where at least two large Minoan buildings and a long-lived harbour site have been detected; some religious monuments, notably the foundations of a small basilica next to the mid-20th century church of the Ascension; an ancient network of paths; and small recent structures that are all in an advanced state of decay.Movable finds consist of: abundant chipped stone material in local flints and, notably, Melian obsidian, which make Dia a true prehistoric island-workshop for lithics; frequent and oft en rich scatters of pottery, mainly sherds of small and medium-sized vessels, plain and decorated; fragments of glass- and, seldom, metal artefacts; bricks and tiles; two coins of the 17th century; a few Turkish pipes; and much shrapnel from World War II artillery shells. They all range from Neolithic to modern times – with an emphasis on the Early Bronze Age, followed by the Hellenistic, Roman, Byzantine, Venetian and Ottoman periods.The preliminary results of our investigation thus reveal a comprehensive chronological sequence on Dia, and confirm and complete the extremely scarce previous archaeological information. Of great interest for prehistorians is a conspicuous cultural emphasis on the 3rd millennium, when human activity appears directed to Crete but also to the Cyclades, as it is reflected in the pottery, some monuments, mainly “Alexiou’s wall”, and the intensive use of obsidian from Melos for making tools