Journals published by Medical University of Lublin
Not a member yet
3004 research outputs found
Sort by
Academic burnout, self-esteem, coping with stress and gratitude amongPolish medical students – a cross sectional study
Get PDFIntroduction: Academic burnout is emerging as an essential obstacle in education process. Students of the most challenging fields of study with high degrees of stress are thought to be at the highest risk. Medical studies are considered one of them. The aim of the study was to measure the levels of academic burnout, stress and gratitude among Polish medical students of Medical University of Lublin, and determine their styles of coping with stress.
Materials and methods: A cross-sectional study was conducted using a questionnaire comprised of the following: Maslach Burnout Inventory – Student Survey (MBI-SS), Rosenberg Self-Esteem Scale (SES), a Coping Inventory for Stressful Situations (CISS) and a Gratitude Questionnaire Six-Item form (GQ-6). The data was obtained from 773 medical students.
Results: Total number of 169 students (21.86%) met criteria for academic burnout. When it comes to 354 participants, they displayed signs of low self-esteem (45.8%). The number of 18 students showed low level of gratitude, while gratitude level of the majority of them – 496 (64.17%) was high. The most common style of coping with stress was emotions-oriented style – 354 students (48.29%), followed by task-oriented style – 345 students (47.07%). Burnout subscales turned out to be associated with age, year of study, self-esteem, gratitude and different styles of coping with stress to the various extent.
Conclusions: The prevalence of academic burnout among Polish medical students is high compared with general population across various occupations. Utilisation of protective characteristics of high self-esteem, gratitude and healthy coping methods can result in development of efficient anti-burnout prevention strategies and intervention tools.Wstęp: Wypalenie akademickie staje się istotną przeszkodą w procesie kształcenia. Uważa się, że najbardziej zagrożeni są studenci najtrudniejszych kierunków studiów o wysokim poziomie stresu. Jednym z nich są studia medyczne. Celem badania był pomiar poziomu wypalenia akademickiego, stresu i wdzięczności wśród polskich studentów medycyny UM w Lublinie oraz określenie ich stylów radzenia sobie ze stresem.
Materiał i metoda: Przeprowadzono badanie przekrojowe za pomocą kwestionariusza składającego się z następujących elementów: Inwentarz Wypalenia Maslach – Modyfikacja dla Studentów (MBI-SS), Skala Samooceny Rosenberga (SES), Inwentarz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS) oraz sześciopunktowy formularz kwestionariusza wdzięczności (GQ-6). Dane uzyskano od 773 studentów kierunku lekarskiego.
Wyniki: 169 studentów (21,86%) spełniło kryteria wypalenia akademickiego. 354 uczestników wykazywało oznaki niskiej samooceny (45,8%). 18 uczniów wykazało niski poziom wdzięczności, natomiast wdzięczność większości z nich – 496 (64,17%) była wysoka. Najczęstszym stylem radzenia sobie ze stresem był styl emocjo-nalny – 354 uczniów (48,29%), następnie zadaniowy – 345 uczniów (47,07%). Podskale wypalenia zawodowego okazały się w różnym stopniu związane z wiekiem, rokiem studiów, samooceną, wdzięcznością i różnymi stylami radzenia sobie ze stresem.
Wnioski: Rozpowszechnienie wypalenia akademickiego wśród polskich studentów kierunku lekarskiego jest wysokie w porównaniu z populacją ogólną. Wykorzystanie protekcyjnego wpływu wysokiej samooceny, wdzięczności i zdrowych metod radzenia sobie ze stresem może zaowocować opracowaniem skutecznych strategii zapobiegania wypaleniu i narzędzi interwencyjnych
Cechy temperamentu jako czynniki predykcyjne depresji i lęku u pacjentów z astmą i POChP
Get PDFIntroduction: The aim of this study was to determine the relationship between individual temperament traits among patients with chronic respiratory diseases and the risk of developing symptoms of anxiety and depression in an adult population.
Material and methods: A total of 150 subjects (72 women and 78 men) were enrolled in the study after obtaining their informed written consent. The age of the women in the study was 50.35 ± 15.84 and the mean age of the men was 52.14 ± 18.39 years. Patients were suffering from asthma and/or COPD (chronic obstructive pulmonary disease). The study used a diagnostic survey method utilizing 3 questionnaires. The Formal Behavioural Characteristics Temperament Questionnaire (FCZ-KT), allowed the individual severity of temperament traits to be determined. The Beck Depression Inventory (BDI) was used to assess the severity of depressive symptoms, while the State-Trait Anxiety Inventory (STAI) questionnaire measured anxiety as a state and trait.
Results: The results indicate that, of the temperament traits studied, briskness and emotional reactivity are significant for the development of depressive symptoms. High levels of emotional reactivity are a risk factor for the development of depression and anxiety, while high crankiness is a protective factor reducing the risk of developing depression and anxiety.
Conclusions: The results presented here show the potential of temperament trait analysis in patients with chronic respiratory diseases in the early diagnosis and prevention of depressive disorders allowing for better control and effectiveness of treatment of chronic somatic conditions.Wstęp: Celem badań było określenie zależności między indywidualnymi cechami temperamentu wśród chorych na przewlekłe choroby układu oddechowego i ryzykiem rozwoju objawów lęku oraz depresji w populacji osób dorosłych.
Materiał i metody: Do badania po uzyskaniu świadomej pisemnej zgody zakwalifikowano 150 osób (72 kobiety i 78 mężczyzn), cierpiących na astmę i/lub POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc). Wiek kobiet w badaniu wynosił 50,35 ± 15,84, a średni wiek mężczyzn 52,14 ± 18,39 lat. W badaniu zastosowano metodę sondażu diagnostycznego przeprowadzonego za pomocą 3 kwestionariuszy. Kwestionariusz Temperamentu Formalnej Charakterystyki Zachowania (FCZ-KT), pozwolił określić indywidualne nasilenie cech temperamentu. Skala Depresji Becka (BDI) posłużyła ocenieniu nasilenia objawów depresyjnych, natomiast do oceny lęku jako stanu i cechy posłużono się kwestionariuszem Inwentarza Stanu i Cechy Lęku (STAI).
Wyniki: Uzyskane wyniki wskazują, że spośród badanych cech temperamentu istotne znaczenie dla rozwoju objawów depresji mają żwawość i reaktywność emocjonalna. Wysokie nasilenie reaktywności emocjonalnej stanowi czynnik ryzyka rozwoju depresji, podczas gdy wysoka żwawość stanowi czynnik protekcyjny redukujący ryzyko rozwoju depresji.
Wnioski: Prezentowane wyniki wskazują na potencjał analizy cech temperamentu u osób chorych na przewlekłe choroby dróg oddechowych we wczesnej diagnostyce i prewencji zaburzeń depresyjnych pozwalając na lepszą kontrolę i efektywność leczenia przewlekłych schorzeń somatycznych. Cechy temperamentu wydają się dobrym kandydatem na stabilny oraz temporalnie stały predyktor ryzyka wystąpienia objawów depresji i lęku
Measuring depression as a short-term state and as a trait: multilevel approach
Get PDFIntroduction: The Whole Trait Theory allows to conceptualise constructs as a short-term state and as a trait. Depression also can be understood in two ways as a short-term state and as a trait. The aim of the presented study was to verify the factor structure of depression scale at both the inter- and intra-individual levels and to examine the correlation between the density of depression state and depression as a trait.
Material and methods: The study used the depression scale from the DASS-21, and conducted a diary study that lasted 14 days and was based on repeated measurements on a sample of 147 people (49.3% female, 50.7% male). The research was conducted as an online survey, with items displayed in random sequence for each person every day. Respondents reported daily on the intensity of their experience of depression.
Results: A two-level confirmatory factor analysis proved that single-factor structures are the best way to explain the inter- and intra-individual variance of depression. The congeneric reliability for the measurement of depression as a state and as a density of states was high. The correlation between the average measurement of depression as a state and a single measurement of depression as a trait was very strong, thus providing empirical evidence of the Whole Trait Theory.
Conclusions: The present study opens new possibilities for measuring depression in research and clinical practice using repeated measurements of depression as a state. The study of the dynamics of changes in depression states allows for more precise prediction of a person\u27s tendency to experience depression.Wstęp: Teoria Całościowej Cechy pozwala na konceptualizację konstruktów jako krótkotrwałego stanu i jako cechy. Depresja również może być rozumiana na dwa sposoby, jako krótkotrwały stan i jako cecha. Celem naszego badania była weryfikacja struktury czynnikowej skali depresji zarówno na poziomie inter-, jak i intraindywidualnym oraz zbadanie korelacji między gęstością stanu depresji a depresją jako cechą.
Materiał i metody: W badaniu wykorzystano skalę depresji DASS-21 i przeprowadzono trwające 14 dni badanie dzienniczkowe oparte o pomiar powtarzany na próbie 147 osób (zbadano 49.3% kobiet oraz 50.7% mężczyzn). Badanie przeprowadzono za pomocą ankiety internetowej, w której pozycje skali były wyświetlane w losowej kolejności dla każdej osoby każdego dnia. Respondenci codziennie oceniali intensywność wskaźników depresji.
Dyskusja: Dwupoziomowa konfirmacyjna analiza czynnikowa dowiodła, że struktury jednoczynnikowe są najlepszym sposobem na wyjaśnienie między- i wewnątrzindywidualnej wariancji depresji. Rzetelność dla pomiaru depresji jako stanu i jako gęstości stanów była wysoka. Korelacja uśrednionego pomiaru depresji jako stanu z jednorazowym pomiarem depresji jako cechy była bardzo silna, dostarczając tym samym empirycznych dowodów na słuszność głównej tezy Teorii Całościowej Cechy.
Wnioski: Niniejsze badanie otwiera nowe możliwości pomiaru depresji w badaniach i praktyce klinicznej przy użyciu powtarzanych pomiarów depresji jako stanu. Badanie dynamiki zmian w stanach depresji pozwala na bardziej precyzyjne przewidywanie tendencji danej osoby do doświadczania depresji
Antidepressants and Sexual Health – How to Improve Patients’ Quality of Life?
Get PDFIntroduction: Depression is one of the most common psychiatric disorders, with its prevalence continuously increasing. Consequently, more individuals are using antidepressants and experiencing various adverse effects. One of the important, yet often overlooked, side effect of depression pharmacotherapy is sexual dysfunction. This article aims to review sexual dysfunction associated with antidepressant therapy, explore available management strategies, and highlight emerging therapeutic options.
Materials and methods: A literature review was performed using the PubMed and Scopus databases, covering publications from 2020 to 2024 focused on antidepressant-induced sexual dysfunction. Open-access publications in English-language were included, comprising original research articles, systematic reviews, meta-analyses, and narrative reviews.
Results: The most frequently reported antidepressant-related sexual dysfunctions include decreased libido, delayed ejaculation, anorgasmia, and erectile dysfunction. These effects are most often observed in patients treated with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) and serotonin-norepinephrine reuptake inhibitors (SNRIs). A lower, though still relevant, risk is associated with tricyclic antidepressants (TCAs) and monoamine oxidase inhibitors (MAOIs). Medications such as vortioxetine, agomelatine, vilazodone, and bupropion offer promising therapeutic alternatives with a reduced risk of sexual side effects. Moreover, growing evidence supports the effectiveness of adjunctive and non-pharmacological interventions.
Conclusions: Sexual dysfunctions significantly impair patients’ quality of life and often lead to treatment discontinuation and recurrence of depressive symptoms. Despite their prevalence, many patients do not report these symptoms due to embarrassment, which underscores the need for a conscious, empathetic approach from doctors. Active monitoring and implementing effective strategies to minimise these side effects without compromising antidepressant efficacy are essential.Wstęp: Depresja stanowi jedno z najpowszechniejszych zaburzeń psychicznych, a jej częstość występowania stale wzrasta. W rezultacie coraz więcej osób stosuje leki przeciwdepresyjne i doświadcza różnych działań niepożądanych związanych z ich przyjmowaniem. Ważnym, a jednocześnie często pomijanym skutkiem ubocznym farmakoterapii depresji są dysfunkcje seksualne. Celem niniejszej pracy jest omówienie dysfunkcji seksualnych występujących podczas terapii lekami przeciwdepresyjnymi oraz dostępnych strategii radzenia sobie z nimi, a także przedstawienie najnowszych opcji terapeutycznych.
Materiały i metody: Przeprowadzono przegląd literatury w bazach danych PubMed i Scopus, obejmujący publikacje z lat 2020–2024 dotyczące dysfunkcji seksualnych związanych z terapią przeciwdepresyjną. Uwzględniono ogólnodostępne artykuły w języku angielskim, w tym prace oryginalne, przeglądy systematyczne, metaanalizy i prace przeglądowe.
Wyniki: Dysfunkcje seksualne najczęściej zgłaszane przez pacjentów to zmniejszone libido, opóźniony wytrysk, anorgazmia i zaburzenia erekcji. Najczęściej występują one u pacjentów stosujących inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), a także inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Mniejsze, choć nadal istotne ryzyko, wiąże się ze stosowaniem trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TCA) czy inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO). Leki takie jak wortioksetyna, agomelatyna, wilazodon i bupropion, stanowią obiecującą alternatywę terapeutyczną z niższym ryzykiem zaburzeń seksualnych. Dodatkowo coraz więcej danych wskazuje na skuteczność terapii wspomagających oraz metod niefarmakologicznych.
Wnioski: Zaburzenia seksualne istotnie pogarszają jakość życia pacjentów, często prowadząc do przerwania terapii i nawrotu objawów depresji. Pomimo ich powszechności wielu pacjentów nie zgłasza objawów z powodu wstydu, co wymaga świadomego, empatycznego podejścia lekarzy. Kluczowe jest ich aktywne monitorowanie oraz wdrażanie skutecznych strategii minimalizujących objawy bez utraty skuteczności przeciwdepresyjnej
Zarządzanie lękiem u pacjentów poddawanych operacji zaćmy: badanie obserwacyjne w polskim szpitalu
Get PDFZARZĄDZANIE LĘKIEM U PACJENTÓW PODDAWANYCH OPERACJI ZAĆMY: BADANIE OBSERWACYJNE W POLSKIM SZPITALU
Cel pracy. Lęk jest negatywną emocją, której doświadczają pacjenci w obliczu procesu chirurgicznego, co może prowadzić do powikłań pooperacyjnych, takich jak ból, nudności oraz wydłużony czas rekonwalescencji. Edukacja przedoperacyjna jest niezbędnym elementem opieki pielęgniarskiej w zarządzaniu pacjentem chirurgicznym. Niniejsze badanie opisuje częstość występowania lęku u grupy polskich pacjentów przed operacją zaćmy.
Materiał i metody. Do tej samej grupy badanej kolejno włączono 99 pacjentów. Lęk mierzono za pomocą Amsterdamskiej Skali Lęku i Informacji Przedoperacyjnej (APAIS) oraz Wizualnej Skali Analogowej Lęku (VAS-A). Przeprowadzono ścisłe monitorowanie parametrów życiowych.
Wyniki. Badaniem objęto 62% kobiet, 38% mężczyzn, z czego 78% nie miało wcześniejszych operacji, a 32% odczuwało silny lęk. Większość pacjentów poddawanych operacji zaćmy po raz pierwszy miała potrzebę uzyskania większej ilości informacji na temat procedury, szczególnie dotyczących rodzaju operacji. Ból pooperacyjny zaobserwowano u 27% badanej próby, przy czym zauważono tendencję do mniejszego bólu u pacjentów, którzy odczuwali mniejszy lęk. Wyraźnie widać, że większa ilość informacji koreluje z niższymi poziomami lęku przedoperacyjnego, a tym samym z mniejszą liczbą powikłań, takich jak ból.
Wnioski. Zwiększona ilość indywidualnych informacji w ramach planu opieki pielęgniarskiej w procesie opieki nad pacjentem zmniejsza lęk przedoperacyjny i poprawia stan bólu pooperacyjnego.MANAGING ANXIETY IN PATIENTS UNDERGOING CATARACT SURGERY: AN OBSERVATIONAL STUDY IN A POLISH HOSPITAL
Aim. Anxiety is a negative emotion experienced by individuals when facing a surgical process, which could lead to post-surgical complications such as pain, nausea, and prolonged recovery. Preoperative education is essential as part of nursing care in surgical management. This study describes the prevalence of anxiety in a group of Polish patients before cataract surgery.
Material and methods. Ninety-nine patients were consecutively included in the same study group. Anxiety was measured using the Amsterdam Preoperative Anxiety and Information Scale (APAIS) and the Visual Analog Scale for Anxiety (VAS-A). Strict monitoring of vital signs was conducted.
Results. A total of 62% women and 38% men participated in the study, with 78% having no previous surgeries, and 32% experiencing severe anxiety. Most patients undergoing cataract surgery for the first time had the need for more information regarding the procedure, especially regarding the type of surgery. Post-surgical pain was observed in 27% of the sample, with a tendency for less pain in those patients who had experienced lower anxiety. It is evident that greater information correlates with lower levels of preoperative anxiety and consequently fewer complications such as pain.
Conclusions. Increased individualized information as part of the nursing care plan in the patient care process reduces preoperative anxiety and improves post-surgical pain
Świadomość studiujących kierunek Pielęgniarstwo w zakresie znaczenia rozwijania kompetencji komunikacyjnych w trakcie studiów pod kątem pracy w zespole opieki zdrowotnej
Get PDFAWARENESS OF PART-TIME STUDENTS OF STUDY PROGRAMME NURSING CARE ABOUT THE IMPORTANCE OF DEVELOPING COMMUNICATION COMPETENCES DURING THEIR STUDIES FOR WORKING IN A HEALTHCARE TEAM
Aim. The aim of the study is to examine the level of awareness regarding the development of individual professional competences among Associate Degree Nursing students, particularly in relation to communication and working in a healthcare team. Additionally, the study aims to analyse their opinions on the importance and role of learning communication both during their studies and within the healthcare team.
Material and methods. We used a quantitative, descriptive, non-experimental method of empirical research. For statistical analysis we utilized Levene’s and T-test. The measurement instrument employed was a questionnaire that was completed by 147 students of the Nursing Care programme.
Results. Respondents have the highest level of awareness concerning the importance of communication for effective teamwork (x=4.9) and for the successful treatment of patients under the care of the team (x=4.9). We found that there were no statistically significant differences in mean awareness of the importance of good communication according to gender (p=0.914), age (p=0.482), level of education (p=0.997) and job complexity (p=0.399).
Conclusions. Successful patient treatment depends on high-quality communication. Weekly meetings, communication training, and supervision can be excellent tools for enhancing the communication competences of nursing staff.ŚWIADOMOŚĆ STUDIUJĄCYCH KIERUNEK PIELĘGNIARSTWO W ZAKRESIE ZNACZENIA ROZWIJANIA KOMPETENCJI KOMUNIKACYJNYCH W TRAKCIE STUDIÓW POD KĄTEM PRACY W ZESPOLE OPIEKI ZDROWOTNEJ
Cel pracy. Celem badania jest zbadanie poziomu rozwoju indywidualnych kompetencji zawodowych związanych z komunikacją i pracą w zespole opieki zdrowotnej oraz analiza poglądów studentów studiów niestacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku Pielęgniarstwo na Wydziale Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu w Novo mesto na temat znaczenia i roli uczenia się komunikacji podczas studiów oraz w zespole opieki zdrowotnej, w którym pracują w swoim środowisku pracy.
Materiał i metody. Zastosowaliśmy ilościową, opisową, nieeksperymentalną metodę badań. Do analizy statystycznej wykorzystano test Levene’a i test T. Zastosowanym narzędziem pomiarowym był formularz, który został wypełniony przez 147 studentów kierunku Pielęgniarstwo.
Wyniki. Respondenci mają najwyższy poziom świadomości znaczenia komunikacji dla skutecznej pracy zespołowej (x=4,9) i skutecznego leczenia pacjentów pod opieką zespołu (x=4,9). W okresie badania najwyższy poziom rozwoju osiągnięto w zakresie umiejętności uświadomienia sobie, że za dobro pacjenta odpowiadają wszyscy członkowie zespołu (x=4,3). Stwierdzono, że nie było statystycznie istotnych różnic w średniej świadomości znaczenia dobrej komunikacji w zależności od płci (p=0,914), wieku (p=0,482), poziomu wykształcenia (p=0,997) i poziomu złożoności pracy (p=0,399).Wnioski. Skuteczne leczenie pacjentów zależy od jakości komunikacji. Cotygodniowe spotkania, szkolenia komunikacyjne i nadzór mogą być doskonałymi narzędziami do zwiększania kompetencji komunikacyjnych personelu pielęgniarskiego
Proces pielęgnowania pacjenta po zabiegu PCI CTO z wykorzystaniem PulseCath iVAC 2L na podstawie klasyfikacji ICNP®
Get PDFCel pracy. Celem pracy było przedstawienie procesu pielęgnowania nad pacjentem po zabiegu PCI CTO z użyciem urządzenia PulseCath iVAC 2L, opartego na klasyfikacji Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®).
Materiał i metody. Badanie opierało się na studium indywidualnego przypadku, z zastosowaniem wywiadu pielęgniarskiego, obserwacji, analizy dokumentacji medycznej oraz pomiaru podstawowych parametrów życiowych. Zostało przeprowadzone w czerwcu 2024 roku w warunkach szpitalnych, po uzyskaniu zgody pacjenta. Obserwacja trwała 5 dni.
Wyniki. Pacjent, 79-letni mężczyzna z chorobą wieńcową, przeszedł PCI CTO z zastosowaniem urządzenia PulseCath iVAC 2L. Procedura zakończyła się sukcesem, a pacjent nie doznał poważnych powikłań. Po zabiegu pacjent był monitorowany, a jego stan zdrowia uległ poprawie. Przed i po zabiegu obserwowano poprawę parametrów hemodynamicznych.
Wnioski. Wykorzystanie klasyfikacji ICNP® pozwoliło na holistyczne podejście do procesu opieki nad pacjentem, zapewniając systematyczne diagnozowanie i planowanie interwencji pielęgniarskich. Kluczową rolą personelu pielęgniarskiego było monitorowanie stanu pacjenta, zarządzanie bólem oraz zapobieganie powikłaniom, co przyczyniło się do poprawy jakości życia pacjenta po zabiegu.Aim. The aim of the study was to present the nursing process of a patient after PCI CTO using the PulseCath iVAC 2L device, based on the International Classification of Nursing Practice (ICNP®) classification.
Material and methods. The study was based on an individual case study, using a nursing interview, observation, analysis of medical records and measurement of basic vital signs. It was conducted in June 2024 in a hospital setting, after obtaining the patient’s consent. The observation lasted 5 days.
Results. The patient, a 79-year-old man with coronary artery disease, underwent PCI CTO using the PulseCath iVAC 2L device. The procedure was successful and the patient did not experience any serious complications. The patient was monitored after the procedure and his health condition improved. Before and after the procedure, an improvement in haemodynamic parameters was observed.
Conclusions. The use of the ICNP® classification allowed for a holistic approach to the patient care process, providing systematic diagnosis and planning of nursing interventions. The key role of the nursing staff was to monitor the patient’s condition, manage pain and prevent complications, which contributed to improving the patient’s quality of life after the procedure
Wartość symulacji wysokiej wierności w doskonaleniu zawodowym służb ratunkowych – doniesienia wstępne
Get PDFTHE VALUE OF HIGH-FIDELITY SIMULATION IN THE PROFESSIONAL DEVELOPMENT OF EMERGENCY SERVICES – PRELIMINARY REPORTS
Aim. The aim of the study was to gather the opinions of emergency service personnel, which are Emergency Medical Services, and the Fire and the Police Services- regarding workshops aimed at improving emergency response competencies using medical simulation methods.
Material and methods. The present study employed a descriptive, qualitative research approach. Researchers asked open-ended questions in the form of a survey directed at the workshop participants, with a focus on their opinions regarding the implementation of the workshop project using high-fidelity simulation methods.
Results. The content analysis of the interviews was coded to identify recurring patterns, themes, and categories, which formed the basis for organizing the results and drawing conclusions. The findings were presented in three key areas: the practical usefulness of the subject matter, the educational value of the medical simulation method, and prospects for the development of professional competencies.
Conclusions. Workshop participants who were emergency service representatives (firefighters, police officers, and paramedics) viewed the workshop topics positively. They expressed a preference for using medical simulation as a method that enables the acquisition and improvement of skills in conditions that are safe for both the learner and the patient/victim. The participants identified further training in pediatric procedures and tactical medicine as particularly desirable.WARTOŚĆ SYMULACJI WYSOKIEJ WIERNOŚCI W DOSKONALENIU ZAWODOWYM SŁUŻB RATUNKOWYCH– DONIESIENIA WSTĘPNE
Cel pracy. Celem pracy było poznanie opinii pracowników służb ratunkowych, tj. Pogotowia Ratunkowego, Straży Pożarnej oraz Policji na temat warsztatów doskonalących kompetencje ratunkowe oparte na metodzie symulacji medycznej.
Materiał i metody. W tym badaniu zastosowano opisowe podejście badawcze o charakterze jakościowym tj. badacze skierowali do uczestników warsztatów pytania otwarte w formie ankiety dotyczące opinii związanych z realizacją projektu warsztatowego metodą symulacji wysokiej wierności. Następnie dwóch autorów niezależnie dokonało analizy jakościowej zebranego materiału.
Wyniki. Analiza treści udzielonych wywiadów została zakodowana w celu poszukiwania powtarzających się wzorców, tematów i kategorii, co stanowiło podstawę do katalogowania wyników i formułowania wniosków. Wyniki przedstawiono w trzech aspektach: użyteczności praktycznej tematyki, użyteczności dydaktycznej metody symulacji medycznej i perspektyw rozwoju kompetencji zawodowych.
Wnioski. Uczestnicy warsztatów reprezentujący służby ratunkowe (strażacy, policjanci, ratownicy medyczni) pozytywnie postrzegają tematykę zrealizowanych warsztatów. Przedstawili opinię preferującą wykorzystanie symulacji medycznej jako metody, która pozwala na zdobywanie i doskonalenie umiejętności w bezpiecznych dla uczącego się i pacjenta/poszkodowanego warunkach. Badani za szczególnie oczekiwane uznali dalsze doskonalenie procedur pediatrycznych i medycyny taktycznej
Praktyczne zalecenia w pielęgniarskiej i położniczej opiece diabetologicznej – 2026. Stanowisko Polskiej Federacji Edukacji w Diabetologii
Get PDFAim. Presenting a set of procedures describing nursing interventions in diabetes care, including currently available scientific evidence and clinical experience of specialists involved in the care of diabetic patients.
Material and methods. The study involved a literature review of selected areas of nursing practice in diabetes care. When compiling the material, the priority was to use data from: randomized controlled clinical trials and their meta-analyses, systematic reviews, observational studies and other studies with lower levels of evidence.
Results. Based on an analysis of the collected material, 14 procedures and 4 guidelines have been developed, describing selected aspects of nursing interventions in diabetic patients. Each of the procedures details key recommendations on diabetes care, arranged in accordance of the significance ascribed to the scientific evidence analyzed.
Conclusions. The 2026 PFED guidelines on nursing diabetes care are the effect of the evaluation of the previous versions and comprise an updated, considerably more extensive, comprehensive and evidence-based set of practices. The major asset of these guidelines is their interdisciplinarity, reflected in the fact that the final version of the publication was approved by consultants in nursing fields, a consultant in diabetology, and representatives of the medical community from the Polish Diabetes Society. The authors experience gained during work on international recommendations (New Insulin Delivery Recommendations) played an important role when formulating the present guidelines.Cel pracy. Przygotowanie zestawu procedur opisujących sposób postępowania pielęgniarskiego w opiece diabetologicznej z uwzględnieniem aktualnie dostępnych dowodów naukowych oraz klinicznego doświadczenia specjalistów zaangażowanych w opiekę nad osobą z cukrzycą.
Materiał i metody. Dokonano przeglądu piśmiennictwa w wybranych obszarach praktyki pielęgniarki diabetologicznej. Priorytetem przy tworzeniu materiału było wykorzystanie danych kolejno z: badań z randomizacją i ich metaanaliz, przeglądów systematycznych, badań obserwacyjnych a także innych badań o niższym poziomie dowodów.
Wyniki. Analiza zgromadzonego materiału dała podstawę do opracowania 14 procedur oraz 4 wytycznych opisujących wybrane aspekty postępowania pielęgniarskiego, w opiece nad osobą z cukrzycą. W każdej z procedur wyszczególniono kluczowe dla opieki rekomendacje i usystematyzowano je zgodnie z przyjętym poziomem dowodów naukowych.
Wnioski. Praktyczne zalecenia w pielęgniarskiej i położniczej opiece diabetologicznej na rok 2026 rok są efektem ewaluacji dotychczas prezentowanych wersji i stanowią zaktualizowany, znacznie rozszerzony, kompleksowy, oparty na dowodach naukowych zestaw praktyk. Niewątpliwie atutem jest interdyscyplinarność zaleceń wyrażająca się między innymi w tym, iż ostateczna wersja została zaopiniowana przez konsultantów w dziedzinach pielęgniarstwa oraz przez konsultanta w dziedzinie diabetologii i przedstawicieli środowiska lekarskiego z Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego. Ważnym elementem w formułowaniu aktualnych zaleceń było wykorzystanie doświadczeń autorów zdobyte podczas prac przy międzynarodowych rekomendacjach (ang. New Insulin Delivery Recommendations)
Pielęgniarstwo w zakresie wsparcia żywieniowego pacjentów chorych na nowotwory– studium przypadku
Get PDFCel pracy. Niedożywienie stanowi poważny problem dla pacjentów chorych na nowotwory.
Materiał i metody. Wybraliśmy metodę badań jakościowych zwaną studium przypadku. Przeprowadzono częściowo ustrukturyzowane wywiady z pacjentami, koncentrując się na zmianach w zaspokajaniu potrzeb żywieniowych wynikających z wpływu choroby. Wywiad uzupełniono obserwacją pacjenta i badaniem fizykalnym. Wykorzystano również standardowe narzędzia pomiarowe.
Wyniki. W zakresie stanu odżywienia we wszystkich trzech przypadkach zdiagnozowano zaburzenia odżywiania: niedobór składników odżywczych w stosunku do zapotrzebowania organizmu. Jeśli chodzi o spożycie płynów, we wszystkich przypadkach stwierdzono ryzyko niedoboru płynów. Na podstawie diagnoz pielęgniarskich zaplanowaliśmy interwencje pielęgniarskie mające na celu wyeliminowanie problemów pacjentów. Przed wypisaniem do opieki domowej pacjenci zostali przeszkoleni przez pielęgniarkę w zakresie interwencji żywieniowych i spożycia płynów. Porównanie wyników przy przyjęciu i po 11 tygodniach wykazało poprawę stanu odżywienia i równowagi płynów we wszystkich 3 przypadkach.
Wnioski. W celu skutecznej systematyzacji wsparcia żywieniowego u pacjentów z nowotworami zalecamy pielęgniarkom stosowanie algorytmu interwencji pielęgniarskiej. Wdrożenie algorytmu interwencji pielęgniarskiej w praktyce potwierdziło jego wpływ na eliminację rozwoju niedożywienia u pacjentów z nowotworami.Aim. Malnutrition is a serious problem for cancer patients.
Material and methods. We chose a qualitative research method called case study. A semi-structured interview was conducted with the patients, focusing on changes in the satisfaction of nutritional needs arising from the impact of the disease. The interview was complemented by patient observation and his physical screening examination. We also used standardised measurement tools.
Results. In terms of nutritional status, a nursing diagnosis of Nutritional Imbalance: a deficiency of nutrients with respect to the body’s requirements was identified in all three cases. As for the fluid intake, the Risk for deficient fluid intake was determined in all cases. Based on the nursing diagnoses, we planned nursing interventions aimed at eliminating the patients’ problems. Prior to discharge to home care, patients were educated by the nurse on nutritional interventions and fluid intake. Comparison of outcomes on admission and after 11 weeks demonstrated improvement in nutritional status and fluid balance in all 3 cases.
Conclusions. For effective systematisation of nutritional support in cancer patients, we recommend nurses to use the nursing intervention algorithm. The implementation of the nursing intervention algorithm into practice, confirmed its impact on the elimination of the development of malnutrition in cancer patients