Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Jak wojna informacyjna przechodzi w pełnoskalową agresję militarną: doświadczenie Ukrainy
No full textThe article analyzes the main ideological components and tools of Russia’s information, hybrid and full-scale war against Ukraine. Since the time of Ivan III, Russia has implemented the model of eastern despotism, which claims a special historical mission (“Moscow as the third Rome”). This model involves imperialism, absolutism, anti-democracy, disregard for human rights and the rights of nations. Throughout its history (Moscow Princedom – Russian Empire – Soviet Union – Russian Federation), the external forms of this model changed, but its essence remained unaltered, which is why it was always hostile to European values.
From the middle of the 17th century, when Ukrainian lands came under Russian control, it did everything to spread this model to them. To this end, it has taken such actions as rewriting history, banning the Ukrainian language and culture, destroying ethnic self-awareness, as well as repression and genocide against the Ukrainian people. Nevertheless, the oppressor failed to completely destroy the code of freedom, which is fundamental to the Ukrainian mentality. Nevertheless, the oppressor failed to completely destroy the code of freedom, which is fundamental to the Ukrainian mentality.
With the collapse of the Soviet Union (1991), Ukraine got the opportunity to build its statehood on the values of freedom and democracy, and realized itself as a full-fledged member of the European family. Russia perceived Ukraine’s independence as a threat to its mission and moved to an ideological war against Ukraine. All methods of propaganda were employed, including distortion of facts, creation and mass distribution of pseudo-historical narratives, fakes, manipulations and outright lies. During the rule of Vladimir Putin, the doctrine of “Russkiy mir” (“Russian world”) was developed as a neo-imperial myth, and the Ukrainian state was viewed as a historical mistake that had to be corrected through new colonization. When during the Revolution of Dignity (2014) Ukrainians removed a corrupt pro-Russian politician Viktor Yanukovych from power, Russia resorted to the hybrid war during which it annexed Crimea, Donetsk and Luhansk regions. Although the civilized world did not recognize the Russian annexation, its reaction was too restrained. This gave Putin hope that the world’s response to further aggression would also be weak, and therefore on February 24, 2022, he ordered the full-scale invasion of Ukraine.
The Russian ruler underestimated the will of Ukrainians to fight for their freedom, lives, and European ideals. Putin and his henchmen also underestimated the harsh reaction of the civilized world to Russian barbarism. An unpleasant surprise for them was the unprecedented military and financial aid that the West provides to Ukraine. Russian propaganda cannot hide from the world the terrible war crimes and offences against humanity committed by the Russian military. This war is not just a war between two states – it is a war between medieval barbarism and civilization. Ukraine’s victory determines not only the fate of Ukraine, but also the entire world order.Artykuł analizuje główne ideologiczne komponenty i narzędzia wojny informacyjnej, hybrydowej i w końcu pełnoskalowej toczonej przez Rosję przeciwko Ukrainie. Poczynając od czasów Iwana III Rosja wdraża model wschodniego despotyzmu, w ramach którego przypisuje sobie wyjątkową misję historyczną („Moskwa – Trzeci Rzym”). Model ten obejmuje imperializm, absolutyzm, antydemokrację, lekceważenie praw człowieka oraz praw narodów. W jego historii (Wielkie Księstwo Moskiewskie – Imperium Rosyjskie – Związek Radziecki – Federacja Rosyjska) zmieniały się zewnętrzne formy, ale jego istota pozostała niezmieniona, zaś w jej skład zawsze wchodziło wrogie nastawienie do wartości europejskich.
Od połowy XVII wieku, kiedy ziemie ukraińskie znalazły się pod kontrolą Rosji, robiła ona wszystko, aby rozpowszechnić na nich ten model. W tym celu prowadziła działania takie, jak: przepisywanie historii, zakazywanie języka i kultury ukraińskiej, niszczenie samoświadomości etnicznej, a także represje i ludobójstwo wobec narodu ukraińskiego. Nie udało jej się jednak całkowicie zniszczyć kodu wolności, który jest fundamentalny dla ukraińskiej tożsamości.
Wraz z upadkiem Związku Radzieckiego, Ukraina otrzymała możliwość zbudowania swojej państwowości na wartościach wolności oraz demokracji, dążąc do realizacji swojego statusu jako pełnoprawnego członka europejskiej rodziny. Niepodległość Ukrainy była postrzegana przez Rosję jako zagrożenie dla jej „misji”, dlatego rozpoczęła ona wojnę ideologiczną przeciwko Ukrainie. Zastosowano wszystkie metody propagandy, w tym fałszowanie faktów, tworzenie i masowe rozpowszechnianie pseudohistorycznych narracji, kłamstw i manipulacji.
W okresie rządów Władimira Putina doktryna „Russkogo mira” („rosyjskiego świata”) została rozwinięta w neoimperialny mit, w ramach którego państwo ukraińskie było postrzegane jako historyczny błąd, który musiał zostać naprawiony za pośrednictwem nowej kolonizacji. Kiedy podczas Rewolucji Godności (2014) Ukraińcy pozbawili władzy skorumpowanego prorosyjskiego prezydenta, Wiktora Janukowycza, Rosja zaczęła wojnę hybrydową, w której zaanektowała Krym oraz obwody Doniecki i Ługański. Cywilizowany świat nie uznał rosyjskiej aneksji, a jego reakcja była zbyt powściągliwa. Dało to Putinowi nadzieję, że reakcja świata na bezpośrednią agresję również będzie słaba, dlatego 24 lutego 2022 rozpoczął pełnoskalową inwazję na Ukrainę. Rosyjski rząd nie docenił woli Ukraińców do walki o wolność, życie i europejskie ideały. Putin i jego poplecznicy nie przewidzieli również ostrej reakcji cywilizowanego świata na rosyjskie barbarzyństwo. Zaskoczeniem była dla nich bezprecedensowa pomoc wojskowa i finansowa, jakiej Zachód udziela Ukrainie. Rosyjska propaganda nie może ukryć przed światem straszliwych zbrodni wojennych i przestępstw przeciwko ludzkości popełnionych przez rosyjskie wojsko. Ta wojna to nie tylko wojna między dwoma państwami, to wojna między średniowiecznym barbarzyństwem a cywilizacją. Zwycięstwo Ukrainy determinuje nie tylko jej los, ale także cały światowy porządek
The Spirit of Terrorism – its Contemporary Evolution and Escalation
No full textFrom the editorFrom the edito
Wpływ kwestii bezpieczeństwa związanych z wojną na Ukrainie na przemiany w handlu światowym
No full textThe article is devoted to the impact of security issues related to the global conflict, located in Ukraine, on the world trade transformations.
The objective of the paper is twofold: first, to analyze the impact of the conflict on energy and food security in the context of changes in the world commodity prices and global modifications in the energy supply chains; second, to reveal the trade flows transformation in the world economy system and to substantiate the need to modernize the international institutions.
The methodological basis of the research is the system approach: the methods of economic and statistical analysis combined with graphical method are used to determine the world commodity prices dynamics, as well as world commodity prices indices; the historical-logical method along with the analysis of economic phenomena and processes are used to assess the prerequisites for changes in world trade development and to reveal the need to revise the Washington Consensus, to transform the WTO.
The conflict in Ukraine put pressure on security issues on a global scale, starting with food and energy security which resulted in trade flows transformations contributing to dividing the world into blocs. The confrontation forced the WTO to worsen forecasts regarding the development of the global trade; however, the trade trends demonstrated the adaptability of the world to the new transition realities. In October 2022 the WTO improved its forecast for 2022, but the risks of the war continuation resulted in significant deterioration of the forecast for 2023. The state of affairs leads to growing expectations regarding the reformatting of world trade in the short term while the ongoing war conditions the revision of current approaches to the formation of the world order and further emphasizes the need to transform the world’s leading economic institutions, primarily the World Trade Organization.Artykuł poświęcony jest wpływowi kwestii bezpieczeństwa związanych z globalnym konfliktem na Ukrainie na przemiany w handlu światowym. Cel pracy jest dwukierunkowy: po pierwsze, zanalizowanie wpływu konfliktu na bezpieczeństwo energetyczne i żywnościowe w kontekście zmian w światowych cenach surowców i globalnych modyfikacji łańcuchów dostaw energii; po drugie, ujawnienie przekształceń przepływów handlowych w systemie gospodarki światowej i uzasadnienie konieczności modernizacji międzynarodowych instytucji. Podstawą metodologiczną badania jest podejście systemowe: metody analizy ekonomicznej i statystycznej w połączeniu z metodą graficzną są używane do określenia dynamiki światowych cen surowców, a także indeksów cen surowców na świecie; metoda historyczno-logiczna wraz z analizą zjawisk i procesów gospodarczych są używane do oceny przesłanek zmian w rozwoju handlu światowego i ujawnienia konieczności rewizji Konsensusu Waszyngtońskiego oraz transformacji WTO. Konflikt na Ukrainie wywołał presję na kwestie bezpieczeństwa na skalę globalną, rozpoczynając od bezpieczeństwa żywnościowego i energetycznego, co skutkowało przekształceniem przepływów handlowych, przyczyniając się do podziału świata na bloki. Konfrontacja zmusiła WTO do pogorszenia prognoz dotyczących rozwoju handlu globalnego; jednakże tendencje handlowe wykazały elastyczność świata wobec nowych rzeczywistości przejściowych. W październiku 2022 r. WTO poprawiło swoją prognozę na rok 2022, ale ryzyko kontynuacji wojny doprowadziło do znacznego pogorszenia prognozy na rok 2023. Obecna sytuacja prowadzi do rosnących oczekiwań co do restrukturyzacji handlu światowego w krótkim okresie, podczas gdy trwająca wojna warunkuje rewizję obecnych podejść do kształtowania porządku światowego i dodatkowo podkreśla konieczność transformacji światowych głównych instytucji gospodarczych, przede wszystkim Światowej Organizacji Handlu
Rola małych państw w promowaniu bezpieczeństwa międzynarodowego: strategia Litwy
No full textThe aim of the present article is to analyse the efforts taken aimed to build the security of the region as part of Lithuanian foreign policy in the international arena in the era of the Russian invasion of Ukraine. This article seeks to verify the hypothesis that small states are able to set in motion a process that can benefit the entire region, and thus they may contribute to building international peace and security. The theoretical basis of the research is post-structural theory, from its perspective Lithuania accepts and actively shapes its identity as a small state, which is defined primarily in relation to its large and dangerous neighbor. This helps explain the small country’s consistent pursuit of integration and being an active player in the international arena, which was supposed to help it break away from the Soviet past and “return to the West.” Thus, this study contributes to knowledge on the practice of international relations by reflecting on the growing role of the Baltic States.Celem artykułu jest analiza podejmowanych działań na rzecz budowania bezpieczeństwa regionu przez litewską politykę zagraniczną na arenie międzynarodowej w dobie rosyjskiej inwazji na Ukrainę. W niniejszym artykule starano się zweryfikować hipotezę, która zakłada, że małe państwa są w stanie uruchomić proces, który może przynieść korzyści całemu regionowi, a tym samym przyczynić się do budowania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Podstawą teoretyczną badań jest teoria poststrukturalna, z jej perspektywy Litwa akceptuje i aktywnie kształtuje swoją tożsamość małego państwa, która jest określana przede wszystkim w relacji do wielkiego i groźnego sąsiada. Pozwala to wytłumaczyć konsekwentne dążenie małego państwa do integracji i bycie aktywnym graczem na arenie międzynarodowej, która miała pomóc odciąć się od sowieckiej przeszłości i „powrócić do Zachodu”. Tym samym niniejsze opracowanie wnosi wkład w wiedzę na temat praktyki stosunków międzynarodowych poprzez refleksję nad rosnącą rolą krajów bałtyckich
Problem nieregularnych migracji z Afryki Subsaharyjskiej do Algierii w XXI wieku
No full textIn the twenty-first century, there was a sharp increase in migration from sub-Saharan Africa to Algeria, and the Sahel zone became a hot stop for illegal human smuggling. Some immigrants go to the north of the country to continue their journey to Europe; others remain in Algeria, treating it as a destination country and do not continue their journey. Algeria has been repeatedly accused of using illegal practices against migrants, such as deportations, pushbacks, and detentions. The aim of the article is to try to assess the scale of the problem of illegal immigration in Algeria based on available statistical data and their periodisation. The main routes taken by migrants will be described, as well as the basic principles of migration policy in Algeria. The following hypotheses were put forward: 1) Algeria is mainly a transit country for migrants from sub-Saharan Africa; 2) The main irregular migration routes lead from the Sahel zone; 3) There is unequal treatment of people in terms of violations of Algerian law (division into Algerians and others). For the purposes of the article, the following research methods were used – analysis and synthesis, comparative method, statistical method, and systemic approach.W XXI wieku nastąpił gwałtowny wzrost migracji z Afryki Subsaharyjskiej do Algierii, a strefa Sahelu stała się, głównym miejscem nielegalnego przemytu ludzi. Niektórzy imigranci udają się na północ kraju, aby kontynuować podróż do Europy; inni pozostają w Algierii, traktując ją jako kraj docelowy i nie odbywają dalszej podróży. Algieria była wielokrotnie oskarżana o stosowanie wobec migrantów nielegalnych praktyk, takich jak deportacje, pushbacki, zatrzymania. Celem artykułu jest próba oceny skali problemu nielegalnej imigracji do Algierii na podstawie dostępnych danych statystycznych i ich periodyzacji oraz opisanie głównych sposobów przemytu ludzi oraz scharakteryzowanie podstawowych zasad polityki migracyjnej. Dlatego też postawiono następujące hipotezy: 1) Algieria jest głównie państwem tranzytowym dla migrantów z Afryki Subsaharyjskiej; 2) Główne szlaki nielegalnych migracji prowadzą ze strefy Sahelu; 3) Odnotowuje się nierówne traktowanie osób pod względem łamania algierskiego prawa (podział na Algierczyków i innych). Na potrzeby artykułu zostały wykorzystane następujące metody badawcze – analiza i synteza, metoda komparatystyczna, statystyczna oraz podejście systemowe
Rola Grupy Wyszehradzkiej w europejskim systemie bezpieczeństwa
No full textThe changes taking place in Central and Eastern Europe, which began in 1989, included pri-marily the internal and foreign policy of the four countries that make up the Visegrad Group, i.e. the Czech Republic, Poland, Slovakia and Hungary. The transformations also concerned rela-tions with the newly formed states after the collapse of the Union of Soviet Socialist Republics (USSR) and the course of European and Euro-Atlantic integration. The aim of the article is to indicate the role of the Visegrad Group in the European security system, especially in the face of the war in Ukraine or the migration crisis. An important element of the functioning of this regional organization is its cooperation with the EU or with other organizations. The research hypothesis is as follows: the future of the Visegrad Group makes sense and brings its members more benefits than losses. The article uses the analysis method. The key issue that needs to be answered will be the prospect of further activity of the Visegrad Group in the face of new threats. Will the member states of the Visegrad Group meet the challenges of the twenty-first century? Will they play an important role in shaping European security?Przemiany zachodzące w Europie Środkowo-Wschodniej, które miały początek w 1989 r., obejmowały przede wszystkim politykę wewnętrzną i zagraniczną czterech państw, które two-rzą Grupę Wyszehradzką, tj. Czechy, Polskę, Słowację i Węgry. Przeobrażenia dotyczyły także relacji z nowo powstałymi państwami po rozpadzie Związku Socjalistycznych Republik Ra-dzieckich (ZSRR) oraz przebiegu integracji europejskiej i euroatlantyckiej. Celem artykułu jest wskazanie roli Grupy Wyszehradzkiej w systemie bezpieczeństwa europejskiego, szczególnie w obliczu wojny w Ukrainie czy też kryzysu migracyjnego. Ważkim elementem funkcjonowa-nia tejże organizacji o charakterze regionalnym jest jej współpraca z UE czy z innymi organiza-cjami. Hipoteza badawcza brzmi następująco: przyszłość Grupy Wyszehradzkiej ma sens oraz przynosi swoim członkom więcej korzyści niż strat. W artykule zastosowano metodę analizy. Kluczowym zagadnieniem, które wymaga udzielenia odpowiedzi, będzie perspektywa dalszej działalności Grupy Wyszehradzkiej w obliczu nowych zagrożeń. Czy państwa członkowskie Grupy Wyszehradzkiej sprostają wyzwaniom XXI wieku? Czy odegrają istotną rolę w kształto-waniu bezpieczeństwa europejskiego
Strategiczne znaczenie wspólnych komitetów dla współpracy między państwami inicjatywy Trójmorza a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi
No full textThe 21st century has brought many changes both in Central and Eastern Europe (CEE) and in the Middle East, where the United Arab Emirates demonstrates its will play the role of a leader in many initiatives in the international arena. In 2016, 12 CEE countries launched the Three Seas Initiative (3SI) for the implementation of strategic economic projects to adapt to new international challenges. This research paper aims to find an answer to the research question of what is the Joint Committees’ – J(E)C role and significance for relations between the United Arab Emirates and Three Seas Initiative countries? To achieve the set research goal, both quantitative and qualitative methods were applied, considering the quantitative potential of the analysed countries’ power to adapt to the international environment and influence its players. Then, a comparative analysis was used in terms of J(E)C sessions, top-level visits, and trade trends. The research findings show that the most important thing to achieve the strategic level of relations is the political will and the appropriate strategy. However, countries with high potential, and perceived power, do not need J(E)C for the stable development of economic cooperation. The research results indicate that in strategic partnership with the UAE, Austria has a role and position in energy and Romania in transport. On the other hand, Poland connecting both strategic routes appear as an economic hub.XXI wiek przyniósł duże zmiany zarówno w Europie Środkowo-Wschodniej (CEE), jak i na Bliskim Wschodzie, w którym Zjednoczone Emiraty Arabskie demonstrują wolę odgrywania roli lidera wielu inicjatyw na arenie międzynarodowej. Natomiast w 2016 roku 12 państw CEE zainaugurowały Inicjatywę Trójmorza (3SI) służącą realizacji strategicznych gospodarczych projektów w celu adaptacji do nowych wyzwań międzynarodowych. Celem pracy jest znalezienie odpowiedzi na pytanie badawcze jaka jest rola Wspólnych Komitetów i ich znaczenie dla relacji pomiędzy państwami Inicjatywy Trójmorza a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi? Aby zrealizować wyznaczony cel badawczy, zostały zastosowane metody ilościowe, jak i jakościowe, biorąc pod uwagę ilościowy potencjał siły analizowanych państw do adaptacji do środowiska międzynarodowego, jak i oddziaływania na innych aktorów. Następnie, dokonano analizy porównawczej w aspekcie przeprowadzonych sesji J(E)C oraz wizyt najwyższego szczebla, tendencji wymiany handlowej. Wyniki badania ukazują, że do osiągnięcia strategicznego poziomu relacji jest najważniejsza wola polityczna oraz stosowna strategia. Jednak, państwom o dużym potencjale, dla stabilnego rozwoju współpracy gospodarczej nie jest konieczne J(E)C. Rezultat badań wskazuje na rolę i pozycję Austrii w energetycznym strategicznym partnerstwie z ZEA, zaś Rumunię w wymiarze transportowym. Natomiast, w sposób naturalny Polska łącząca oba szlaki strategiczne, jawi się jako gospodarczy hub
Bezpieczeństwo regionalne w basenie Morza Czarnego i równowaga geostrategiczna: scenariusz „Nowej Zimnej Wojny”
No full textThe Black Sea region is increasingly becoming a priority on the international agenda. In fact, a regional approach is emerging as actors understand that common problems need to be addressed jointly. Nevertheless, cooperation efforts are hampered by a number of factors, such as uneven economic and political development within and among countries, nationalist forces, and longstanding animosities between regional players. In this context, it is imperative to foster sound policies aimed at strengthening dialogue and cooperation so as to contain and ultimately resolve conflicts with peaceful means. However, there is little policy-oriented research on the challenges and opportunities for cooperation in the Black Sea region. The purpose of this paper is to assess the impact of terrorism and its dangers towards the Black Sea region. The work also describes the significance of international terrorism and its general definitions. Besides, the result and findings are based on theoretical studies and assumptions and the result of the analysis of the “Case Study” of the Black Sea region. Case study examines how the Black Sea region influences the spread of terrorism and what threats it poses for this region. Furthermore, the aspects of what makes the region important on international arena are analyzed and the existent and potential security issues are examined, as well as strategic importance of the region for the EU and NATO is analyzed even from academic framework – “Securitization” theory (Buzan, Wæver, De Wilde, 1998). The theory is based on security studies conceptual background and the background spectrum includes: the Copenhagen School and Critical security studies as the type (Ondrejcsak, 2014). Moreover, the Black Sea regional security and geopolitics are to be reviewed and scrutinized in several modalities in aegis of the Securitization theory, like military and economic sectors. The hypothesis provides provision that the Black Sea regional security has already became indispensable part of the contemporary international security system and determines tendency in geostrategic balance at global level. In addition to that the Black Sea Region has to contend with numerous threats of a conventional and non-conventional kind. These hard and soft security problems make the region volatile, insecure and unstable. That is why the region is very vital for inter-governmental organizations, dealing with military security (NATO case) and local actors in case of Georgia’s national security.Region Morza Czarnego w coraz większym stopniu staje się priorytetem na arenie międzynarodowej. Podejście regionalne wyłania się w miarę jak podmioty rozumieją, że wspólne problemy muszą być rozwiązywane wspólnie. Niemniej jednak wysiłki na rzecz współpracy są utrudnione przez szereg czynników, takich jak nierównomierny rozwój gospodarczy i polityczny w poszczególnych krajach i między nimi, siły nacjonalistyczne i długotrwałe animozje między regionalnymi graczami. W tym kontekście konieczne jest wspieranie rozsądnej polityki mającej na celu wzmocnienie dialogu i współpracy, aby powstrzymać i ostatecznie rozwiązać konflikty pokojowymi środkami. Niewiele jest jednak badań zorientowanych na politykę, dotyczących wyzwań i możliwości współpracy w regionie Morza Czarnego. Celem niniejszego dokumentu jest ocena wpływu terroryzmu i związanych z nim zagrożeń na region Morza Czarnego. Praca opisuje również znaczenie międzynarodowego terroryzmu i jego ogólne definicje. Ponadto wyniki i ustalenia opierają się na badaniach teoretycznych i założeniach oraz wynikach analizy „studium przypadku” regionu Morza Czarnego. Studium przypadku bada, w jaki sposób region Morza Czarnego wpływa na rozprzestrzenianie się terroryzmu i jakie zagrożenia stwarza on dla tego regionu. Ponadto przeanalizowano aspekty tego, co sprawia, że region jest ważny na arenie międzynarodowej oraz zbadano istniejące i potencjalne kwestie bezpieczeństwa, a także strategiczne znaczenie regionu dla UE i NATO, nawet w ramach akademickich – teorii „sekurytyzacji” (Buzan, Wæver, De Wilde, 1998). Teoria ta opiera się na podstawach koncepcyjnych studiów nad bezpieczeństwem, a jej spektrum obejmuje: szkołę kopenhaską i krytyczne studia nad bezpieczeństwem (Ondrejcsak, 2014). Co więcej, regionalne bezpieczeństwo i geopolityka Morza Czarnego mają zostać poddane przeglądowi i analizie w kilku aspektach w ramach teorii sekurytyzacji, takich jak sektory wojskowe i gospodarcze. Hipoteza zakłada, że bezpieczeństwo regionalne Morza Czarnego stało się już nieodzowną częścią współczesnego międzynarodowego systemu bezpieczeństwa i determinuje tendencje w równowadze geostrategicznej na poziomie globalnym. Ponadto region Morza Czarnego musi zmagać się z licznymi zagrożeniami o charakterze konwencjonalnym i niekonwencjonalnym. Te twarde i miękkie problemy bezpieczeństwa sprawiają, że region jest niestabilny i niepewny. Dlatego też region ten jest bardzo istotny dla organizacji międzyrządowych, zajmujących się bezpieczeństwem militarnym (przypadek NATO) oraz podmiotów lokalnych w przypadku bezpieczeństwa narodowego Gruzji
Próba denuklearyzacji Iranu a legalność użycia broni jądrowej w świetle prawa międzynarodowego
No full textThe main research problem of the thesis was defined in the form of a question: what are the legal grounds for the use of nuclear weapons in the face of the current legal regulations at the international level? A secondary goal, however, was to identify economic sanctions in the face of Iran’s disatomization. The following research methods were used in the work: definition, which allowed for the definition of the uniqueness of terms, analysis and synthesis, which allowed for appropriate interpretation of the existing data, induction and deduction, which allowed for finding answers to the research questions considered in the work. The study also uses the analysis of sources, monographs and scientific articles dealing with the studied subject.Celem przedmiotowego artykułu jest analiza i ocena obecnej wykładni prawa w zakresie legalności użycia broni jądrowej. Główny problem badawczy pracy określono w formie pytania: jakie są podstawy prawne użycia broni jądrowej w obliczu obecnych unormowań prawnych na płaszczyźnie międzynarodowej? Celem pobocznym natomiast było wskazanie sankcji gospodarczych w obliczu dezatomizacji Iranu. W artykule zastosowano następujące metody badawcze: definiowanie, które pozwoliło na określenie jednoznaczności terminów, analizę i syntezę, które pozwoliły na odpowiednią interpretacje zastanych danych, indukcję i dedukcję, które pozwoliły na znalezienie odpowiedzi na rozważane w pracy pytanie badawcze. W pracy zastosowano również analizę źródeł, monografii, artykułów naukowych traktujących o badanej tematyce
„Kwestia ukraińska” na szczytach G7 w kontekście konfliktu rosyjsko-ukraińskiego 2014-2022
No full textThis article is aimed to provide an in-depth analysis of the G7 policy towards Ukraine in the context of Russian invasion 2014–2022. The hypothesis formed and verified in this paper is that since the beginning of Russian expansion on Ukraine in 2014 the G7 members have called for a negotiated process and a political solution to the conflict, but it was hardly possible to quickly adopt and implement timely and adequately decisions to resolve the crisis in the region through the bonding of global and regional security mechanisms. Thus, a comfortable field for prolonging the conflict, which has developed into a full-scale war, was formed. The research methodology is based on systemic, historical, structural and political approaches to the study of the problem. Research methods are comparative analysis, content analysis, chronological and classification methods.
This study allows us to distinguish the stages of the G7 involvement in the “Ukrainian issue” in the period of 2014–2022. During these years, the group’s policy underwent three shifts in course, influenced in large part not only by the activities of Russia, but also by policy course changes of individual G7 members. The example of the nine-year unresolved local Russian-Ukrainian conflict shows that such crisis may pose a threat not only to regional, but also to global stability and there is a strong correlation between them.Celem prezentowanego artykułu jest pogłębiona analiza polityki G7 wobec Ukrainy w kontekście rosyjskiej inwazji w latach 2014–2022. Hipoteza sformowana i zweryfikowana w pracy jest taka, że od początku rosyjskiej ekspansji na Ukrainę w 2014 roku członkowie G7 wzywali do procesu negocjacyjnego i politycznego rozwiązania konfliktu, ale praktycznie nie było możliwe szybkie przyjęcie i wdrożenie w odpowiednim czasie decyzji o rozwiązaniu kryzysu w regionie poprzez sprzęgnięcie globalnych i regionalnych mechanizmów bezpieczeństwa. W ten sposób powstało dogodne pole do przedłużania konfliktu, który przerodził się w pełnoskalową wojnę. Metodologia badań opiera się na systemowych, historycznych, strukturalnych i politycznych podejściach do badania problemu. Metody badawcze to analiza porównawcza, analiza treści, metody chronologiczne i klasyfikacyjne.
Niniejsze opracowanie pozwala wyróżnić etapy zaangażowania G7 w „kwestię ukraińską” w okresie 2014–2022. W tych latach polityka grupy przeszła trzy zmiany kursu, na które wpływ miały nie tylko działania Rosji, ale i również zmiany w kierunkach politycznych poszczególnych członków G7. Przykład nierozwiązanego od dziewięciu lat lokalnego konfliktu rosyjsko-ukraińskiego pokazuje, że taki kryzys może stanowić zagrożenie nie tylko dla stabilności regionalnej, ale i globalnej oraz że istnieje między nimi istotna korelacja