Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
W cieniu wojny... Strategiczne i ideologiczne uwarunkowania polityki Rosji wobec Białorusi po sierpniu 2020 roku
No full textIn the aftermath of the fraudulent presidential elections held in August 2020, the authoritarian regime of Belarus, built around Aleksandr Lukashenko, found itself facing the most serious crisis in its history. Faced with an unprecedented threat to the legitimacy of power, Lukashenko decided to ask for support from Russia, which, until recently, he had accused of trying to interfere in the elections. The Kremlin’s decision to assist Lukashenko is considered one of the key factors, if not the most important, that determined the downfall of the Belarusian revolution. The price Belarus had to pay for Lukashenko’s retention of power was the growing economic, political, and military dependence on Russia, which resulted from the sanctions policy of the West. The scale of Belarusian dependence on Russia after 2020 is most clearly illustrated by the fact that Lukashenko was forced to make territory and infrastructure available to Russia in order to launch an aggression against Ukraine. Despite the fact that Russia has made Belarus so dependent that it has made it an accomplice of aggression, the Kremlin has chosen not to intervene more seriously in Belarusian politics, removing Lukashenko from power, nor to accelerate the process of integration of the two states; The aim of the article is to answer the questions: why, having at its disposal a broad (and virtually unlimited) set of tools for influencing Belarus, Russia ensured the stability of Lukashenko’s political regime – it did not use them for the permanent and institutionalised subjugation of Belarus, the reconstruction of the political regime there, and its penetration by pro-Russian forces? The article is empirical in nature and, in terms of the research method used, is based on an exegesis of the symbolic statements and authoritative actions of Russian and Belarusian policymakers, as well as a decision-making analysis maintained in the material and ideational strands of international relations. From a broader perspective, it is a critical contribution to considering the dimensions of the patron-client relationship between Russia and Belarus, as well as the determinants of Russia’s foreign policy decision-making process, both in realist and constructivist terms or ontological security.W następstwie sfałszowanych wyborów prezydenckich, które odbyły się w sierpniu 2020 r., autorytarny reżim Białorusi, zbudowany wokół Aleksandra Łukaszenki, stanął w obliczu najpoważniejszego kryzysu w swojej historii. W obliczu bezprecedensowego zagrożenia legitymizacji władzy Łukaszenka zdecydował się poprosić o wsparcie Rosję, którą do niedawna oskarżał o próbę ingerencji w wybory. Decyzja Kremla o udzieleniu pomocy Łukaszence uważana jest za jeden z kluczowych, jeśli nie najważniejszy, czynnik, który przesądził o upadku białoruskiej rewolucji. Ceną, jaką Białoruś musiała zapłacić za utrzymanie władzy przez Łukaszenkę, była rosnąca zależność gospodarcza, polityczna i militarna od Rosji, wynikająca z polityki sankcji Zachodu. Skalę uzależnienia Białorusi od Rosji po 2020 roku najlepiej obrazuje fakt, że Łukaszenka został zmuszony do udostępnienia Rosji terytorium i infrastruktury w celu przeprowadzenia agresji na Ukrainę. Pomimo faktu, że Rosja uzależniła Białoruś do tego stopnia, że uczyniła ją współwinną agresji, Kreml nie zdecydował się na poważniejszą interwencję w białoruską politykę, odsuwając Łukaszenkę od władzy, ani na przyspieszenie procesu integracji obu państw. Celem artykułu jest odpowiedź na pytania: dlaczego Rosja, mając do dyspozycji szeroki (i praktycznie nieograniczony) zestaw narzędzi oddziaływania na Białoruś, zapewniła stabilność reżimu politycznego Łukaszenki – nie wykorzystała ich do trwałego i zinstytucjonalizowanego podporządkowania sobie Białorusi, przebudowy tamtejszego reżimu politycznego i jego penetracji przez siły prorosyjskie? Artykuł ma charakter empiryczny i w zakresie stosowanej metody badawczej bazuje na egzegezie oświadczeń symbolicznych i działań autorytatywnych decydentów politycznych Rosji i Białorusi, a także analizie decyzyjnej utrzymanej w nurcie materialnym i ideacyjnym z zakresu stosunków międzynarodowych. W szerszej perspektywie stanowi krytyczny wkład w rozważania nad wymiarem relacji patron–klient między Rosją i Białorusią, a także uwarunkowaniami procesu decyzyjnego Rosji w sferze polityki zagranicznej, tak w ujęciu realistycznym, jak i konstruktywistycznym czy bezpieczeństwa ontologicznego
Rola soft power w kształtowaniu regionalnej i globalnej pozycji Arabii Saudyjskiej
No full textSaudi Arabia, a regional power with hegemonic ambitions, plays a crucial role in shaping the balance of power in the Middle East and is also involved in the rivalry between major extra-regional powers (USA, Russia, China, India) for influence in the region. The research problem is contained in the statement that in the mid-2020s, in order to maintain its prestige and strengthen its great power status while effectively competing for regional dominance against the Shia Islamic Republic of Iran and the Republic of Turkey, Riyadh’s authorities have rationalized their selection of foreign policy tools, shifting the focus from hard power to soft power. This shift is evident in Riyadh’s decisions such as: efforts to end the war in Yemen; attempts to de-escalate the conflict with Iran; resolving the diplomatic dispute with Qatar; restoring Syria’s membership in the Arab League; efforts to improve relations with Turkey; employing sportswashing; and prioritizing blue economy initiatives. The shift resulted from the fact that Crown Prince Mohammed Bin Salman started to perceive soft power as the most effective means to stabilize the regional situation, which is a conditio sine qua non for implementing the giga-projects under Saudi Vision 2030, diversifying the Saudi economy, facilitating Riyadh’s leadership among Sunni Arab states and reducing dependence on the USA.Arabia Saudyjska, mocarstwo regionalne o ambicjach hegemonicznych, odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu bliskowschodniego układu sił, jak również wpisuje się w rywalizację mocarstw zewnątrz-regionalnych (USA, Rosja, Chiny, Indie) o wpływy na Bliskim Wschodzie. Problem badawczy zawiera się w stwierdzeniu, że w połowie trzeciej dekady XXI wieku, by utrzymać prestiż i umacniać pozycję mocarstwową, a przy tym, by prowadzić skuteczną rywalizację o dominację w regionie z szyicką Islamską Republiką Iranu, czy z Republiką Turcji, władze w Rijadzie dokonały racjonalizacji doboru instrumentów w polityce zagranicznej, co wiązało się z przesunięciem środka ciężkości z hard na soft power. Było to widoczne w takich decyzjach Rijadu jak: działania na rzecz zakończenia wojny w Jemenie; podjęcie prób deeskalacji konfliktu z Iranem; wygaszenie sporu dyplomatycznego z Katarem; przywrócenie członkostwa Syrii w Lidze Państw Arabskich; próby ocieplenia relacji saudyjsko-tureckich; stosowanie sportwashingu; postawienie na blue economy. Taki stan rzeczy wynikał z faktu, że soft power zaczęła być postrzegana przez następcę tronu Mohammada Bin Salmana jako najbardziej skuteczny środek do ustabilizowania sytuacji w regionie, co stanowi conditio sine qua non realizacji giga-projektów w ramach Saudi Vision 2030, dywersyfikacji saudyjskiej gospodarki, ułatwienia Rijadowi liderowania wśród sunnickich państw arabskich, zmniejszanie zależności od USA
Geopolityka rosyjska po 2000 roku i jej koncepcja bezpieczeństwa na obszarze eurazjatyckim
No full textThe article raises the issue of understanding security in selected contemporary Russian geopolitical theories. The subject of the analysis is the neo-Eurasianist doctrine, the concept of Vadim Tsymbursky’s Island Russia; geoeconomic conceptions; the patriotic geopolitics of General Leonid Ivashov, surprisingly critical about the Kremlin’s policies, especially about the invasion of Ukraine; the considerations of Mikhail Deliagin and the evolving views of Sergei Karaganov, who ultimately aimed at a nuclear attack on targets in Europe. A review of these concepts indicates that we are dealing with views that make different diagnoses and therefore lead to different recommendations.Artykuł porusza kwestię rozumienia bezpieczeństwa w wybranych współczesnych rosyjskich teoriach geopolitycznych. Przedmiotem analizy stała się doktryna neoeurazjatystyczna; koncepcja Rosji-Wyspy Wadima Cymburskiego, koncepcje geoekonomiczne; patriotyczna, lecz jednocześnie sceptyczna wobec polityki Kremla oraz inwazji na Ukrainę geopolityka gen. Leonida Iwaszowa; koncepcja Michaiła Deliagina oraz zmienne poglądy Siergieja Karaganowa, zmierzającego ostatecznie do nuklearnego ataku na cele w Europie. Przegląd tych koncepcji wskazuje, że mamy do czynienia z poglądami inaczej stawiającymi diagnozy, a przez to prowadzącymi do odmiennych rekomendacji
Wojna rosyjsko-ukraińska a Program Partnerstwa Wschodniego
No full textThe article aims to present the EU Eastern Partnership program in the context of the Russian-Ukrainian war. The Eastern Partnership program was launched in 2009 and covered six former Soviet republics: Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Moldova, and Ukraine. Ukraine achieved all the main goals of the Partnership, which did not provide any prospects for membership in the European Union. The situation changed in 2022 with the Russian full-scale invasion of Ukraine. One of the effects was Ukraine submitting a formal application for EU membership in 2022, and in 2023, the EU decided to start accession negotiations with Ukraine. The article aims to diagnose the effects and perspectives of the Eastern Partnership program in connection with the architecture of international relations and security in Europe. The most important research question is: Will the Russian-Ukrainian war and the resulting emergence of a new geopolitical map of Europe mean a more active role for the EU towards the Eastern Partnership countries? The following theses were put forward in the article: The impact of the Russian-Ukrainian war on the EU’s Eastern Partnership has been significant because, in particular, it significantly impacted the EU’s relationship with Russia and should lead to the more active involvement of the EU in the situation of its eastern neighbors. The changes brought about by the Russian-Ukrainian war should lead to certain modifications of the Eastern Partnership because, in the current situation, this program is no longer an adequate instrument of the European Union’s eastern policy. Methods of content analysis of documents and publications, were used in the article.Artykuł ma na celu przedstawienie programu Partnerstwa Wschodniego UE w kontekście wojny rosyjsko-ukraińskiej. Program Partnerstwa Wschodniego został uruchomiony w 2009 roku i objął swoim zasięgiem sześć byłych republik radzieckich: Armenię, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzję, Mołdawię i Ukrainę. Ukraina osiągnęła wszystkie główne cele Partnerstwa, które nie dawało żadnych perspektyw członkostwa w Unii Europejskiej. Sytuacja uległa zmianie w 2022 r. wraz z rosyjską pełnoskalową inwazją na Ukrainę. Jednym z efektów było złożenie przez Ukrainę formalnego wniosku o członkostwo w UE w 2022 r., a w 2023 r. UE podjęła decyzję o rozpoczęciu negocjacji akcesyjnych z Ukrainą. Artykuł ma na celu diagnozę efektów i perspektyw programu Partnerstwa Wschodniego w zmienionej architekturze stosunków międzynarodowych i bezpieczeństwa w Europie. Najważniejszym pytaniem badawczym jest: Czy rosyjsko-ukraińska wojna i wynikające z niej powstanie nowej mapy geopolitycznej Europy oznaczają aktywniejszą rolę UE wobec państw Partnerstwa Wschodniego? W artykule postawiono następujące tezy: Wpływ rosyjsko-ukraińskiej wojny na Partnerstwo Wschodnie UE jest znaczący, w szczególności dlatego, że w wyraźny sposób wpłynął na stosunki UE z Rosją i powinien prowadzić do bardziej aktywnego zaangażowania UE w sytuację swoich wschodnich sąsiadów. Zmiany, jakie wywołała rosyjsko-ukraińska wojna, powinny doprowadzić do pewnych modyfikacji Partnerstwa Wschodniego, gdyż w obecnej sytuacji program ten nie jest już adekwatnym instrumentem polityki wschodniej Unii Europejskiej. W artykule zastosowano metody analizy zawartości dokumentów i publikacji
Współczesne zamachy terrorystyczne w aspekcie miejsca ich przeprowadzenia – wnioski do projektowania reagowania w wymiarze instytucjonalnym
No full textThe purpose of the research, the results of which are included in this publication, was to develop general conclusions regarding the conduct of counterterrorism operations in the context of the place of a terrorist attack. Thus, the identified subject and purpose of the research determined its categorization as applied and embedded in the discipline of security sciences. Corresponding with the purpose of the research process is the research question – what recommendations and conclusions related to the place of a terrorist attacks can be crucial for designing an institutional response? The author assumed in the research hypothesis the possibility of deriving such valuable conclusions that can contribute to strengthening the qualitative response to contemporary terrorist attacks. The research described in the text was based on scientific methods in the form of literature analysis and criticism, document analysis, comparative analysis, cross-sectional synthesis and multiple immersion case studies. The research results obtained became the basis for the development of key conclusions that should be taken into account in the preparation of solutions for institutional response to contemporary terrorist attacks.Celem badań, których wyniki zawarto w niniejszym artykule, było wypracowanie ogólnych wniosków dotyczących prowadzenia działań antyterrorystycznych w kontekście miejsca ataku terrorystycznego. Tym samym zidentyfikowany przedmiot i cel badań przesądził o ich kategoryzacji jako stosowanych i osadzonych w dyscyplinie nauk o bezpieczeństwie. Z celem procesu badawczego koresponduje pytanie badawcze – jakie rekomendacje i wnioski związane z miejscem ataku terrorystycznego mogą być kluczowe dla projektowania reakcji instytucjonalnej? Autor założył w hipotezie badawczej możliwość wyprowadzenia takich wniosków, które mogą przyczynić się do wzmocnienia jakościowej reakcji na współczesne ataki terrorystyczne. Opisane w tekście badania zostały oparte na metodach naukowych w postaci krytycznej analizy literatury, analizy dokumentów, analizy porównawczej, syntezy przekrojowej oraz wielokrotnych immersyjnych studiów przypadku. Uzyskane wyniki badań stały się podstawą do opracowania kluczowych wniosków, które powinny zostać uwzględnione w przygotowywaniu rozwiązań w zakresie instytucjonalnego reagowania na współczesne ataki terrorystyczne
Wpływ czynnika osobowości na podejmowanie decyzji w zakresie polityki zagranicznej (w kontekście Modelu Pięcioczynnikowego)
No full textThis article studies the personality factor influence in foreign policy decision making. The role of personality in power has for a long time been a matter of research interest of many psychologists, political scientists, and experts in Foreign Policy Analysis. Still, there is no universal model of personality, though elaborating it has been ongoing since 1930s. Among multiple versions of tools, the Five-Factor Model (FFM) promoted by American psychologists R. McCrae and P. Costa, Jr. currently seems to be the most promising. According to the FFM, personality can be described within the framework of five broad dimensions, such as Extraversion, Conscientiousness, Agreeableness, Openness to Experience, and Neuroticism. Each dimension is quite abstract and embraces a number of certain personality traits in hierarchical subordination – from basic biological traits to more complicated behavioral facets, so that the complex comprehension of personality structure is possible. Interpretation of the prevailing personality dimensions and their intercorrelations helps to explain the behavior of personality in power during foreign policy decision making and understand why a certain decision has been made.The personality dimensions under the FFM directly or indirectly correspond with personality characteristics and variables basic in other current personality taxonomies. So, the key suggestion of this article is that the Five-Factor Model as a reliable tool can be used in further research of personality factor influence in foreign policy decision making.Niniejszy artykuł opisuje badania nad wpływem czynnika osobowości na podejmowanie decyzji w zakresie polityki zagranicznej. Rola osobowości osoby będącej u władzy jest od dawna przedmiotem zainteresowań wielu psychologów, politologów oraz ekspertów z zakresu analiz polityki zagranicznej. Do dnia dzisiejszego nie określono uniwersalnego modelu osobowości, choć prace nad nim trwają od lat trzydziestych XX wieku. Spośród wielu narzędzi najbardziej obiecujący obecnie wydaje się Model Pięcioczynnikowy (FFM) promowany przez amerykańskich psychologów: R. McCrae i P. Costa Jr. Według FFM osobowość można opisać za pomocą pięciu szerokich dziedzin, takich jak: ekstrawersja, sumienność, ugodowość, otwartość na doświadczanie i neurotyczność. Każda z tych dziedzin jest dość abstrakcyjna i obejmuje szereg pewnych cech osobowości w hierarchicznym podporządkowaniu tj. od podstawowych cech biologicznych po bardziej skomplikowane aspekty behawioralne, dzięki czemu możliwe jest kompleksowe zrozumienie struktury danej osobowości. Interpretacja dominujących wymiarów osobowości i ich wzajemnych korelacji pomaga wyjaśnić zachowanie osoby sprawującej władzę podczas podejmowania decyzji w polityce zagranicznej oraz zrozumieć, dlaczego została podjęta właśnie ta a nie inna decyzja.Określone w ramach FFM cechy osobowości w sposób bezpośredni lub pośredni nawiązują do wymiarów osobowości, które zostały zaproponowane oraz opisane w innych aktualnych taksonomiach. Kluczową sugestią tego artykułu jest to, że Model Pięcioczynnikowy może zostać wykorzystany jako wiarygodne narzędzie w dalszych badaniach wpływu czynnika osobowości na podejmowanie decyzji w polityce zagranicznej
Podstawy prawne procedury „Zjednoczeni dla pokoju” i jej zastosowanie w kontekście wojny Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie
No full textThe author analyzes comprehensively the “Uniting for Peace” mechanism, which was formulated and adopted by the UN General Assembly as a result of looking for a way out of the situation when the Security Council, as a body entrusted with the main responsibility in the field of maintaining international peace and security by the UN Charter, is unable to fulfill its duties due to the use by one of the states – permanent members of this body of its right of veto. Attention is paid to the development of this mechanism in recent years and its use for adopting a set of resolutions in response to the aggression of the Russian Federation against Ukraine. The author concludes that the resolution of 1950, “Uniting for Peace,” became a concentrated expression of understanding by the member states of the broad competence of the UN General Assembly. Without violating the statutory advisory powers of this body, new mechanisms for their implementation were created. First of all, this concerns the efficiency of convening sessions and the simplified procedure for preparing issues for consideration by the General Assembly, as well as not only authorization but also direct coordination by this body of collective actions of member states in the field of maintaining international peace and security. The UN General Assembly legitimately took upon itself the solution of issues related to the aggression of the Russian Federation in Ukraine, albeit with the help of more limited means than those of the Security Council. The appeal to the “Uniting for Peace” mechanism also remains symbolic, and states continue to attach special importance to the resolutions adopted within this framework – as the final solution to the most complex and controversial issues on behalf of the UN as an organization, not its individual body.Autor kompleksowo analizuje procedurę „Zjednoczeni dla pokoju”, która została sformułowana i przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w wyniku poszukiwania wyjścia z sytuacji, gdy Rada Bezpieczeństwa, jako organ, któremu Karta Narodów Zjednoczonych powierzyła główną odpowiedzialność w dziedzinie utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, nie jest w stanie wypełniać swoich obowiązków z powodu korzystania przez jedno z państw – stałych członków tego organu z prawa weta. Zwrócono uwagę na rozwój tej procedury w ostatnich latach oraz jej zastosowanie w celu przyjęcia szeregu rezolucji w odpowiedzi na agresję Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie. Autor dochodzi do wniosku, że rezolucja z 1950 roku „Zjednoczeni dla pokoju” stała się skoncentrowanym wyrazem zrozumienia przez państwa członkowskie szerokich kompetencji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Nie naruszając statutowych kompetencji doradczych tego organu, stworzyła ona nowe mechanizmy ich realizacji. Dotyczy to przede wszystkim skuteczności zwoływania sesji oraz uproszczonej procedury przygotowania spraw do rozpatrzenia przez Zgromadzenie Ogólne, a także nie tylko autoryzacji, ale również bezpośredniej koordynacji przez ten organ działań zbiorowych państw członkowskich w dziedzinie utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Zgromadzenie Ogólne ONZ w sposób uzasadniony podjęło się rozwiązania kwestii związanych z agresją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, choć przy użyciu bardziej ograniczonych środków niż te, którymi dysponuje Rada Bezpieczeństwa. Odwołanie się do procedury „Zjednoczeni dla pokoju” pozostaje również symboliczne, a państwa nadal przywiązują szczególną wagę do rezolucji przyjętych w tych ramach jako do ostatecznego rozwiązania najbardziej złożonych i kontrowersyjnych kwestii w imieniu ONZ jako organizacji, a nie jej poszczególnych członków
Etniczno-narodowe podstawy agresji Rosji w kontekście bezpieczeństwa globalnego: podejście biopolityczne
No full textThe biopolitical approach to the analysis of aggression allows us to analyze one of the causes of the biggest conflict in Europe after the Second World War. The purpose of the analysis was to draw attention to the ethno-national basis of aggression as a global threat to the existence of humanity, stability, and security in the modern world. The unprovoked aggression of the Russian Federation against the sovereign country of Ukraine has a pronounced ethno-national basis based on the idea of ethnocentrism. The ethnocentric ideas of the Russian leadership can pose a real threat not only to Ukraine but also to a number of countries in the world. After all, a system based on this idea creates a feeling of exclusivity in any society (not only the Russian one) and, accordingly, can be the basis for aggression against those societies and those countries that do not agree with this fact. The key hypothesis is that the basis of Russian aggression against Ukraine and the Ukrainian people is not only the desire to seize the territory of an independent state but also the desire to subjugate a sovereign nation – the Ukrainians. A series of documented crimes committed by the Russian Federation against the civilian population of Ukraine testifies not only to the desire for conquest but also to the attempt to destroy the Ukrainian nation physically. In the paper, the problem of the genocide of the Ukrainian people is raised, and the reaction of the international community to the condemnation of Russia’s aggression against Ukraine and the genocide of the Ukrainian people is investigated. The inadmissibility of the spread of ethnocentrism and aggression based on ethno-national characteristics in the global dimension is proven. Global changes in the world security system after the end of the war are predicted.Biopolityczne podejście do analizy agresji pozwala zbadać jedną z przyczyn największego konfliktu w Europie po II wojnie światowej. Celem analizy było zwrócenie uwagi na etniczno-narodowe podstawy agresji jako globalnego zagrożenia dla istnienia ludzkości, stabilności i bezpieczeństwa we współczesnym świecie. Niesprowokowana agresja Federacji Rosyjskiej przeciwko suwerennemu państwu – Ukrainie – ma wyraźne podstawy etniczno-narodowe, oparte na idei etnocentryzmu. Etnocentryczne idee rosyjskiego przywództwa mogą stanowić realne zagrożenie nie tylko dla Ukrainy, ale także dla szeregu innych państw na świecie. System oparty na tej idei tworzy bowiem poczucie wyjątkowości w każdym społeczeństwie (nie tylko rosyjskim) i może być podstawą do agresji wobec tych społeczeństw i państw, które się z tym nie zgadzają. Kluczową hipotezą jest to, że podstawą rosyjskiej agresji przeciwko Ukrainie i narodowi ukraińskiemu jest nie tylko chęć zajęcia terytorium niepodległego państwa, ale także dążenie do podporządkowania suwerennego narodu – Ukraińców. Szereg udokumentowanych zbrodni popełnionych przez Federację Rosyjską przeciwko ludności cywilnej Ukrainy świadczy nie tylko o dążeniu do podboju, ale także o próbie fizycznego zniszczenia narodu ukraińskiego. W artykule poruszono problem ludobójstwa narodu ukraińskiego oraz reakcji społeczności międzynarodowej na potępienie agresji Rosji wobec Ukrainy i ludobójstwa Ukraińców. Udowodniono niedopuszczalność rozprzestrzeniania się etnocentryzmu i agresji opartej na cechach etniczno-narodowych w wymiarze globalnym. Przewidziano globalne zmiany w systemie bezpieczeństwa światowego po zakończeniu wojny
Od Arroyo do Duterte: dwie dekady filipińskiej polityki zagranicznej między USA a Chinami
No full textThis study examines the Philippines’ foreign policy towards the US and China during the period 2001–2021, focusing on how the Philippines navigated its relationships with these two major powers in a changing world order. The research analyzes the evolution of the Philippines’ diplomatic, economic, and security policies in response to China’s rising influence and the US’ strategic priorities in Southeast Asia, spanning from the post-9/11 era through the end of President Rodrigo Duterte’s administration. Through analysis of bilateral agreements, trade data, and diplomatic exchanges, this study addresses key questions: How did the Philippines balance its traditional alliance with the US against growing economic ties with China? What factors influenced the Philippines’ policy shifts between these powers across different presidential administrations? The findings reveal that the Philippines pursued a complex strategy of hedging between the two powers, adjusting its approach based on domestic political changes, economic opportunities, and security considerations, particularly regarding territorial disputes in the East Sea.Niniejsze badanie analizuje politykę zagraniczną Filipin wobec USA i Chin w latach 2001–2021, skupiając się na tym, w jaki sposób Filipiny kształtowały swoje relacje z tymi dwoma głównymi mocarstwami w zmieniającym się porządku świata. Badanie analizuje ewolucję polityki dyplomatycznej, gospodarczej i bezpieczeństwa Filipin w odpowiedzi na rosnące wpływy Chin i strategiczne priorytety USA w Azji Południowo-Wschodniej, od ery po 11 września do końca administracji prezydenta Rodrigo Duterte. Poprzez analizę umów dwustronnych, danych handlowych i wymiany dyplomatycznej, badanie to zajmuje się następującymi kluczowymi pytaniami: W jaki sposób Filipiny zrównoważyły swój tradycyjny sojusz ze Stanami Zjednoczonymi z rosnącymi powiązaniami gospodarczymi z Chinami? Jakie czynniki wpłynęły na zmiany polityki Filipin między tymi mocarstwami w różnych administracjach prezydenckich? Wyniki ujawniają, że Filipiny realizowały złożoną strategię zabezpieczania się między tymi dwoma mocarstwami, dostosowując swoje podejście w oparciu o wewnętrzne zmiany polityczne, możliwości gospodarcze i względy bezpieczeństwa, w szczególności w odniesieniu do sporów terytorialnych na Morzu Wschodnim