Przegląd Strategiczny
Not a member yet
500 research outputs found
Sort by
Interwencja cyfrowa w krajowych systemach politycznych w warunkach współczesnego społeczeństwa informacyjnego
No full textThe article analyzes the phenomenon of digital interference with national political systems in the conditions of the modern information society and the evolution of the Internet as a space of political communications. It is shown that digital intervention is relevant but at the same time a complex multidimensional phenomenon of contemporary politics. In many respects, the potential of the digital interference phenomenon is closely related to the substantive and functional features of the functioning and transformation of the contemporary Internet, which has been actively used when changing political regimes in many countries. The initiatives of countries to form the sovereign national segments of the Internet space are, on the one hand, an attempt to protect their political systems from external influence and invasion, to ensure their own political stability, and on the other hand, they pose risks to the democratic potential of the Internet. The article substantiates the thesis that the phenomenon of interference with elections in actual practice often becomes not so much an objective process as an instrument of information warfare, mass political propaganda and discredit of political opponents, a manipulative tool that can be actively used not only by authoritarian regimes with a low level of democratic development. It is noted that differences in understanding and defining the essence of the Internet by various countries give rise to a significant potential for political conflicts on a global scale. This leads the author to conclude that it is necessary to form institutions that are able to prevent and regu- late information conflicts in the Internet space, as well as reduce global political risks (including risks associated with potential interference in the electoral process of sovereign states), forming a collective responsibility in the functioning of the global Internet.Artykuł analizuje zjawisko ingerencji cyfrowej w krajowe systemy polityczne w warunkach współczesnego społeczeństwa informacyjnego oraz ewolucję Internetu jako przestrzeni komunikacji politycznej. Wykazano, że interwencja cyfrowa to istotne i jednocześnie złożone, wielowymiarowe zjawisko współczesnej polityki. Pod wieloma względami potencjał zjawiska zakłóceń cyfrowych jest ściśle związany z merytorycznymi i funkcjonalnymi cechami działania i transformacji współczesnego Internetu, który jest aktywnie wykorzystywany przy zmianie ustrojów politycznych w wielu krajach. Inicjatywy krajów zmierzające do utworzenia suwerennych krajowych segmentów przestrzeni internetowej są – z jednej strony – podejmowaną w celu zapewnienia sobie stabilności politycznej próbą ochrony swoich systemów politycznych przed wpływami zewnętrznymi i inwazją, a z drugiej strony, stanowią ryzyko dla demokratycznego potencjału Internetu. Artykuł uzasadnia tezę, że w praktyce zjawisko ingerencji w wybory często staje się nie tyle obiektywnym procesem, co narzędziem wojny informacyjnej, masowej propagandy politycznej i dyskredytacji przeciwników politycznych oraz narzędziem manipulacji, które może być aktywnie wykorzystywane nie tylko przez reżimy autorytarne o niskim poziomie rozwoju demokratycznego. Podkreślono, że różnice w rozumieniu i definiowaniu istoty Internetu przez różne kraje powodują znaczny potencjał konfliktów politycznych w skali globalnej. Prowadzi to autora do wniosku, że konieczne jest utworzenie instytucji zdolnych do zapobiegania konfliktom informacyjnym w przestrzeni internetowej i ich regulowania, a także do ograniczania globalnego ryzyka politycznego (w tym ryzyka związanego z potencjalną ingerencją w proces wyborczy suwerennych państw) i formowania zbiorowej odpowiedzialności za funkcjonowanie globalnego Internetu
Afrykański wymiar Inicjatywy Pasa i Drogi
No full textThe research purpose of this paper is to examine the role of the BRI in China-Africa relations and the mutual interdependence between the BRI and other forms of Chinese presence in Africa. In order to attain this goal, the method of analysis of secondary data will be employed regarding concluded agreements, trade exchange, Official Development Assistance (ODA), foreign direct investment (FDI), debt, instruments of soft power and plans for the future. The analysis allows the several conclusions to be drawn. The BRI is so flexible that it can be extended in a relatively simple way and in a short period to other African countries. The BRI is the structuring factor in China’s strategic approach to Africa and can give new impetus to Chinese trade, investment and contracts in Africa. The former institutional co-operation framework that encompassed the whole of Africa was very general and did not result in the identification of such concrete sectoral priorities as is the case with the BRI. The Initiative has exerted influence on China’s policy in Africa. There is no doubt that the Initiative’s core task in Africa is infrastructure connectivity, but one of the tasks proposed for the future is industrial relocation. If this task is accomplished, it may be fundamental for Africa’s development.Celem tego artykułu jest zbadanie roli Inicjatywy Pasa i Drogi (Nowego Jedwabnego Szlaku – BRI) w stosunkach między Chinami i Afryką oraz wzajemnej zależności między inicjatywą BRI a innymi formami chińskiej obecności w Afryce. Aby osiągnąć ten cel, zastosowano metodę analizy danych wtórnych dotyczących zawartych umów, wymiany handlowej, oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA), bezpośrednich inwestycji zagranicznych (FDI), długu, instrumentów miękkiej siły i planów na przyszłość. Analiza pozwala wyciągnąć kilka wniosków. Inicjatywa BRI jest tak elastyczna, że może stosunkowo łatwo i szybko zostać rozszerzona na inne kraje afrykańskie. Inicjatywa BRI jest czynnikiem kształtującym strategiczne podejście Chin do Afryki i może nadać nowy impuls chińskiemu handlowi, inwestycjom i kontraktom w Afryce. Dawne ramy współpracy instytucjonalnej, które obejmowały całą Afrykę, były bardzo ogólne i nie doprowadziły do określenia takich konkretnych priorytetów sektorowych, jak ma to miejsce w przypadku inicjatywy BRI. Inicjatywa wywarła wpływ na chińską politykę w Afryce. Nie ulega wątpliwości, że głównym zadaniem Inicjatywy w Afryce jest integracja infrastruktury, a jednym z zadań zaproponowanych na przyszłość jest relokacja przemysłowa. Jeśli plany te zostaną zrealizowane, mogą mieć fundamentalne znaczenie dla rozwoju Afryki
Europa Środkowa w ramach transformacji NATO 2014-2018
No full textThe collapse of the Cold-War order in Europe brought about a radical change in the global security system. The dissolution of the Soviet Union and the disbandment of the Warsaw Pact created a situation where the only serious and effective guarantee of stability in Europe was NATO. Central European states, which until that time had been subordinated to the USSR, unequivocally and consistently chose to pursue the Euro-Atlantic direction in their security policy. The decision resulted in their gaining full, even though gradual, membership in the Alliance during the years 1999–2004. The accession process was first completed by the Czech Republic, Hungary and Poland. Central Europe is not free from dangers stemming from national and supranational transformations. NATO is facing the need to increase its activity and systematically ensure joint cooperation and security guarantees as regards all its member states. This is primarily caused by a revival of Russia’s superpower ambitions under the presidency of Vladimir Putin and an escalation of terrorism and cyberspace threats. The decisions and practical actions related to biennial NATO summits are of vital importance in this respect. The text presented here is an analysis of the security of Central Europe within NATO structures in the light of the last three NATO summits: in Newport in 2014, in Warsaw in 2016 and in Brussels in 2018.Upadek porządku zimnowojennego w Europie spowodował radykalną zmianę w globalnym systemie bezpieczeństwa. Rozpad Związku Radzieckiego i likwidacja Układu Warszawskiego doprowadziły do sytuacji, w której jedynym poważnym i efektywnym gwarantem stabilności Europy stało się NATO. Państwa Europy Środkowej, które dotąd podporządkowane były ZSRR jednoznacznie i konsekwentnie wybrały euroatlantycki kierunek w polityce bezpieczeństwa. Efektem tego stało się ich pełne, choć stopniowe członkostwo w Sojuszu w latach 1999–2004. Pionierami w tym względzie były Czechy, Węgry i Polska. Europa Środkowa nie jest wolna od zagrożeń związanych z przemianami na poziomie narodowym lub ponadnarodowym. Odrodzenie się mocarstwowych ambicji w Rosji rządzonej przez Władimira Putnia, eskalacja zagrożeń terrorystycznych bądź zagrożenia w cyberprzestrzeni wymagają od NATO większej aktywności i systematycznego potwierdzania solidarnej współpracy i gwarancji bezpieczeństwa wobec wszystkich członków. Kluczowe znaczenie w tym względzie mają decyzje i praktyczne działania związane z cyklicznymi Szczytami NATO. Prezentowany tekst podejmuje analizę bezpieczeństwa Europy Środkowej w ramach NATO w świetle trzech ostatnich szczytów: 2014 w Newport, 2016 w Warszawie i 2018 w Brukseli
Trudne partnerstwo UE-NATO w latach 2017-2018
No full textThe purpose of this article is to understand the factors determining the state of European Union-NATO relations since 2017. Current determinants of these relations are discussed alongside the structures of interinstitutional links between the two organizations. In order to properly investigate the research problems identified, qualitative selection of sources in the form of legal acts and ‘soft law’ documents of the organizations concerned has been employed. The research questions addressed in the analysis concern the sources and dynamics of changes in these relations. The answers are based on an examination of the determinants of behavior of participants in the decision-making process of both organizations. The article is based on the assumption that, in the period analyzed, the hitherto principle of correlation of tasks based on the two organizations mutually complementing their respective potentials, has been modified. Recurrent situations calling for a joint and multidimensional response to cri- ses have considerably widened the potential scope of strategic commitment of both partners and contributed to their links becoming stronger. Intensified activities aimed at developing the EU’s CSDP have occurred while political disputes regarding the role of both entities in the new balance of strategic forces have significantly multiplied. European limitations on ex- ercising an actual military influence in the region impede the chances of effective cooperation between the two entities.Celem artykułu jest wskazanie czynników warunkujących stan relacji Unia Europejska – NATO po roku 2017. Przedstawione zostały istniejące determinanty tych relacji, jak i istniejące struktury powiązań międzyinstytucjonalnych obu organizacji. W celu właściwego rozpatrzenia wskazanych problemów badawczych zastosowano dobór jakościowy źródeł w postaci wybranych aktów prawnych i dokumentów typu soft law omawianych organizacji. Pytania badawcze stawiane w prowadzonej analizie dotyczą źródeł i przejawów dynamiki zmian w relacjach. Odpowiedź na nie udzielona została w oparciu o ukazane determinanty zachowań uczestników procesu decyzyjnego omawianych organizacji. W artykule oparto się na założeniu, iż w omawianym okresie dotychczasowa zasada korelacji zadań UE–NATO oparta na uzupełnianiu potencjału obu organizacji uległa modyfikacji. Powtarzające się sytuacje wymagające wspólnego i wielowymiarowego reagowania na kryzys znacząco zwiększyły obszar możliwego zaangażowania obu strategicznych partnerów i przyczyniły się do wzmocnienia istniejących powiązań. Intensyfikacja działań na rzecz rozwoju WPBiO UE występuje w okresie, gdy znacząco wzrosła liczba sporów politycznych dotycząca roli obu podmiotów w nowym układzie sił strategicznych. Europejskie ograniczenia w zakresie realnych możliwości wojskowego oddziaływania w regionie, umniejszają szanse na efektywną kooperację obu podmiotów
Perceptions of China’s Role in the MENA Region, The 5th China and the Middle East and North Africa Conference, Shanghai, 17–18 May, 2019
Full text linkARE WE WITNESSING THE TWILIGHT UF THE STRATEGIC GERMAN-RUSSIAN PARTNERSHIP UNDER ANGELA MERKEL?
Full text linkThe author of this paper analyzes the policy of strategic partnership between Germany and Russia, especially in the field of the economy, which originated after the reunification of Germany in 1990. He stresses that it was the government of Angela Merkel after 2005 that began to emphasize the authoritarian rule of President Vladimir Putin and human rights breaches in Russia. Nevertheless, economic cooperation continued under the pressure from business circles. The author’s main hypothesis is that it was only Russia’s aggression towards Ukraine that undermined German-Russian collaboration, which is no longer given priority. Germany is the foremost advocate of the EU’s maintaining its sanctions against Russia. Angela Merkel’s third and fourth governments have tried to ‘Europeanize’ Germany’s policy towards the Russian Federation to a greater extent. Both Germany and the EU need Russia as a strategic partner to resolve problems in the Middle East and combat international terrorism. Russia is also a significant supplier of strategic resources to Germany and the EU. This paper employs the descriptive research method, the method of source analysis and decision-making analysis
ON THE NATURE OF THE INTERNATIONAL SYSTEM
Full text linkAuthor discussed various theoretical difficulties connected with the concept and dynamics of international system. He claims that many misunderstandings in political science, including inaccurate predictions as well as real-time-analysis, are caused by lack of precise theory of international systems within international relations as well as failure to adapt some concepts regarding systems from General System Theory, Cybernetics, Chaos Theory and Catastrophy Theory (or paradigm of complexity as a whole), that seem to be used with success in other disciplines like biology or physics. The author proposes five essential dimensions where structure of the system could be successfully measured. He argues that systemic approach based on various theories concerning complexity can lead to resolving some essential questions concerning the nature of the system with the most important one concerning mechanisms at various levels of the system, need to be answered
НА ОБЛОМКАХ КОНСЕНСУСНЫХ СТРАТЕГИЙ XX ВЕКА. К ВОПРОСУ О ТЕОРЕТИЧЕСКИХ ОСНОВАНИЯХ КРИЗИСА СОЛИДАРИЗМА
Full text linkThe first decades of the XXI century have shown that mankind has once again suffered disappointment in optimistic forecasts, promising peace and harmony to the people. Increasingly, symptoms are manifested that contradict solidarity: increased distrust, centrifugal tendencies, the desire to leave unions and associations, the growth of violence, the spread of the threat of terrorism – all this indicates the growth of destructive trends in the modern world. In this situation, reliance on force (whether hard or soft) seems much more preferable than trying to reach consensus. It is not surprising, therefore, that almost all theoretical models that focus on the rationale for consensus strategies, have faced a serious crisis of legitimacy if not lost their impact on real policies. The article analyzes the base theoretical foundations of the solidarity concepts of the second half of the twentieth century, identifies their vulnerable positions, which served as a target for criticism in modern political science and political philosophy, and traces the possible vectors of their transformation
A Tale of Two Countries: Nation Building and Security Challenges in Myanmar and Indonesia
Full text linkFor most of the former European colonies of South and Southeast Asia, the end of the Second World War was also the beginning of the end of colonial rule. With independence came the challenge of unifying disparate ethnic, religious and linguistic communities into cohesive nations– a challenge that some countries met more successfully than others. The price of failure could be high – hundreds of thousands were killed, and many millions displaced in 1947, as inter-communal conflicts tore British India apart. Indonesia declared independence in 1945 (a declaration not recognised by the country’s Dutch colonial rulers until 1949), while Burma (as Myanmar was then known) was granted independence by Britain in 1948. Both countries were able to avoid tragedies on the scale of the Indian Partition. Nevertheless, nation-building has been a difficult and as yet uncompleted process, the source of continuing challenges tonational security. This article looks at the situation in the two countries, traces the origins of some of the current problems, and attempts to explain why Indonesia has generally been more successful in this respect than Myanmar, despite the similarities in the initial situations of the two countries
The inclusion processes in the exent of welfare security
Full text linkThe article presents and analyzes selected basic problems coinciding with the issues of the inclusion and integration of population into the domain of social security, and it answers the research question: what is the proper, complete and exact meaning of the notions of security, social security, and social welfare? Critical semantical analysis of many works and statements, from classical to modern to newest ones, is the principal research method. According to the central conclusion, the most proper definition of social security identifies it with care, protection and control and not mainly with the absence of threats. The author underscores that leading publications identify social security with protecting the existential foundations of human lives and assuring the fulfillment of individual needs (material and spiritual) and aspirations through the creation of conditions facilitating work and education, and through healthcare and pension guarantees. Part One of the article focuses on the etymology of the definition of security, and on the conventional understanding of security. Part Two is devoted to the natural definition of security, especially social security. Part Three provides information on the topic of social security, considered from the angle of protection and control of people’s living standards