Przegląd Politologiczny
Not a member yet
968 research outputs found
Sort by
Istota i główne modele power-sharing w kontekście wieloetniczności. Zarys problematyki
This paper discusses the essence and key models of power-sharing. While power-sharing can be construed in a very broad way, a narrow understanding of it is analyzed in this paper. It refers to the phenomenon of the sharing of state power by different segments (e.g. ethnic groups and/or religious communities) of plural societies, especially multi-ethnic and/or multi-religious groups. There are two aims of this paper: 1) to explain how the concept of power-sharing in a multi-ethnic context is understood in the literature, and 2) to identify the main characteristics of the principal models of power-sharing (confessionalism, the Lewis Model, consociationalism, and centripetalism).Artykuł traktuje w zarysie o istocie i głównych modelach power-sharing. Choć powersharing może być pojmowane w sposób bardzo szeroki, tematyka tego artykułu dotyczy jego wąskiego rozumienia. Odnosi się ono do fenomenu dzielenia się władzą państwową przez różne segmenty (np. grupy etniczne lub wspólnoty religijne) społeczeństw pluralnych (podzielonych, sfragmentaryzowanych), w tym zwłaszcza wieloetnicznych i/lub wieloreligijnych. Głównym celem artykułu jest wyjaśnienie treści power-sharing we wskazanym wąskim rozumieniu i wytłumaczenie w zarysie jego głównych modeli (konfesjonalizm, model Lewisa, konsocjonalizm, centrypetalizm)
Migracja wewnętrzna w UE oraz EOG a problem nielegalnego rynku pracy. Analiza sytuacji imigrantów z Polski zamieszkujących okręg Hordaland
This study is the result of an international research team and concerns the functioning of Poles in the illegal labor market in Norway. The study is based on in-depth interviews conducted among Polish immigrants, living in Hordaland county, whose administrative center is the city of Bergen. It shows the nature of the labor market and the principles and motives of Poles that function on the labor market.Niniejsze opracowanie jest wynikiem pracy międzynarodowego zespołu badawczego i dotyczy funkcjonowania Polaków na nielegalnym rynku pracy w Norwegii. Badania zostały oparte na wywiadach pogłębionych, przeprowadzonych wśród imigrantów z Polski, zamieszkujących okręg Hordaland, którego centrum administracyjnym jest miasto Bergen. Ukazuje ono charakter tego rynku pracy oraz zasady i motywy funkcjonujących na nim pracowników z Polski
Wielokadencyjność bez afiliacji partyjnej? Spostrzeżenia po reelekcjach „wiecznych prezydentów” w 2014 r.
Since 2002, town mayors in Poland have been elected in direct elections every four years. In thirty towns with county rights the same persons were elected in the years 2002–2010. They are named ‘everlasting mayors’ (multi-term mayors, incumbents). In the 2014 local elections three of them resigned from the campaign for re-election, ten ‘everlasting mayors’ lost the elections and seventeen of them won the elections once again. Their successes provide the starting point for determining the position of political parties and nonpartisan committees on local political scenes. The assumption is made that the political position of parties is powerful if the ‘everlasting mayor’ is effective in trying to gain re-election while formally representing this party on the local political scene. And conversely – parties have a weaker political position on the local political scene when the incumbent prefers to lead a nonpartisan election committee in the rivalry for re-election (an electoral committee of voters, or an electoral committee of a nongovernmental local organization). The final conclusion of the analysis is the following: in the 2014 local elections in Poland most of the ‘multi-term mayors’ were re-elected as representatives of nonpartisan committees. Only in two cities (Gdańsk, Świnoujście) were mayors’ seats won by party political incumbents.Od 2002 r. prezydenci miast są wybierani co 4 lata w wyborach bezpośrednich. W 30 miastach na prawach powiatu w latach 2002–2010 wybierano na prezydentów te same osoby. Określa się ich mianem „wiecznych prezydentów” (wielokadencyjni prezydenci). W 2014 r. trzech z nich zrezygnowało z walki o reelekcje, a dziesięciu przegrało wybory, a zatem siedemnastu kolejny raz wygrało wybory. Ich zwycięstwa są punktem wyjścia do określenia pozycji partii politycznych i komitetów pozapartyjnych na lokalnych scenach politycznych. Przyjęto bowiem założenie, że pozycja partii politycznej jest mocna, o ile dotychczasowy wielokadencyjny włodarz miasta skutecznie ubiega się o reelekcję, formalnie ją reprezentując. A contrario – jeśli inkumbent w walce o reelekcję wybiera start z komitetu pozapartyjnego (komitet wyborczy wyborców albo komitet wyborczy organizacji pozarządowej) to świadczy to o słabszej pozycji partii politycznej w danym mieście. Analiza pokazała, że w 2014 r. większość „wiecznych prezydentów” dokonała reelekcji, startując w wyborach jako reprezentanci komitetów pozapartyjnych. Tylko w dwóch przypadkach (Gdańsk, Świnoujście) fotele włodarzy miast zostały zajęte przez partyjnych inkumbentów
Polityka przekształceń własnościowych przedsiębiorstw państwowych w przemyśle stoczniowym w Polsce po 1989 roku
Ownership changes in state-owned companies were part of the political transformation that started in Poland in the late 1980s. Ownership changes affected the production shipyards, which influenced Poland’s economic development and earlier had been symbols of political importance. The ownership changes taking place in the Polish shipyards depended on the decisions made by Polish governments, but also on the situation on the global shipbuilding market and the fact that later Poland was to join the EU. Therefore, the changes attracted the attention of many politicians, academics and Polish society, arousing emotions, disputes and controversy. The aim of this paper is to analyze the policies of successive governments in terms of ownership changes in the shipbuilding sector. Attention is focused on the factors that affected the privatization of the Polish shipyards. While analyzing the policies of Polish cabinets concerning the ownership changes in the shipyards, we wanted to find the answers to the following questions: did the Polish government work out a coherent concept for changing the ownership structure in the shipbuilding industry? What decisions were made by successive Polish governments in order to reprivatize the shipyards? The study used comparative, decision-based, institutional, legal and statistical methods. Particular attention is paid to the process of reprivatization of the shipyards after Poland joined the EU. The examples of reprivatization in the shipyards of Szczecin, Gdańsk and Gdynia are given.Przekształcenia własnościowe przedsiębiorstw państwowych były jednym z elementów transformacji ustrojowej Polski, która rozpoczęła się pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku. Zmiany własnościowe objęły stocznie produkcyjne, które miały wpływ na poziom rozwoju gospodarczego państwa oraz były symbolem wydarzeń politycznych. Przebieg procesu przekształceń własnościowych stoczni był uzależniony od decyzji rządu. Nie bez znaczenia była też sytuacja na światowym rynku stoczniowym oraz przystąpienie Polski do Unii Europejskiej. Z tego też powodu proces ten był przedmiotem szczególnej uwagi wśród polityków, badaczy oraz społeczeństwa, budząc spory i kontrowersje. Celem artykułu jest przeanalizowanie polityki poszczególnych rządów w zakresie przekształceń własnościowych przedsiębiorstw państwowych w przemyśle stoczniowym, ukazując czynniki które miały wpływ na przebieg procesu prywatyzacji stoczni. Przeprowadzając analizę polityki Rady Ministrów w zakresie przekształceń własnościowych stoczni produkcyjnych, dążono do uzyskania odpowiedzi na następujące pytania badawcze: Czy rząd polski wypracował spójną koncepcję przekształceń własnościowych przedsiębiorstw państwowych w przemyśle stoczniowym? Jakie decyzje podejmowały poszczególne rządy w celu prywatyzacji stoczni? oraz Jakie czynniki miały wpływ na proces zmian własnościowych stoczni? W badaniach wykorzystano metodę komparatystyczną, decyzyjną, instytucjonalno- prawną i statystyczną. Szczególną uwagę zwrócono na przebieg procesu prywatyzacji stoczni po wejściu Polski do Unii Europejskiej. Polityka prywatyzacyjna została zaprezentowana na przykładzie stoczni w Szczecinie, Gdańsku i Gdyni
Kryzys imigracyjny w UE i sposoby jego rozwiązania
The subject of the considerations in this paper are the issues related to the activities of the EU to solve the immigration crisis in the period from early 2015 to the end of the first quarter of 2016. This paper describes the phenomenon of immigration into the EU in terms of a quantitative analysis. It highlights the situation in Germany, which is the main destination of potential refugees. The author discusses EU immigration policy and the efforts to solve the immigration crisis (relocation, resettlement, return and cooperation with countries of origin and transit - Turkey, the Western Balkans and Africa). The paper reveals the split in member states and the resulting lack of solidarity in solving the problem.Przedmiotem rozważań niniejszego artykułu są zagadnienia związane z działaniami UE w zakresie rozwiązania kryzysu imigracyjnego w okresie od początku 2015 roku do końca pierwszego kwartału 2016 roku. W artykule dokonana została analiza ilościowa zjawiska imigracji do UE. Uwypuklono sytuację w Niemczech ze względu na największe zainteresowanie tym krajem ze strony potencjalnych uchodźców. Rozważaniu poddane zostały także polityka imigracyjna UE oraz działania zmierzające do rozwiązania kryzysu imigracyjnego (w tym relokacja, przesiedlenie, powroty oraz współpraca z państwami pochodzenia imigrantów i tranzytu – Turcją, państwami Bałkanów Zachodnich i Afryki). W artykule pokazano rozłam w państwach członkowskich i tym samym brak solidarności w rozwiązywaniu problemu
Changes in Israeli collective identity as a source of tension in the political arena
The positions of the political parties in Israel on the central issues that concern the Israeli society reveal a struggle between two social orientations regarding the desired character of the State of Israel. At one extreme stands the Jewish ethnic identity that draws its origins from the Jewish tradition and aspires to guaranty the Jewish nature of the state. The civic liberal identity that stands at the other end represents the aspiration of an equal and democratic state in the spirit of the values of the French Revolution. For the first thirty years, Israel was ruled by left-wing socialist and secular parties who cultivated the civic identity. However, in 1977 a political upheaval occurred when the right-wing and religious parties took power and since then have operated to promote the Jewish ethnic identity. The strengthening of right-wing parties reveals a fundamental change in Israeli society. A consequence of the strengthening of the Jewish ethnic identity is the adoption of a dichotomous world view by the Israeli government and uncompromising positions toward the international arena, including the EU. The current structure of Israeli society, together with the trend for the coming years, suggests the strengthening of the Jewish ethnic identity, and therefore the political gap between Israel and the EU widening.Stanowiska obu stron wobec kluczowych kwestii dotyczących społeczeństwa izraelskiego, odsłania zmagania pomiędzy dwoma społecznymi orientacjami na temat kształtu państwa Izrael. Jedna z nich prawicowa, reprezentuje żydowską etniczną tożsamość, wywodzącą się z żydowskiej tradycji i dąży do zachowania żydowskiego charakteru państwa. Druga liberalna tożsamość, reprezentuje orientację opowiadającą się za otwartym demokratycznym państwem w duchu wartości francuskiej rewolucji. Przez pierwsze trzy dekady, Izrael był we władaniu partii o orientacji lewicowej i świeckiej, które przyczyniły się do ukształtowania obywatelskiej tożsamości o proweniencji liberalno-świeckiej. Jednak w 1977 r. paradygmat ten radykalnie się zmienił, po dojściu do władzy prawicowo-religijnych ugrupować, które zdecydowanie opowiedziały się za tożsamością żydowską. Umocnienie prawicowych partii oraz ugrupowań religijnych ukazuje fundamentalną zmianę w społeczeństwie izraelskim. Konsekwencją umocnienia tożsamości żydowsko-etnicznej jest przyjęcie przez władze izraelskie dychotomicznego obrazu świata i zajęciu bezkompromisowego stanowiska wobec różnych kwestii w Izraelu jak i w stosunkach międzynarodowych, włączając w to Unię Europejską. Obecna struktura społeczeństwa izraelskiego wskazuje, że tendencja do utrzymania tożsamości żydowsko-etnicznej mocni się w najbliższych latach, pogłębiając rozdźwięki pomiędzy Izraelem a Unią Europejską