Digital Repository of Georgian Scientific Works
Not a member yet
3428 research outputs found
Sort by
Practical Aspects of a Plea Agreement (bargaining)
No full textIn the modern world of negotiations, it is increasingly important to talk about the perfection and renewal of a plea agreement as a speedy justice in the criminal process.
The purpose of the presented work is to discuss and analyze the main essential features of a plea agreement based on the current legislation, existing domestic judicial practice, approaches of the European Court and the experience of foreign countries (mostly, the USA), which contribute to the enhancement of proposals for legislative or practical improvement due to the relevant conclusions.
The paper reviews such topical issues as: the guilty plea as the subject and basis of a plea agreement and the ratio of benefits gained in exchange for it; Participation of parties in a plea agreement and the analysis of their comparison with the concept of a party qualified to take part in the process; A motion to approve a plea agreement as the main formal basis for a mistrial; The place and role of the so-called “plea agreement
standard” in the system of proof standards; The exceptional rule provided by Article 55 of the Criminal Code of Georgia and the issue regarding the independence of the judge during the selection/appointment of the type of punishment; Consideration of the motion for approval of a plea agreement and features of the appeal results (current issues of legislation and judicial practice).
As a conclusion, at the end of the paper, the author proposes the opinion on the main problematic aspects, and offers the following summary: at the current stage, it could not be appropriate to introduce changes about increasing the competence of the judge to determine the punishment in the first provisions of a plea agreement of the Criminal Procedure Code of Georgia; It is pertinent to develop the interpretation of the legal
regulation and judicial practice in the direction of defining only beyond a reasonable doubt standard as a single standard for establishing a guilty verdict.; It is appropriate to refine the legal regulations and establish a new judicial practice of the prosecutor's appeal of the verdict on the approval of a plea agreement, and it is proposed to recommend that such a case should be considered as a revision of the verdict due to
newly discovered circumstances and that the prosecutor exercise the mentioned competence on the basis of a motion
ბეოვულფი და „ვეფხისტყაოსანი“ - ტიპოლოგიური ანალიზი
No full textროგორც ცნობილია, ლიტერატურათმცოდნეობა კვლევის სხვადასხვა მეთოდს იყენებს. მათ შორის უმნიშვნელოვანესია ისტორიულ-შედარებითი მეთოდი კომპარატივისტიკა, რომლის მიზანია სხვადასხვა ქვეყნის ლიტერატურული ტექსტების წარმოჩენა ზოგადსაკაცობრიო კულტურულ სივრცეში. მითოლოგიასა და ლიტერატურაში, ზღაპრებსა და ძველ წარმართულ პოეზიაში არსებობს ბევრი მარადიული სიუჟეტი, ეპიზოდები, პერსონაჟები, სახეები, რომლებიც მსგავსი და საერთო ნიშნებით ხასიათდებიან. „ბეოვულფი“ და „ვეფხისტყაოსანი“ ბევრ საიდუმლოებას ინახავს. ორივე ტექსტის შრეებში ბოლომდე შეღწევა რთულია; ორივე ტექსტში არის ბევრი ენიგმურტრანსცენდენტალური ნაკადი. ინდოეთი, არაბეთი და დანია დიდი კოსმიური და სულიერი ველია. აქ ვითარდება ზღაპრული და იდუმალებით სავსე სცენები. ქაჯეთის ციხის აღება, დევებთან და ურჩხულებთან გამარჯვება, სიმბოლურად ძველი, წარმართული სამყაროს კვდომას და ახალი ეპოქის დაბადებას გულისხმობს. წინამდებარე სტატია ეძღვნება ორი ტექსტის - „ბეოვულფისა“ და „ვეფხისტყაოსნის“ შეპირისპირებით ანალიზს, ტიპოლოგიურ კვლევას. ტიპოლოგიური კვლევა გულისხმობს სიტყვათა და წინადადებათა ტიპოლოგიას, პერსონაჟთა ტიპოლოგიას, აზრისა და სიუჟეტის ტიპოლოგიას. ორივე ტექსტის ენა და კომპოზიცია ჩვენი ყურადღების ქვეშ მოექცა. ამდენად, ტიპოლოგიური კვლევა გულისხმობს ორი შესადარებელი ტექსტის სიღრმისეულ შესწავლას. ნაშრომში მოცემულია ცდა ამ ორი ტექსტის სიუჟეტური პარალელების გამოვლენისა. ასეთ ტექსტებს არ გააჩნიათ დრო და ეპოქა, ამ სახის ტექსტებს აერთიანებთ მარადიული თემები, მაღალი ღირებულებები და იდეები
Akhali Shuamta („Restoration-rehabilitation“ Project and it`s Implementation)
No full textCatholicon of the Khakhuli Theotokos nunnery in Akhali Shuamta is one of the distinguished buildings of the Late Middle Ages (1540s), being commissioned by Levan, King of Kakheti, or rather his ex-spouse Queen Tinatin. Artistic concept of the church, its plan layout and design of facades, all reflect complicated historic realities of the epoch and artistic tendencies widespread at that period. Catholicon of the monastic complex, a remarkable sample of its epoch, was more than once repaired and transformed during its “life history”. Especially drastic was the demolition of the ambulatory on three sides of the church in the mid-19th century. Far not easier was the period of the totalitarian regime and total atheism, when the building was used with the function absolutely inappropriate for the sacred space. 1990s marked the difficult course of renewed monastic life, during which part of the monastic buildings were renovated. In 2017, reconstruction of the catholicon started, aimed at the rebuilding of the ambulatory of this remarkable locus of the spiritual and historic memory of Georgia.
It should be noted that revival of the monastic life after the hard-Soviet atheism is the essential continuation of the historic Christian course of the country; however, it is important, how renovation and further maintenance of the cultural and spiritual heritage of our country will be carried out. Special efforts should be undertaken in future for the intense collaboration between the Church and the scholarly community, in order to avoid unqualified and incorrect attitude towards the cultural heritage, as exemplified by the rebuilding of the gallery-ambulatory of the Akhali Shuamta monastery catholicon
Translanguaging as a Tool for Correcting EFL Learners' Errors in Writing
No full textThis paper explores Georgian students’ errors influenced by their L1 and their perceptions on integrating translanguaging into error correction in the writing task. Implementing translanguaging (simultaneous use of Georgian and English languages as a unitary meaningmaking system) as a tool of correcting Georgian students’ errors in writing seems to be the novelty of our research. The given case study deals with 21 Georgian students, aged 16-17, learning English as a foreign language. Both, qualitative (online questionnaire for students) and quantitative methods were used. Students’ general errors were classified accordingly:
grammar (e.g., tense and aspect (17), agreement (15), number (24), infinitive and gerund (5), article (19)) (Overall – 80); Vocabulary (missing word, extra word, wrong word) (Overall – 49); Spelling (Overall – 54); Punctuation (Overall – 31); Out of which errors stipulated by L1 were distinguished. The survey found that the most students (≈ 52%) supported replacing the monolingually-focused way of giving feedback on writing tasks. However, some students (≈ 33%) were skeptical of the translanguaging approach and found it unexpected and unnecessary. The study suggests that implementing translanguaging as a tool of correcting
students’ errors, i.e., emphasizing the role of L1 can enhance learners’ understanding of grammar and vocabulary in both languages
Legal Aspects of Digital Diplomacy
No full textThe rapid development of digital technologies and the pandemic experience at the international and national levels have made it clear that every day all key areas are undergoing digital transformation. From this perspective, the diplomatic service is no exception. Information and communication technologies have become the tools or means by which, at little or less cost and within a given time frame, a country can ensure the implementation of its foreign policy priorities. Furthermore, the possibilities of the digital world are not limited by borders. Therefore, the purpose of this article is to explore the legal aspects of digital diplomacy, especially in the context of the Vienna Convention on Diplomatic Relations of 19611. The authors of the Convention could not foresee that digital platforms could be created and foreign policy goals could be implemented remotely between representatives of states by using information and communication technologies
ღვინის შეფასების პარამეტრები და მათში გამოხატული ქართული ეროვნული მენტალობა
No full textლექსიკა-ფრაზეოლოგიის თემატურ კლასიფიკაციაში ერთ-ერთ მნიშნელოვან სეგმენტს ღვინის ხარისხთან დაკავშირებული ჯგუფი ქმნის, რაც, უდავოდ, მიგვანიშნებს, რომ ქართველებისათვის მენტალურად ეს საკითხი ძალზე საყურადღებოა. მაგალითად, გამონათქვამები: ზედაშე ღვინო, მირონივით ღვინო, დევის სისხლი, მონათლული ღვინო, ქუდმოხდილი ღვინო, ხატის ღვინო, ნოეს ვაზის ღვინო, ღირსების
ღვინო, ღვინოს ნაკბენი აქვს, ღვინოს ხელი აქვს... ქმნის განცდას და ზოგად სურათს იმისას, რომ ამ ადამიანთა სამყარო ორგანულადაა დაკავშირებული ღვინის წარმოებამოხმარებასთან; ისინი ასახავენ რა თავიანთ სულიერ და ფიზიკურ მდგომარეობას ღვინოსთან მიმართებით, ამავდროულად, გამოხატავენ განსაკუთრებულ დამოკიდებულებას ღვინის ხარისხისადმი და არ შემოიფარგლებიან მისი, როგორც მხოლოდ სასმელის აღწერით. ცნობილია, რომ ღვინის მიღება-დაყენება-დავარგება ხანგრძლივი და უწყვეტი პროცესია. საუკეთესო ხარისხის მისაღწევად კი მას დროდადრო სჭირდება შემოწმება/დაჭაშნიკება, ანუ ორგანოლეპტიკური ანალიზი, ე. ი. დეგუსტაცია. ჩვენს ამოცანას წარმოადგენს, გამოვიკვლიოთ ღვინის დაყენება-დავარგების პროცესში რა პარამეტრებით ხდებოდა ღვინის შეფასება და რომელი ლექსიკური ერთეულები/ფრაზეოლოგიური გამონათქვამები გამოიყენებოდა ამ დროს; რამდენად მდიდარია ამ მხრივ ქართული ენა, რა ენობრივი შესაძლებლობა გააჩნია და ქართველი ერის რა მენტალური თვისებებია თავმოყრილი/მოაზრებული მათში; რა ლინგვოკულტუროლოგიური პარადიგმა ყალიბდება ამ მიმართებით. კვლევამ ცხადყო, რომ დეგუსტაცია/დაჭაშნიკება საფეხურებრივი პროცესია და მოიცავს: ღვინის მხედველობით, ფერის მიხედვით შეფასებას (წითელი, თეთრი ვარდისფერი, ცისფერი, ანკარა, კრიალა, ნათელი, შებურული, შემღვრეული, მღვრიე...); ყნოსვით (ღვინის სურნელის) შეფასებას (ყვავილების: აკაციის, ვარდის, გვირილის, იის, ცაცხვის ყვავილის, ხილის/ციტრუსების: ფორთოხლის,ლიმონის, გრეიპფრუტის, ლიმონის ცედრის, ალუბლის, მარწყვის, მოცხარის, ჟოლოს...) და გემოვნებით შეფასებას (პირის მბლანდველი, ჭყაპურტა, მარახოში, დაძმარებული...). ხაზგასასმელი აღმოჩნდა ის ფაქტიც, რომ ქართველები დიდ ყურადღებას აქცევდნენ ასევე ღვინოში ალკოჰოლის შემცველობას და სისქეს (ღვინის აღნაგობას). ღვინის სიმაგრე თრობის სიძლიერით გაიზომებოდა და მის გამოსახატავად არაერთი ლექსიკური და ფრაზეოლოგიური ერთეული დასტურდება: სხეულიანი, ძლიერი, ხორციანი, წიაღიანი, ძარღვიანი, ძაბუნი, საქალებო, შუშხუნა... ამდენად, ანალიზი ადასტურებს, რომ ქართველები უდიდეს მნიშვნელობას ყოველთვის ანიჭებდნენ ღვინის ხარისხს, რაც გამოკვეთილად აისახა კიდეც ენის ლექსიკურ ფონდში, განსაკუთრებით კი ფრაზეოლოგიაში, რამეთუ, სწორედაც მათშია საუკეთესოდ ასახული ერის მენტალობა, მატერიალური თუ სულიერი კულტურა. მართლაც, კიდევ ერთხელ ესმება ხაზი ჭეშმარიტებას, რომ „ენა არის ერის სული და ერის სული არის მისი ენა“ (ჰუმბოლდტი).In the thematic classification of vocabulary and phraseology, one of the significant segments is the group related to the quality of wine, which, undoubtedly, indicates that this issue is very important for Georgians mentally. For example, the sayings: wine like chrism, demon's blood, baptized wine, icon wine, wine of Noah's vine, wine of dignity,... creates a feeling and a general picture that the world of these people are organically connected with the production and consumption of wine; They reflect their spiritual and physical state in relation to wine, at the same time, they express a special attitude towards wine and do not limit themselves to describing it as just a drink.
It is well known fact that wine making is a long and continuous process. In order to achieve the best quality of wine, it needs to be inspected periodically, i.e. to lead the organoleptic analysis or tasting. Our task is to investigate what parameters were used to evaluate the wine during the process of making wine and which lexical units/phraseological expressions were used at that time; How rich is the Georgian language in this regard, what linguistic possibilities it has and what mental qualities of the Georgian nation are gathered/conceived in them; What linguistic and cultural paradigm is formed by this relation. The analysis confirms that Georgians have always attached great importance to the quality of wine, which was clearly reflected in the lexical fund of the language, especially in phraseology, because it is in them that the nation's mentality, material and spiritual culture is best preserved/reflected. Indeed, once again the truth is understood that "language is the soul of a nation and the soul of a nation is its language" (Humboldt)
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის რეგულარული ჯარისა და სახალხო გვარდიის ორგანიზაცია და შეიარაღება
No full textსაქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921წწ.), თავისი არსებობის არასრული სამი წლის განმავლობაში მეტწილად საომარ მოქმედებებში იყო ჩართული ან ომის საფრთხის წინაშე იდგა. ქვეყნისათვის, რომელიც მუდამ არსებობის ზღვარზე იდგა, შეიარაღებული ძალები პრიორიტეტი გახლდათ და ბიუჯეტის თითქმის მესამედი სწორედ თავდაცვაზე იხარჯებოდა. დაფინანსებისა და პრიორიტეტულობის მიუხედავად, როგორი და რამდენად ეფექტური იყო ის სამხედრო ორგანიზაცია, რომელიც რესპუბლიკამ შექმნა? სწორედ ეს არის ამ დისერტაციის მთავარი კითხვა. ქართულ ისტორიოგრაფიაში არ გვაქვს ნაშრომი, რომელიც სრული სახით გვაჩვენებდეს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების ჩამოყალიბების, ორგანიზაციული სტრუქტურისა და შეიარაღების სრულ სურათს. კვლევის მიზანია, ძირითადად აქამდე უცნობ , ასევე ცნობილ წყაროებზე დაყრდნობით პასუხი გაეცეს შემდეგ კითხვებს: 1) როგორი იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალები? 2) რა ადამიანური სამხედრო რესურსი გააჩნდა რესპუბლიკას? 3) როგორი იყო ჯარის ორგანიზაციული ფორმა, საშტატო სტრუქტურა, დანიშნულება, პირადი შემადგენლობის რაოდენობა სხვადასხვა პერიოდში? 4) როგორ ხედავდნენ ქვეყნის სამხედრო-პოლიტიკური ლიდერები ჯარის განვითარების სტრატეგიას? 5) როგორი იყო ჯარისკაცთა მორალური სახე? 6) რა იარაღს და რა რაოდენობის საბრძოლო მასალას ფლობდა რესპუბლიკა? რამდენად საკმარისი იყო ეს იარაღი და საბრძოლო მასალა სხვადასხვა მასშტაბის და ინტენსივობის სამხედრო კონფლიქტებისათვის? 7) როგორ ფინანსდებოდა ჯარი ბიუჯეტიდან და რამდენად ყოფნიდა ეს ფინანსები ნორმალური ფუნქციონირებისათვის?. ეს სწორედ ის კითხვებია, რომელზედაც ამ დისერტაციაშია პასუხი გაცემული, რაც საბოლოო ჯამში გვაჩვენებს თუ როგორი ტიპის და რა პოტენციალის მქონე შეიარაღებული ძალების ჰყავდა რესპუბლიკას.During incomplete three years of its existence, the Democratic Republic of Georgia (1918-1921) used to be mainly involved in various scale hostilities or was experiencing the threat of war. Accordingly, for the country that was always on the verge of existence, the armed forces became of a great priority and almost a third of the budget used to be spent on defense. Regardless of funding and priority, How effective was the military organization that the republic created. This is the main question of this thesis. In Georgian historiography, we do not have a work that would show us a complete picture of the formation, organizational structure and armament of the armed forces of the Democratic Republic of Georgia.
The purpose of the study is to to answer the following questions based on previously unknown, as well as known sources: what the armed forces of the Democratic Republic of Georgia were like, what human military resources the republic had, what was the organizational form of the army, staff structure, purpose, number of personnel in different periods, how the military and political leaders of the country saw the strategy of the army's development, what was the moral character of the soldiers, what amount of ammunition the republic possessed, if these weapons and ammunition were sufficient for military conflicts of various scales and intensity, how the army was being financed from the budget and if these financing was enough for normal functioning. These are the questions that are answered in this thesis, which ultimately shows us what type and potential of the armed forces the republic had
Along the Occupation Line
No full textWars, natural disasters, pandemics always remain the greatest challenges of mankind. The 21th century did not turn out to be an exception in this respect either. Georgia has gone through some of the most difficult periods since the 1990s - several wars, occupied territories, barbed wire “borders”, deserted villages and towns, tens of thousands of IDPs, arbitrary regimes imposed by the occupying state in full violation of international law and constant influencing of the population on both sides of the occupation line. A creeping occupation that is still a part of our reality today.
Full of tragic stories of many people, the recent past has been revived by the events in Ukraine today. Modern technology makes us witness the war - we watch it on TV, on social networks, live. Mankind has never had a similar experience. If there had been an opportunity to disseminate information similarly during the Russia-Georgia wars of 1992 or 2008 and if we had an appropriate response from the democratic world, we would probably be living in a different reality today, and presumably neither would the Russia-Ukraine war with hundreds and thousands of casualties have occurred.
Regulations established by international law also apply in war situations and cover all areas. These include cultural heritage: monuments, objects, museums. The 1954 Hague Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict and its Protocols (1954 and 1999) set out the responsibilities of the parties in a similar situation. But what happens after the war? In our reality, the settlements occupied by Russia in the Tskhinvali region are separated by an “occupation line”. Movement of Georgian citizens is prohibited in the occupied parts of the country. Access to the ongoing processes would onlybe possible with the participation of international organizations. The situation is dire near the so-called “Occupation line” - including creeping occupation, kidnapping, imprisonment and various other incidents.
After the Russian-Georgian war in August 2008, the house-museum of famous 19th century public figures, father and son, George and David Eristavi, located in the village of Odzisi (Dusheti municipality), was 500 meters from the occupation line. Built in the Eristavi Palace (Cultural Heritage Site) in the early 19th century, the museum has been operating since 1961 and combines highly interesting collections of life and work of the Eristavis.
What are the challenges facing the museum near the occupation line? What sets it apart from others? What is its role and significance?ადამიანების ტრაგიკული ისტორიებით გაჯერებული უახლესი წარსული დღეს უკრაინაში განვითარებული მოვლენებით გაცოცხლდა. თანამედროვე ტექნოლოგიები ომის მიმდინარეობის თვითმხილველებს გვხდის - თვალს ვადევნებთ ტელეკრანებიდან, სოციალური ქსელებით, პირდაპირ ეთერში. მსგავსი გამოცდილება კაცობრიობას აქამდე არ ჰქონია. 1992 ან 2008 წელს რუსეთ-საქართველოს ომების დროს ინფორმაციის მსგავსად გავრცელება-გაზიარების შესაძლებლობა რომ ყოფილიყო, დღეს, სავარაუდოდ, სხვა რეალობაში ვიცხოვრებით და, სავარაუდოდ, არც რუსეთ-უკრაინის ომი იქნებოდა ასობით და ათასობით მსხვერპლით.
საომარ ვითარებაშიც საერთაშორისო კანონმდებლობით დადგენილი რეგულაციები მოქმედებს და ყველა სფეროს მოიცავს. მათ შორისაა კულტურული მემკვიდრეობა: ძეგლები, ობიექტები, მუზეუმები. 1954 წლის ჰააგის კონვენცია შეიარაღებული კონფლიქტის შემთხვევაში კულტურულ ფასეულობათა დაცვის შესახებ და მისი ოქმები (1954 და 1999) ადგენს მხარეთა პასუხისმგებლობებს მსგავს ვითრებაში. მაგრამ რა ხდება საომარი მოქმედებების შემდეგ? ჩვენს სინამდვილეში რუსეთის მიერ ოკუპირებული დასახლებები ცხინვალის რეგიონში „საოკუპაციო ხაზითაა“ გამიჯნული. ქვეყნის ოკუპირებულ ნაწილში საქართველოს მოქალაქეებისათვის გადაადგილება აკრძალულია. იქ მიმდინარე პროცესბზე წვდომა მხოლოდ საერთაშორისო ორგანიზაციების მონაწილეობითაა შესაძლებელი. მძიმე ვითარებაა ე.წ. „საოკუპაციო ხაზთან“ - მცოცავი ოკუპაციის, მოქალაქეთა გატაცების, დატყვევებისა და სხვადასხვა ინცინდენტების ჩათვლით.
2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ საოფელ ოძისში (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) მდებარე, XIX საუკუნის ცნობილი საზოგადო მოღვაწეების, მამა-შვილის, გიორგი და დავით ერისთავების სახლ-მუზეუმი საოკუპაციო ხაზიდან 500 მეტრში აღმოჩნდა, XIX საუკუნის დასაწყისში აგებულ ერისთავების სასახლეში (კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი) მუზეუმი 1961 წლიდან ფუნქციონირებს და ერისთავების ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველ უაღრესად საინტერესო კოლექციებს აერთიანებს.
რა გამოწვევების წინაშეა საკუპაციო ხაზთან მდებარე მუზეუმი? რა გამოარჩევს მას სხვათაგან? როგორია მისი როლი და მნიშვნელობა
(Khevsuri and Kist)
No full textThis article examines the main aspects of economic ties between Georgian (Khevsur) and North Caucasian (Nakh) highlanders spanning from the late Middle Ages to the present. It is shown that the traditional agricultural practices—farming, cattle breeding, crafts, and hunting—of these mountain communities were significantly influenced by the region's unique landscape, harsh climate, and socio-political factors. The mountainous terrain and challenging climate imposed high labour costs, limited mechanization options (such as tractors and combines), and the preservation of traditional farming techniques, including the construction of terraces. Nevertheless, by the late 19th century, new crops like potatoes and corn, along with technological advancements, began to find their way into the region, gaining even more prominence in the 20th century.
Trade and craftsmanship played pivotal roles in the relations between these mountaineer communities. Khevsurs, for example, often employed stone craftsmen to construct defensive towers. Prior to the Soviet era, raiding was a common practice in the region. The policies of the Soviet government, marked by forced relocations and extensive agricultural experiments, complicated the interactions among these mountain dwellers. The resettlement of a significant portion of the Khevsurs to lower lands resulted in the abandonment of villages and the decline of traditional agricultural trades. Centuries-old economic and agricultural connections with neighbouring North Caucasian Kists gradually faded into obscurity. Moreover, in the post-Soviet period, these ties faced further limitations due to the closure of the state border between Georgia and the Russian Federation